Zanim jednak przejdziemy do szczegółowego omówienia samego gryzonia, chciałbym na wstępie gorąco podziękować za udostępnienie sprzętu do testów, a także za bardzo miłą niespodziankę, którą znalazłem w paczce. Mowa o podkładce Gigantus V2 Pro, która dołączyła do zestawu jako prezent. Muszę przyznać, że jest to naprawdę świetny kawałek materiału!

Wracając – sprawdźmy zatem, co dokładnie kryje w sobie najnowszy Viper V4 Pro, czy faktycznie dowozi te wszystkie obietnice widoczne na pudełku i czy jest to ostatecznie sprzęt, który ma szansę zdominować biurka najbardziej wymagających graczy. Zapraszam do lektury!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz
• Sensor: Focus Pro 50k
• Przełączniki główne: RAZER optical mouse switches GEN-4
• Waga: ok. 49 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 649 złotych.

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Rozpocznijmy standardowo od tego, w czym nasz dzisiejszy sprzęt do nas dociera. Pudełko modelu Viper V4 Pro już na pierwszy rzut oka zdradza, z jakim producentem mamy do czynienia. Razer postawił tu na swój sprawdzony, flagowy design, łącząc głęboką czerń z charakterystycznymi, zielonymi akcentami. Na froncie wita nas bardzo estetyczny render samego gryzonia, wokół którego z dumą wyeksponowano najważniejsze technikalia. Od razu rzuca nam się w oczy informacja o imponującej wadze wynoszącej zaledwie 49 gramy, nowym sensorze Focus Pro 50K oraz wsparciu dla odświeżania na poziomie 8000 Hz. Całość prezentuje się niezwykle schludnie i zdecydowanie zapowiada sprzęt z najwyższej półki.

Boki kartonika to rynkowa klasyka – z jednej strony znajdziemy techniczne informacje na jaskrawym tle, a z drugiej wyraźny komunikat o obecności dedykowanego dongla HyperPolling w zestawie, co bardzo cieszy. Prawdziwa kopalnia wiedzy kryje się natomiast na rewersie. Obracając opakowanie Viper V4 Pro, dostajemy bardzo czytelnie podane kluczowe atuty konstrukcji, takie jak obecność optycznych przełączników czwartej generacji. Podsumowując ten etap, jakość samego kartonu i nadruków stoi na rewelacyjnym poziomie, co od samego początku buduje w nas poczucie obcowania z pełnoprawnym produktem premium i mocno zachęca do jak najszybszego dostania się do środka.

Zajrzyjmy w końcu do środka, bo to właśnie zawartość pudełka budzi zawsze największe emocje przy nowym sprzęcie. Po uniesieniu wieka, w pierwszej kolejności wita nas gwoźdź programu, czyli sam Viper V4 Pro, a obok niego spoczywa dedykowany, bezprzewodowy odbiornik HyperPolling w formie charakterystycznego, czarnego krążka na biurko. Głębiej kryje się bardzo elegancka, zielona kartka z powitaniem i podpisem od producenta. Stanowi to niezwykle miły detal, który skutecznie buduje poczucie obcowania z produktem klasy premium.

Producent nie zapomniał również o przydatnych akcesoriach, za co należy mu się jednoznaczny plus. Wraz z papierologią w zestawie znajdziemy arkusz wyciętych gripów antypoślizgowych (tzw. grip tape), które pozwolą dostosować chwyt i fakturę obudowy do własnych preferencji. Oprócz samej czarnej instrukcji, Razer tradycyjnie dorzucił do kartonika swoje kultowe już, zielone naklejki z logotypem marki.

Żeby jednak recenzenckiej rzetelności stało się zadość i nie było wyłącznie kolorowo, muszę wspomnieć o jednym, mocno rozczarowującym elemencie układanki. Dołączony do myszki przewód ładujący wypada na tle całości wręcz archaicznie. Kabel jest bardzo przeciętny jakościowo i niesamowicie twardy, co w dobie super-elastycznych „paracordów” spotykanych u konkurencji wydaje się decyzją mocno niezrozumiałą w tak drogim sprzęcie. Mimo tego wyraźnego zgrzytu z okablowaniem, ogólne wyposażenie i wrażenie z unboxingu modelu Viper V4 Pro pozostają na adekwatnie wysokim poziomie.

Czytaj teraz: MCHOSE K7 Ultra – test i recenzja – chiński czołg do zadań specjalnych?

Jakość wykonania i wygląd

Przejdźmy teraz do samej konstrukcji i tego, jak nasz dzisiejszy bohater prezentuje się na biurku. Jeśli chodzi o jakość wykonania, Viper V4 Pro to po prostu absolutna rynkowa topka i trudno tutaj o jakiekolwiek zarzuty. Spasowanie poszczególnych elementów obudowy jest wręcz perfekcyjne. Niezależnie od tego, jak mocno ściśniemy bryłę podczas intensywnej rozgrywki, absolutnie nic tu nie trzeszczy, nie skrzypi i nie ugina się pod naciskiem palców. Biorąc pod uwagę tak piórkową wagę urządzenia, inżynierowie wykonali kawał fenomenalnej pracy, dostarczając niezwykle sztywną i zwartą konstrukcję, która wzbudza zaufanie od pierwszego chwytu.

Pod kątem wizualnym postawiono na daleko idącą ascezę, co z pewnością ucieszy fanów czystych i uporządkowanych stanowisk. Model Viper V4 Pro charakteryzuje się bardzo minimalistycznym, wręcz surowym wyglądem. Całość skąpano w głębokiej, charakterystycznej „razerowskiej” czerni, rezygnując całkowicie z jakiegokolwiek krzykliwego podświetlenia RGB na rzecz oszczędności masy oraz baterii. Jedynym świecącym detalem jest tu ukryta, dyskretna dioda informacyjna. Taki zabieg sprawia, że sprzęt prezentuje się nad wyraz elegancko oraz profesjonalnie, skupiając się w stu procentach na e-sportowej wydajności.

Niestety, w tej wizualnej beczce miodu znalazła się również łyżka dziegciu, o której z recenzenckiego obowiązku muszę rzetelnie wspomnieć. Zastosowana na urządzeniu powłoka ma jedną, dość irytującą wadę w codziennym użytkowaniu – niesamowicie szybko się palcuje. Na tej gładkiej, matowej powierzchni błyskawicznie zostają widoczne, dość nieestetyczne i tłuste ślady po naszych dłoniach. Utrzymanie tego flagowego gryzonia w nieskazitelnej czystości będzie od nas wymagało bardzo częstego sięgania po ściereczkę z mikrofibry, co dla największych estetów z pewnością okaże się zauważalnym i denerwującym mankamentem.

Powierzchnia

Zatrzymajmy się na moment przy samej powierzchni obudowy. Powłoka jest w pełni matowa i pod palcem charakteryzuje się lekko ziarnistą, dość specyficzną fakturą. Każdy, kto miał już kiedyś na swoim biurku myszkę Razera, z pewnością nie będzie tym faktem w ogóle zaskoczony i od razu poczuje się tu jak w domu. W praktyce takie wykończenie sprawia, że urządzenie bardzo dobrze i pewnie przylega do dłoni podczas szybkiego celowania na ekranie monitora. Jeśli jednak fabryczna przyczepność to dla Was wciąż za mało i szukacie absolutnej blokady palców, to model Viper V4 Pro ratuje sytuację dołączonym do kartonika, całkiem sensownym grip tapem, którym w razie jakichkolwiek problemów ze ślizganiem obkleicie bryłę.

Niestety, w parze z tą przyjemną pod kątem użytkowym teksturą idzie wspomniana już w poprzednim akapicie, bardzo irytująca wada. Obudowa niemiłosiernie wręcz zbiera wszelkie zanieczyszczenia. Szybkie palcowanie i łapanie nieestetycznych, tłustych śladów to tutaj niestety chleb powszedni, przez co Viper V4 Pro po zaledwie kilku godzinach intensywnej gry potrafi całkowicie stracić swój wyjściowy, elegancki urok. Wymusza to na nas regularne przecieranie sprzętu, jeśli zależy nam na utrzymaniu nienagannego porządku na naszym stanowisku.

Przyciski główne, boczne i scroll

Przejdźmy teraz do kliku, czyli elementu będącego absolutnym sercem każdego gamingowego sprzętu. Pod głównymi łopatkami Viper V4 Pro skrywają się autorskie, optyczne przełączniki Razera czwartej generacji. Zastosowanie technologii opartej na wiązce światła to ogromny atut, ponieważ fizycznie eliminuje to jakąkolwiek możliwość wystąpienia znienawidzonego przez wszystkich graczy problemu dwukliku.

Co więcej, inżynierom udało się osiągnąć tu rzadko spotykany na rynku wyczyn, gdyż zarówno lewy, jak i prawy przycisk oferują wręcz identyczny feeling. Sam klik jest bardzo pewny, a świetny, sprężysty feedback sprawia, że palce błyskawicznie mogą ponawiać kolejne strzały. Żeby jednak nie było zbyt idealnie, w moim egzemplarzu odnotowałem drobny mankament akustyczny – jeden z głównych klawiszy po wciśnięciu delikatnie pinguje, wydając z siebie cichy, sprężyno-podobny pogłos.

Jeśli chodzi o guziki boczne w Viper V4 Pro, to mamy tu do czynienia z pierwszą ligą. Zostały one idealnie osadzone na lewej krawędzi obudowy, dzięki czemu kciuk bezbłędnie i naturalnie w nie trafia w ułamku sekundy. Ich aktywacja jest bardzo przyjemna i cicha, a sama praca przycisków pozostaje całkowicie wolna od wszelkich niechcianych zjawisk pokroju przypadkowych dwuklików.

Omawiając flagowy model Viper V4 Pro, musimy jeszcze rzucić okiem na kółko przewijania. Scroll wypada w tym przypadku naprawdę dobrze, oferując cichy, ale jednocześnie bardzo satysfakcjonujący klik środkowego przycisku. Sam przeskok podczas obracania rolki, potocznie nazywany ząbkiem, jest tutaj wyczuwalny raczej średnio i stawia umiarkowany opór. Osobiście jestem wielkim fanem takiego lżejszego feelingu, ponieważ świetnie i bardzo gładko sprawdza się to zarówno przy scrollowaniu ekwipunku w grze, jak i podczas przeglądania długich stron internetowych.

Łączność, bateria i ślizgacze

W kwestii łączności bezprzewodowej Razer oddaje nam do dyspozycji sprawdzone, stabilne jak skała pasmo 2,4 GHz. Podczas testów działało ono absolutnie bez zarzutu – nie uświadczyłem żadnych niepożądanych lagów, ani razu nie zerwało mi połączenia, więc w ferworze walki można na nim polegać w stu procentach. Opcją zapasową jest tu oczywiście praca po kablu, ale powiedzmy sobie szczerze, z racji wspomnianej wcześniej, sztywnej i po prostu średniej jakości przewodu, będziemy go używać głownie do ratunkowego uzupełniania prądu, a nie do wykręcania e-sportowych wyników naszą nową myszką Viper V4 Pro.

Skoro już o ładowaniu mowa, zatrzymajmy się przy zasilaniu. Producent na pudełku z dumą chwali się, że wbudowany akumulator ma wystarczyć nawet na astronomiczne 180 godzin zabawy. Złapmy jednak trochę zdrowego dystansu – to wynik praktycznie nieosiągalny przy wyższych częstotliwościach próbkowania pokroju 4000 czy 8000 Hz, po które pewnie większość z Was i tak od razu sięgnie. Niemniej jednak realny czas pracy na baterii jest naprawdę dobry i nie zmusza nas do codziennego nerwowego szukania przewodu. Zresztą samo ładowanie przebiega tu błyskawicznie, więc model Viper V4 Pro bardzo szybko wraca do akcji bez zbędnego „ogona”.

Na sam koniec odwracamy gryzonia na plecy. Fabryczne ślizgacze prezentują się tutaj nad wyraz solidnie. Z pewnością nie są to najlepsze i najszybsze „łyżwy”, jakich w życiu używałem, ale jak na rynkowy standard prosto z pudełka, trzymają dobry poziom. Są odpowiednio grube, oferują średnio szybki, dość uniwersalny poślizg, a co najważniejsze, gwarantują naprawdę gładki i płynny ruch po podkładce.

Sensor

Sercem myszki Viper V4 Pro jest absolutnie topowy, flagowy sensor optyczny Focus Pro o wręcz absurdalnej rozdzielczości 50K (czyli 50 000 DPI). Z technicznego punktu widzenia to po prostu czysta poezja i rynkowy szczyt dzisiejszych możliwości. Podczas najbardziej dynamicznych flicków w strzelankach nie uświadczycie tu absolutnie żadnego, nawet najmniejszego jitteringu. Zapomnijcie również o jakiejkolwiek dewiacji – kursor odwzorowuje ruchy naszej dłoni z chirurgiczną precyzją.

Kolejnym ogromnym atutem tego układu jest jego kompatybilność z powierzchniami. Niezależnie od tego, czy używacie szybkiej podkładki hybrydowej, czy wrzucicie gryzonia na szklaną taflę, Viper V4 Pro radzi sobie z czytaniem podłoża wprost bezbłędnie. Oczywiście ten krzemowy potwór w pełni rozwija swoje e-sportowe skrzydła dopiero dzięki bezprzewodowej obsłudze zawrotnego odświeżania na poziomie 8000 Hz. Co ciekawe, za całą tę błyskawiczną i bezstratną transmisję danych odpowiada ten dołączony do pudełka, trochę śmieszny z wyglądu dongle w formie nablatowego krążka. Mimo swojej nieco zabawnej, pękatej aparycji, radzi on sobie z tym zadaniem śpiewająco!

Kształt i waga

Kształt urządzenia to udana kontynuacja sprawdzonych rozwiązań – jest bardzo uniwersalny, jak zresztą przystało na całą kultową serię. Choć bryła modelu Viper V4 Pro jest dość duża, to została przemyślana w każdym detalu.

Konstrukcja ta sprawdza się bardzo dobrze pod chwyt typu claw grip i to właściwie niezależnie od wielkości naszych dłoni, oferując bardzo pewne oparcie oraz należytą stabilność. Całkiem nieźle wypada również przy klasycznym, pełnym ułożeniu, jakim jest palm grip. Jeśli jednak jesteście zagorzałymi fanami celowania samymi opuszkami palców, czyli popularnego fingertipa, to ze względu na spore gabaryty znajdą się dla Was na rynku odrobinę bardziej filigranowe propozycje.

Kolejnym aspektem budzącym szczery podziw jest sama masa tego sprzętu. Waga zatrzymała się tutaj na imponującym wyniku zaledwie 49 gramów. Biorąc pod uwagę dość spory rozmiar gryzonia oraz całkowity brak szpecących dziur w obudowie, ten inżynieryjny wysiłek robi po prostu doskonałe wrażenie. Myszka Viper V4 Pro to pełnoprawna kategoria piórkowa, która sunie po podkładce bez absolutnie żadnego oporu. Taka ultra-lekka, zwarta i jednolita konstrukcja gwarantuje, że nawet po długiej, wielogodzinnej i niezwykle intensywnej rozgrywce rankingowej Wasze dłonie i nadgarstki nie odczują najmniejszego zmęczenia.

Oprogramowanie

Czas rzucić okiem na cyfrowe zaplecze, bo równie ważne jak sam fizyczny sprzęt, jest to, w jaki sposób możemy nim sterować. Oprogramowanie dedykowane myszce Viper V4 Pro działa po prostu bardzo dobrze i od pierwszego uruchomienia nie sprawia absolutnie żadnych problemów ze stabilnością. Interfejs aplikacji jest niezwykle przyjemny dla oka, czysty i na tyle intuicyjny, że nikt nie powinien się w nim zgubić, nawet podczas głębszego dłubania w ustawieniach. Razer Synapse w końcu działa tak, jak powinien!

Razer nie poskąpił nam tutaj wielu naprawdę ciekawych i zaawansowanych funkcji. Oprócz rynkowego standardu w postaci prostej zmiany rozdzielczości DPI czy nagrywania skomplikowanych makr, soft oferuje kilka prawdziwych asów w rękawie. Świetnym bajerem jest chociażby możliwość ustawienia innej częstotliwości próbkowania w zależności od aktualnie odpalonej aplikacji – oszczędzamy tym samym cenną baterię podczas przeglądania internetu, a po odpaleniu ulubionej strzelanki mysz automatycznie wskakuje na najwyższe obroty.

Kolejną e-sportową nowinką jest możliwość precyzyjnego ustawienia kąta odbioru sensora, co pozwala dostosować odczyt do naszego naturalnego, często delikatnie przekrzywionego ułożenia nadgarstka na podkładce. Podsumowując ten aspekt, aplikacja do zarządzania modelem Viper V4 Pro to potężne, a zarazem bardzo przyjazne użytkownikowi narzędzie, z którego korzysta się z czystą przyjemnością.

Razer Viper V4 Pro – podsumowanie

Czas na ostateczny werdykt i podsumowanie naszego testu. Myszka Viper V4 Pro to bez wątpienia sprzęt z absolutnie najwyższej półki, który na każdym kroku udowadnia swoje e-sportowe, bezkompromisowe zacięcie. Lista zalet jest w tym przypadku imponująca. Zaczynamy od kapitalnej, niesamowicie sztywnej jakości wykonania bez irytujących dziur, przez elegancki minimalizm, aż po piórkową wagę wynoszącą zaledwie 49 gramów.

Dodając do tego absolutnie topowy sensor Focus Pro 50K, bezproblemową bezprzewodową łączność 8000 Hz z dołączonym do zestawu donglem oraz świetne optyczne przełączniki czwartej generacji, otrzymujemy na biurku narzędzie o wręcz chirurgicznej precyzji. Całość znakomicie dopełnia zaawansowane, ale przyjazne oprogramowanie, zadowalający czas pracy na baterii, płynne ślizgacze oraz bardzo uniwersalny kształt, który świetnie dogaduje się z chwytem typu claw grip.

Niestety, nie ma na rynku urządzeń całkowicie pozbawionych wad. Rozważając zakup modelu Viper V4 Pro, musicie zaakceptować mocno palcującą się powłokę, która błyskawicznie zbiera tłuste ślady i wymusza regularne sięganie po ściereczkę. Do wyraźnych minusów muszę również zaliczyć bardzo sztywny, kiepskiej jakości przewód ładujący, a dla wyczulonych uszu drobnym, akustycznym mankamentem będzie to wspomniane wcześniej, delikatne pingowanie jednego z głównych przycisków.

Czy jednak te niedociągnięcia w jakikolwiek sposób przekreślają ten sprzęt? Absolutnie nie. Ostateczny wynik tego starcia jest na wskroś pozytywny. Viper V4 Pro to rewelacyjna, niesamowicie wydajna turniejowa bestia, która z nawiązką dostarcza to, co producent dumnie obiecuje na pudełku. Jeśli szukacie najwyższych osiągów, z czystym sumieniem gorąco polecam Wam ten sprzęt.

Dziękuję serdecznie firmie RAZER, bez której ta recenzja by nie powstała.

Mowa oczywiście o modelu K7 Ultra, czyli bezprzewodowej myszce, która już na papierze wygląda bardzo ciekawie. Producent obiecuje nam tutaj wszystko to, co najlepsze – od topowego sensora PixArt PAW3950, przez zawrotną częstotliwość odświeżania rzędu 8000 Hz, aż po innowacyjną, magnetyczną stację ładującą znajdującą się prosto w zestawie. Czy Mchose K7 Ultra faktycznie okaże się nowym hitem i zdetronizuje droższą konkurencję, czy to tylko zręczny marketing? Zapraszam na recenzje!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3950
• Waga: ok. 59 gramów
• Przełączniki główne: Omron Mechanical Switch
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 379 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Pierwsze wrażenie po chwyceniu kartonika MCHOSE K7 Ultra do ręki jest po prostu piorunujące i dawno żaden producent tak pozytywnie mnie nie zaskoczył na samym starcie. To opakowanie robi ogromne wrażenie, jest sztywne, ciężkie i od razu czuć, że mamy do czynienia z produktem z wyższej półki, a nie tanią masówką. Nawet karton, w który myszka do nas przychodzi robi wrażenie!

Front jest czysty, minimalistyczny. Nawet zastosowane tu plomby sprawiają wrażenie produktu premium, a nie jak kawałek taniej taśmy klejącej w budżetowych chińczykach. Tu po prostu wszystko się zgadza – boki i spód kartonu są równie czytelne i są schludne, a całość wygląda wprost świetnie i zdecydowanie zachęca do jak najszybszego dostania się do środka. To zdecydowanie jeden z najlepiej zaprezentowanych produktów na start, jakie miałem okazję recenzować.

Otwieramy wieko i co widzimy? Producent wita nas elegancką, czarną kopertą powitalną, która od razu buduje poczucie obcowania z produktem najwyższej klasy. To bardzo miły detal, ale to, co czeka na nas poziom niżej, autentycznie zwala z nóg.

Zamiast standardowych, tanich wytłoczek czy zwykłego kartonu, w środku umieszczono pełnoprawne, twarde etui zapinane na zamek. Powiedzmy sobie szczerze – dołączenie takiego pokrowca do myszki to rozwiązanie niezwykle rzadkie i nietypowe, które zazwyczaj spotyka się tylko w najdroższych, często limitowanych edycjach sprzętu dla e-sportowców. Pokrowiec posiada nawet specjalne wyprofilowanie na samej górze, nawiązujące do bryły urządzenia.

Zabawa zaczyna się jednak po rozsunięciu suwaka, bo ilość rzeczy, jaką marka MCHOSE upchnęła do środka, jest zadowalająca. Oprócz samego gryzonia w precyzyjnie dociętej piance spoczywa elegancka stacja ładująca, mały odbiornik USB, a także dobrej jakości przewód w materiałowym oplocie.

To jednak nie koniec niespodzianek, bo z dedykowanych przegródek wysypuje się na nas jeszcze kilka rzeczy! Dostajemy między innymi spory zestaw wyciętych na wymiar gripów antypoślizgowych oraz komplet niezbędnej papierologii w postaci instrukcji i kart informacyjnych.

Taki unboxing modelu K7 Ultra to absolutnie czysta przyjemność i konkurencja zdecydowanie mogłaby się uczyć od producenta, jak powinno się rozpieszczać graczy od pierwszych sekund po powrocie ze sklepu. Szkoda jedynie, że gripy są bardzo „zwyczajne”, a dodatkowych ślizgaczy do K7 Ultra nie ujrzymy… A było tak pięknie!

Jakość wykonania i wygląd

Przejdźmy do aparycji K7 Ultra, bo jest o czym gadać. Myszka prezentuje się niezwykle elegancko i moim zdaniem trafia w dziesiątkę, jeśli chodzi o balans między gamingowym zacięciem a biurowym minimalizmem. Bryła jest czysta, bez zbędnych udziwnień, ale to te metaliczno-złote wstawki robią tu robotę. Mowa tu o bocznych przyciskach, subtelnym logotypie na grzbiecie oraz detalu przy scrollu. Te akcenty nadają całości unikalnego, wręcz luksusowego charakteru i sprawiają, że K7 Ultra może się podobać szerokiemu gronu odbiorców, którzy szukają czegoś z klasą na swoim biurku. To zdecydowanie nie jest kolejny, nudny, czarny plastikowy klocek.

Jeśli chodzi o samą jakość wykonania, to marka MCHOSE udowadnia, że bogate wyposażenie nie jest tu zasłoną dymną dla oszczędności na materiałach. Spasowanie obudowy K7 Ultra jest po prostu bez zarzutów i stoi na najwyższym poziomie. Podczas testów próbowałem na różne sposoby mocniej ściskać i wyginać konstrukcję, ale absolutnie nic tu nie trzeszczy, nie skrzypi i nie ugina się pod naciskiem palców. Całość sprawia wrażenie bardzo solidnej, zwartej i jednolitej bryły, która bez problemu przetrwa nawet najbardziej emocjonujące sesje przed monitorem. Widać, że K7 Ultra to sprzęt przemyślany i dopracowany pod kątem trwałości, co w tej cenie jest ogromnym plusem i utwierdza mnie w przekonaniu, że mamy do czynienia z produktem premium.

Powierzchnia

Zatrzymajmy się na moment przy samej powierzchni gryzonia, bo producent zaserwował nam tutaj rozwiązanie o niezwykle dumnie brzmiącej nazwie – High-Performance Glass-Like Coating. W praktyce powłoka ta okazuje się niesamowicie przyjemna pod palcami i co najważniejsze z perspektywy gracza – jest bardzo dobrze przyczepna. Nawet przy agresywnych i szybkich ruchach na podkładce dłoń pewnie spoczywa na obudowie, bez poczucia uciekania plastiku. Ogromnym plusem jest również to, że mysz kompletnie nie brudzi się od samego patrzenia. Zapomnijcie o błyskawicznym łapaniu nieestetycznych odcisków palców czy plam z potu, obudowa modelu K7 Ultra pozostaje czysta i estetyczna przez naprawdę długi czas, co bardzo ułatwia utrzymanie stanowiska w rygorze.

Żeby jednak recenzenckiej rzetelności stało się zadość, pora na mały minus w tej beczce miodu. Jeśli fabryczna powłoka to dla was wciąż za mało i potrzebujecie maksymalnej blokady dłoni, MCHOSE dorzuca do twardego etui naklejane gripy. Szkoda tylko, że marka nie pokusiła się w tym aspekcie o odrobinę fantazji. Dołączone dodatki mogłyby być zdecydowanie lepsze w dotyku i dużo ciekawsze wizualnie, żeby pasowały do reszty. Ostatecznie to po prostu zwykła, cienka i czarna guma, która po naklejeniu niestety trochę zaburza i psuje ten genialny, elegancki design ze złotymi wstawkami, jakim wyjściowo kusi nas K7 Ultra.

Przyciski główne, boczne i scroll

Za działanie głównych przycisków odpowiadają w tym przypadku sprawdzone przełączniki Omron Mechanical Switch. Producent deklaruje ich żywotność na absurdalne wręcz 100 milionów kliknięć, co w praktyce oznacza, że prędzej zmienicie cały komputer, niż zajeździcie te switche. Sam klik jest dość twardy, ale za to niesamowicie przyjemny i po prostu satysfakcjonujący. Guziki świetnie sprężynują, bardzo szybko wracając do swojej pozycji wyjściowej, co pozwala na błyskawiczne i pewne akcje.

Jeśli chodzi o guziki z lewej strony, to inżynierowie MCHOSE również odrobili zadanie domowe. Zostały one umiejscowione w bardzo dobrym, intuicyjnym miejscu, dzięki czemu kciuk sam naturalnie na nie wędruje. Wizualnie to prawdziwy majstersztyk – wykończono je na elegancki, złoty kolor, co wygląda bardzo przyjemnie i świetnie zgrywa się z resztą detali obudowy w K7 Ultra. Ich klik jest równie udany, choć wyczulone dłonie mogą zauważyć, że przedni i tylny guzik delikatnie różnią się od siebie ogólnym feelingiem pod palcem.

Na koniec zostaje nam scroll. Rolka zastosowana w modelu K7 Ultra to małe dzieło sztuki użytkowej – kółko zostało wykończone chłodnym aluminium, co mocno potęguje elegancki wygląd całego urządzenia. Oprócz świetnego designu element ten bardzo dobrze trzyma się palca podczas szybkiego przewijania ekwipunku. Sam klik środkowego przycisku jest odpowiednio wyważony i po prostu dobry. Opór dobrano tak, że nie sposób się pomylić i wcisnąć go przez przypadek w ferworze walki.

Czytaj teraz: Secret Gear ZX1 Ultra – test i recenzja – nowy król opłacalności?

Łączność, ślizgacze i bateria

Do naszej dyspozycji oddano standardowo trzy tryby pracy – po kablu, oszczędny Bluetooth oraz to, co najważniejsze dla graczy, czyli szybkie fale radiowe 2,4 GHz. Niezależnie od dokonanego wyboru, każdy z tych trybów działa po prostu super i nie sprawia w grach absolutnie żadnych problemów z opóźnieniami. Największą gwiazdą zestawu jest jednak ten świetny, dorzucony do pudełka dock. Jego podświetleniem możemy swobodnie regulować, co ułatwia dopasowanie go do biurka, ale to sposób działania robi tu największą robotę. Stacja naładuje myszkę w pełni indukcyjnie! To rozwiązanie wygląda dużo bardziej estetycznie i nowocześniej niż wszystkie klasyczne docki z miedzianymi konektorami na wierzchu. Nie trzeba w nic celować – po prostu odkładamy gryzonia i ładuje się sam.

Jeśli chodzi o czas pracy bez kabla, to pod maską modelu K7 Ultra zastosowano akumulator o sporej pojemności 500 mAh. Realny czas działania bardzo zależy od konkretnych parametrów, a samych opcji zasilania w dedykowanym sofcie jest do wyklikania wręcz od groma. Wedle deklaracji producenta, prądu ma starczać maksymalnie do 120 godzin w trybie BT, w tym do około 65 godzin przy wykorzystaniu najbardziej obciążającego pasma 2,4 GHz. Muszę przyznać, że przy odpowiednich roszadach i mądrym zarządzeniu ustawieniami w aplikacji jest to jak najbardziej możliwe do osiągnięcia w domowych warunkach.

Na sam koniec zaglądamy pod spód. Zastosowane fabryczne ślizgacze w K7 Ultra są naprawdę bardzo dobrej jakości. Zapewniają ruch niezwykle płynny i stosunkowo szybki, co świetnie współpracuje z materiałowymi podkładkami i pozwala na dynamiczną rozgrywkę. Marka MCHOSE spisała się tu świetnie w kwestii samego poślizgu, ale muszę wtrącić małe trzy grosze. Szkoda tylko, że przy tak niesamowicie bogatym wyposażeniu dodatkowym, w opakowaniu nie znalazło się miejsce na chociaż jeden komplet zapasowych „łyżew” na czarną godzinę.

Sensor i pomiary

Za śledzenie naszych ruchów na podkładce odpowiada absolutnie topowy i bezkompromisowy sensor, z którego marka MCHOSE może być niezwykle dumna. Mowa oczywiście o flagowej jednostce optycznej, która na ten moment stanowi szczyt marzeń każdego wymagającego gracza i w praktyce sprawdza się po prostu bez zarzutu. Niezależnie od tego, jak szybko i agresywnie wymachujecie ręką po blacie, kursor ani na ułamek sekundy nie gubi swojej ścieżki i nie odnotowuje żadnych niepożądanych anomalii czy denerwującego wygładzania – dostajemy do dyspozycji czystą, chirurgiczną wręcz precyzję.

Żeby jednak ten potężny sensor mógł w pełni rozwinąć swoje skrzydła, potrzebuje równie stabilnego i szybkiego zaplecza obliczeniowego. I tutaj pojawia się świetna, technologiczna ciekawostka, bo zaimplementowany w K7 Ultra sensor współpracuje ściśle z chipsetem znanej i cenionej marki Realtek. Dzięki temu zgranemu duetowi podzespołów, celowanie i wymiana ognia na wirtualnym polu bitwy to czysta przyjemność, ograniczona jedynie naszym własnym refleksem i „skillem”.

Kształt i waga

Czas pogadać o tym, jak ten gryzoń leży w dłoni, a konkretniej o jej gabarytach. Jest to bez dwóch zdań mysz duża, która celuje w graczy o średnich i większych dłoniach, szukających pełnego oparcia. Jeśli chodzi o kompatybilność, to bryła ta dobrze pasuje do niemal każdego popularnego chwytu – czy to klasycznego palm gripa, czy nieco agresywniejszego clawa, dłoń znajdzie tu dla siebie odpowiednie miejsce. Jedynym logicznym wyjątkiem jest chwyt typu fingertip, do którego ta konstrukcja jest po prostu za duża, by zapewnić odpowiedni komfort. Muszę jednak wtrącić tu swoje bardzo mocne, osobiste trzy grosze.

Choć na papierze ten kształt K7 Ultra wydaje się uniwersalny i bezpieczny, to mnie osobiście bardzo, ale to bardzo się on nie spodobał. Po prostu nie mogłem znaleźć na niej wygodnego, naturalnego ułożenia palców i w żaden sposób „nie kliknęło” nam ze sobą podczas testów, co po raz kolejny dowodzi, że ergonomia to kwestia czysto subiektywna.

Jeśli chodzi o masę, to marka MCHOSE nie siliła się tutaj na bicie jakichś rekordów lekkości za wszelką cenę. Waga modelu K7 Ultra jest typowa dla dzisiejszych standardów segmentu ultra-lekkiego i oscyluje w okolicach rozsądnych 59 gramów. Co najważniejsze, masa ta jest bardzo dobrze rozmieszczona wewnątrz obudowy, dzięki czemu myszka jest świetnie wyważona i nie leci ani na nos, ani na tył podczas podnoszenia jej nad podkładkę przy szybkich ruchach.

Oprogramowanie

Oprogramowanie przygotowane przez markę MCHOSE w modelu K7 Ultra jest naprawdę dobre! Interfejs jest niezwykle czysty, intuicyjny i po prostu bardzo przyjemny do poruszania się po poszczególnych zakładkach. Nawet osoby, które na co dzień rzadko dłubią w zaawansowanych ustawieniach peryferii, bez najmniejszego problemu odnajdą się w tym przejrzystym menu.

A trzeba przyznać, że suwaków i okienek jest tu naprawdę pod dostatkiem. W dedykowanej aplikacji zmienimy dosłownie wszystko, co tylko chcemy – od szybkiego przypisywania nowych funkcji pod przyciski, przez tworzenie skomplikowanych makr, aż po najbardziej precyzyjne parametry pracy samego sensora (nawet jego „położenie”!!) i zarządzanie energią.

Największym, niezwykle pozytywnym zaskoczeniem jest jednak sam sposób, w jaki możemy z tego softu w ogóle korzystać. Konfigurator dla K7 Ultra oddano w nasze ręce w aż dwóch różnych, pełnoprawnych wariantach. Mamy do wyboru klasyczną aplikację do pobrania i zainstalowania na naszym urządzeniu oraz niesamowicie wygodną wersję sieciową, odpalaną bezpośrednio w oknie naszej przeglądarki. To drugie rozwiązanie to czyste złoto dla każdego, kto nienawidzi zaśmiecać sobie systemu kolejnymi programami działającymi w tle, a wymaga pełnej kontroli nad sprzętem. Rewelacyjna sprawa!

MCHOSE K7 Ultra – podsumowanie

Czas na ostateczny werdykt i podsumowanie tego potężnego zawodnika. Marka MCHOSE dostarczyła na rynek sprzęt, który pod wieloma względami po prostu deklasuje droższą konkurencję. Lista plusów jest tutaj wręcz absurdalnie długa. Zaczynamy od genialnego doświadczenia z unboxingu, gdzie wita nas rewelacyjne, twarde etui i indukcyjna stacja ładująca.

Do tego dochodzi niesamowita powłoka obudowy świetnie radząca sobie z brudem, elegancki minimalizm ze złotymi akcentami oraz po prostu bezbłędna jakość wykonania. Pod maską K7 Ultra kryje się czysta potęga – mega satysfakcjonujące przełączniki Omron, chłodny aluminiowy scroll, topowy sensor z układem Realtek i stabilna, potrójna łączność z naprawdę sensowną baterią. Całość dopełnia dobrze wyważona masa 59 gramów, płynne ślizgacze i niezwykle wygodny, przeglądarkowy soft.

Oczywiście do ideału odrobinę brakuje i znajdzie się tu kilka mniejszych zgrzytów. Szkoda, że w tak wypchanym po brzegi kartonie zabrakło chociaż jednych zapasowych ślizgaczy, a dołączone naklejane gripy są czarne, nudne i trochę psują całą estetykę. Bardzo wyczulone palce wyłapią też lekką różnicę w kliku obu bocznych przycisków. Największym minusem pozostaje dla mnie jednak sam duży kształt – kompletnie mi on nie leży, nie dogadaliśmy się i zdecydowanie wyklucza on chwyt typu fingertip.

Mimo tego czysto osobistego braku chemii z ergonomią, obiektywnie patrząc, to po prostu fenomenalna mysz. Jeśli duża bryła K7 Ultra wpasuje się w waszą dłoń i preferencje, dostaniecie absolutnie flagowe doświadczenie i górę świetnych akcesoriów w cenie, która zawstydza rynkowych gigantów. Z czystym sumieniem bardzo gorąco polecam!

Dziękuję serdecznie firmie MCHOSE, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Specyfikacja

⦁ typ produktu: mysz dla graczy
⦁ łączność: dongle 2,4 GHz, przewodowa
⦁ sensor: HERO 2
⦁ akumulator: 90 h
⦁ przełączniki główne: Haptic Inductive Trigger
⦁ waga: 61 g
⦁ gwarancja: 2 lata
⦁ cena: 769 zł (na dzień publikacji)
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Zaczynając od początku, czyli opakowania, Logitech poszedł w klasykę i postawił po prostu na sprawdzone rozwiązanie. Superstrike przychodzi do nas w klasycznym pudełku, takim jak każdy z Superlightów czy G Pro Wireless. Na froncie ujrzymy render naszego gryzonia, nazwę modelu oraz informację o Haptic Inductive Trigger, o którym nieco więcej później. Tył boxa to klasyka modeli Superlight, czyli garść informacji podana po prostu w ładny sposób. Trochę więcej o samym gryzoniu znajdziemy po bokach naszego kartonu. Z uwagi na to, że jest to praktycznie kalka poprzednich pudełek, myślę, że nie ma co się nad nim szczegółowo rozwodzić i przeszedłbym od razu do zawartości opakowania.

Tutaj spodziewałem się zaskoczenia, lecz niestety go nie dostałem. Logitech przyzwyczaił nas do tego, że ich myszki nie oferują szczególnie rozmaitej zawartości opakowania. W Superstrike jest bardzo podobnie, co niestety mnie martwi, ponieważ znajdziemy tu taki dodatek jak chociażby taśmy antypoślizgowe, lecz o dodatkowej parze ślizgaczy możemy zapomnieć. Oprócz tego znajdziemy takie kompletne podstawy jak gumowy przewód USB-A – USB-C, dodatkowy kapselek ze ślizgaczem na spód myszki oraz instrukcję obsługi. Biorąc pod uwagę, jak drogi jest Superstrike X2, to wyposażenie jest co najmniej śmieszne i Logitech powinien zmienić swoje podejście w tej kwestii.

Jakość wykonania i wygląd

Druga odsłona legendy od szwajcarskiego giganta to ewolucja, która na pierwszy rzut oka może wydawać się zachowawcza, ale już po wyjęciu z pudełka czuć, że mamy do czynienia z produktem klasy premium. Obudowa została wykonana z charakterystycznego dla serii G Pro, gładkiego tworzywa, które mimo niskiej wagi zachowuje wzorową sztywność. Konstrukcja jest zwarta i zbita – nawet przy celowym, mocnym uścisku, boki myszki nie uginają się ani o milimetr, a ze środka nie wydobywają się żadne niepokojące trzaski.

Pod względem stylistyki Logitech tradycyjnie stawia na sprawdzony minimalizm – brak tu zbędnych wodotrysków czy podświetlenia RGB. Do złudzenia przypomina ona kolekcję skórek z gry CS2 o nazwie „Printstream”, co wielu graczom może przypaść do gustu. Według mnie design jest dosyć ciekawy i choć minimalnie odbiega od tego, co oferowały poprzednie Superlighty to nadal przyciąga uwagę konsumenta. Warto wspomnieć, iż Superstrike dostępny jest w jednym wariancie kolorystycznym, co prawdopodobnie miało podkreślić wyjątkowość tego gryzonia na tle innych myszek Logitecha.

Powierzchnia

Niezwykle gładka i jednolita – tak można opisać nową powłokę Superstrike. Producent udoskonalił swój coating, który teraz ma zapewniać jeszcze lepszą kontrolę bez konieczności stosowania taśm antypoślizgowych. Powierzchnia jest całkowicie pozbawiona tekstury, co początkowo budziło moje obawy o pewność chwytu przy bardziej dynamicznych ruchach.

W praktyce okazuje się jednak, że coating „łapie” dłoń bardzo solidnie, gdy tylko ta złapie odrobinę temperatury. Niestety, podobnie jak w poprzednich generacjach, powierzchnia ma tendencję do szybkiego zbierania odcisków palców i tłustych śladów. Esteci będą musieli regularnie sięgać po szmatkę, jeśli chcą zachować nieskazitelny wygląd gryzonia. Na plus zaliczam dołączone do zestawu grip tape’y – są cienkie oraz poprawnej jakości, choć dla większości użytkowników przy tej jakości coatingu powinny być jedynie opcją.

Przyciski główne, boczne i scroll

Za główne klikacze w Superstrike odpowiada absolutna rewolucja – technologia HITS (Haptic Inductive Trigger System). Logitech wyrzucił do kosza tradycyjne mikroprzełączniki mechaniczne czy optyczne. Zamiast nich mamy tu system oparty na indukcji elektromagnetycznej wspierany przez haptyczne sprzężenie zwrotne. Mówiąc prościej: myszka „klika” za pomocą pola magnetycznego, a fizyczne kliknięcie, które czujesz, to wibracja generowana przez wewnętrzny silnik haptyczny.

Implementacja tego rozwiązania w gryzoniu to majstersztyk. Brak fizycznych styków eliminuje opóźnienia i całkowicie rozwiązuje legendarny problem dwukliku. Co więcej, możemy tu regulować punkt aktywacji (10 poziomów), włączyć Rapid Trigger (5 ustawień) oraz zmienić siłę samej haptyki (6 poziomów intensywności). Kliknięcia są ekstremalnie szybkie, powtarzalne i można je dostosować do milimetra, co w Valorancie czy CS2 w rękach doświadczonego gracza może dać realną przewagę! Zaś jeśli chodzi o same odczucia z klikania, to aż do złudzenia przypominają mi one ciche przełączniki dwupinowe, które były popularne już jakiś czas temu. Mimo że samo kliknięcie to czysta haptyka, czyli wibracja emitowana przez silniczek, to klik jest niezwykle dobrze odwzorowany, jest mięsisty i bardzo dobrze wyczuwalny. Zostało tutaj odwalone kawał dobrej roboty.

Przechodząc do przycisków bocznych, Logitech ewidentnie trzyma się sprawdzonych rozwiązań, ponieważ są one niemalże identyczne jak w poprzednich odsłonach serii Superlight. Sam ich rozmiar jest dosyć spory – mają kształt klasycznych pigułek, co mi bardzo odpowiada w kwestii ergonomii. Ich klik jest bardzo dobrze wyczuwalny i bezpośredni. Co najważniejsze, nie uświadczymy tutaj absolutnie żadnego uczucia gąbczastości czy gumowego feelingu. Moment aktywacji jest krótki, wyraźny i nie ma mowy o niepożądanym zapadaniu się przycisków w obudowę.

Rolka to z kolei absolutna klasyka od Logitecha. Producent zdecydował się na implementację dokładnie tego samego enkodera, który znamy już z modelu Superlight 2, a co za tym idzie – odczucia z użytkowania są po prostu identyczne. Scroll posiada dobrze zaakcentowane stopnie, co pozwala na precyzyjne przeskoki, jednak przy tym wszystkim nie jest zbyt ciężki w użyciu. Opór przy obracaniu rolki określiłbym mianem bardzo średniego – to złoty środek, który pokochała rzesza graczy używających myszki niebieskiego producenta.

Łączność, bateria i ślizgacze

W kwestii łączności otrzymujemy dwa standardowe tryby, zacznijmy jednak od tego mniej chlubnego. Do dyspozycji mamy klasyczne połączenie przewodowe, realizowane za pomocą niestety zwykłego, gumowego kabla. Jest on po prostu słaby – sztywny, oporny i bardzo kiepsko układa się na biurku podczas dynamicznych ruchów. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego przy takiej cenie i renomie Logitech wciąż nie zdecydował się na miękki przewód typu paracord, który jest już standardem nawet u znacznie mniejszych producentów.

Drugi sposób to oczywiście technologia 2,4 GHz, czyli to, co gracze cenią najbardziej. Oferuje ona całkowicie bezstratne i pozbawione opóźnień połączenie, które producent dopracował niemal do perfekcji. Dzięki temu Superstrike to obecnie jedna z najszybszych myszek na rynku, oferująca odświeżanie na poziomie aż do 8000 Hz, co w teorii ma zapewniać jeszcze większą responsywność, choć w praktyce wiadomo, że 4000 Hz lub nawet 2000 Hz będzie lepszym wyborem w codziennym użytkowaniu.

W kwestii zasilania producent deklaruje, iż akumulator w G Pro X2 Superstrike pozwala na około 90 godzin ciągłej pracy na jednym cyklu ładowania przy standardowym odświeżaniu 1000 Hz. To bardzo przyzwoity wynik, który pozwala zapomnieć o kablu na ładnych parę dni intensywnego grania, choć trzeba mieć na uwadze, że odpalenie pełnych 8000 Hz czy nawet 4000 Hz zauważalnie szybciej wydrenuje ogniwo i zmusi nas do używania niekoniecznie przyjemnego gumowego przewodu.

Niestety, o ile do samej baterii nie można mieć większych zastrzeżeń, tak ślizgacze użyte w Superstrike to bardzo mierny element i, szczerze mówiąc, dość niezrozumiały krok ze strony producenta. Zamiast sprawdzonego, w stu procentach czystego PTFE, które stało się już rynkowym standardem w tej półce cenowej, Logitech postawił tutaj na polietylen. W praktyce oznacza to, że na popularnych podkładkach materiałowych – tak zwanych szmaciankach – łyżwy te po prostu się gubią. Nie oferują one aż takiej gładkości i spójności ślizgu, do jakiej przyzwyczaiła nas konkurencja, a sam „glide” potrafi być momentami tępy i nieprzewidywalny.

Owszem, polietylen „błyszczy” na podkładkach szklanych, gdzie zauważalnie wolniej się zużywa od PTFE i faktycznie zapewnia nieskazitelnie gładkie prowadzenie. Problem polega jednak na tym, że absolutna większość graczy na rynku wciąż korzysta z tradycyjnych padów materiałowych. Zmuszanie ich do grania na polietylenowych stópkach lub odgórne skazywanie na zakup aftermarketowych ślizgaczy to decyzja, której najzwyczajniej w świecie nie rozumiem.

Sensor i pomiary

Za śledzenie ruchu w Superstrike odpowiada autorskie oczko Logitecha, czyli świetnie znany z poprzednich rewizji HERO 2. Nad samymi suchymi danymi tego układu nie ma co się zbytnio rozwodzić, bo na papierze to absolutny potwór i klasa sama w sobie. Wykręca on aż 44 000 DPI, oferuje kosmiczną prędkość maksymalną na poziomie 888 IPS oraz akcelerację rzędu 88 G. To wartości, których żaden, nawet grający na najniższym sensitivity e-sportowiec, nie będzie w stanie fizycznie przekroczyć.

W testach syntetycznych czujnik wypada wręcz podręcznikowo. Tracking jest ostry jak brzytwa, a o jakimkolwiek wygładzaniu czy niepożądanej akceleracji możemy po prostu zapomnieć. Jednak zagłębiając się mocniej w temat i wertując wątki na Reddicie, można natrafić na powtarzające się zgłoszenia o pewnej kapryśności tego sensora. Okazuje się, że HERO 2 w tym konkretnym modelu ma dziwną tendencję do okazjonalnego gubienia się (tzw. spin-outu) przy ekstremalnie szybkich flickach na podkładkach szklanych. Część graczy używających topowych szmacianek, jak chociażby Artisan Zero, również donosiła o mikroskopijnych przeskokach przy bardzo szybkich ruchach.

Na całe szczęście problem ten da się w większości przypadków zniwelować z poziomu oprogramowania. Z pomocą przychodzi odpowiednie dostrojenie parametru LOD (Lift-off Distance) oraz kalibracja pod konkretną powierzchnię w aplikacji, o której trochę więcej później. Wystarczy pobawić się trybem „Gaming Surface”, aby czujnik przestał wariować. Koniec końców, HERO 2 to wciąż bezsprzeczna, rynkowa czołówka, ale potrafi być wybredny, jeśli chodzi o to, po czym ślizga się myszka.

Kształt i waga

Kształt najnowszego dziecka Logitecha to bryła oczywiście w pełni symetryczna. Mamy do czynienia z tym samym kształtem, co w poprzednich odmianach Superlight. Najbardziej charakterystycznym elementem tej konstrukcji jest oczywiście garb, który został osadzony centralnie i jest stosunkowo duży. Taki profil sprawia, że Superstrike świetnie sprawdzi się do claw gripa i każdej jego odmiany, pod warunkiem jednak, że nie mamy bardzo małych dłoni. Warto pamiętać, że za sprawą sporej długości wynoszącej 125 mm, posiadacze mniejszych dłoni mogą mieć problem z odnalezieniem pewnego i wygodnego chwytu.

Chwyt palm również nie będzie sprawiał tutaj najmniejszych problemów, lecz zalecałbym go dla osób z większymi dłońmi. W przypadku fingertipa sprawa wygląda odwrotnie niż przy claw gripie – bryła będzie do niego odpowiednia, ale głównie wtedy, gdy nasza dłoń jest po prostu spora. Osobiście muszę przyznać, że nie jestem wielkim fanem tego konkretnego kształtu, ale nie można zaprzeczyć faktom – rzesza ludzi go uwielbia i najzwyczajniej w świecie pasuje on bardzo wielu osobom, stawiając na maksymalną uniwersalność.

Przechodząc do kwestii masy, warto odnotować, że Logitech nareszcie odszedł od nazewnictwa „Superlight”. I jest to bardzo rozsądny ruch, ponieważ waga ich najnowszego gryzonia wcale nie zalicza się już do kategorii superlekkiej. Superstrike waży 60 gramów, co na dzisiejsze standardy nie jest wynikiem w żaden sposób imponującym, a stanowi raczej górną granicę tego, ile powinna obecnie ważyć topowa myszka gamingowa. Absolutnie nie nazwałbym tego jednak wadą samą w sobie. Wielokrotnie wspominałem już w swoich materiałach, iż waga oscylująca w okolicach 60 gramów jest dla wielu graczy po prostu idealnym złotym środkiem, łączącym lekkość z odpowiednią kontrolą.

Niemniej jednak, po tylu latach obecności na rynku i premierze kolejnej generacji flagowca, po prostu oczekiwałbym od Logitecha, że inżynierowie postanowią chociaż lekko odchudzić swoją konstrukcję, ponieważ nowy model wciąż waży dokładnie tyle samo, co poczciwy, pierwszy Superlight.

Oprogramowanie

Przechodząc do oprogramowania, w przypadku Superstrike’a mamy do czynienia oczywiście z G HUB-em, czyli absolutną klasyką od Logitecha. Od zawsze był to software, który wydawał się po prostu przyjemny, bardzo czytelny i łatwy w odbiorze, i w tym przypadku na szczęście tak pozostało. W aplikacji bez problemu ustawimy wszystko, czego potrzebujemy, wliczając w to całą nową funkcjonalność, jaką oferuje najnowszy gryzoń. Znajdziemy tu takie nowości jak czułość trybu BHOP dla scrolla, punkt aktywacji głównych przycisków, działanie funkcji Rapid Trigger oraz intensywność sprzężenia zwrotnego za pomocą wbudowanej haptyki.

Ogromnym plusem całego tego systemu jest to, że oczywiście każdy z wymienionych parametrów można ustawić całkowicie osobno dla danego przycisku. To niezwykle przydatne rozwiązanie, chociażby ze względu na to, że lewy przycisk myszy (odpowiadający za strzał) raczej chcemy skonfigurować jako ten wyraźnie szybszy i bardziej responsywny.

Ustawienia, jakich ja osobiście używam, są widoczne na załączonych zdjęciach i uważam je za jedne z rozsądniejszych na start. Trzeba mieć na uwadze, że zbyt niski punkt aktywacji może powodować sporo irytujących missclicków podczas rozgrywki, i dokładnie to samo tyczy się zbyt agresywnie działającego Rapid Triggera. Jeśli chodzi o samą haptykę, to dla mnie jest ona wręcz idealna na poziomie 3. Przy takiej wartości sprzężenie zwrotne najbardziej przypomina prawdziwy, satysfakcjonujący klik klasycznego przełącznika mechanicznego. Aczkolwiek wiadomo, jak to bywa w takich przypadkach – są to bardzo personalne ustawienia i każdy powinien po prostu popróbować w domowym zaciszu, co najbardziej mu przypasuje i z czym gra mu się najlepiej.

Logitech G Pro X2 Superstrike – podsumowanie

Podsumowując, Logitech G Pro X2 Superstrike to bez wątpienia gryzoń, który wprowadza na rynek powiew świeżości, jakiego od dawna brakowało u mainstreamowych producentów. Zastosowanie technologii HITS i odejście od klasycznych przełączników na rzecz haptyki i indukcji to swoista rewolucja i coś niesamowicie ciekawego w świecie zdominowanym przez odgrzewane kotlety. Nie nazwałbym tego może jeszcze ostatecznym gamechangerem, ale muszę przyznać, że niewiele mu do tego miana brakuje. Logitech pokazał, że potrafi jeszcze zaryzykować i zaimplementować rozwiązanie, które faktycznie zmienia odczucia z rozgrywki.

Z drugiej jednak strony, Superstrike to wciąż bezpieczna ewolucja bazy, którą lata temu wypracował pierwszy Superlight. Mamy tu do czynienia z tą samą, klasyczną bryłą, doskonale znaną wagą 60 gramów czy chociażby bliźniaczą rolką i przyciskami bocznymi. Trochę boli fakt, że przy tak wysokiej cenie (769 zł) producent wciąż raczy nas sztywnym, gumowym kablem i dość kontrowersyjnymi, polietylenowymi ślizgaczami, które na większości podkładek materiałowych wypadają po prostu miernie.

Dla kogo jest ta myszka? Jeśli szukasz czegoś zupełnie nowego w kwestii kliku i chcesz poczuć, jak działa regulowany punkt aktywacji czy Rapid Trigger w wydaniu haptycznym, to Superstrike dostarczy Ci masy frajdy. Jednak jeśli posiadasz już jakąś topową myszkę z obecnej generacji i myślisz nad zmianą wyłącznie dla samych nowych przełączników, to szczerze radziłbym się dwa razy zastanowić. To świetny sprzęt i kawał dobrej inżynieryjnej roboty, ale w ogólnym rozrachunku to wciąż stary, dobry Superlight ubrany w bardzo nowoczesne, technologiczne szaty, które nie dla każdego będą warte dopłaty kilkuset złotych.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Logitech, która udostępniła sprzęt do testów.

To nie lada gratka, bo rzadko kiedy mamy okazję położyć obok siebie dwa bliźniacze produkty i sprawdzić „na żywo”, czym tak naprawdę różnią się w praniu, poza samą ceną i kilkoma cyferkami na pudełku. Producent postanowił zaatakować rynek z dwóch stron jednocześnie, dając nam wybór, który na pierwszy rzut oka wcale nie jest taki oczywisty. Czy ta strategia ma sens? A może jednak jest to decyzja podwyższonego ryzyka? Tego, jak i wielu innych rzeczy, dowiecie się czytając tę recenzję!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3395 / PixArt PAW3311
• Przełączniki główne: Huano Transparent Blue Shell Pink Dot / Huano Blue Shell White Dot
• Waga: ok. 39 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 159 / 99 złotych

Kursywą oznaczono model NM1 SE

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Rozpocznijmy od tego, w czym nasz dzisiejszy duet do nas dociera. Opakowania obu modeli już na pierwszy rzut oka zdradzają, z jakim sprzętem mamy do czynienia. Producent postawił tu na sprawdzony, dość minimalistyczny design, który bardzo lubię, ale akurat nie w tym wydaniu… Rozumiem, że są to produkty budżetowe, lecz pudełka nie zachęcają do zakupu. Czy przeszkadza to „zwykłemu” użytkownikowi? Skądże, ale jako recenzent muszę o tym wspomnieć.

W przypadku bazowego modelu Nubi NM1 dostajemy jasny, wpadający w delikatną szarość kartonik z estetycznym renderem białej myszki na froncie. Z kolei wersja SE uderza w nieco mroczniejsze tony – w pełni czarne pudełko z grafiką ciemnego gryzonia fajnie kontrastuje ze swoim bratem. Boki obu opakowań to czysta klasyka, znajdziemy tam jedynie proste napisy z nazwą modelu, co skutecznie potęguje wrażenie schludności i nie przytłacza niepotrzebnymi grafikami.

Prawdziwa kopalnia wiedzy kryje się natomiast na rewersie kartoników. Odwracając pudełka, dostajemy czarno na białym podane wszystkie najważniejsze technikalia. To właśnie z tego miejsca dowiadujemy się od razu, co dokładnie napędza pełnoprawne Nubi NM1, a na jakie ustępstwa i kompromisy musimy pójść w przypadku tańszej wersji SE.

Zastosowane z tyłu tabele są bardzo czytelne i błyskawicznie rzucają nam w oczy różnice w użytych sensorach (topowy PAW3395 kontra budżetowy PAW3311) czy samych przełącznikach głównych, dumnie potwierdzając jednocześnie niezwykle imponującą wagę obu konstrukcji, czyli zaledwie 39 gramów. Całość wypada naprawdę sensownie!

Zajrzyjmy w końcu do środka, bo tutaj zaczyna się robić naprawdę ciekawie, a pod pewnymi względami nawet lekko absurdalnie. Po otwarciu pudełka z droższym modelem – Nubi NM1, wita nas dość prosty widok. W środku znajdziemy samą myszkę, klasyczną papierologię w postaci instrukcji obsługi oraz ładny, elastyczny przewód w oplocie z podpiętym adapterem na odbiornik. To by było na tyle. Krótko mówiąc – żadnych fajerwerków i absolutne minimum.

Teraz otwieramy tańszą wersję SE. Czy czeka nas to samo? Błąd! Oprócz samej myszy, czarnego kabla z donglem i instrukcji, producent dorzuca nam tutaj dodatkowy arkusz malutkich, okrągłych ślizgaczy typu „dots” oraz cały zestaw wyciętych gripów antypoślizgowych. Tańsza, rzekomo budżetowa wersja sprzętu posiada bogatsze wyposażenie! To decyzja, która delikatnie wymyka się jakiejkolwiek logice, ale hej – jako klienci chyba nie powinniśmy narzekać na darmowe fanty…

Żeby jednak nie było tak całkowicie kolorowo, muszę trochę ostudzić Wasz entuzjazm względem tych bonusów. Dołączone do Nubi NM1 SE gripy są naprawdę mocno przeciętne. W dotyku przypominają dość tanie, generyczne naklejki, które co prawda jakoś tam spełnią swoje zadanie i zapobiegną ślizganiu się palców, ale brakuje im sporo do jakości premium.

Jakość wykonania i wygląd

Muszę wam powiedzieć, że jakość wykonania obu myszek to absolutny top w tej półce cenowej i producent zasługuje tu na pochwałę. Zarówno bazowe Nubi NM1, jak i tańsza wersja SE, robią świetne pierwsze wrażenie i w ślepym teście zaryzykowałbym stwierdzenie, że są to konstrukcje droższe, niż są w rzeczywistości.

Bryła jest zwarta, spasowanie poszczególnych elementów stoi na bardzo wysokim poziomie, a podczas mocniejszego ściskania boków absolutnie nic tu nie trzeszczy i nie wydaje z siebie niepożądanych dźwięków. To ogromny plus, bo przy tak piórkowej wadze nierzadko zdarzają się luzy czy uginanie plastiku, a tutaj odrobiono zadanie domowe po prostu wzorowo. Szukałem jakichkolwiek minusów i niedoróbek w kwestii samej budowy, ale o dziwo – po prostu ich nie zauważyłem.

Jeśli chodzi o sam wygląd, postawiono tu na sprawdzony, niezwykle minimalistyczny design, który od razu przypadł mi do gustu. Zdecydowanie nie ma tu mowy o agresywnych, przekombinowanych kształtach czy krzykliwym podświetleniu. Bryły są bardzo proste, estetyczne i pozbawione zbędnych wodotrysków, co czyni je atrakcyjnymi wizualnie, jeżeli jest się osobą preferującą minimalizm. Zarówno czarne SE, jak i „zwykłe” NM1 w białej wersji kolorystycznej prezentują się na podkładce po prostu dobrze.

Bardzo fajnym, subtelnym detalem, który zgrabnie przełamuje te monochromatyczne barwy, jest niewielki, srebrny napis z logotypem firmy, umiejscowiony tuż przy krawędzi lewego przycisku.

Powierzchnia

Powierzchnia, którą pokryto oba recenzowane gryzonie, jest w pełni matowa, a pod palcem charakteryzuje się niemal całkowicie niewyczuwalną teksturą. W praktyce i podczas dłuższego grania sprawdza się to naprawdę w porządku – dłoń nie ślizga się nadmiernie, a chwyt pozostaje odpowiednio stabilny nawet przy bardziej nerwowych ruchach i szybkich flickach na podkładce.

Jednak to, czym seria Nubi NM1 u mnie zaplusowała, to kwestia codziennego utrzymania czystości. Zastosowana tu powłoka jestodporna na wszelkie zabrudzenia – zapomnijcie o irytującym łapaniu odcisków palców czy nieestetycznych smugach z potu po kilkugodzinnej, intensywnej sesji przed monitorem. W przypadku gryzoni o takiej fakturze wcale nie jest to oczywistym standardem, więc za ten aspekt należy się spory plus.

Przyciski główne, boczne i scroll

Pod głównymi przyciskami w pełnoprawnym modelu Nubi NM1 kryją się bardzo przyjemne przełączniki Huano Transparent Blue Shell Pink Dot. Z kolei wersja SE otrzymała wariant Huano Blue Shell White Dot. Mimo tych różnic na papierze, muszę przyznać, że w obu przypadkach switche sprawdzają się po prostu bardzo dobrze. Są solidnie zaimplementowane, niezwykle sprężyste i dość głośne, co daje satysfakcjonujący feedback. Niestety osobiście nie lubię aż tak głośnych przełączników…

Co ważne dla purystów sprzętowych – irytujący pre oraz posttravel jest tutaj w zasadzie całkowicie nieodczuwalny, więc mamy pełną kontrolę nad kliknięciem.

Jeśli chodzi o przyciski boczne, to zostały one naprawdę przyjemnie osadzone w obudowie. Muszę jednak uczciwie zaznaczyć, że osobiście nie jestem wielkim fanem aż tak mocno wklęsłych od boku konstrukcji – ale to już kwestia czysto indywidualnych preferencji, przyzwyczajeń i ułożenia kciuka. Sam klik jest przyjemny, a co najważniejsze (i wcale nie takie oczywiste nawet w dużo droższych myszkach) – niemal identyczny w obu przyciskach pod względem wydawanego dźwięku i oporu. Pod tym kątem bryła NM1 zdecydowanie dowozi temat i nie ma mowy o tanim grzechotaniu.

Na koniec zostaje nam kółko przewijania. Każdy, kto miał w rękach legendarnego Logitech G Pro X Superlight, od razu poczuje się tutaj jak w domu, bo rolka zaimplementowana w Nubi NM1 jest do niego bardzo podobna wizualnie i w dotyku.

W codziennym użytkowaniu Nubi NM1 sprawdza się dobrze, chociaż jeśli miałbym się do czegoś na siłę przyczepić, to sam przeskok poszczególnych stopni mógłby być odrobinę bardziej wyczuwalny pod palcem podczas szybkiego scrollowania. Zrekompensowano to jednak samym klikiem kółka, który jest bardzo intensywny, pewny i całkiem głośny, więc na pewno nie wciśniecie go przez przypadek.

Łączność, ślizgacze i bateria

Przejdźmy do kwestii łączności w Nubi NM1, bo tu mamy pełen pakiet. Do naszej dyspozycji oddano aż trzy tryby pracy – klasyczny po kablu, moduł Bluetooth oraz fale radiowe 2.4 GHz. Niezależnie od tego, co ostatecznie wybierzecie, każdy z nich działa po prostu bardzo dobrze i bezproblemowo. Podczas testów nie uświadczyłem żadnych niepożądanych lagów czy irytującego zrywania połączenia w samym środku meczu.

Skoro mowa o graniu bez kabla, to płynnie przechodzimy do zasilania. Producent deklaruje, że bateria w obu modelach ma wytrzymywać do 40 godzin ciągłej zabawy. Nie jest to może rynkowy demon długodystansowości, ale to wynik jak najbardziej akceptowalny, który spokojnie wystarczy na kilka dobrych dni grania po pracy. W przypadku bazowego Nubi NM1, jak i tańszej wersji, czas pracy na jednym ładowaniu nie powinien być powodem do narzekań.

Fabryczne ślizgacze są naprawdę fajnej jakości – określiłbym je z czystym sumieniem jako średnio szybkie, za to dające bardzo przyjemny i dość płynny ślizg na macie. Na osobną, dużą pochwałę ponownie zasługuje tutaj obecność dodatkowych, okrągłych „dotsów” dorzuconych do kartonika w tańszym wariancie SE. Biorąc te wszystkie elementy pod uwagę, mogę śmiało stwierdzić, że jak na tę półkę cenową, Nubi NM1 wypada po prostu bardzo dobrze i oferuje świetny stosunek ceny do jakości.

Sensor i pomiary

W przypadku bazowego modelu Nubi NM1 producent nie brał jeńców i zafundował nam topową jednostkę, czyli znany i uwielbiany przez graczy optyczny PixArt PAW3395. To układ, który wybacza wiele, ale sam nie popełnia absolutnie żadnych błędów. Granie na nim to po prostu czysta poezja, całkowicie pozbawiona jakichkolwiek niepożądanych zjawisk czy gubienia kursora.

Z kolei pod maską tańszego brata, czyli wersji NM1 SE, drzemie nieco skromniejszy układ PixArt PAW3311. I tutaj pojawia się spore, bardzo pozytywne zaskoczenie dla portfela. Choć na papierze różnica w specyfikacji i maksymalnych osiągach jest oczywiście widoczna, to w realnym, codziennym użytkowaniu sprawdza się on po prostu solidnie. Jasne, zapaleni e-sportowcy na turniej o wielką stawkę pewnie wzięliby droższy wariant, ale podczas wieczornych, domowych sesji ten tańszy sensor wcale nie odstaje!

Czytaj teraz: Secret Gear ZX1 Ultra – test i recenzja – nowy król opłacalności?

Kształt i waga

Przejdźmy do kwestii, która dla wielu graczy jest absolutnie kluczowa przy wyborze nowego sprzętu na biurko – mowa oczywiście o kształcie oraz samej wadze. Bryła zaprojektowana przez producenta jest niezwykle uniwersalna i bezpieczna, co sprawia, że mysz pewnie leży w dłoni już od pierwszych sekund po wyjęciu z pudełka.

Kształt ten świetnie dogaduje się z niemal każdym popularnym gripem. Niezależnie od tego, czy na co dzień preferujecie klasyczny palm grip, czy nieco agresywniejszy claw grip, Nubi NM1 z pewnością sprosta waszym oczekiwaniom i zapewni odpowiednie, stabilne podparcie. Jest tu jednak jeden mały haczyk – ze względu na swoje gabaryty i specyfikę garbu, konstrukcja ta raczej średnio nada się do chwytu typu fingertip w przypadku użytkowników posiadających zauważalnie mniejsze dłonie.

Teraz pora na prawdziwą bombę! Waga, jaką może pochwalić się bazowe Nubi NM1 oraz jego tańszy odpowiednik z dopiskiem SE, to oszałamiające i wręcz absurdalne 39 gramów! Szczerze mówiąc, tak niska masa w tak przystępnym, wręcz budżetowym segmencie jest czymś totalnie niespotykanym i robi na żywo kolosalne wrażenie. To wszystko umożliwia długie godziny wirtualnych zmagań bez najmniejszego uczucia zmęczenia nadgarstka.

Oprogramowanie

Jeśli spodziewacie się wodotrysków, nowoczesnych animacji i niesamowitego designu, to muszę was od razu sprowadzić na ziemię. Dedykowana aplikacja dla Nubi NM1 nie grzeszy nadmierną estetyką i swoim surowym, szaro-zielonym wyglądem przypomina raczej proste programy sprzed kilku lat. Jest to jednak niezwykle popularne, wręcz sztampowe rozwiązanie oparte na gotowym szkielecie, które bardzo często spotkamy wśród produktów firm niebędących jeszcze globalnymi, rynkowymi gigantami.

Nie dajcie się jednak zwieść temu bazowemu interfejsowi, bo po przeklikaniu zakładek szybko okazuje się, że w środku znajdziecie absolutnie wszystko, co jest wam potrzebne do szczęścia i konfiguracji sprzętu. Panel jest do bólu wręcz prosty i czytelny. Bez najmniejszego problemu przypiszecie zupełnie nowe funkcje do każdego z sześciu dostępnych przycisków.

Przechodząc dalej, równie łatwo dostosujecie pod siebie aż sześć niezależnych, oznaczonych kolorami poziomów czułości DPI, a także zmienicie częstotliwość próbkowania w klasycznym zakresie od 125 Hz do 1000 Hz. Dodatkowo oprogramowanie modelu Nubi NM1 pozwala na łatwe nagrywanie własnych makr oraz zabawę parametrami oszczędzania energii, takimi jak czas do uśpienia myszki. Krótko mówiąc – wygląd oprogramowania to jedno, ale jego czysta funkcjonalność dowozi temat w stu procentach i nie daje powodów do narzekań.

Nubi NM1 & Nubi NM1 SE – podsumowanie

Czas na ostateczne podsumowanie i werdykt w tym bratobójczym pojedynku. Muszę przyznać otwarcie, że zarówno Nubi NM1, jak i jego tańsza wersja SE, to po prostu solidne propozycje!

Zaczynając od długiej listy plusów – waga na poziomie 39 gramów to absolutny kosmos i gamechanger w tym segmencie cenowym. Do tego dostajemy genialną jakość wykonania bez żadnych trzasków, cieszący oko, minimalistyczny wygląd i matową powłokę, która niemal magicznie odpiera brud i odciski palców. Główne przełączniki klikają satysfakcjonująco, a potrójna łączność i precyzyjne sensory (szczególnie topowy PAW3395 w droższym modelu) sprawiają, że na wirtualnym polu bitwy nic nas nie ogranicza. Uniwersalny kształt, przyzwoita bateria oraz całkiem niezłe ślizgacze tylko dopełniają tego świetnego obrazu.

Oczywiście nie ma na świecie sprzętu bez skaz, więc gwoli recenzenckiej rzetelności muszę przypomnieć o kilku minusach. Największym absurdem jest dla mnie polityka akcesoriów – pełnoprawne Nubi NM1 przychodzi w pudełku „gołe”, podczas gdy tańsza wersja dostaje dodatkowe ślizgacze i antypoślizgowe gripy (które notabene są dość przeciętnej jakości). Poza tym sam przeskok scrolla mógłby być nieco bardziej wyczuwalny pod palcem, bryła nie polubi się z małymi dłońmi przy chwycie typu fingertip, a wygląd oprogramowania mocno trąci myszką i przypomina zamierzchłe czasy, nawet jeśli pod kątem funkcjonalności ma wszystko, czego trzeba.

Jak jednak brzmi moja ostateczna opinia? Jest pozytywna! Wypisane wyżej wady to tak naprawdę drobnostki, które przy tej atrakcyjnej wycenie totalnie bledną. Nubi NM1 i jego brat – NM1 SE to sprzęty, które udowadniają, że za niewielkie pieniądze można dostać na biurko solidną mysz. Jeśli szukacie ultra-lekkiego, świetnie wykonanego i minimalistycznego gryzonia, a przy tym nie chcecie bez sensu rozbijać banku, to ten duet jest dobrym wyborem. Gorąco polecam!

Dziękuję serdecznie firmie Nubi, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Bateria: 400 mAh
• Łączność: USB / Bluetooth / 2.4 GHz
• Sensor: P3311 (24000 DPI)
• Przełączniki główne: Huano 10mln
• Waga: 61 g
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: 169 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Ebony przychodzi do nas w typowym dla Redragona opakowaniu, czyli w dość zwykłym kartoniku o czerwono-białych barwach. Na froncie możemy ujrzeć nazwę modelową, parę kluczowych informacji oraz sam render urządzenia wraz ze stacją dokującą. Na tyle znajdziemy zaś resztę kluczowych cech gryzonia oraz docka wraz z ilustracjami. Ogólnie kartonik sprawia wrażenie wystarczająco solidnego, więc o transport bym się nie martwił. Jeśli chodzi o kwestię wizualną, to preferuję raczej czyste, ładne grafiki, ale gust jest, jak wiadomo, różny i każdy ma swój.

W środku myszka została umieszczona w plastikowej formie wraz ze stacją ładującą obok oraz przewodem potrzebnym do podłączenia stacyjki. Niestety to tyle z wyposażenia i oprócz tego dostajemy jedynie papierologię oraz parę tematycznych naklejek. Szkoda, że nie udało się zawrzeć w tym zestawie chociażby dodatkowego kompletu ślizgaczy, zdecydowanie zyskałby ten model w moich oczach.

Jakość wykonania i wygląd

Spasowanie i jakość użytych materiałów są zaskakująco dobre. Nic nie skrzypi, nie trzeszczy, a materiały zastosowane do budowy Ebony nie sprawiają wrażenia tych z niższej półki. Szczególnie zaskoczyło mnie to, jak ta myszka została wykończona i zbudowana, ponieważ w kwestii spasowania i zwartości konstrukcji absolutnie nie ma się tu do czego doczepić. Nie ma mowy o luźnych łopatkach przycisków głównych ani grzechoczących guzikach przycisków bocznych, w takich samych superlatywach mógłbym się wypowiadać o rolce oraz innych aspektach Ebony. Pod tym względem absolutnie nie mam się do czego przyczepić.

Określiłbym ją mianem batmobilu z Gotham City. Ebony jest cały czarny, bez jakichkolwiek akcentów czy przełamań, nie będę ukrywał, że bardzo mi to przypadło do gustu. Gryzoń wygląda niczym skryty złoczyńca gotowy do działania nawet w najmniej sprzyjających warunkach.

Powierzchnia

Coating zastosowany w Ebony jest dość typowy dla gryzoni z tej półki cenowej. Mamy do czynienia z plastikiem ABS o bardzo matowym i raczej gładkim wykończeniu, lecz nie w takim stopniu jak chociażby w ZX2. Jest po prostu poprawnie i nie miałem żadnych problemów z brakiem przyczepności. Mimo że tworzywo sprawia wrażenie podatnego na wszelkie palcowanie i łatwe brudzenie się, to w moim przypadku problem ten nie występował w ogóle.

Przyciski główne, boczne i scroll

Redragon Ebony został wyposażony w mechaniczne przełączniki marki Huano, których żywotność producent szacuje na 10 milionów kliknięć. Choć nie zdradzono na ich temat żadnych dodatkowych szczegółów, to ich implementacja w tym modelu wypada naprawdę solidnie. Jeśli chodzi o samą charakterystykę, klikacze te można sklasyfikować jako średnie pod względem ciężkości. Oferują one feeling bardzo klasycznego, tradycyjnego przełącznika mechanicznego, zupełnie inny niż optyki.

Korzystanie z tych przełączników jest po prostu bardzo poprawne i satysfakcjonujące. Co najważniejsze i z pewnością ucieszy bardziej wymagających użytkowników, w myszce nie uświadczymy absolutnie żadnego post-travela, a i o jakimkolwiek pre-travelu nie ma tu mowy. Każde kliknięcie jest błyskawiczne i precyzyjne, co w tym przedziale cenowym jest ogromną zaletą.

Przechodząc do boczniaków – tutaj również producent stanął na wysokości zadania. Przyciski mają świetnie wyprofilowany i odpowiedni kształt, co ułatwia ich bezproblemową obsługę podczas rozgrywki. Choć marka przełączników skrywających się pod spodem pozostaje dla nas tajemnicą, to ich praca zasługuje na same superlatywy. Działają fantastycznie, klik jest wyraźny, niezwykle przyjemny i pozbawiony jakiejkolwiek niechcianej gąbczastości czy luzów. Mimo że nie znamy ich dokładnej specyfikacji, sprawdzają się w boju wręcz wybornie.

Rolka to kolejny istotny element tego gryzonia. W przeciwieństwie do modeli o bardzo sztywnym przeskoku, w Ebony zastosowano scrolla z gatunku tych trochę płynniejszych. Marka zastosowanego enkodera nie jest nam niestety znana, jednak sama kultura pracy kółka nie daje powodów do narzekań. Stopnie są tutaj nieco słabiej zaakcentowane, co nadaje przewijaniu dużej gładkości i lekkości. Taka charakterystyka świetnie sprawdza się w codziennym użytkowaniu oraz w tych momentach rozgrywki, gdzie zależy nam na szybkim, mniej restrykcyjnym scrollowaniu bez wyczuwalnego oporu. Dzięki temu scroll jest również niesamowicie cichy, co doceni każdy nocny marek.

Łączność, bateria i ślizgacze

Redragon Ebony oferuje trzy sposoby łączności: przewodową, Bluetooth oraz radiową 2,4 GHz. Każdy z tych trybów podczas moich testów działał bez najmniejszego zarzutu – nie uświadczyłem jakichkolwiek opóźnień czy niepożądanego przerywania sygnału. Warto pochwalić moduł Bluetooth, który błyskawicznie łączył się z każdym przypisanym urządzeniem. Jego obecność na pokładzie to miła wiadomość, zwłaszcza jeśli planujecie używać myszki również do pracy u boku laptopa, gdzie nie zawsze chcemy zajmować port USB dodatkowym odbiornikiem.

Jeśli chodzi o zasilanie, producent podaje, że wewnątrz znajduje się ogniwo o pojemności 400 mAh, co na papierze jest całkiem obiecującą wartością. W praktyce myszka wytrzymywała u mnie około tygodnia użytkowania na jednym ładowaniu. Jest to wynik po prostu poprawny, może nie bije rekordów długowieczności, ale w zupełności wystarcza do komfortowego korzystania na co dzień. Ogromną i niezaprzeczalną zaletą tego modelu jest jednak dołączona do zestawu stacja ładująca. Znacznie uprzyjemnia ona cały proces uzupełniania energii – po skończonej sesji wystarczy po prostu odłożyć na nią gryzonia i zapomnieć o jakichkolwiek przewodach. Dodatkowym atutem docka jest jego podświetlenie, dzięki któremu całość prezentuje się na biurku niezwykle ciekawie i nowocześnie.

Ślizgacze, podobnie jak czas pracy na baterii, można określić mianem solidnych i poprawnych. Zostały one wykonane najprawdopodobniej z klasycznego teflonu. Oferują całkiem gładki ślizg o raczej średniej prędkości, co powinno przypaść do gustu osobom szukającym dobrego balansu między szybkością a pełną kontrolą nad gryzoniem. Warto jednak mieć na uwadze jeden drobny detal: jeśli korzystacie z podkładki o mocno wyczuwalnej, szorstkiej teksturze, to faktura materiału może być minimalnie wyczuwalna pod dłonią w trakcie ruchów myszą.

Czytaj teraz: Strzał w dziesiątkę, czyli Secret Gear ZX2 – Test i recenzja

Sensor i pomiary

Oczko zastosowane w Redragon Ebony to PixArt PAW3311. Choć jest to jednostka pozycjonowana o poziom niżej od znanego PAW3395, to w praktyce okazuje się niezwykle solidna i praktycznie pozbawiona jakichkolwiek słabych punktów. Sensor ten potrafi rozpędzić się do imponujących 24 000 DPI, jednak jak doskonale wiemy – w rzeczywistości nikt nie korzysta z aż tak ekstremalnych rozdzielczości, więc jest to raczej ciekawostka z arkusza specyfikacji.

Podczas testów nie uświadczyłem tutaj absolutnie żadnych problemów z interpolacją, jitteringiem, wygładzaniem (smoothingiem) czy innymi niepożądanymi anomaliami, które potrafią skutecznie zepsuć wrażenia z celowania. Pozytywnie zaskoczył mnie również parametr LOD (Lift-Off Distance), który okazał się dość niski i wynosi około 1 mm. Krótko mówiąc: to bardzo odpowiednia i poprawna w swoim działaniu jednostka, która idealnie odnajduje się w tym segmencie cenowym.

Testy w programie Enotus Mouse potwierdzają moje słowa i pokazują, że PAW3311 to solidny gracz.

Kształt i waga

Forma modelu Ebony od razu zdradza, że mamy do czynienia z dosyć sporym gryzoniem, który nie ukrywa swoich gabarytów. To klasyczne, duże ergo, które zdecydowanie celuje w konkretną grupę odbiorców i z pewnością nie będzie idealnym wyborem dla każdego. Od razu trzeba zaznaczyć, że fingertip grip raczej tutaj odpada – to po prostu nie jest myszka stworzona do tego typu chwytu i kompletnie się z nim nie łączy.

Zamiast tego, bryła ta sprawdzi się fenomenalnie u użytkowników preferujących chwyt palm lub relaxed claw, dysponujących przy tym raczej większymi dłońmi. W przypadku pełnego palm gripu, mysz powinna leżeć wręcz idealnie zarówno w dużych, jak i średnich dłoniach. Jeśli natomiast jesteście fanami claw gripu, zalecałbym ten model głównie osobom, których dłonie mierzą od 18,5 cm wzwyż.

Kwestia wagi okazuje się być w tym przypadku niezwykle miłym zaskoczeniem. Mając przed sobą tak dużego gryzonia o wymiarach 124 x 68 x 43 mm, na dodatek bez jakiejkolwiek perforacji obudowy, można by się spodziewać wyczuwalnego ciężaru. Tymczasem Redragon Ebony waży zaledwie 61 gramów! Co najważniejsze, nie osiągnięto tego kosztem jakości wykonania – absolutnie nie możemy tutaj mówić o zastosowaniu cieńszych, tańszych materiałów, które sztucznie i tanim kosztem obniżyłyby masę. Konstrukcja pozostaje sztywna i zwarta. Producent po prostu odwalił w tej kwestii kawał rewelacyjnej roboty, łącząc pokaźne gabaryty z prawie piórkową wagą bez żadnych kompromisów.

Oprogramowanie

Oprogramowanie dedykowane Redragon Ebony to klasyczny przykład softu, który pobieramy bezpośrednio ze strony producenta. Wewnątrz aplikacji znajdziemy dostęp do wszystkich kluczowych ustawień. Możemy skonfigurować tu praktycznie każdy parametr, który mógłby nas interesować.

Na duży plus zasługuje fakt, że program nie obciąża przesadnie komputera pracując w tle. Mimo to, osobiście zalecałbym podejście „ustaw i zapomnij”, czyli skonfigurowanie wszystkiego wedle własnych preferencji i całkowite wyłączenie aplikacji. Myszka posiada wbudowaną pamięć, więc bez problemu zapamięta nasze ustawienia bez konieczności ciągłego działania procesu w systemie.

Jedynym elementem, który w moich oczach nieco odstaje, jest warstwa wizualna. Szata graficzna jest dosyć toporna i kompletnie nie wpisuje się w moje gusta estetyczne, sprawiając wrażenie nieco przestarzałej. Niemniej jednak, jest to kwestia mocno subiektywna i czysto kosmetyczna, bo od strony użytkowej nie można aplikacji wiele zarzucić. Interfejs jest czytelny, nawigacja sprawna, a znalezienie poszczególnych opcji nie sprawia najmniejszego problemu, co w przypadku oprogramowania jest najważniejsze.

Redragon Ebony M998 STD 1K – podsumowanie

Redragon Ebony M998 STD 1K to myszka, która nie próbuje nikomu na siłę zaimponować fajerwerkami czy nachalnym krzykiem. To po prostu sensowna i dobrze przemyślana konstrukcja, która w swoim budżecie dowozi dokładnie to, czego oczekujemy.

W cenie 169 zł otrzymujemy sprzęt o świetnej jakości wykonania, wyposażony w bardzo dobre przełączniki główne i boczne oraz całkowicie „ok” sensor i poprawne ślizgacze. Jedyne, co tak naprawdę może w tym zestawie zaboleć, to dosyć ubogie wyposażenie dodatkowe – w pudełku nie znajdziemy góry gratisów, do których przyzwyczajają nas niektóre marki. Z drugiej strony, ten brak rekompensuje nam z nawiązką dołączona stacja dokująca. To wciąż rzadki widok w tej półce cenowej, a dodatek ten realnie umila życie, eliminując konieczność ciągłego szukania kabla.

Podsumowując, Ebony to bardzo ciekawe ergo, które idealnie wpasuje się w dłonie graczy preferujących chwyt palm oraz luźniejsze wariacje claw gripu. Jeśli szukacie niezawodnego gryzonia, który po prostu działa i oferuje dobry stosunek ceny do możliwości, jest to propozycja zdecydowanie warta uwagi szczególnie patrząc na polski rynek.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Redragon, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz
• Sensor: PixArt PAW3950
• MCU: Nordic 52840
• Przełączniki główne: Omron Optical
• Waga: ok. 49 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 349 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Topowy model świeżo upieczonego producenta wykonano z matowego plastiku ABS, który już od pierwszych chwil sprawia bardzo solidne wrażenie. Materiał jest przyjemny w dotyku, a sama konstrukcja wygląda na dobrze przemyślaną – bez zbędnych oszczędności czy kompromisów. Całość jest zwarta, sztywna i od razu buduje zaufanie do sprzętu.

Zawartość opakowania również nie daje powodów do zmartwień. W środku znajdziemy samo urządzenie, dwa przewody typu paracord, dongle 2,4 GHz, komplet dokumentacji oraz zestaw dodatkowych akcesoriów. Producent dorzuca zapasowe ślizgacze, taśmy antypoślizgowe oraz welurowy woreczek z logotypem marki. Nie są to może dodatki, które zaskakują innowacyjnością, jednak dostajemy wszystko, co realnie przydaje się w codziennym użytkowaniu.

Jedynym elementem, o który producent mógłby pokusić się dodatkowo, jest para szklanych stópek. Nie jest to oczywiście must-have, jednak gracze ceniący maksymalnie szybki poślizg z pewnością doceniliby taki dodatek. Mimo to zestaw jest kompletny i trudno mówić o realnych brakach.

Jakość wykonania i wygląd

Topowy model świeżo upieczonego producenta wykonano z matowego plastiku ABS, który już od pierwszych chwil sprawia bardzo solidne wrażenie. Materiał jest przyjemny w dotyku, a sama konstrukcja wygląda na dobrze przemyślaną – bez zbędnych oszczędności czy kompromisów. Całość jest zwarta, sztywna i od razu buduje zaufanie do sprzętu.

Spasowanie elementów stoi na bardzo wysokim poziomie. Nawet przy mocniejszym ściskaniu obudowy ZX2 nie wydaje żadnych niepokojących dźwięków, a korpus nie pracuje pod naciskiem. To jeden z tych aspektów, które szybko odróżniają solidny sprzęt od konstrukcji przeciętnych, robionych na jedno kopyto.

Pod względem stylistyki mamy do czynienia z klasyką – czarna lub biała wersja kolorystyczna, brak podświetlenia RGB i żadnych krzykliwych akcentów. Taki minimalistyczny wygląd idealnie pasuje do myszki stworzonej z myślą o czystym performance’ie. Producent nie zapomniał jednak o detalach – subtelny napis Secret Gear na boku czy biała rolka delikatnie przełamują stonowany charakter konstrukcji.

Na plus zaliczam również spód urządzenia. Często jest on traktowany po macoszemu, jednak tutaj stylistycznie współgra z resztą obudowy i zwyczajnie wygląda dobrze. To drobiazg, ale pokazuje dbałość o detale.

Powierzchnia

Niezwykle matowa i jednolita – to dwa określenia, które najlepiej opisują coating zastosowany w ZX2. Producent określa go mianem „Ice Coating”, czyli popularnego ostatnio rodzaju nawierzchni stosowanej w myszkach gamingowych. Jest on całkowicie gładki i pozbawiony faktury, co może budzić pewne obawy jeszcze przed pierwszym kontaktem.

W praktyce okazuje się jednak, że obawy są kompletnie nieuzasadnione. Mimo braku tekstury powierzchnia zapewnia bardzo dobrą przyczepność i pewny chwyt. Podczas rozgrywki nie odczuwałem najmniejszych problemów z kontrolą ani niepożądanego ślizgania się myszki w dłoni. Coating w ZX2, choć bardzo przyjemny, ma niestety problemy z palcowaniem się, więc esteci będą musieli częściej sięgać po szmatkę.

Oczywiście warto mieć na uwadze, że odczucia związane z coatingiem są indywidualne i zależne m.in. od potliwości dłoni czy preferowanego chwytu. W takich sytuacjach z pomocą przychodzą dołączone taśmy antypoślizgowe. Obejmują one przyciski główne, boczki oraz tylną część obudowy, stabilizując dłoń przy chwycie claw. Same grip tape’y są dobrej jakości i wyraźnie poprawiają pewność chwytu.

Warto również wspomnieć, że Ice Coating bardzo dobrze współgra z jitter clickiem – techniką szybkiego klikania wykorzystywaną m.in. w Minecraft PvP. Nawet przy moich przeciętnych umiejętnościach efekt był zaskakująco dobry.

Czytaj teraz: Test i recenzja Glorious Model O3 Wireless – Czy to ma prawo działać?

Przyciski główne, boczne i scroll

Za główne klikacze w ZX2 odpowiadają bardzo dobrze znane przełączniki optyczne Omrona. To konstrukcja, której raczej nikomu nie trzeba przedstawiać – mówimy o topowych switchach, które regularnie trafiają do wysokopółkowych myszek, takich jak chociażby WLMouse Beast X i wiele innych flagowców. Same kliknięcia są lekkie i nie wymagają dużej siły, co od razu czuć podczas grania. Głośność określiłbym jako średnią – nie są ani przesadnie ciche, ani męczące. Bardzo na plus wypada spamowalność – szybkie klikanie jest banalnie proste i po prostu przyjemne, bez uczucia oporu czy zmęczenia palca.

Implementacja przełączników w gryzoniu od Secret Gear stoi na bardzo wysokim poziomie. W moim egzemplarzu nie występował absolutnie żaden post-travel, a pre-travel jest tak minimalny, że w praktyce można go całkowicie zignorować. Wszystko działa równo i przewidywalnie. Łopatki są osadzone sztywno, nie ruszają się na boki i nie sprawiają wrażenia tanich. Każde kliknięcie jest powtarzalne i dokładnie takie samo. Szczerze mówiąc, nie mam tu żadnych uwag.

Przyciski boczne trzymają poziom wyznaczony przez główne klikacze. Secret Gear nie podaje, jakie konkretnie przełączniki zostały tu użyte, ale absolutnie nie widać tego po jakości. Boczniaki są lekkie, szybkie i bardzo responsywne, a jednocześnie na tyle wyraźne, że nie ma mowy o przypadkowych kliknięciach. Sam moment aktywacji jest krótki i wyraźny, bez gąbczastości czy gumowego feelingu. Nie występuje tu ani pre, ani post-travel, a problem zapadających się przycisków po prostu nie występuje. I bardzo dobrze, bo to jedna z rzeczy, które potrafią skutecznie zepsuć odbiór myszki.

Kształt i umiejscowienie bocznych przycisków oceniam bardzo pozytywnie. Mają kształt małych tabletek i w ZX2 są lekko przesunięte do przodu, co w praktyce realnie poprawia ergonomię. Palec trafia w nie naturalnie, bez potrzeby szukania ich w trakcie gry.

Łączność, bateria i ślizgacze

Gryzoń posiada tak naprawdę każdy możliwy, a przynajmniej znany i pożądany nam w myszkach tryb łączności z komputerem, co czyni go niezwykle uniwersalnym narzędziem. Zacznijmy może od klasyki gatunku, czyli trybu, którego w tej myszce będziemy używać zdecydowanie najwięcej, a mowa oczywiście o trybie radiowym 2,4 GHz. Łączność odbywa się tutaj przy pomocy dongle’a-przedłużki, który wyprowadzamy bezpośrednio na biurko używając przewodu dołączonego w zestawie. Dzięki temu zabiegowi nasz odbiornik jest zdecydowanie bliżej urządzenia, a więc nie ma mowy o nieoczekiwanej utracie sygnału w kluczowym momencie rozgrywki. W samym działaniu połączenia 2,4 GHz nie dopatrzyłem się żadnych nieprawidłowości – myszka działa niezwykle responsywnie, każdy ruch jest odwzorowany idealnie, a o jakichkolwiek opóźnieniach możemy po prostu zapomnieć

Co ciekawe, ZX2 posiada również moduł Bluetooth! Niby jest to tryb łączności, który nie jest kojarzony z najniższymi opóźnieniami i maksymalnie stabilnym połączeniem gamingowym, jednak w praktyce może się naprawdę przydać. Jest to zbawienne rozwiązanie, gdy potrzebujemy akurat wziąć naszego gryzonia w jakąś podróż i używać go u boku laptopa lub po prostu wykorzystać do zwykłej pracy biurowej, oszczędzając baterię. Samo działanie Bluetootha w ZX2 jest wzorowe, gryzoń błyskawicznie łączy się z jakimkolwiek urządzeniem i nie ma żadnych problemów z losowym rozłączaniem się czy czymś podobnym.

Trzecim, najbardziej tradycyjnym sposobem łączności jest oczywiście przewód, który według mnie mógłby być jednak nieco luźniejszy i lepiej się układać na biurku podczas dynamicznych ruchów myszką. Jednak nie można mieć wszystkiego, jak to mówią, a kabel służy tu głównie do ładowania.

W kwestii zasilania producent deklaruje, iż akumulator w ZX2 posiada pojemność 500 mAh, czyli naprawdę sporo jak na dzisiejsze warunki i standardy panujące w lekkich myszkach gamingowych. Gryzoń na jednym cyklu ładowania w moim przypadku działał około tygodnia, przy czym używałem go bardzo intensywnie przy odświeżaniu ustawionym na poziomie 2000 Hz. Jest to jak najbardziej akceptowalny i poprawny wynik, który pozwala na niemyślenie o ciągłym doładowywaniu naszego sprzętu. Bardzo przydatna w tym wypadku jest wbudowana dioda, która zaczyna wyraźnie migać na czerwono, gdy nasz sprzęt osiągnie niski procent naładowania, dając nam czas na reakcję.

Ślizgacze użyte w ZX2 są po prostu fenomenalne i to jedne z najjaśniejszych punktów tej konstrukcji. Nie będę kłamał, jeśli powiem, że to jedne z lepszych łyżew, jakich miałem okazję używać, nawet wliczając w to popularne, aftermarketowe propozycje. Stópki te są niesamowicie płynne w ruchu i oferują dosyć szybki, ale jednak kontrolowany „glide”, mają zaokrąglone ranty i ku mojemu zdziwieniu nie są nawet przesadnie grube. Jednak to w zupełności nie przeszkadza, aby deklasowały konkurencję swoją jakością. Oczywiście producent dorzuca nam dodatkowy zestaw w opakowaniu w razie potrzeby ich wymiany w przyszłości. Zdecydowanie zwiększa to żywotność urządzenia i nie zmusza nas do zakupu często drogich i trudno dostępnych ślizgaczy od zewnętrznych firm.

Sensor i pomiary

PixArt PAW3950, czyli oczko, które osadzono w ZX2, to absolutna i bezsprzeczna czołówka rynku. Nad tym sensorem zbyt długo nie muszę się rozwodzić, gdyż jest to klasa sama w sobie – oferuje on najnowsze technologie, przy czym nie zapomina o solidnych podstawach, które ma dopracowane do perfekcji. Rozpędza się on aż do kosmicznych 42 000 DPI, co oczywiście jest wartością interpolowaną, ale pokazuje potencjał technologiczny tego układu.

Jednak oferuje też ciekawe i użyteczne funkcje, m.in. precyzyjną regulację parametru LOD (0,7 mm, 1 mm, 2 mm), Motion Sync dla gładszego trackingu oraz odświeżanie na poziomie 8000 Hz. Może i osobiście nie jestem fanem aż tak wysokiego odświeżania w myszkach ze względu na obciążenie procesora, ale doceniam za samo wyposażenie ZX2 w chipset Nordic 52840, który to umożliwia.

Sensor również w testach syntetycznych wypadł na piątkę z plusem, a więc nie mam do niego kompletnie żadnych zastrzeżeń. Choć tego się właśnie spodziewałem po tym sensorze…

Kształt i waga

Kształt świeżaka od Secret Gear jest dosyć uniwersalny, ale jednak widać, że producent miał na myśli pewną konkretną grupę docelową projektując tę bryłę. Gryzoń od Secret Gear ma wymiary 117 × 61,6 × 38 [mm], czyli prezentuje raczej średnie gabaryty patrząc na dzisiejszy rynek myszek. Najciekawszym elementem tego kształtu jest zdecydowanie garb, który dość mocno się wyróżnia na tle reszty korpusu, ponieważ jest mocno wysunięty do tyłu. To od razu mówi nam, że jest to myszka stworzona głównie dla graczy używających chwytu claw oraz ewentualnie fingertip.

Tych dwóch chwytów używało mi się najlepiej na ZX2, a w szczególności agresywny claw i jego najróżniejsze wariacje sprawiły mi najwięcej frajdy podczas rozgrywki. Co do chwytu palm, to ZX2 mógłby dać radę ewentualnie przy mniejszych dłoniach, jednak uważam, że na rynku są lepsze kształty dedykowane do tego konkretnego gripu.

Pozytywnym zaskoczeniem dla mnie była całkowita waga ZX2, która wynosi dokładnie 49 g. To dosyć ładny i imponujący wynik, biorąc pod uwagę, że gryzoń nie posiada żadnej widocznej perforacji (dziur), a jego wymiary na pewno nie należą do tych z kategorii „mini”. Taka waga to według mnie idealny złoty środek – nie jestem fanem wydmuszek, których nie czuć w ogóle w dłoni i latają bezwładnie, ani ciężkich cegieł, które krępują nasze ruchy.

Na duży plus zasługuje fakt, że rozkład masy jest tutaj wręcz idealny. Myszka jest świetnie wyważona, przez co w trakcie szybkich ruchów wydaje się jeszcze lżejsza, niż wskazują na to suche dane techniczne. Trzeba też przypomnieć o jakości wykonania, która w tym przypadku jest wręcz idealna. Ta niska masa nie została uzyskana dzięki grubości plastiku jak papier czy lichej, gnącej się konstrukcji. Tutaj inżynierzy naprawdę przyłożyli się do swojego dzieła, tworząc solidną bryłę.

Oprogramowanie

Kolejnym aspektem, który dopełnia całość doświadczenia z ZX2, jest dedykowana aplikacja. Producent postawił na nowoczesny webowy software, co moim zdaniem jest najlepszym możliwym wyborem w obecnych czasach. Taki rodzaj oprogramowania najzwyczajniej nie zaśmieca nam dysku komputera i nie pracuje zbędnie w tle, jak to bywa w większości znanych nam softów od dużych marek gamingowych. Przechodząc do sedna, to mamy tutaj dostępne wszystko, czego dusza zapragnie, a nawigacja jest bardzo intuicyjna oraz czytelna. Znajdziemy tu takie opcje jak:

• bindy przycisków,
• rozbudowane makra,
• precyzyjne ustawienia DPI,
• częstotliwość próbkowania (w zakresie 1000 Hz – 8000 Hz),
• regulacja LOD (Lift-off Distance),
• czas uśpienia myszki,
• debounce time,
• technologie Motion Sync, Angle Snap oraz Ripple Control.

Uważam, że ta webowa aplikacja jest niemalże kompletna i wystarczająca dla każdego gracza. Może jej brakować jedynie fikuśnych, automatycznych funkcji, takich jak zmiana poziomu próbkowania na wyższe tylko wtedy, gdy wchodzimy do naszej ulubionej gry. Jednak to nie jest żaden „must have”, a raczej moja personalna zachcianka, która nie wpływa na ogólną ocenę oprogramowania.

Secret Gear ZX2 – podsumowanie

Secret Gear ZX2 Ultra to bardzo mocny debiut nowego gracza na polskim rynku, który od pierwszych chwil jasno pokazuje, że został zaprojektowany z myślą o czystym performance’ie. Mamy tu do czynienia z myszką świetnie wycenioną względem tego, co oferuje – 349 zł w tym segmencie przy takiej specyfikacji, jakości wykonania i kompletnym zestawie akcesoriów jest ceną w pełni uzasadnioną. Topowa jakość wykonania oraz wzorowe spasowanie elementów stawiają ZX2 w jednym rzędzie z dużo bardziej rozpoznawalnymi, flagowymi modelami konkurencji.

Zastosowana technologia również stoi na najwyższym poziomie. Sensor PixArt PAW3950, chipset Nordic 52840, optyczne przełączniki Omron, wsparcie dla 8000 Hz oraz przeglądarkowe oprogramowanie sprawiają, że ZX2 nie ma żadnych kompleksów względem rynkowej czołówki. Do tego dochodzi bardzo dobry ślizg, niska waga 49 g oraz kształt, który wyraźnie celuje w graczy nastawionych na szybkie i precyzyjne sterowanie.

Całość składa się na myszkę, która bez problemu może konkurować z najlepszymi konstrukcjami w swoim segmencie i pokazuje, że Secret Gear wchodzi na rynek przygotowany i z jasno określoną wizją.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Secret Gear, która udostępniła sprzęt do testów.

Na poczet dzisiejszej recenzji przybył do mnie model ZX1 Ultra Wireless, którego cechuje naprawdę świetny dock ładujący oraz topowa specyfikacja, rzadko spotykana w tym przedziale cenowym. Nasuwa się jednak ważne pytanie: czy w dobie tak zaciętej rywalizacji, gdzie półki sklepowe uginają się od sprzętu, to właśnie Secret Gear ma okazję się odnaleźć i zdobyć Wasze biurka? Czy same cyferki w specyfikacji i atrakcyjna cena (ustalona na 299 złotych) wystarczą, by przekonać do siebie graczy? Tego, jak i wielu innych aspektów dotyczących codziennego użytkowania, dowiemy się z tego tekstu. Zapraszam do lektury!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3395
• Przełączniki główne: Omron 100mln
• Waga: ok. 59 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 299 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Opakowanie, w którym przychodzi do nas ZX1 Ultra, od pierwszej chwili sprawia solidne wrażenie produktu z półki premium. To nie jest zwykły karton, ale bardzo okazały, twardy box, który aż chce się postawić na półce. Całość utrzymana jest w nowoczesnej, seledynowo-czarnej kolorystyce, która świetnie ze sobą kontrastuje i nadaje zestawowi charakteru jeszcze przed rozpakowaniem.

Na froncie pudełka ujrzymy wyraźny render ZX1 Ultra, który dumnie prezentuje się wraz z dockiem, a całość uzupełnia cieszący oko, estetyczny napis informujący o modelu i firmie. Bardzo ciekawy efekt wizualny tworzy kolor seledynowy, który dynamicznie rozprasza się po jednej ze ścianek i zgrabnie (no prawie, można było połączyć to troszkę lepiej) zgrywa się ze spodem, który już w całości utrzymany jest w tej barwie.

Sam spód to już inna historia – jest zdecydowanie najobszerniejszą częścią tego opakowania, zwłaszcza jeżeli mówimy stricte o walorach informacyjnych. Producent nie poskąpił tu grafik: widzimy dokładne rzuty przedstawiające myszkę ZX1 Ultra od góry, od spodu, jak i wspomniany wcześniej dock ładowania. To jednak nie wszystko. Dodatkowo na spodzie znalazły się dwie czytelne tabelki. Jedna przygotowana w języku polskim, druga po angielsku. Mowa w nich o dokładnej specyfikacji technicznej.

Wnętrze pudełka zostało zagospodarowane w przemyślany. Na samym starcie wita nas estetyczna wkładka, będąca karteczką z podziękowaniami za dokonany zakup oraz krótkim przedstawieniem firmy.

Głębiej znajdziemy sporo akcesoriów, zaczynając od welurowego woreczka całkiem niezłej jakości – będzie on w sam raz do ewentualnego, bezpiecznego transportu myszki. Producent dołączył również dwa przewody, co warto odnotować, bo – swoją drogą – obecność dwóch kabli w zestawie jest rzadko spotykana nawet u droższej konkurencji. Oprócz tego otrzymujemy zestaw dedykowanych gripów antypoślizgowych, dodatkowe ślizgacze oraz stację dokującą. Na samej górze spoczywa natomiast główny bohater tego zamieszania – Secret Gear ZX1 Ultra, który czeka na nas zabezpieczony w ochronnym, foliowo-piankowym woreczku.

Patrząc przez pryzmat moich dotychczasowych testów, jedyni producenci, którzy zrobili na mnie większe wrażenie w kwestii samej prezencji opakowania i sposobu podania towaru, to G-Wolves oraz Lamzu. Istotna różnica jest jednak taka, że Secret Gear ZX1 Ultra Wireless jest znacząco tańszy od wymienionych marek, a mimo to również daje nabywcy możliwość poczucia obcowania z produktem aspirującym do miana „premium”, nie ustępując drastycznie droższym rywalom na etapie unboxingu.

Jakość wykonania i wygląd

Jakość wykonania to element, który zwrócił moją uwagę niemal natychmiast po wyjęciu sprzętu z pudełka. Model ZX1 Ultra od razu sprawia wrażenie konstrukcji przynależącej do zdecydowanie wyższej półki cenowej. Podczas testów nie uświadczymy tutaj żadnych niepożądanych dźwięków, niezależnie od intensywności rozgrywki czy gwałtownych ruchów. Spasowanie poszczególnych elementów stoi na wysokim poziomie – nic nie skrzypi, nie trzeszczy ani nie „lata” w środku, nawet gdy celowo użyjemy trochę więcej siły, ściskając boki myszki. Sztywność konstrukcji jest po prostu bardzo dobra.

Podobnie pozytywnie sprawa ma się w przypadku dołączonego do zestawu docka. Jest on dobrze wykonany i nie sprawia wrażenia taniego, plastikowego dodatku dorzuconego „na siłę”. Oczywiście, w przeciwieństwie do testowanego dziś modelu ZX1 Ultra, jest to element statyczny, który przez większość czasu „stoi” w jednym miejscu na biurku, także siłą rzeczy jest dużo mniej podatny na wyrobienie materiału bądź przypadkowe uszkodzenia mechaniczne wynikające z eksploatacji. Mimo to stacja sprawia bardzo solidne wrażenie i myślę, że bez problemu wytrzyma długo, służąc nam bezawaryjnie. Secret Gear – dobra robota!

Wygląd modelu ZX1 Ultra jest dość zachowawczy i bezpieczny. Mamy tu do czynienia z prostą, białą bryłą, którą przełamano jedynie niewielkimi czarnymi akcentami oraz dyskretnym, szaro-srebrnym napisem z nazwą producenta. Trzeba powiedzieć wprost: nie ma tu nic odkrywczego, nic nietuzinkowego, co kazałoby zbierać szczękę z podłogi zaraz po wyjęciu z pudełka. Czy oznacza to jednak, że z automatu mamy do czynienia z brzydką myszką? Absolutnie nie! Słowo „minimalistyczna” to w tym przypadku dużo lepsze i bardziej trafne określenie. Oczywiście design to zawsze kwestia indywidualnego gustu, lecz ja osobiście jestem ogromnym fanem sprzętowych „sleeper’ów”. Lubię, gdy sprzęt ma niby zwyczajny, niepozorny wygląd, a jego wnętrze i osiągi są jakże ciekawe!

O ile Secret Gear ZX1 Ultra to produkt stonowany, prawdziwe show na biurku robi dołączony dock. Przyznam szczerze, że nie miałem wcześniej do czynienia ze stacyjką oferującą tak dużą swobodę, w tym możliwość ustawienia swojej własnej grafiki. Ba! Możemy nawet ustawić konkretne zdjęcie, które na tym niewielkim ekranie wygląda naprawdę dobrze i czytelnie, mimo technicznie niezbyt dużej rozdzielczości. Możliwości personalizacji jest tu od groma (co zresztą widać w oddzielnym akapicie mówiącym o oprogramowaniu).

Mamy też pełną regulację podświetlenia widocznego u spodu docka – sterujemy nim wygodnie za pomocą „przycisków” znajdujących się na tyle stacyjki. W razie potrzeby nic nie stoi na przeszkodzie, by całkowicie je wyłączyć, jeśli wolimy ciemność. Pod tym względem ZX1 Ultra jest całkowicie do naszej dyspozycji.

Powierzchnia

Producent zdecydował się na dość intrygujący zabieg, stosując bardzo ciekawą i chwytliwą nazwę do opisania powierzchni, którą ZX1 Ultra jest w całości pokryty. Mowa tutaj o tajemniczym „Ice Coating”. Często takie hasła to tylko puste slogany reklamowe, więc warto zadać pytanie: czy poza samą nazwą ma ona w sobie coś fajnego w praktyce? Otóż okazuje się, że tak.

Sama faktura myszki jest specyficzna – nie jest w ogóle wyczuwalna pod palcem, co daje wrażenie idealnej tafli (stąd zapewne wzięła się nazwa „Ice”, która trafnie nawiązuje do jej gładkości i „śliskości” w dotyku). Mogłoby się wydawać, że przez to kontrola będzie utrudniona, ale o dziwo zupełnie nie przeszkadza to w zachowaniu właściwości użytkowych. Jako osoba, której dłonie pocą się stosunkowo szybko podczas intensywnych sesji, muszę przyznać, że chwyt miałem pewny i stabilny przez cały czas, bez nieprzyjemnego uciekania myszki. Jedynym mankamentem powłoki pokrywającej ZX1 Ultra jest fakt, że gryzoń dość chętnie „łapał” moje odciski dłoni, więc esteci będą musieli przecierać go nieco częściej, by wyglądał jak nowy.

Skutecznym, a zarazem najprostszym rozwiązaniem na pojawiające się problemy z widocznymi odciskami palców są dedykowane gripy antypoślizgowe, które producent zapobiegliwie dołączył do zestawu. W praktyce naklejki sprawdzają się świetnie, zapewniając „klejenie się” myszki do dłoni, ale muszę uczciwie przyznać, że nie jest to rozwiązanie idealne pod każdym względem i ma swoje wady.

Ich jedynym, ale za to dość dużym i zauważalnym problemem jest bardzo mocne i szybkie brudzenie się samej gumowej struktury. Materiał ten działa trochę jak magnes na kurz i drobinki, przez co po kilku sesjach naklejki nie wyglądają już jak nowe. Nie jest to oczywiście nic, co przeszkadza realnie w użytku czy negatywnie wpływa na naszą celność w grach, lecz esteta lub pedant dbający o nieskazitelny wygląd swojego sprzętu na biurku zdecydowanie nie będzie z tego faktu zadowolony i może go ZX1 Ultra Wireless nieco drażnić. Sam po tygodniu używania zdecydowałem się na grę bez gripów, gdyż te przeszkadzały mi wizualnie.

Czytaj teraz: Test i recenzja Marvo Niro 50 Black – bardzo tanio, ale czy bardzo dobrze?

Przyciski główne, boczne i scroll

Przyciski główne w ZX1 Ultra przypadły mi do gustu, chociaż nie są bez wad… Klik jest bardzo satysfakcjonujący, średnio głośny. Ich największa wada to lekko różniący się dźwięk prawego i lewego przełącznika. Za ich działanie odpowiadają znane i lubiane switche Omron, których żywotność oszacowano na kosmiczne 100 milionów kliknięć! Umówmy się, nieważne jak dużo będziemy grać i klikać, w normalnych warunkach raczej nie mamy szans dobić do tego limitu. Sama implementacja przełączników w ZX1 Ultra też stoi na dobrym poziomie – nic tu nie skrzypi, przyciski nie bujają się na boki, a irytujący postravel praktycznie nie występuje. Niestety lewy z nich posiadał bardzo subtelny pretravel, nie był on jednak na tyle duży aby przeszkodzić w korzystaniu.

Jeśli chodzi o przełączniki boczne, to niestety producent nie pochwalił się nimi w specyfikacji dołączonej do pudełka. A szkoda, bo są po prostu świetne i warto by było wiedzieć, co tam się znajduje! To rzadkość, ale tutaj zarówno górny, jak i dolny przycisk mają niemal identyczną charakterystykę: ten sam dźwięk, ten sam feeling i opór. Są przy tym ciche i nader przyjemne w codziennym użytkowaniu. Chyba największym plusem jest jednak ich wzorowa stabilność osadzenia. Boczne guziki w ZX1 Ultra siedzą w obudowie bardzo sztywno, a total travel, jaki wykonują przy wciśnięciu, jest ograniczony. To rozwiązanie bardzo trafia w moje gusta, bo nie lubię, gdy przycisk zapada się zbyt głęboko w obudowę.

Na koniec rolka – ZX1 Ultra został wyposażony w dość standardowy scroll, którego jednak po prostu nie da się nie lubić. Przeskok jest odpowiednio wyraźny i wyczuwalny, sam klik przyjemny, a opór dobrany tak, że ciężko o omyłkową aktywację przycisku podczas szybkiego przewijania treści. Całe kółko pokryto czarnym, fakturowanym ogumowaniem, które świetnie poprawia chwyt i zapobiega ślizganiu się palca. Osoby bardziej obeznane w sprzęcie od razu zauważą tu pewne podobieństwo – scroll zastosowany w ZX1 Ultra bardzo przypomina to legendarne „kółeczko” znane z Logitech G Pro X Superlight.

Łączność, ślizgacze i bateria

Jeżeli chodzi o dostępne tryby pracy, to mamy tu zasadę „do wyboru, do koloru”. Moduł Bluetooth jest obecny na pokładzie i sprawdza się w boju bardzo dobrze – nie odnotowałem opóźnień w pracy biurowej, a samo urządzenie łączy się z komputerem błyskawicznie po przełączeniu suwaka. Dla graczy najważniejsze są jednak fale radiowe, znane inaczej jako 2,4GHz. Ten tryb w ZX1 Ultra także nie sprawia żadnego problemu, połączenie jest stabilne. Ostatnim z trybów pracy, jakie oferuje ten gryzoń, jest klasyczny przewód. Jest to typowy, dość miękki paracord dołączany do zestawu, który pozwala na grę podczas ładowania. Przewód ten nie wyróżnia się niczym wybitnie pozytywnym, jak i negatywnym – jest po prostu okej i spełnia swoje zadanie, nie przeszkadzając zbytnio w ruchach.

Nie będę kłamał, gdy stwierdzę, że fabryczne ślizgacze bardzo mnie zaskoczyły. Oczywiście jest to zaskoczenie pozytywne. Z początku uważałem je za słabe – wadziły rantem o podkładkę przez co były bardzo głośne. Trzeba im dać jednak chwilę czasu – po kilku godzinach intensywnego szurania, gdy damy im się lekko zetrzeć i dotrzeć, dostajemy naprawdę topowe „łyżwy”. Są one bardzo płynne, mają równy ślizg i są stosunkowo szybkie, co sprzyja dynamicznej rozgrywce. Uważam, że w przypadku ZX1 Ultra wymiana stopek na lepsze, customowe zamienniki nie będzie potrzebna w 99% przypadków (wyjątkiem są osoby, którym totalnie nie podpasuje ta konkretna charakterystyka ślizgu). Na dużą pochwałę zasługuje też dodatkowy zestaw zapasowych ślizgaczy dołączony do opakowania, dzięki czemu możemy cieszyć się płynną rozgrywką przez naprawdę długi czas bez dodatkowych wydatków.

Producent deklaruje, że Secret Gear ZX1 Ultra wyposażono w baterię o pojemności 500 mAh, wykonaną w popularnej technologii litowo-polimerowej. Czas pracy na jednym cyklu ładowania jest jak najbardziej przyzwoity i wpisuje się w rynkowe standardy. Ciężko mi jednak mówić o dokładnych liczbach czy godzinach, bo wszystko zależy tutaj od wielu zmiennych czynników – m.in. od tego, jak intensywne jest podświetlenie czy jaką częstotliwość próbkowania sensora wybierzemy. Prawda jest jednak taka, że obecność stacji ładującej w zestawie sprawia, że kompletnie nie ma co się martwić o rozładowany akumulator. Wystarczy wyrobić sobie nawyk, że w wolnej chwili lub po skończonej grze odkładamy ZX1 Ultra na jego miejsce dokujące, a ten napełni swoją baterię w bardzo szybkim czasie. To ogromna wygoda, która eliminuje stres związany z nagłym brakiem energii w kluczowym momencie meczu.

Sensor i pomiary

Sercem, które odpowiada za precyzję, jest powszechnie znany i ceniony w środowisku sensor PAW3395. To jednostka w każdym aspekcie topowa, która na ten moment wyznacza rynkowe standardy dla sprzętu dla graczy. Co istotne, została ona sparowana z częstotliwością próbkowania sięgającą aż 8000 Hz. To sprawia, że nawet najbardziej wymagający gracz, wyczulony na punkcie opóźnień, nie może tu na nic narzekać.

Poprzez dedykowany software jesteśmy w stanie dowolnie zmienić stopnie DPI, wybierając z ogromnego zakresu kończącego się na wartościach w praktyce niemożliwych do sensownego wykorzystania w grach FPS. Kompatybilność zaimplementowanego sensora z różnego rodzaju podkładkami również utrzymuje się na świetnym poziomie – testowałem go na kilku powierzchniach i nigdzie nie gubił trakcji. Podobnie dobrze wypada parametr Lift Off Distance, znany szerzej jako LOD, który jest odpowiednio niski i nie powoduje niechcianych ruchów kursora przy podnoszeniu myszki. Co tu więcej mówić – dostajemy sensor bez absolutnie żadnego zarzutu bądź słabej strony, który po prostu robi to, do czego został stworzony.

Kształt i waga

Kształt, jaki otrzymał model ZX1 Ultra Wireless, z pewnością nie był ze strony projektantów ryzykownym skokiem na głęboką wodę. Postawiono na sprawdzone wzorce, dzięki czemu bryła jest bardzo uniwersalna, z charakterystycznym humpem delikatnie przesuniętym na tył obudowy. Za sprawą tegóż właśnie garba, konstrukcja ta jest wręcz idealna dla użytkowników preferujących claw gripa, zapewniając stabilne podparcie śródręcza, ale bez problemu nada się również przy klasycznym palm gripie.

Do fingertipa jednak modelu ZX1 Ultra szczerze nie zalecam – mysz jest po prostu odrobinę zbyt długa i wypełniająca dłoń, przez co przy tym specyficznym chwycie nie będzie ona zbyt komfortowa i może ograniczać ruchy. Najlepszym potwierdzeniem moich słów są zresztą surowe wymiary urządzenia: 121,8 x 61,2 x 38 [mm].

Jeśli spojrzymy na wagę, Secret Gear ZX1 Ultra celuje w złoty środek i nie próbuje bić rekordów lekkości za wszelką cenę. Wskaźnik pokazuje tu klasycznie okolice 60 gramów, choć dokładna deklaracja producenta mówi precyzyjnie o 59 gramach. To wynik, który w obecnych standardach można określić jako bardzo bezpieczny i który będzie odpowiadał raczej każdemu – zarówno fanom piórkowych konstrukcji, jak i tym przyzwyczajonym do nieco cięższego sprzętu.

Osobiście jestem fanem takiej wagi, bo zachowuje ona pewien zdrowy balans. Taka masa z jednej strony nie męczy dłoni nawet przy wielogodzinnym machaniu, ale z drugiej ułatwia kontrolę nad myszką. Nie mamy wrażenia trzymania w ręku pustej wydmuszki, co szczególnie dla casualowego gracza może być sporym ułatwieniem w precyzyjnym celowaniu.

Oprogramowanie

Muszę przyznać, że jedno z największych zaskoczeń tej recenzji to zdecydowanie podejście producenta do kwestii oprogramowania. Secret Gear idzie tutaj z duchem czasu i udostępnia nam software dostępny bezpośrednio z poziomu przeglądarki internetowej. To genialne w swojej prostocie rozwiązanie – nie ma absolutnie żadnej potrzeby instalowania podejrzanych plików, zaśmiecania systemu kolejnymi procesami działającymi w tle czy zajmowania cennego miejsca na dysku. Cała procedura jest banalna: po prostu odpalamy dedykowaną stronę, podłączamy sprzęt i… gotowe! Wszystko działa od ręki, bez zbędnej konfiguracji.

Jeśli chodzi o czystą funkcjonalność, tutaj również nie ma powodów do narzekania. Bez problemu zmienimy stopnie DPI (w tym usuniemy te zbędne bądź dodamy nowe, niestandardowe wartości), ustawimy preferowaną częstotliwość próbkowania sensora, a także do woli pobawimy się przypisywaniem skrótów klawiszowych oraz tworzeniem makr.

Na osobną, dłuższą wzmiankę zasługuje jednak zakładka odpowiadająca stricte za nasz dock i zarządzanie tym, co na nim się będzie wyświetlało. Opcji edycji jest tu naprawdę sporo – możemy wybierać spośród trzech grubości pędzla, niemal niezliczonej ilości kolorów i wielu innych przydatnych funkcji edytora. To wszystko stworzono w celu przelania naszej artystycznej duszy na ten malutki ekranik i stworzenia własnego pixel-artu. Jeżeli jednak – tak jak ja – nie jesteście urodzonymi artystami, pozostawiono nam jeszcze jedną, chyba najwygodniejszą opcję. Mowa tu o wgraniu gotowego, wybranego przez nas zdjęcia z dysku. Może to być nasz kot, pies, a nawet i wymarzone auto – stacja dokująca ZX1 Ultra wyświetli to bez problemu, nadając naszemu stanowisku unikalnego charakteru.

Secret Gear ZX1 Ultra – podsumowanie

Muszę przyznać bez bicia, że firma Secret Gear wraz z premierą modelu ZX1 Ultra przerosła moje najśmielsze oczekiwania. Płacąc niespełna 300 złotych, dostajemy do ręki produkt, który jest po prostu topowy i to właściwie pod prawie każdym możliwym względem. Nieważne czy weźmiemy pod lupę samą prezencję opakowania, bogatą ilość dodatków w pudełku, ogólną jakość wykonania, czy jakikolwiek inny aspekt techniczny. Wszystko tu zagrało.

Sensor – absolutna rynkowa czołówka, bez problemu obsługująca polling rate na poziomie 8000 Hz. Do tego ten świetny dock. Producent pomyślał o wszystkim, bo nawet otrzymaliśmy dopracowane oprogramowanie, które nie dość, że działa i wygląda bez zarzutu, to jeszcze obsłużymy je wygodnie z poziomu przeglądarki internetowej. Jedyny minus to tragiczne pod względem utrzymania czystości gripy oraz dobre, lecz nie idealne przełączniki główne. Patrząc całościowo, ZX1 Ultra po prostu nie zawodzi w boju!

Czy jest to zatem produkt godny uwagi? Odpowiedź może być tylko jedna: Oczywiście! Uważam, że za taką cenę otrzymujemy kompletny sprzęt, który sprosta wygórowanym oczekiwaniom każdego gracza. Moje ogromne zadowolenie widać najlepiej poprzez wystawione noty końcowe. Secret Gear ZX1 Ultra otrzymał naprawdę wysokie noty, niewiele było myszek o wyższych notach. Jak już były, potrafiły kosztować dwa razy tyle…

Dziękuję serdecznie firmie Secret Gear, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Turtle Beach Burst II Pro to bezprzewodowa mysz gamingowa zaprojętowana z myślą o najbardziej wymagających graczach. Przez trzy tygodnie testowałem ją w różnorodnych scenariuszach – od strzelanek pokroju Counter-Strike 2, przez gry MOBA jak League of Legends i bardziej casualowe tytuły jak Honkai Star Rail, aż po zwykłą pracę biurową z przeglądarkami, odtwarzaczami wideo czy Adobe Lightroom. Już na początku mogę powiedzieć: nie ma róży bez kolców, a w tym przypadku kolce są bardziej wyraziste niż życzyłby sobie producent.

Specyfikacja techniczna

Turtle Beach Burst II Pro wyposażona jest w sensor Owl-Eye 30K oferujący maksymalną rozdzielczość do 30 000 DPI z dokładnością na poziomie 99,8%. Mysz waży zaledwie 57 gramów przy wymiarach 125 x 68 x 43 mm, co plasuje ją w czołówce ultralekkiej klasy. Łączność zapewniają trzy tryby – bezprzewodowy 2.4GHz z częstotliwością do 8000Hz, Bluetooth oraz przewodowy USB-C. Bateria ma wytrzymać do 40 godzin pracy przy maksymalnej częstotliwości próbkowania 8K (8000Hz), 150 godzin przy standardowej 1K lub nawet 165 godzin w trybie Bluetooth.

Konstruktorzy zastosowali przełączniki Titan Optical Switches z żywotnością 100 milionów kliknięć, osiem programowalnych przycisków oraz trzy zestawy ślizgaczy Pure PTFE. Opóźnienia mają wynosić 0.125ms, tracking speed osiąga 750 IPS przy przyspieszeniu 70G. Mysz jest kompatybilna z Windows, macOS oraz obsługuje NVIDIA Reflex. Cena w Polsce wynosi 600 złotych.

Opakowanie i zawartość

Turtle Beach Burst II Pro przychodzi w eleganckim, fioletowym opakowaniu z charakterystyczną stylistyką marki – widać, że Turtle Beach chce zaznaczyć swoją tożsamość po przejęciu ROCCAT. W zestawie znajdziemy myszkę, adapter USB-A z kablem USB-C, kabel PhantomFlex 8K USB-C do ładowania, trzy zestawy ślizgaczy (Pure PTFE, 8-punktowe PTFE, 8-punktowe UHMW-PE dla szklanych podkładek), taśmy antypoślizgowe oraz dokumentację. Jestem pod wrażeniem ilości dodatkowych akcesoriów – różne rodzaje ślizgaczy to coś, czego rzadko się spotyka w tej klasie cenowej.

Jakość wykonania i design

Od pierwszego dotknięcia czuć, że Turtle Beach Burst II Pro to sprzęt premium. Mysz ma solidną konstrukcję z matowego tworzywa, które nie brudzi się tak szybko jak błyszczące odpowiedniki. Wzornictwo jest stonowane – jedynym akcentem są chromowane elementy i logo „8K” na lewym przycisku. Brak RGB może niektórych rozczarować, ale dla mnie to zaleta – mysz wygląda poważnie i można bez problemu używać jej w biurze.

Spasowanie elementów w Turtle Beach Burst II Pro jest wzorowe. Po trzech tygodniach intensywnego użytkowania nie zauważyłem problemów, choć w internecie można było znaleźć informacje o problemach z trwałością poprzedniej generacji (Burst II Air) po upadkach. To mogło budzić pewne obawy przy tak niskiej wadze konstrukcji.

Sensor i wydajność

Sercem Turtle Beach Burst II Pro jest sensor Owl-Eye 30K, oferujący maksymalną rozdzielczość 30 000 DPI z dokładnością 99,8%. To znaczący krok naprzód w porównaniu do sensora 26K z modelu Air. Różnica jest odczuwalna nie tylko w specyfikacji, ale przede wszystkim w codziennym użytkowaniu.

Sensor radzi sobie doskonale na różnych powierzchniach – testowałem go na tkaninie, drewnie, a nawet na szklanym stole. Wszędzie tracking był precyzyjny i stabilny. To szczególnie ważne dla osób często zmieniających stanowisko pracy lub grających w różnych lokalizacjach.

Turtle Beach mocno chwali się częstotliwością próbkowania 8K (8000 Hz) z opóźnieniem 0.125ms, co ma oznaczać ośmiokrotnie szybszą responsywność od standardowych myszek. W teorii brzmi to imponująco – mysz „próbkuje” pozycję 8000 razy na sekundę. Niezależne testy rzeczywiście potwierdzają te wartości, a różnica w responsywności jest odczuwalna w dynamicznych grach.

W praktyce jednak sprawa z Turtle Beach Burst II Pro jest bardziej złożona niż sugeruje marketing. W Counter-Strike 2 różnica była zauważalna, ale nie rewolucyjna – każdy ruch myszy rzeczywiście przekładał się szybciej na akcję w grze, ale czy to daje przewagę nad dobrą myszką z częstotliwością próbkowania 4K? To już kwestia sporna.

W League of Legends precyzja celowania umiejętnościami poprawiła się minimalnie, głównie w najbardziej dynamicznych momentach. Problem w tym, że większość graczy – nawet na poziomie semi-pro – nie będzie w stanie w pełni wykorzystać tej przewagi. To trochę jak kupowanie samochodu wyścigowego do jazdy po mieście.

Dodatkowo warto pamiętać, że nie każdy procesor umie sprostać częstotliwości próbkowania 8K – starsze lub słabsze CPU mogą mieć problemy z obsługą tak wysokiej częstotliwości próbkowania, co może paradoksalnie pogorszyć responsywność zamiast ją poprawić.

Ergonomia i waga

Turtle Beach Burst II Pro waży 57 gramów, co czyni ją nieco cięższą od poprzednika (47g), ale wciąż plasuje w czołówce ultralekkiej klasy. Ta dodatkowa waga wynika z większej baterii potrzebnej do obsługi częstotliwości próbkowania 8K, ale w praktyce różnica jest niezauważalna. Symetryczny design sprawdza się dla chwytu palm grip oraz claw grip, a wymiary są dobrze dopasowane do średnich i większych dłoni. Pomimo ultralekkiej konstrukcji mysz ma solidny top shell, który eliminuje nieprzyjemne ugięcia charakterystyczne dla niektórych perforowanych modeli konkurencji.

Przyciski i scroll

Przyciski główne Turtle Beach Burst II Pro wyposażone są w przełączniki Titan Optical Switches z żywotnością 100 milionów kliknięć. To jeden z największych atutów tej myszy. Kliknięcia są precyzyjne, szybkie i oferują bardzo przyjemny feedback. Nie są zbyt głośne – co było dla mnie kluczowe, bo miałem problemy z denerwującymi kliknięciami w myszkach Logitech G Pro X Superlight i Superlight II.

Siła potrzebna do aktywacji jest perfekcyjnie wyważona. W długich sesjach gamingowych palce się nie męczą, a jednocześnie nie ma ryzyka przypadkowych kliknięć. System wstępnego napięcia dodatkowo poprawia responsywność, co jest szczególnie ważne w grach kompetytywnych.

Scroll to element, który wzbudza mieszane uczucia i pokazuje, że Turtle Beach wciąż ma nad czym pracować. Z jednej strony jest dobry pod względem technicznym – oferuje wyraźne ząbkowanie i solidną konstrukcję. Z drugiej strony jest moim zdaniem zbyt luźny i nie daje takiego poczucia kontroli jak bardziej oporne kółka przewijania w myszkach premium. W porównaniu do konkurencji brakuje mu tego „poczucia premium”, która usprawiedliwiałaby cenę 600 złotych. To subtelna różnica, ale odczuwalna podczas długotrwałego użytkowania.

Przyciski boczne Turtle Beach Burst II Pro są dobrze umieszczone i łatwo dostępne. Przycisk DPI umieszczony z boku (nie na górze jak w większości myszek) to ciekawe rozwiązanie, choć wymaga przyzwyczajenia. W internecie można było spotkać informacje o braku diod LED na adapterze, które pokazywałyby aktualną częstotliwość próbkowania – to drobny, ale praktyczny mankament w myszy z takimi ambicjami.

Oprogramowanie Swarm II

Turtle Beach Burst II Pro korzysta z oprogramowania Swarm II, które jest naprawdę rozbudowane i funkcjonalne. Interface jest przejrzysty, choć na początku może przytłoczyć liczbą dostępnych opcji. Konfiguracja jest intuicyjna – wszystkie ustawienia znajdują się na jednej stronie.

Oprogramowanie oferuje pełną kontrolę nad wszystkimi aspektami myszy: remapowanie przycisków, tworzenie makr, konfigurację DPI (do 5 poziomów), ustawienia częstotliwości próbkowania, lift-off distance (nazywaną tu „DCU Calibration”), angle snapping, motion sync czy debounce time.

Tutaj jednak natknąłem się na kilka problemów. Przy ustawieniu lift-off distance na najniższą wartość (0.0mm) mysz zachowywała się nieprzewidywalnie. Po szybszym przeciągnięciu i gwałtownym odłożeniu na podkładkę, albo po prostu upuszczeniu z wysokości kilku centymetrów, mysz jakby „resetowała się” – przez chwilę nie była wykrywana, a potem wracała do żywych. Problem znikał przy innych ustawieniach LOD, ale to definitywnie wada, której nie spodziewałbym się w sprzęcie za 600 złotych.

Co gorsza, w internecie można było spotkać informacje o poważnych problemach z łącznością Turtle Beach Burst II Pro w początkowych wersjach firmware – losowe rozłączenia i „skoki” kursora. Problem został rozwiązany dopiero aktualizacją do wersji 1.10, ale fakt, że mysz za takie pieniądze potrzebowała krytycznej łatki to niepokojący sygnał dotyczący kontroli jakości. Jeśli zdecydujecie się na zakup, koniecznie sprawdźcie dostępność najnowszego firmware i zaktualizujcie mysz od razu po rozpakowaniu.

Wszystkie ustawienia zapisywane są w pamięci wewnętrznej myszy, więc po skonfigurowaniu oprogramowanie nie musi być uruchomione. To duży plus, szczególnie dla osób dbających o czystość systemu.

Łączność i bateria

Turtle Beach Burst II Pro oferuje trzy tryby łączności: 2.4GHz wireless, Bluetooth oraz przewodowy przez port USB-C. Połączenie 2.4GHz działa bezproblemowo i zapewnia ultra-niskie opóźnienia. Bluetooth sprawdza się do pracy biurowej, choć bez niskich opóźnień dedykowanego adaptera.

Bateria to jeden z lepszych aspektów myszy. Niezależne testy potwierdzają 40 godzin przy 8K częstotliwości próbkowania – w praktyce ładowałem mysz raz na tydzień. To dobry wynik, choć w rzeczywistych warunkach można liczyć na 30-35 godzin. Po przełączeniu na 1K czas wydłuża się do 150 godzin, w trybie Bluetooth do 165 godzin. Ładowanie przez USB-C jest szybkie – 10-15 minut wystarcza na kilka godzin pracy.

Porównanie z Burst II Air

Turtle Beach Burst II Pro to ewolucja, nie rewolucja w stosunku do modelu Air. Kształt i wymiary są praktycznie identyczne, co oznacza, że jeśli Burst II Air przypadł wam do gustu ergonomicznie, Pro będzie równie wygodny.

Główne różnice to:

• Sensor 30K zamiast 26K (znacznie lepszy tracking i precyzja)
• Częstotliwość próbkowania 8K zamiast maksymalnie 1K (ogromna różnica w responsywności)
• Dłuższa żywotność baterii pomimo wyższej częstotliwości próbkowania
• Lepsze przełączniki optyczne z systemem wstępnego napięcia
• Wyższa cena (600 zł vs około 400 zł za Air)

Czy warto dopłacić 200 złotych? Tutaj sprawa robi się skomplikowana. Jeśli grasz kompetytywnie na najwyższym poziomie, różnica w responsywności może być odczuwalna i warta dopłaty. Dla większości graczy jednak Air pozostanie lepszym wyborem pod względem relacji cena-jakość.

W praktyce

Przez trzy tygodnie używałem Turtle Beach Burst II Pro na mojej konfiguracji z procesorem Ryzen 5 7600X, 64GB RAM i kartą graficzną RX 6750XT. W Counter-Strike 2 mysz spisywała się bardzo dobrze – precyzja celowania i responsywność były na wysokim poziomie. W League of Legends doceniłem możliwość błyskawicznego przełączania między precyzyjnym celowaniem a szybkimi ruchami po mapie. W pracy biurowej (przeglądarki, Adobe Lightroom) ultraniska waga nie męczyła nadgarstka, a precyzyjny sensor świetnie radził sobie z drobnymi ruchami kursora.

Podsumowanie

Turtle Beach Burst II Pro to mysz, która rzeczywiście zasługuje na swoje „Pro” w nazwie i może liczyć na naszą rekomendację. Po trzech tygodniach testów mogę powiedzieć, że to udany produkt, który mimo pewnych niedociągnięć oferuje wiele wartościowych funkcji.

Największymi atutami są fenomenalna responsywność dzięki prawdziwie funkcjonalnej częstotliwości próbkowania 8K, doskonały sensor 30K działający precyzyjnie na każdej powierzchni oraz imponująca wytrzymałość baterii jak na mysz z tak wysoką częstotliwością próbkowania. Przyciski optyczne to także mocna strona – ciche, precyzyjne i znacznie bardziej przyjemne niż głośne kliknięcia w myszkach konkurencji. Jakość wykonania stoi na wysokim poziomie, a bogata zawartość zestawu z różnymi ślizgaczami i grip tape pokazuje dbałość o szczegóły.

Oczywiście nie obyło się bez wad. Problem z lift-off distance na najniższym ustawieniu oraz początkowe problemy z firmware to aspekty wymagające poprawy. Scroll jest nieco zbyt luźny jak na segment premium, a przycisk DPI w nietypowym miejscu może wymagać przyzwyczajenia. Cena 600 złotych to również spory wydatek, który trzeba dobrze przemyśleć.

Czy warto zainwestować w Turtle Beach Burst II Pro? Jeśli szukasz zaawansowanej myszy z najnowocześniejszymi rozwiązaniami technicznymi i nie przeszkadza Ci zapłacić więcej za funkcje, które rzeczywiście działają, Turtle Beach Burst II Pro to dobry wybór. Mysz sprawdzi się szczególnie u graczy kompetytywnych oraz osób ceniących sobie precyzję i responsywność. Choć Turtle Beach jako marka ma jeszcze co udowadniać w segmencie premium, Burst II Pro pokazuje, że idą w dobrą stronę i potrafią tworzyć sprzęt godny uwagi.

Sprawdź także recenzję nowego mikrofonu od marki Genesis

Dziś na moim stole leży Asus ROG Harpe Mini Core, czyli budżetowa propozycja od Asusa, która na pierwszy rzut oka zachwyca specyfikacją i wyróżnia się ciekawym kształtem. Czy Harpe Mini Core zdoła sprostać moim dość wysokim oczekiwaniom wobec myszy przewodowych? Tego na razie nie wiem — choć mam pewne przeczucia.

Specyfikacja

⦁ typ produktu: mysz dla graczy
⦁ łączność: przewodowa
⦁ sensor: optyczny 12 000 DPI
⦁ przełączniki główne: Optyczne ROG Micro Switch II
⦁ waga: 52g
⦁ gwarancja: 2 lata
⦁ cena: 159,99zł
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta. 

Opakowanie i jego zawartość

Asus ROG od zawsze kojarzył mi się z estetycznymi opakowaniami swoich produktów. Tutaj jest podobnie – zdecydowanie jest na czym oko zawiesić. Harpe Mini Core dociera do nas w niewielkim, prostokątnym kartoniku pełniącym rolę obwoluty, która otacza właściwe, twarde pudełko. To jedno z tych opakowań, które naprawdę dobrze zabezpieczają myszkę przed fantazjami kurierów, więc o transport bym się nie martwił. Jeśli chodzi o design – połączenie czerwieni z czernią wygląda świetnie, a opalizujące wstawki nadają całości charakteru.

Niestety zawartość środka wypada wyjątkowo biednie. Oprócz samej myszki zapakowanej w coś, co przypomina woreczek, oraz garści naklejek i dokumentacji, nie znajdziemy tu absolutnie nic więcej. Szkoda, bo zapowiadało się naprawdę dobrze, a brak nawet najzwyklejszych zapasowych ślizgaczy po prostu boli.

Jakość wykonania i wygląd

Tutaj pozytywne zaskoczenie. ROG Harpe Mini to jeden z tych gryzoni, przy których czuć, że został zaprojektowany przez kogoś, kto naprawdę zna się na rzeczy. Myszka jest bardzo sztywna, nic nie skrzypi, nie wydaje żadnych niepożądanych dźwięków przy ściskaniu i nie ugina się — niezależnie od tego, którą ściankę naciskamy. To samo można powiedzieć o jakości materiałów. Harpe Mini wykonano z plastiku, najprawdopodobniej ABS, o matowym wykończeniu. Od razu czuć, że to tworzywo wyższej jakości, dające w dłoni wrażenie materiału „premium”. Niestety, konstrukcja łatwo łapie odciski palców, choć przy zachowaniu podstawowej higieny nie jest to szczególnie uciążliwe.

Pod względem wyglądu myszka jest raczej stonowana, ale nie brakuje jej charakteru. Urządzenie dostępne jest wyłącznie w czarnej wersji kolorystycznej, z mlecznobiałymi wstawkami podświetlenia RGB – o wariancie białym można jedynie pomarzyć. Podświetlane są rolka oraz duże logo ROG na tyle gryzonia. Naturalnie Asus zadbał, by iluminacja była w pełni programowalna, więc można szybko zmienić efekt lub całkowicie wyłączyć podświetlenie, jeśli nie przepadasz za świecidełkami. Sympatycznym detalem jest też niewielki, wklęsły napis ROG z przodu lewej ścianki — drobiazg, ale cieszy, zwłaszcza w czasach, gdy wiele myszy wygląda praktycznie tak samo.

Powierzchnia

Gładko, gładziutko i jeszcze gładziej. Plastik w Harpe Mini jest niemal równie gładki jak pupcia niemowlaka – nie znajdziemy tu żadnej dodatkowej faktury, która miałaby poprawiać pewność chwytu. Na szczęście zastosowany coating ma delikatnie gumowe wykończenie, co w praktyce faktycznie pomaga i w pewnym stopniu rekompensuje brak klasycznej chropowatej powierzchni. Osobiście nadal preferuję grubszy, wyraźnie teksturowany coating, ale nie mogę powiedzieć, że ten użyty w Harpe Mini nie spełnia swojej roli. W codziennym użytkowaniu sprawdza się naprawdę dobrze.

Przyciski główne, boczne i scroll

Rog kontynuuje dobrą passę, bo główne klikacze w Harpe Mini są zaskakująco dobre i przyjemne — zwłaszcza jak na autorskie przełączniki Asusa. Pod plastikowymi łopatkami znajdziemy optyczne ROG Micro Switch II. Optyki mają swoją specyficzną, ale moim zdaniem bardzo satysfakcjonującą manierę działania. Są stosunkowo lekkie, choć wcale nie „przypadkowo” łatwe do aktywowania. Klik jest maksymalnie sprężysty i precyzyjny, a wyczucie łopatki wyjątkowo intuicyjne, bo przełącznik reaguje bardzo „dotykowo”.

W głównych klikaczach nie uświadczymy żadnego post-travelu, a pre-travel jest minimalny. Overtravel jest obecny, ale na tyle lekki, że w praktyce trudno go wyczuć – wspominam o nim tylko dla formalności. Sam feeling u podstawy przypomina mi przełączniki z Roccat Burst, choć nie są tak twarde, agresywne i „zadziorne” jak tytanowe switche tamtego producenta. Na spodzie myszki znajduje się przycisk do zmiany DPI, co uważam za najlepsze rozwiązanie – umieszczenie go tam minimalizuje ryzyko przypadkowej aktywacji podczas grania, a jednocześnie pozwala szybko dostosować czułość, kiedy jest to potrzebne.

Dodatkowo Harpe Mini Core posiada hotswap na zwykłe, 3-pinowe przełączniki! To ogromny plus – prawdziwa gratka dla majsterkowiczów oraz osób ceniących długowieczność sprzętu. Jeśli któryś switch ulegnie uszkodzeniu, wystarczy podmienić go na dowolny 3-pinowy microswitch dostępny na rynku i można wracać do gry. Za to Asusowi należy się naprawdę duży plus.

Boczne przyciski również pozytywnie zaskakują. Producent nie podaje, z jakich przełączników korzysta, ale sądząc po odczuciach, wybór był bardzo dobry. Boczniaki w Harpe Mini są czułe, płytkie (w pozytywnym sensie) i absolutnie nie gąbczaste. Nie ma tu żadnego post ani pre-travelu, żadnych luzów czy irytujących niedoskonałości – są wyjątkowo sztywne i zwarte.

Na plus działa też ich konstrukcja: są małe, osadzone dość wysoko i wysunięte lekko do przodu. W praktyce korzystało mi się z nich bardzo wygodnie i szczerze mówiąc, to jedne z przyjemniejszych bocznych przycisków, jakie testowałem w ostatnim czasie.

Scroll także nie jest najnudniejszym elementem tego gryzonia. Enkoder pozostaje niewiadomą, ale od razu czuć, że to konstrukcja skierowana do osób lubiących wyraźnie wyczuwalne stopnie. Rolka pracuje z przyjemnym, lecz niemęczącym oporem, a każdy skok jest wyraźnie zaakcentowany. Zdecydowanie nie jest to lekki, pływający scroll – mamy tutaj pełną kontrolę nad ruchem.

Guma nałożona na plastikowe kółko posiada skośne nacięcia, które poprawiają przyczepność i sprawiają, że opuszek palca pewnie trzyma się rolki. W praktyce działa to bardzo dobrze i dopełnia ogólnego, solidnego wrażenia z użytkowania.

Ślizgacze i przewód

Czy wreszcie trafi się jakiś słabszy element gryzonia od Asusa? Wygląda na to, że nie dziś. Ślizgacze zamontowane w Harpe Mini Core absolutnie nie odstają jakością od reszty konstrukcji. Najprawdopodobniej wykonano je z czystego białego PTFE, materiału, który od lat króluje w topowych myszkach gamingowych.

Łyżwy są grube, mają zaokrąglone krawędzie i zapewniają bardzo przyjemny, gładki ślizg. Co ważne, nie zauważyłem, aby w jakikolwiek sposób się rysowały lub zużywały. Pod tym względem naprawdę nie mam do czego się przyczepić. Solidna robota!

Przewód niestety trochę mnie rozczarował. Nie mogę powiedzieć, że jest zły, ale zdecydowanie odstaje od poziomu topowych myszek przewodowych. Jest dość sztywny, choć zaskakująco dobrze układa się na biurku, więc nie jest to aż tak odczuwalne. Przy użyciu mouse bungee staje się niemal niewyczuwalny, choć nadal nie dorównuje rozwiązaniom takim jak w Endgame Gear. W tej cenie jednak można wybaczyć, że nie jest perfekcyjny, a jedynie solidny jak przystało na typowy kabel typu paracord.

Sensor i pomiary

Czujnik to jedna wielka niewiadoma w Harpe Mini Core. Producent podaje jedynie, że rozpędza się do 12 000 DPI, jego maksymalna prędkość to 300 IPS, a maksymalne przeciążenie wynosi 35 G. Jest to najprawdopodobniej element, na którym minimalnie zaoszczędzono w tym gryzoniu. Nie zrozumcie mnie źle – uważam, że to całkiem dobry ruch producenta, ponieważ sensory w dzisiejszych czasach w praktyce nie różnią się niczym.

Wracając do samego sensora, muszę przyznać, że jest to wciąż bardzo dobre oczko. Tak jak wspominałem, nie zauważyłem żadnych wad związanych z trackingiem, interpolacją, jitteringiem czy dewiacją DPI. Parametr LOD został ustawiony dość nisko, co powinno pomóc graczom używającym niższych czułości. Częstotliwość próbkowania wynosi 1000 Hz, co moim zdaniem jest w pełni wystarczające w tak budżetowej myszce.

Test przeprowadzony za pomocą programu Enotus MouseTest.

Kształt i waga

Przechodzimy do najciekawszego punktu, czyli kształtu. Asus ROG Harpe Mini Core to gryzoń zdecydowanie należący do mniejszych i nieco niższych. Jego hump został minimalnie wysunięty do tyłu, co jest fajnym gestem w stronę graczy używających chwytu claw. Nie jest to na pewno unikalny kształt, ale zdecydowanie wyróżnia się na tle rynku i może dobrze zapełnić niszę małych gryzoni w rozsądnej cenie.

Mi osobiście najwygodniej używało się agresywnego claw, natomiast bardziej zrelaksowane wersje były dla mnie zbyt duże ze względu na rozmiary Harpe Mini. Fingertip był drugim chwytem, który sprawdzał się podczas rozgrywki, i pod ten chwyt mogę go z czystym sumieniem polecić. Palm i jego wariacje w 99% przypadków odpadają, chyba że posiadasz bardzo krótką dłoń, choć wtedy wciąż szukałbym czegoś bardziej dopasowanego do tego chwytu.

Myszka od Asusa, mimo bardzo dobrego wykonania i spasowania, może pochwalić się całkiem niską wagą wynoszącą 52 g. Nie jest to niewiadomo jak mała masa, szczególnie biorąc pod uwagę, że gryzoń jest mały i przewodowy, ale nie ma na co narzekać. Harpe Mini można zaliczyć do myszek lekkich, aczkolwiek dalej balansuje między kategorią lekkiej a ultralekkiej, w zależności od tego, jak definiuje się te pojęcia. Trzeba też wspomnieć o rozkładzie masy, który jest prawie idealny, choć minimalnie środek ciężkości przesunął się ku przodowi gryzonia. Nie jest to jednak w ogóle odczuwalne podczas codziennego grania czy normalnego użytkowania.

Oprogramowanie

Tego się nie spodziewałem, a mam na myśli aplikację działającą w przeglądarce. Chyba nie muszę wspominać, że jest to jedna z lepszych opcji oprogramowania sterującego naszym urządzeniem. Nie obciąża ono naszego sprzętu, po prostu wchodzimy na stronę, ustawiamy wszystko, co nas interesuje, zapisujemy i wychodzimy. Nie musimy pobierać kolejnej zbędnej aplikacji, która uruchamia się przy starcie systemu i później niepotrzebnie zaniża liczbę FPS w grach.

Gear Link, bo tak właśnie nazywa się aplikacja Asusa, jest całkiem dobra, choć nie idealna. Przede wszystkim brakuje mi w niej czytelności i prostoty – według mnie jest nieco chaotyczna, a poszczególne opcje rozmieszczono dość dziwnie i nieczytelnie. Nie zmienia to jednak faktu, że w Gear Link możemy ustawić praktycznie wszystko, co nas interesuje, zaczynając od DPI, a kończąc aż na podświetleniu RGB.

Asus Rog Harpe Mini Core – podsumowanie

Propozycja tańszej myszki gamingowej ze stajni ROG na prawdę mnie zaciekawiła. Można powiedzieć, że sprostała moim oczekiwaniom, a nawet czasem zaskoczyła nad wyraz. Najciekawszym jej elementem według mnie jest kształt, którego próżno szukać w innych tanich myszkach, dodatkowo jakość wykonania, spasowanie i ogólne odczucie stoi również na bardzo wysokim poziomie. Jedynymi jej bolączkami są tak na prawdę minimalnie zbyt sztywny przewód oraz trochę wybrakowanego wyposażenie.

Jeśli wiesz na co się piszesz i nie odrzucasz myszki ze względu na przewód oraz szukasz mniejszego urządzenia to Harpe Mini Core może być strzałem w dziesiątke. Szczerze mówiąc nie znam drugiego tak małego i jakościowego gryzonia w tak atrakcyjnej cenie. Z czystym sumieniem moge go polecić, a w szczególności dla użytkowników chwytu claw oraz fingertip.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Asus ROG, która udostępniła sprzęt do testów.

Niro 50 nie posiada takich bajerów, ale ma jedną bardzo istotną zaletę – niską cenę. Czy mamy nowego króla w budżecie do 100 złotych? Dysponując takimi funduszami, rzadko trafiamy na modele bezprzewodowe. Czy jednak nowy model od Marvo okaże się królem opłacalności? Tego dowiecie się z niniejszej recenzji – zapraszam do lektury!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3311
• Przełączniki główne: Huano Blue Shell Blue Dot
• Waga: ok. 63 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 80 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Recenzowany dziś gryzoń przychodzi do nas w bardzo zwyczajnym opakowaniu. Z zewnątrz nie zaskakuje niczym szczególnym. Na froncie widzimy grafikę przedstawiającą Niro 50 – wraz z kilkoma informacjami, np. o ilości DPI.

Bok opakowania opiewa chwytliwe hasło „BORN FOR GAMING” – sugerujące gotowość bojową naszej myszki. Tył został pokryty sporą ilością informacji – od specyfikacji technicznej, aż po wyposażenie, jakie znajdziemy w środku.

Cały box utrzymany jest w jednolitym stylu graficznym – schludnie, lecz z delikatnym pazurem. Obecność czerwieni, czerni i bieli świetnie ze sobą współgra, a opakowanie, w którym przychodzi do nas Marvo Niro 50 Black, po prostu może się podobać!

Wewnątrz niestety jest już nieco gorzej… Po otwarciu czeka nas widok kartonowego wypełnienia, a po jego wyjęciu – myszka swobodnie spoczywająca w piankowym woreczku. Oprócz niej otrzymujemy naklejkę z logo serii Scorpion, przewód USB A – USB C (o którym powiem nieco więcej za chwilę) oraz instrukcję obsługi.

Dość biednie, prawda? Nie znajdziemy tu ani dodatkowej pary ślizgaczy, ani nawet prostych gripów poprawiających przyczepność naszej dłoni. Na usprawiedliwienie warto dodać, że Niro 50 Black kosztuje niespełna sto złotych – to naprawdę niewiele. Szkoda jednak, że producent nie pokusił się choćby o symboliczne dodatki czy lepsze akcesoria w zestawie. Na szczęście wszystko rekompensuje cena, która w tym segmencie potrafi wiele wybaczyć.

Jakość wykonania i wygląd

Po rozpakowaniu i pierwszym wzięciu w dłoń – Marvo Niro 50 Black zrobił na mnie naprawdę dobre wrażenie. Bardzo często przy produktach budżetowych od razu wyczuwamy ich niedoskonałości – tani plastik, słabe spasowanie, nieprzyjemne luzy. Tutaj jest inaczej!

Na największe pochwały zasługuje spasowanie elementów – zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Nic nie trzeszczy, nie strzela, nie lata. Chapeau bas! Równie dobrze wypada jakość użytego plastiku. Testowany dziś gryzoń sprawia wrażenie znacznie droższego, niż jest w rzeczywistości – i to już od pierwszego kontaktu.

Wyglądowo mamy tu do czynienia z nietypową mieszanką. Z jednej strony – minimalistyczny kształt, subtelne logo na tyle, niczym niewyróżniające się kółko scrolla. Z drugiej jednak – bardzo rzucające się w oczy żółte akcenty w postaci przycisku znajdującego się na samym czubku oraz bocznych przycisków. Ciekawy misz-masz!

Nie ujrzymy tutaj żadnego podświetlenia. Nawet bez niego nasza myszka prezentuje się co najmniej dobrze. Osobiście jestem fanem wszelkiego minimalizmu i nie przepadam za różnorakimi iluminacjami – jednak wspomniane wcześniej żółte wstawki mogą wprowadzić odrobinę życia na nasze stanowisko. Marvo Niro 50 Black powinna spodobać się praktycznie każdemu – niezależnie od preferencji estetycznych.

Powierzchnia

Coating nie wyróżnia się z tłumu – i poniekąd jest to zaleta. Niro 50 Black może pod tym względem konkurować z droższymi modelami. Całość została pokryta matową powłoką, pozbawioną widocznej gołym okiem faktury.

Muszę przyznać, że sprawdza się naprawdę dobrze. Dłoń tylko lekko mi się przy nim pociła, lecz kredowa powierzchnia ratowała sytuację – bardzo skutecznie pomagała utrzymać kontrolę nad myszką, nawet podczas intensywniejszego użytkowania. Jeżeli miałbym ją do czegoś porównać, powiedziałbym, że Marvo Niro 50 Black ma coating zbliżony do tego, który znajdziemy w myszkach RAZERa.

Jej największą wadą jest podatność nie tyle na zabrudzenia, ile na tłuste ślady, które zostawiają nasze palce. Kolor w tym przypadku tylko potęguje ten negatywny efekt – każdy odcisk jest widoczny jak na dłoni.

Przyciski główne, boczne i scroll

Pod przyciskami głównymi producent skrył propozycje od Huano – Blue Shell Blue Dot. Przyznam bez bicia – przed otrzymaniem myszki do testów nie wczytuję się zbytnio w jej techniczne aspekty. Wolę wszystko przyjmować „na bieżąco” – takie podejście gwarantuje mi najbardziej naturalne emocje. I muszę powiedzieć, że użyte przełączniki naprawdę mnie zaskoczyły.

To ciekawa odskocznia – szczególnie że zawsze darzyłem sympatią Huano w wersji z niebieskim korpusem. Klik jest wyrazisty, sprężysty, a przy tym nieprzesadnie głośny – idealny balans dla osób ceniących wyraźny feedback.

Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to ich implementacja. Wydaje mi się, że zostały osadzone ciut zbyt luźno – na lewym przycisku wyczuwalny jest naprawdę minimalny pretravel. Są to jednak wartości tak znikome, że równie dobrze mógłbym poświęcić temu tylko kilka słów. Nie mam wątpliwości – wśród myszek do 100 złotych, Niro 50 Black oferuje jedne z ciekawszych przełączników głównych.

Wartym wspomnienia elementem jest przycisk służący do zmiany DPI umieszczony na górze naszej myszki. W dobie myszek z takowym guzikiem znajdującym się od spodu, Niro 50 Black postawiło na klasyczne rozwiązanie. Jeżeli często zdarza się komuś zmieniać DPI podczas korzystania z myszki – będzie to dla niego bardzo duży plus!

Przyciski boczne zaskoczyły mnie jeszcze bardziej! Niestety producent nie podaje na ich temat żadnych informacji, ale feeling z korzystania jest wprost świetny.

Osadzone zostały na bardzo przyjemnej wysokości – naturalnie pod naszym palcem. Klika się bardzo, ale to bardzo przyjemnie. Idealnie wpasowują się w moje preferencje. Aktywacja nie wymaga dużej siły, a ruch przycisku jest płytki i dobrze ograniczony. Marvo – brawa! Tak właśnie powinny działać przełączniki boczne.

Scroll niestety okazuje się zdecydowanie najsłabszym ogniwem recenzowanego dziś modelu. Przeskok jest zbyt lekki, za mało wyczuwalny, a co najgorsze – bardzo nieregularny. Podczas kręcenia kółko raz przeskakuje płynnie, a raz potrafi nieprzyjemnie „szarpnąć”, co wyraźnie wpływa na komfort użytkowania.

Na pochwałę zasługuje natomiast guma, którą scroll został pokryty. Solidnie przylega do palca i wyraźnie poprawia chwyt – nawet przy szybszym przewijaniu. Przycisk skryty pod kółkiem również wypada całkiem nieźle – nie jest to może ścisła czołówka, ale działa poprawnie i nie sprawia żadnych problemów.

Łączność, ślizgacze i bateria

Wspominam o tym któryś raz, lecz naprawdę zaskoczony jestem, jak wiele może zaoferować myszka za niecałe sto złotych… Jaki rodzaj łączności mamy na pokładzie? Każdy!

Bluetooth w wersji 5.3 działa bardzo sprawnie – nie odczułem żadnego opóźnienia ani problemów z połączeniem. Łączność radiowa za pomocą dongla 2.4 GHz również przebiegła bez zająknięcia – stabilnie, szybko i bez niespodzianek. Kabel to już formalność – jego jakość jest dość przeciętna, typowy przewód dołączany do zestawu wraz z myszką, bez fajerwerków.

Ślizgaczy mamy w zestawie jeden komplet – wykonane zostały z czarnego PTFE. Niestety, nie należą one do wybitnych, a szkoda… Marvo mogło się postarać i za kilka złotych więcej dorzucić „białe” ślizgi, które zazwyczaj wypadają znacznie lepiej.

Te tutaj są średnio szybkie, podatne na rysy i nie grzeszą płynnością. Jeżeli ktoś miał wcześniej do czynienia z „łyżwami” właśnie w tym kolorze – będzie wiedział, z czym to się je. Zaskoczeń brak, lecz człowiek łudził się o ciut więcej.

Bateria znajdująca się wewnątrz Niro 50 ma pojemność 500 mAh – to naprawdę solidny wynik, szczególnie w tej półce cenowej. Producent deklaruje, że wystarcza ona nawet na 140 godzin korzystania w trybie Bluetooth. I faktycznie – jest to wynik jak najbardziej osiągalny. Podczas testów używałem myszki przez długi czas właśnie w tym trybie, a poziom naładowania spadał bardzo powoli – lekko ponad godzina użytkowania przekładała się na jeden procent zużycia.

Niestety, w trybie 2.4 GHz wynik nie jest już tak imponujący – co jednak nie powinno nikogo dziwić. Marvo Niro 50 Black wciąż potrafi wytrzymać solidne kilkadziesiąt godzin, co plasuje ją w czołówce, jeśli chodzi o czas pracy na baterii w tym budżecie.

Gdy już jednak napotkamy potrzebę, aby Niro 50 zasilić świeżą energią – wystarczy kilka minut ładowania po kablu, by móc cieszyć się kolejnymi godzinami rozgrywki.

Sensor i pomiary

Na papierze – najsłabszy punkt testowanej dziś myszki. W praktyce? Nie mam zbytnio do czego się przyczepić.

Sensor oferuje czułość do 12000 DPI – może nie brzmi to powalająco, ale szczerze mówiąc, nie znam osoby, której taka wartość by nie wystarczyła. Niestety, według moich obserwacji, jest on ciut bardziej prądożerny niż jednostki z wyższej półki – co warto mieć na uwadze, szczególnie przy dłuższych sesjach bez kabla.

Mógłbym tu rozpisywać się o jego aspektach technicznych – o tym, w czym odstaje od droższych modeli, gdzie są jego słabe strony i na co należy uważać. Ale czy ma to sens? Na co dzień korzystam z myszki wyposażonej w znacznie lepszy „móżdżek”. Czy zauważyłem jakiekolwiek różnice podczas testów Niro 50? Niezbyt.

Warto wspomnieć o świetnej kompatybilności z podkładkami – sensor radzi sobie na różnych powierzchniach bez zająknięcia. Na plus zasługuje też dość niski LOD, co przekłada się na lepszą kontrolę przy podnoszeniu myszki. Jednostka ta ma jednak ograniczenie do 1000 Hz częstotliwości próbkowania – co może nie być dobrą nowiną dla bardziej wymagających graczy.

Mogę jednak z pełnym przekonaniem stwierdzić, że Marvo Niro 50 Black wraz z sensorem PAW3311 zaspokoją potrzeby każdego domorosłego gracza – co potwierdza test wykonany w programie Enotus MouseTest!

Kształt i waga

Jako użytkownik, którego najczęściej używanym chwytem jest claw lub relaxed claw – poczułem się tu jak w domu! Bryła nie jest pod żadnym względem odkrywcza, ale sprawdza się świetnie. Szerokie, lekko wgłębione przyciski oraz delikatnie profilowane boki wyraźnie uprzyjemniają korzystanie z Niro 50.

Propozycja od Marvo idealnie sprawdzi się dla posiadaczy chwytu szponiastego i wszelkich jego wariacji. Całkiem nieźle odnajdą się również koneserzy fingertipa – pod warunkiem, że mają większe dłonie. Palmgrip? Tu już duże dłonie nie będą wskazane – może zabraknąć miejsca na pełne oparcie. Marvo Niro 50 Black to model o dość uniwersalnym kształcie, który zaskakująco dobrze dopasowuje się do różnych stylów trzymania.

Duże zasługi ma przy tym rozmiar – 120 × 60 × 39 mm – proporcje, które pozwalają na wygodną obsługę bez względu na to, czy gramy, pracujemy, czy po prostu przeglądamy internet.

Waga wedle producenta wynosi 63 gramy – to wynik dość typowy, będący poniekąd swego rodzaju „złotym środkiem” i kompromisem między myszkami superlekkimi a tymi wyraźnie cięższymi. Dla wielu użytkowników będzie to wartość idealna – wystarczająco lekka, by nie męczyć dłoni, ale też na tyle wyważona, by zapewnić stabilność ruchu.

Ciężar został rozłożony bardzo dobrze – żadna ze stron nie dominuje, a środek ciężkości utrzymany jest mniej więcej na środku bryły. Dzięki temu myszka prowadzi się naturalnie i przewidywalnie, niezależnie od stylu chwytu czy rodzaju podkładki.

Oprogramowanie

Największą niespodzianką dla mnie było to, jak mało waży oprogramowanie do Marvo Niro 50. Niespełna 5 MB na liczniku podczas pobierania – to naprawdę niewiele!

Jak ono się sprawuje? Dobrze – powiedziałbym, że całkiem normalnie. Nie wyróżnia się na tle konkurencji niczym szczególnie dobrym, ale też niczym złym. Do naszej dyspozycji oddano kilka stopni DPI, możliwość zmiany kierunku scrolla oraz funkcje pokroju makro. Nie wygląda to zbyt obficie, lecz prawdę mówiąc – nie ma tu wielu rzeczy, które wymagałyby zaawansowanej konfiguracji. Brak podświetlenia, brak wyższej częstotliwości próbkowania – to ograniczenia sprzętowe, które nie wymagają rozbudowanego softu.

Niemniej jednak – wszystko, co najważniejsze, znalazło się w jednym miejscu. Program działa stabilnie, nie obciąża systemu i pozwala szybko dostosować myszkę do własnych potrzeb. W tej klasie cenowej – więcej nie trzeba.

Marvo Niro 50 Black – podsumowanie

Czy Marvo Niro 50 Black to dobry wybór, gdy nie dysponujemy zbyt dużym budżetem? Zdecydowanie tak – bardzo dobry!

Oczywiście, nie jest to mysz pozbawiona wad. Posiada ich kilka: średniej jakości ślizgacze, na papierze przeciętny sensor, brak dodatkowych akcesoriów w zestawie oraz mierny scroll. To elementy, które mogą nieco zniechęcać – szczególnie bardziej wymagających użytkowników.

Jednak oferuje nieporównywalnie więcej! Bardzo dobre przełączniki główne, świetne boczne, solidna jakość wykonania, przyjemny coating oraz lekkie, funkcjonalne oprogramowanie. To zestaw cech, który w tej cenie robi naprawdę duże wrażenie.

Czy można chcieć czegoś więcej? Jeżeli jesteście domowymi graczami i akceptujecie wspomniane wyżej kompromisy – nie ma nad czym się zastanawiać. Marvo Niro 50 Black wypada lepiej, niż wskazywałaby na to sama ocena końcowa. Polecam z czystym sumieniem!

Dziękuję serdecznie firmie Marvo, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.