Zerkając na specyfikację, trudno nie odnieść wrażenia, że producent upchnął tu wszystko, co obecnie „grzeje” fanów klawiatur – od rekordowej baterii po unikalne, ciche przełączniki i zintegrowany wyświetlacz. Pytanie tylko, czy ta fikuśna obudowa skrywa faktycznie dopracowaną konstrukcję, która poradzi sobie w codziennym boju, czy to tylko efektowny pokaz możliwości marketingu? Sprawdźmy, czy TH80 V2 Pro to faktycznie rynkowy killer i czy ewolucja poszła w stronę, na którą wszyscy liczyliśmy!

Specyfikacja

⦁ Layout: 75%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: EPOMAKER Sea Salt Silent V2 Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT Double-Shot
⦁ Oprogramowanie: *klik*
⦁ Wymiary: 32.3*14.1*4.7CM
⦁ Waga: 950g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 290zł
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Epomaker TH80 V2 Pro dociera w pudełku, które od razu daje do zrozumienia, że mamy do czynienia z przemyślanym produktem. Karton jest gruby, dobrze usztywniony i, podobnie jak w przypadku innych modeli z tej półki, nie uświadczymy tu taniej, wyginającej się tektury. Na froncie postawiono na minimalizm, co po prostu wygląda schludnie. Po otwarciu widać, że klawiatura jest solidnie zabezpieczona i precyzyjnie osadzona w formie, więc nie ma mowy o żadnym obijaniu się sprzętu w transporcie.

W zestawie otrzymujemy komplet, który faktycznie ma sens i zadowoli każdego na start. Oprócz samej klawiatury wewnątrz znajduje się przewód USB-A na USB-C, świetne i bardzo przydatne narzędzie 2-w-1 do wyciągania keycapów i przełączników, garść dodatkowych switchy (idealnych na wypadek awarii lub do przetestowania) oraz dongle 2.4 GHz. Nie zapomniano też o instrukcji, która tradycyjnie raczej wyląduje w koszu lub na dnie szuflady zaraz po wyciągnięciu najważniejszych rzeczy.

Jakość wykonania i wygląd

Chociaż TH80 V2 Pro bazuje na konstrukcji plastikowej, w żadnym momencie nie czuć tutaj cięcia kosztów czy taniości. Obudowa jest sztywna, gruba i bardzo dobrze spasowana – nigdzie nie uświadczymy irytującego trzeszczenia ani wyginania się materiału pod naciskiem. Klawiatura waży w okolicach kilograma i jest to bardzo dobry wynik jak na plastikową konstrukcję, dzięki temu sprzęt stabilnie trzyma się blatu i nie ślizga się po biurku podczas intensywnego grania czy pisania.

Układ 75% to rewelacyjny kompromis między przestrzenią roboczą dla myszki a pełną funkcjonalnością. Mamy tu wszystko, co niezbędne, łącznie z klawiszami funkcyjnymi i naturalnie umieszczonymi strzałkami, a całość nie zajmuje niepotrzebnie miejsca na biurku.

Wizualnie jednak V2 Pro w tej edycji zrywa z jakimkolwiek nudnym minimalizmem i jest po prostu fikuśna. Design jest odważny, techniczny i niesamowicie efektowny. Półprzezroczyste, przydymione keycapy odsłaniają unikalny wzór „a’la carbon”, który nadaje całości charakter niemal prototypowej, cyberpunkowej maszyny. Dopełnieniem tej estetyki są jaskrawo-pomarańczowe legendy (nadruki) oraz dedykowane klawisze 'Esc’ i 'Enter’ w jednolitym, pomarańczowo-bursztynowym odcieniu. To design, który albo pokochasz, albo znienawidzisz, ale na pewno nie przejdziesz obok niego obojętnie. Producent dorzucił również świetnie wyczuwalny, metalowy potencjometr głośności oraz mały ekran, co od razu podbija poczucie obcowania ze sprzętem wyższej klasy.

Podświetlenie i ekran

RGB w modelu TH80 V2 Pro prezentuje się bez zarzutów. Diody zostały zamontowane na dole przełączników (tzw. south-facing RGB), co gwarantuje równomierne rozproszenie i żywe kolory. W tej edycji, ze względu na półprzezroczyste ścianki keycapów, podświetlenie przechodzi przez nie, tworząc unikalny, głęboki efekt poświaty „wewnątrz” klawiatury. To kapitalnie współgra z pomarańczowymi legendami i burztynowym klawiszem Esc. Do wyboru jest cała masa efektów i każdy bez problemu znajdzie tu coś dla siebie.

Prawdziwym gwoździem programu i elementem wyróżniającym tę konstrukcję jest jednak 1.06-calowy ekran LCD. Standardowo wyświetla on godzinę, datę, tryb połączenia oraz stan baterii. Najlepsze zaczyna się jednak w oprogramowaniu, przez które możemy wrzucić na ekran własne, zapętlone animacje GIF. To kapitalny bajer, który polubi każdy gadżeciarz.

Czytaj teraz: Strzał w dziesiątkę, czyli Secret Gear ZX2 – Test i recenzja

Keycapy

Fabryczne nakładki to jeden z najbardziej charakterystycznych elementów tego modelu. Wykonano je z półprzezroczystego tworzywa, które wewnątrz ma wtłoczony, unikalny wzór przypominający włókno węglowe lub marmur. Legendy są jaskrawo pomarańczowe i czytelne, a w nocy, dzięki przepuszczalności światła, wyglądają po prostu spektakularnie. Warto również zwrócić uwagę na klawisz Esc i Enter, które są jednolicie pomarańczowe i bursztynowe. To wszystko sprawia, że keycapy są wysoce unikalne i dodają klawiaturze „pazura”.

Materiał użyty do budowy keycapów to PBT, które odrazu sprawia wrażenie trwałego i dobrze wykonanego. Epomaker postawił tutaj na popularny profil, który zapewnia ergonomiczny układ, do którego bardzo łatwo się przyzwyczaić i który dla wielu osób po prostu „siedzi” najlepiej. Zostały one zaprojektowane ze smakiem, a czytelne nadruki – w tym dodatkowe oznaczenia dla użytkowników systemów Mac – stanowią bardzo sensowny dodatek.

Przełączniki i stabilizatory

To w tym aspekcie TH80 V2 Pro pokazuje swoją prawdziwą naturę, a konkretnie jej niezwykle ciche oblicze. W testowanym modelu siedzą przełączniki Epomaker Sea Salt Silent V2, które są absolutnym game changerem dla osób szukających maksymalnej dyskrecji. To tzw. silent switche – ich konstrukcja opiera się na wewnętrznych tłumikach, które eliminują charakterystyczne stukanie przy uderzeniu o dół obudowy oraz przy powrocie klawisza. W połączeniu z gasket-mountem i pięcioma warstwami pianek (w tym Poron i IXPE), klawiatura pracuje niemal bezszelestnie. Dźwięk jest niesamowicie „miękki” i stłumiony, co sprawia, że TH80 V2 Pro to idealny wybór do biura lub dla nocnych graczy, którzy nie chcą budzić domowników.

Wrażenia z pisania są bardzo specyficzne, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Przełączniki są liniowe, fabrycznie nasmarowane i działają niezwykle gładko, bez żadnego drapania. Co ważne, mimo że to silenty, nie dają one uczucia pisania po gumie – dół jest wyraźny, a stabilność klawiszy dzięki ciasnemu spasowaniu stoi na wysokim poziomie. Jeśli jednak kiedykolwiek zapragniecie wrócić do głośniejszych przełączników, płytka PCB obsługuje hotswap (3 i 5-pin), więc wymiana całego zestawu zajmie Wam kilka minut. Stabilizatory również zostały sowicie nasmarowane, dzięki czemu spacja czy Enter nie wydają żadnych pasożytniczych dźwięków. Jest na prawdę dobrze!

Bateria i łączność

Pod względem łączności V2 Pro to pełnoprawny „kombajn” wyposażony w rozwiązanie Tri-mode. Możemy korzystać z połączenia przewodowego USB, Bluetooth (z możliwością przełączania między kilkoma urządzeniami) oraz szybkiego połączenia 2.4 GHz za pomocą dołączonego dongla, które gwarantuje opóźnienia na poziomie około 2 ms, co usatysfakcjonuje każdego gracza. Przełączanie natomiast odbywa się błyskawicznie za pomocą suwaka z tyłu obudowy.

Jednak to, co najbardziej rzuca się w oczy w specyfikacji, to bateria. Epomaker zapakował tutaj gigantyczne ogniwo o pojemności aż 10 000 mAh. To wręcz absurdalna pojemność jak na ten segment. Z wyłączonym RGB i rzadko odświeżanym ekranem, klawiatura wytrzyma bardzo długie tygodnie bez widoku kabla. To potężna zaleta względem standardowych modeli z mniejszymi bateriami.

Oprogramowanie

Tutaj Epomaker idzie z duchem czasu i rezygnuje z uciążliwych, ciężkich aplikacji instalowanych w systemie na rzecz drivera działającego w przeglądarce. To rozwiązanie jest po prostu genialne w swojej prostocie – wchodzimy na stronę, podłączamy klawiaturę i od razu mamy dostęp do wszystkich ustawień. Nie zaśmiecamy komputera kolejnym procesem w tle, a konfiguracja odbywa się błyskawicznie i bezproblemowo.

W tym webowym sofcie znajdziemy absolutnie wszystko, czego potrzeba do pełnej personalizacji sprzętu. Możemy dowolnie przeprogramować funkcje każdego klawisza, tworzyć skomplikowane makra czy zarządzać trybami podświetlenia RGB. Jednak to, co najważniejsze w przypadku TH80 V2 Pro, to zakładka do obsługi ekranu LCD. To właśnie z poziomu przeglądarki wgramy na wyświetlacz swoje ulubione GIF-y, zmienimy format godziny czy sprawdzimy dokładny stan naładowania baterii. Interfejs jest przejrzysty, responsywny i, co najważniejsze, po prostu działa bez konieczności walki z „nieznalezionym urządzeniem”, co bywało zmorą starszych programów tego producenta.

Podsumowanie Epomaker TH80 V2 Pro

Szczerze mówiąc, Epomaker TH80 V2 Pro w tej edycji zrobił na mnie niesamowicie dobre wrażenie i w mojej opinii jest to obecnie jeden z najciekawszych produktów w tej klasie. Odważny, „carbonowy” design z pazurem od razu wyróżnia ją na biurku, ale to, co dzieje się pod obudową, robi jeszcze większą robotę. Dzięki zastosowaniu przełączników Sea Salt Silent oraz wyciszeniu obudowy, klawiatura pracuje niemal bezszelestnie, co dla osób pracujących w nocy czy w biurze będzie absolutnym zbawieniem.

Największymi atutami modelu V2 Pro są zdecydowanie: kultura pracy, potężna bateria 10 000 mAh, która pozwala zapomnieć o kablu na długie tygodnie, oraz ekran LCD, który pozwala tchnąć w nasze biurko trochę więcej indywidualnego charakteru. Kompaktowy układ 75% stanowi z kolei złoty środek między zajmowanym miejscem a codzienną użytecznością.

Jeżeli szukacie bezprzewodowej klawiatury, która łączy w sobie unikalną estetykę, absolutną ciszę przy pisaniu i fenomenalny czas pracy na jednym ładowaniu, to moim zdaniem Epomaker TH80 V2 Pro jest propozycją, którą bardzo trudno przebić. Producent odrobił pracę domową i dostarczył dojrzałą ewolucję, która oferuje znacznie więcej, niż sugeruje jej cena.

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

⦁ Layout: 96%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: EPOMAKER Low-Profile Mint Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: DSA Low-Profile ABS Double-shot
⦁ Oprogramowanie: VIA
⦁ Wymiary: 37.1cm x 12.85cm x 2.55cm
⦁ Waga: 620g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 375 pln
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Epomaker Luma 100 dociera w pudełku, które już przy pierwszym kontakcie daje poczucie obcowania z solidnym sprzętem. Podobnie jak w przypadku innych modeli tego producenta karton jest sztywny, schludny i pozbawiony krzykliwych oraz budżetowych grafik. Prawdziwe zaskoczenie pojawia się jednak po podniesieniu wieka, ponieważ klawiatura Luma 100 jest nie tylko świetnie zabezpieczona, ale dostajemy w pakiecie akcesoria mocno przebijające rynkowy standard.

W zestawie poza samą klawiaturą Luma 100 znajdziemy przewód USB-C, narzędzie do wyciągania keycapów i switchy, dwa dodatkowe przełączniki, odbiornik 2.4 GHz oraz zapasowe nakładki dla systemu Mac i ściereczkę z mikrofibry. Bardzo praktycznym dodatkiem w Luma 100 są również dodatkowe naklejane stópki, które pozwalają na lekkie podbicie kąta nachylenia, gdyby dla kogoś fabryczna wysokość była zbyt niska. Absolutnym hitem tej sekcji pozostaje jednak dorzucane fabrycznie smukłe etui w formie wsuwki. Wrzucenie tego dodatku do pudełka to strzał w dziesiątkę, zwłaszcza że Luma 100 to niskoprofilowa konstrukcja idealna wręcz do przenoszenia w plecaku.

Jakość wykonania i wygląd

Jeśli myślicie, że lekka klawiatura musi być plastikowa, Luma 100 szybko wyprowadzi was z błędu. Obudowa modelu Luma 100 została wykonana w całości z anodowanego aluminium, a mimo to całość waży zaledwie 0,62 kg. To waga piórkowa w świecie aluminiowych klawiatur, co w połączeniu z grubością rzędu 1,65 cm na froncie czyni z klawiatury Luma 100 genialny sprzęt mobilny. Konstrukcja jest sztywna jak skała, nic tu nie trzeszczy i nie ma mowy o uginaniu się pod mocniejszym wciśnięciem klawiszy.

Wizualnie Epomaker Luma 100 to kwintesencja elegancji, a jej nowoczesny sznyt podkreśla bardzo ładnie prezentujący się pasek ledowy umieszczony na górze po prawej stronie. To świetny detal, który przełamuje surowość aluminium i nadaje Luma 100 unikalnego charakteru. Układ 96% to z kolei doskonały kompromis dla osób absolutnie potrzebujących bloku numerycznego bez chęci dominacji całego biurka przez pełnowymiarowy sprzęt. Ten projekt w Luma 100 naprawdę ma sens i świetnie siądzie zarówno u minimalisty, jak i w nowoczesnym, biurowym setupie.

Podświetlenie

RGB w klawiaturze Luma 100 wypada bardzo satysfakcjonująco, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę smukłą konstrukcję tego modelu. Mamy tu do czynienia z diodami skierowanymi na północ (north-facing), które generują żywe oraz dosyć równe kolory na całej powierzchni urządzenia. Co niezwykle istotne, fabryczne nakładki w Luma 100 posiadają legendy przepuszczające światło, co w świecie niskoprofilowych klawiatur wcale nie jest tak oczywistym standardem.

Oznacza to, że po zmroku podświetlenie w Luma 100 staje się w stu procentach użyteczne i realnie pomaga w pracy czy rozrywce, zamiast pełnić wyłącznie funkcję estetyczną. Do wyboru dostajemy szeroki wachlarz efektów, którymi możemy sterować zarówno z poziomu skrótów klawiaturowych, jak i przez oprogramowanie, dzięki czemu każdy dopasuje wygląd Luma 100 do swojego stanowiska. Osobiście ten design bardzo przypadł mi do gustu, a nie do końca jestem klientem docelowym takiej klawiatury.

Keycapy

Fabryczne keycapy zamontowane w Epomaker Luma 100 to niskoprofilowe nakładki wykonane z tworzywa ABS w technologii Double-Shot uformowane w jednolitym profilu DSA. Oznacza to jednakową wysokość wszystkich rzędów oraz delikatnie wgłębienie. W połączeniu z niskim profilem klawiatury Luma 100 sprawdza się to rewelacyjnie, a palce bardzo gładko przeskakują między klawiszami. Samo pisanie po krótkim przyzwyczajeniu staje się wręcz ekstremalnie płynne i przyjemne.

Trzeba jednak jako recenzent otwarcie zaznaczyć jedną rzecz odnośnie materiału użytego w Luma 100. To nadal jest ABS. Choć technologia Double-Shot gwarantuje nienaruszalność samych znaków, z czasem na nakładkach może pojawić się charakterystyczny połysk. Dla jednych to wada, dla innych po prostu naturalne zużycie materiału, ale warto mieć tego świadomość przed zakupem tej klawiatury.

Przełączniki i stabilizatory

W tej sekcji Luma 100 najmocniej zaznacza swoją obecność na rynku sprzętu low-profile. Klawiatura od Epomaker’a korzysta z dedykowanych przełączników liniowych Epomaker Mint Low-Profile. Mają one siłę nacisku na poziomie 50g, a aktywacja następuje bardzo szybko, bo po zaledwie 1,2 mm. W praktyce przełączniki w Luma 100 są niesamowicie responsywne i gładkie bez irytującego uczucia gąbczastości. Dźwięk dzięki solidnemu wewnętrznemu wygłuszeniu jest zwarty i wcale nie tak pusty jak można by się obawiać po cienkiej obudowie Lumy.

Dużym atutem jest hotswap pozwalający na swobodną wymianę przełączników niskoprofilowych w locie. Warto podkreślić, że zastosowane w Luma 100 PCB to zwykły układ w standardzie MX style, co rozwiązuje wszelkie wątpliwości dotyczące kompatybilności. Dzięki temu takie przełączniki jak chociażby Gateron Low Profile 3.0 będą w pełni współpracować, a my będziemy mogli łatwo i przyjemnie customizować naszą klawiaturę pod własne preferencje.

Stabilizatory w modelu Luma 100 docierają do nas fabrycznie przesmarowane i stockowo prezentują się zadowalająco. Duże klawisze nie klekoczą dramatycznie, a druciki nie szeleszczą, więc dla większości osób Luma 100 będzie najzwyczajniej bardzo przyjemna w użytkowaniu już po wyjęciu z pudełka. Nie jest to może topka rynku, a bardziej dobra średnia z zalotami na coś więcej.

Bateria i łączność

W odróżnieniu od wielu stricte gamingowych konstrukcji stawiających na sam kabel Epomaker Luma 100 to w pełni mobilna i bezprzewodowa bestia. Mamy tu na pokładzie niezawodny system Tri-Mode oferujący klasyczny przewód, 2.4 GHz z dedykowanym donglem oraz Bluetooth. Pozwala to użytkownikowi płynnie przełączanie się na przykład między komputerem stacjonarnym a laptopem. Podczas użytkowania nie doświadczyłem żadnych problemów z bezprzewodowymi trybami. Bluetooth bardzo szybko się łączył, a połączenie radiowe dawało radę nawet w dynamiczniejszych grach. chapeau bas!

Wbudowane ogniwo w Luma 100 ma pojemność 3000 mAh. W świecie wielkich tradycyjnych klawiatur może to nie robić oszałamiającego wrażenia, ale w sprzęcie typu low-profile takim jak Luma 100, gdzie fizycznie brakuje miejsca w obudowie, to wynik bardzo solidny. Przy włączonym RGB pewnie podepniecie ją do ładowania dość często, ale przy pracy bez podświetlenia bateria w Luma 100 pozwoli zapomnieć o kablu na długi czas. W szczególności przy trybie łączności Bluetooth, gdzie bateria znika bardzo powoli pozwalając nam skupić się na tym co ważne.

Oprogramowanie

Luma 100 nie zmusza nas do instalowania ciężkiego i topornego oprogramowania. Klawiatura chińskiego producenta jest w pełni kompatybilna ze standardem VIA, co dla świadomych użytkowników stanowi absolutnie najlepsze rozwiązanie. Wykorzystuje lekki interfejs przeglądarkowy pozwalający na zremapowanie każdego klawisza, ustawienie makr czy swobodną konfigurację warstw.

Jedyny drobny minus jest taki, że aby program zobaczył naszą klawiaturę Luma 100 musimy ręcznie załadować ze strony producenta plik JSON. To na szczęście jednorazowa akcja zajmująca minutę. Oprogramowanie dedykowane do Luma 100 daje ogromną kontrolę nad sprzętem i omija problem z obciążaniem systemu zasobożernymi aplikacjami działającymi w tle. Nie trzeba ukrywać, że jest to po prostu najlepsza opcja w przypadku klawiatur tego typu!

Podsumowanie Epomaker Luna 100

Szczerze mówiąc Epomaker Luma 100 zrobiła na mnie świetne wrażenie i jest bardzo mocnym zawodnikiem w kategorii klawiatur niskoprofilowych. Zbudowana w całości z aluminium obudowa Lumy zapewnia rewelacyjną sztywność przy jednoczesnym zachowaniu niesamowicie niskiej wagi. Przełączniki Mint działają płynnie, a układ 96% idealnie godzi potrzebę posiadania bloku numerycznego z oszczędnością miejsca na biurku.

Ten minimalistyczny sprzęt do pracy oraz rozrywki broni się swoją konstrukcją i mobilnością. Jeżeli szukacie mobilnej klawiatury oferującej wsparcie dla VIA, aluminiową obudowę, świetną jakość wykonania oraz rewelacyjny zestaw z praktycznym etui, to moim zdaniem Luma 100 jest aktualnie jedną z lepszych i najbardziej opłacalnych propozycji w swojej półce cenowej!

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

⦁ typ produktu: mysz dla graczy
⦁ łączność: dongle 2,4 GHz, przewodowa
⦁ sensor: HERO 2
⦁ akumulator: 90 h
⦁ przełączniki główne: Haptic Inductive Trigger
⦁ waga: 61 g
⦁ gwarancja: 2 lata
⦁ cena: 769 zł (na dzień publikacji)
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Zaczynając od początku, czyli opakowania, Logitech poszedł w klasykę i postawił po prostu na sprawdzone rozwiązanie. Superstrike przychodzi do nas w klasycznym pudełku, takim jak każdy z Superlightów czy G Pro Wireless. Na froncie ujrzymy render naszego gryzonia, nazwę modelu oraz informację o Haptic Inductive Trigger, o którym nieco więcej później. Tył boxa to klasyka modeli Superlight, czyli garść informacji podana po prostu w ładny sposób. Trochę więcej o samym gryzoniu znajdziemy po bokach naszego kartonu. Z uwagi na to, że jest to praktycznie kalka poprzednich pudełek, myślę, że nie ma co się nad nim szczegółowo rozwodzić i przeszedłbym od razu do zawartości opakowania.

Tutaj spodziewałem się zaskoczenia, lecz niestety go nie dostałem. Logitech przyzwyczaił nas do tego, że ich myszki nie oferują szczególnie rozmaitej zawartości opakowania. W Superstrike jest bardzo podobnie, co niestety mnie martwi, ponieważ znajdziemy tu taki dodatek jak chociażby taśmy antypoślizgowe, lecz o dodatkowej parze ślizgaczy możemy zapomnieć. Oprócz tego znajdziemy takie kompletne podstawy jak gumowy przewód USB-A – USB-C, dodatkowy kapselek ze ślizgaczem na spód myszki oraz instrukcję obsługi. Biorąc pod uwagę, jak drogi jest Superstrike X2, to wyposażenie jest co najmniej śmieszne i Logitech powinien zmienić swoje podejście w tej kwestii.

Jakość wykonania i wygląd

Druga odsłona legendy od szwajcarskiego giganta to ewolucja, która na pierwszy rzut oka może wydawać się zachowawcza, ale już po wyjęciu z pudełka czuć, że mamy do czynienia z produktem klasy premium. Obudowa została wykonana z charakterystycznego dla serii G Pro, gładkiego tworzywa, które mimo niskiej wagi zachowuje wzorową sztywność. Konstrukcja jest zwarta i zbita – nawet przy celowym, mocnym uścisku, boki myszki nie uginają się ani o milimetr, a ze środka nie wydobywają się żadne niepokojące trzaski.

Pod względem stylistyki Logitech tradycyjnie stawia na sprawdzony minimalizm – brak tu zbędnych wodotrysków czy podświetlenia RGB. Do złudzenia przypomina ona kolekcję skórek z gry CS2 o nazwie „Printstream”, co wielu graczom może przypaść do gustu. Według mnie design jest dosyć ciekawy i choć minimalnie odbiega od tego, co oferowały poprzednie Superlighty to nadal przyciąga uwagę konsumenta. Warto wspomnieć, iż Superstrike dostępny jest w jednym wariancie kolorystycznym, co prawdopodobnie miało podkreślić wyjątkowość tego gryzonia na tle innych myszek Logitecha.

Powierzchnia

Niezwykle gładka i jednolita – tak można opisać nową powłokę Superstrike. Producent udoskonalił swój coating, który teraz ma zapewniać jeszcze lepszą kontrolę bez konieczności stosowania taśm antypoślizgowych. Powierzchnia jest całkowicie pozbawiona tekstury, co początkowo budziło moje obawy o pewność chwytu przy bardziej dynamicznych ruchach.

W praktyce okazuje się jednak, że coating „łapie” dłoń bardzo solidnie, gdy tylko ta złapie odrobinę temperatury. Niestety, podobnie jak w poprzednich generacjach, powierzchnia ma tendencję do szybkiego zbierania odcisków palców i tłustych śladów. Esteci będą musieli regularnie sięgać po szmatkę, jeśli chcą zachować nieskazitelny wygląd gryzonia. Na plus zaliczam dołączone do zestawu grip tape’y – są cienkie oraz poprawnej jakości, choć dla większości użytkowników przy tej jakości coatingu powinny być jedynie opcją.

Przyciski główne, boczne i scroll

Za główne klikacze w Superstrike odpowiada absolutna rewolucja – technologia HITS (Haptic Inductive Trigger System). Logitech wyrzucił do kosza tradycyjne mikroprzełączniki mechaniczne czy optyczne. Zamiast nich mamy tu system oparty na indukcji elektromagnetycznej wspierany przez haptyczne sprzężenie zwrotne. Mówiąc prościej: myszka „klika” za pomocą pola magnetycznego, a fizyczne kliknięcie, które czujesz, to wibracja generowana przez wewnętrzny silnik haptyczny.

Implementacja tego rozwiązania w gryzoniu to majstersztyk. Brak fizycznych styków eliminuje opóźnienia i całkowicie rozwiązuje legendarny problem dwukliku. Co więcej, możemy tu regulować punkt aktywacji (10 poziomów), włączyć Rapid Trigger (5 ustawień) oraz zmienić siłę samej haptyki (6 poziomów intensywności). Kliknięcia są ekstremalnie szybkie, powtarzalne i można je dostosować do milimetra, co w Valorancie czy CS2 w rękach doświadczonego gracza może dać realną przewagę! Zaś jeśli chodzi o same odczucia z klikania, to aż do złudzenia przypominają mi one ciche przełączniki dwupinowe, które były popularne już jakiś czas temu. Mimo że samo kliknięcie to czysta haptyka, czyli wibracja emitowana przez silniczek, to klik jest niezwykle dobrze odwzorowany, jest mięsisty i bardzo dobrze wyczuwalny. Zostało tutaj odwalone kawał dobrej roboty.

Przechodząc do przycisków bocznych, Logitech ewidentnie trzyma się sprawdzonych rozwiązań, ponieważ są one niemalże identyczne jak w poprzednich odsłonach serii Superlight. Sam ich rozmiar jest dosyć spory – mają kształt klasycznych pigułek, co mi bardzo odpowiada w kwestii ergonomii. Ich klik jest bardzo dobrze wyczuwalny i bezpośredni. Co najważniejsze, nie uświadczymy tutaj absolutnie żadnego uczucia gąbczastości czy gumowego feelingu. Moment aktywacji jest krótki, wyraźny i nie ma mowy o niepożądanym zapadaniu się przycisków w obudowę.

Rolka to z kolei absolutna klasyka od Logitecha. Producent zdecydował się na implementację dokładnie tego samego enkodera, który znamy już z modelu Superlight 2, a co za tym idzie – odczucia z użytkowania są po prostu identyczne. Scroll posiada dobrze zaakcentowane stopnie, co pozwala na precyzyjne przeskoki, jednak przy tym wszystkim nie jest zbyt ciężki w użyciu. Opór przy obracaniu rolki określiłbym mianem bardzo średniego – to złoty środek, który pokochała rzesza graczy używających myszki niebieskiego producenta.

Łączność, bateria i ślizgacze

W kwestii łączności otrzymujemy dwa standardowe tryby, zacznijmy jednak od tego mniej chlubnego. Do dyspozycji mamy klasyczne połączenie przewodowe, realizowane za pomocą niestety zwykłego, gumowego kabla. Jest on po prostu słaby – sztywny, oporny i bardzo kiepsko układa się na biurku podczas dynamicznych ruchów. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego przy takiej cenie i renomie Logitech wciąż nie zdecydował się na miękki przewód typu paracord, który jest już standardem nawet u znacznie mniejszych producentów.

Drugi sposób to oczywiście technologia 2,4 GHz, czyli to, co gracze cenią najbardziej. Oferuje ona całkowicie bezstratne i pozbawione opóźnień połączenie, które producent dopracował niemal do perfekcji. Dzięki temu Superstrike to obecnie jedna z najszybszych myszek na rynku, oferująca odświeżanie na poziomie aż do 8000 Hz, co w teorii ma zapewniać jeszcze większą responsywność, choć w praktyce wiadomo, że 4000 Hz lub nawet 2000 Hz będzie lepszym wyborem w codziennym użytkowaniu.

W kwestii zasilania producent deklaruje, iż akumulator w G Pro X2 Superstrike pozwala na około 90 godzin ciągłej pracy na jednym cyklu ładowania przy standardowym odświeżaniu 1000 Hz. To bardzo przyzwoity wynik, który pozwala zapomnieć o kablu na ładnych parę dni intensywnego grania, choć trzeba mieć na uwadze, że odpalenie pełnych 8000 Hz czy nawet 4000 Hz zauważalnie szybciej wydrenuje ogniwo i zmusi nas do używania niekoniecznie przyjemnego gumowego przewodu.

Niestety, o ile do samej baterii nie można mieć większych zastrzeżeń, tak ślizgacze użyte w Superstrike to bardzo mierny element i, szczerze mówiąc, dość niezrozumiały krok ze strony producenta. Zamiast sprawdzonego, w stu procentach czystego PTFE, które stało się już rynkowym standardem w tej półce cenowej, Logitech postawił tutaj na polietylen. W praktyce oznacza to, że na popularnych podkładkach materiałowych – tak zwanych szmaciankach – łyżwy te po prostu się gubią. Nie oferują one aż takiej gładkości i spójności ślizgu, do jakiej przyzwyczaiła nas konkurencja, a sam „glide” potrafi być momentami tępy i nieprzewidywalny.

Owszem, polietylen „błyszczy” na podkładkach szklanych, gdzie zauważalnie wolniej się zużywa od PTFE i faktycznie zapewnia nieskazitelnie gładkie prowadzenie. Problem polega jednak na tym, że absolutna większość graczy na rynku wciąż korzysta z tradycyjnych padów materiałowych. Zmuszanie ich do grania na polietylenowych stópkach lub odgórne skazywanie na zakup aftermarketowych ślizgaczy to decyzja, której najzwyczajniej w świecie nie rozumiem.

Sensor i pomiary

Za śledzenie ruchu w Superstrike odpowiada autorskie oczko Logitecha, czyli świetnie znany z poprzednich rewizji HERO 2. Nad samymi suchymi danymi tego układu nie ma co się zbytnio rozwodzić, bo na papierze to absolutny potwór i klasa sama w sobie. Wykręca on aż 44 000 DPI, oferuje kosmiczną prędkość maksymalną na poziomie 888 IPS oraz akcelerację rzędu 88 G. To wartości, których żaden, nawet grający na najniższym sensitivity e-sportowiec, nie będzie w stanie fizycznie przekroczyć.

W testach syntetycznych czujnik wypada wręcz podręcznikowo. Tracking jest ostry jak brzytwa, a o jakimkolwiek wygładzaniu czy niepożądanej akceleracji możemy po prostu zapomnieć. Jednak zagłębiając się mocniej w temat i wertując wątki na Reddicie, można natrafić na powtarzające się zgłoszenia o pewnej kapryśności tego sensora. Okazuje się, że HERO 2 w tym konkretnym modelu ma dziwną tendencję do okazjonalnego gubienia się (tzw. spin-outu) przy ekstremalnie szybkich flickach na podkładkach szklanych. Część graczy używających topowych szmacianek, jak chociażby Artisan Zero, również donosiła o mikroskopijnych przeskokach przy bardzo szybkich ruchach.

Na całe szczęście problem ten da się w większości przypadków zniwelować z poziomu oprogramowania. Z pomocą przychodzi odpowiednie dostrojenie parametru LOD (Lift-off Distance) oraz kalibracja pod konkretną powierzchnię w aplikacji, o której trochę więcej później. Wystarczy pobawić się trybem „Gaming Surface”, aby czujnik przestał wariować. Koniec końców, HERO 2 to wciąż bezsprzeczna, rynkowa czołówka, ale potrafi być wybredny, jeśli chodzi o to, po czym ślizga się myszka.

Kształt i waga

Kształt najnowszego dziecka Logitecha to bryła oczywiście w pełni symetryczna. Mamy do czynienia z tym samym kształtem, co w poprzednich odmianach Superlight. Najbardziej charakterystycznym elementem tej konstrukcji jest oczywiście garb, który został osadzony centralnie i jest stosunkowo duży. Taki profil sprawia, że Superstrike świetnie sprawdzi się do claw gripa i każdej jego odmiany, pod warunkiem jednak, że nie mamy bardzo małych dłoni. Warto pamiętać, że za sprawą sporej długości wynoszącej 125 mm, posiadacze mniejszych dłoni mogą mieć problem z odnalezieniem pewnego i wygodnego chwytu.

Chwyt palm również nie będzie sprawiał tutaj najmniejszych problemów, lecz zalecałbym go dla osób z większymi dłońmi. W przypadku fingertipa sprawa wygląda odwrotnie niż przy claw gripie – bryła będzie do niego odpowiednia, ale głównie wtedy, gdy nasza dłoń jest po prostu spora. Osobiście muszę przyznać, że nie jestem wielkim fanem tego konkretnego kształtu, ale nie można zaprzeczyć faktom – rzesza ludzi go uwielbia i najzwyczajniej w świecie pasuje on bardzo wielu osobom, stawiając na maksymalną uniwersalność.

Przechodząc do kwestii masy, warto odnotować, że Logitech nareszcie odszedł od nazewnictwa „Superlight”. I jest to bardzo rozsądny ruch, ponieważ waga ich najnowszego gryzonia wcale nie zalicza się już do kategorii superlekkiej. Superstrike waży 60 gramów, co na dzisiejsze standardy nie jest wynikiem w żaden sposób imponującym, a stanowi raczej górną granicę tego, ile powinna obecnie ważyć topowa myszka gamingowa. Absolutnie nie nazwałbym tego jednak wadą samą w sobie. Wielokrotnie wspominałem już w swoich materiałach, iż waga oscylująca w okolicach 60 gramów jest dla wielu graczy po prostu idealnym złotym środkiem, łączącym lekkość z odpowiednią kontrolą.

Niemniej jednak, po tylu latach obecności na rynku i premierze kolejnej generacji flagowca, po prostu oczekiwałbym od Logitecha, że inżynierowie postanowią chociaż lekko odchudzić swoją konstrukcję, ponieważ nowy model wciąż waży dokładnie tyle samo, co poczciwy, pierwszy Superlight.

Oprogramowanie

Przechodząc do oprogramowania, w przypadku Superstrike’a mamy do czynienia oczywiście z G HUB-em, czyli absolutną klasyką od Logitecha. Od zawsze był to software, który wydawał się po prostu przyjemny, bardzo czytelny i łatwy w odbiorze, i w tym przypadku na szczęście tak pozostało. W aplikacji bez problemu ustawimy wszystko, czego potrzebujemy, wliczając w to całą nową funkcjonalność, jaką oferuje najnowszy gryzoń. Znajdziemy tu takie nowości jak czułość trybu BHOP dla scrolla, punkt aktywacji głównych przycisków, działanie funkcji Rapid Trigger oraz intensywność sprzężenia zwrotnego za pomocą wbudowanej haptyki.

Ogromnym plusem całego tego systemu jest to, że oczywiście każdy z wymienionych parametrów można ustawić całkowicie osobno dla danego przycisku. To niezwykle przydatne rozwiązanie, chociażby ze względu na to, że lewy przycisk myszy (odpowiadający za strzał) raczej chcemy skonfigurować jako ten wyraźnie szybszy i bardziej responsywny.

Ustawienia, jakich ja osobiście używam, są widoczne na załączonych zdjęciach i uważam je za jedne z rozsądniejszych na start. Trzeba mieć na uwadze, że zbyt niski punkt aktywacji może powodować sporo irytujących missclicków podczas rozgrywki, i dokładnie to samo tyczy się zbyt agresywnie działającego Rapid Triggera. Jeśli chodzi o samą haptykę, to dla mnie jest ona wręcz idealna na poziomie 3. Przy takiej wartości sprzężenie zwrotne najbardziej przypomina prawdziwy, satysfakcjonujący klik klasycznego przełącznika mechanicznego. Aczkolwiek wiadomo, jak to bywa w takich przypadkach – są to bardzo personalne ustawienia i każdy powinien po prostu popróbować w domowym zaciszu, co najbardziej mu przypasuje i z czym gra mu się najlepiej.

Logitech G Pro X2 Superstrike – podsumowanie

Podsumowując, Logitech G Pro X2 Superstrike to bez wątpienia gryzoń, który wprowadza na rynek powiew świeżości, jakiego od dawna brakowało u mainstreamowych producentów. Zastosowanie technologii HITS i odejście od klasycznych przełączników na rzecz haptyki i indukcji to swoista rewolucja i coś niesamowicie ciekawego w świecie zdominowanym przez odgrzewane kotlety. Nie nazwałbym tego może jeszcze ostatecznym gamechangerem, ale muszę przyznać, że niewiele mu do tego miana brakuje. Logitech pokazał, że potrafi jeszcze zaryzykować i zaimplementować rozwiązanie, które faktycznie zmienia odczucia z rozgrywki.

Z drugiej jednak strony, Superstrike to wciąż bezpieczna ewolucja bazy, którą lata temu wypracował pierwszy Superlight. Mamy tu do czynienia z tą samą, klasyczną bryłą, doskonale znaną wagą 60 gramów czy chociażby bliźniaczą rolką i przyciskami bocznymi. Trochę boli fakt, że przy tak wysokiej cenie (769 zł) producent wciąż raczy nas sztywnym, gumowym kablem i dość kontrowersyjnymi, polietylenowymi ślizgaczami, które na większości podkładek materiałowych wypadają po prostu miernie.

Dla kogo jest ta myszka? Jeśli szukasz czegoś zupełnie nowego w kwestii kliku i chcesz poczuć, jak działa regulowany punkt aktywacji czy Rapid Trigger w wydaniu haptycznym, to Superstrike dostarczy Ci masy frajdy. Jednak jeśli posiadasz już jakąś topową myszkę z obecnej generacji i myślisz nad zmianą wyłącznie dla samych nowych przełączników, to szczerze radziłbym się dwa razy zastanowić. To świetny sprzęt i kawał dobrej inżynieryjnej roboty, ale w ogólnym rozrachunku to wciąż stary, dobry Superlight ubrany w bardzo nowoczesne, technologiczne szaty, które nie dla każdego będą warte dopłaty kilkuset złotych.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Logitech, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Bateria: 400 mAh
• Łączność: USB / Bluetooth / 2.4 GHz
• Sensor: P3311 (24000 DPI)
• Przełączniki główne: Huano 10mln
• Waga: 61 g
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: 169 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Ebony przychodzi do nas w typowym dla Redragona opakowaniu, czyli w dość zwykłym kartoniku o czerwono-białych barwach. Na froncie możemy ujrzeć nazwę modelową, parę kluczowych informacji oraz sam render urządzenia wraz ze stacją dokującą. Na tyle znajdziemy zaś resztę kluczowych cech gryzonia oraz docka wraz z ilustracjami. Ogólnie kartonik sprawia wrażenie wystarczająco solidnego, więc o transport bym się nie martwił. Jeśli chodzi o kwestię wizualną, to preferuję raczej czyste, ładne grafiki, ale gust jest, jak wiadomo, różny i każdy ma swój.

W środku myszka została umieszczona w plastikowej formie wraz ze stacją ładującą obok oraz przewodem potrzebnym do podłączenia stacyjki. Niestety to tyle z wyposażenia i oprócz tego dostajemy jedynie papierologię oraz parę tematycznych naklejek. Szkoda, że nie udało się zawrzeć w tym zestawie chociażby dodatkowego kompletu ślizgaczy, zdecydowanie zyskałby ten model w moich oczach.

Jakość wykonania i wygląd

Spasowanie i jakość użytych materiałów są zaskakująco dobre. Nic nie skrzypi, nie trzeszczy, a materiały zastosowane do budowy Ebony nie sprawiają wrażenia tych z niższej półki. Szczególnie zaskoczyło mnie to, jak ta myszka została wykończona i zbudowana, ponieważ w kwestii spasowania i zwartości konstrukcji absolutnie nie ma się tu do czego doczepić. Nie ma mowy o luźnych łopatkach przycisków głównych ani grzechoczących guzikach przycisków bocznych, w takich samych superlatywach mógłbym się wypowiadać o rolce oraz innych aspektach Ebony. Pod tym względem absolutnie nie mam się do czego przyczepić.

Określiłbym ją mianem batmobilu z Gotham City. Ebony jest cały czarny, bez jakichkolwiek akcentów czy przełamań, nie będę ukrywał, że bardzo mi to przypadło do gustu. Gryzoń wygląda niczym skryty złoczyńca gotowy do działania nawet w najmniej sprzyjających warunkach.

Powierzchnia

Coating zastosowany w Ebony jest dość typowy dla gryzoni z tej półki cenowej. Mamy do czynienia z plastikiem ABS o bardzo matowym i raczej gładkim wykończeniu, lecz nie w takim stopniu jak chociażby w ZX2. Jest po prostu poprawnie i nie miałem żadnych problemów z brakiem przyczepności. Mimo że tworzywo sprawia wrażenie podatnego na wszelkie palcowanie i łatwe brudzenie się, to w moim przypadku problem ten nie występował w ogóle.

Przyciski główne, boczne i scroll

Redragon Ebony został wyposażony w mechaniczne przełączniki marki Huano, których żywotność producent szacuje na 10 milionów kliknięć. Choć nie zdradzono na ich temat żadnych dodatkowych szczegółów, to ich implementacja w tym modelu wypada naprawdę solidnie. Jeśli chodzi o samą charakterystykę, klikacze te można sklasyfikować jako średnie pod względem ciężkości. Oferują one feeling bardzo klasycznego, tradycyjnego przełącznika mechanicznego, zupełnie inny niż optyki.

Korzystanie z tych przełączników jest po prostu bardzo poprawne i satysfakcjonujące. Co najważniejsze i z pewnością ucieszy bardziej wymagających użytkowników, w myszce nie uświadczymy absolutnie żadnego post-travela, a i o jakimkolwiek pre-travelu nie ma tu mowy. Każde kliknięcie jest błyskawiczne i precyzyjne, co w tym przedziale cenowym jest ogromną zaletą.

Przechodząc do boczniaków – tutaj również producent stanął na wysokości zadania. Przyciski mają świetnie wyprofilowany i odpowiedni kształt, co ułatwia ich bezproblemową obsługę podczas rozgrywki. Choć marka przełączników skrywających się pod spodem pozostaje dla nas tajemnicą, to ich praca zasługuje na same superlatywy. Działają fantastycznie, klik jest wyraźny, niezwykle przyjemny i pozbawiony jakiejkolwiek niechcianej gąbczastości czy luzów. Mimo że nie znamy ich dokładnej specyfikacji, sprawdzają się w boju wręcz wybornie.

Rolka to kolejny istotny element tego gryzonia. W przeciwieństwie do modeli o bardzo sztywnym przeskoku, w Ebony zastosowano scrolla z gatunku tych trochę płynniejszych. Marka zastosowanego enkodera nie jest nam niestety znana, jednak sama kultura pracy kółka nie daje powodów do narzekań. Stopnie są tutaj nieco słabiej zaakcentowane, co nadaje przewijaniu dużej gładkości i lekkości. Taka charakterystyka świetnie sprawdza się w codziennym użytkowaniu oraz w tych momentach rozgrywki, gdzie zależy nam na szybkim, mniej restrykcyjnym scrollowaniu bez wyczuwalnego oporu. Dzięki temu scroll jest również niesamowicie cichy, co doceni każdy nocny marek.

Łączność, bateria i ślizgacze

Redragon Ebony oferuje trzy sposoby łączności: przewodową, Bluetooth oraz radiową 2,4 GHz. Każdy z tych trybów podczas moich testów działał bez najmniejszego zarzutu – nie uświadczyłem jakichkolwiek opóźnień czy niepożądanego przerywania sygnału. Warto pochwalić moduł Bluetooth, który błyskawicznie łączył się z każdym przypisanym urządzeniem. Jego obecność na pokładzie to miła wiadomość, zwłaszcza jeśli planujecie używać myszki również do pracy u boku laptopa, gdzie nie zawsze chcemy zajmować port USB dodatkowym odbiornikiem.

Jeśli chodzi o zasilanie, producent podaje, że wewnątrz znajduje się ogniwo o pojemności 400 mAh, co na papierze jest całkiem obiecującą wartością. W praktyce myszka wytrzymywała u mnie około tygodnia użytkowania na jednym ładowaniu. Jest to wynik po prostu poprawny, może nie bije rekordów długowieczności, ale w zupełności wystarcza do komfortowego korzystania na co dzień. Ogromną i niezaprzeczalną zaletą tego modelu jest jednak dołączona do zestawu stacja ładująca. Znacznie uprzyjemnia ona cały proces uzupełniania energii – po skończonej sesji wystarczy po prostu odłożyć na nią gryzonia i zapomnieć o jakichkolwiek przewodach. Dodatkowym atutem docka jest jego podświetlenie, dzięki któremu całość prezentuje się na biurku niezwykle ciekawie i nowocześnie.

Ślizgacze, podobnie jak czas pracy na baterii, można określić mianem solidnych i poprawnych. Zostały one wykonane najprawdopodobniej z klasycznego teflonu. Oferują całkiem gładki ślizg o raczej średniej prędkości, co powinno przypaść do gustu osobom szukającym dobrego balansu między szybkością a pełną kontrolą nad gryzoniem. Warto jednak mieć na uwadze jeden drobny detal: jeśli korzystacie z podkładki o mocno wyczuwalnej, szorstkiej teksturze, to faktura materiału może być minimalnie wyczuwalna pod dłonią w trakcie ruchów myszą.

Czytaj teraz: Strzał w dziesiątkę, czyli Secret Gear ZX2 – Test i recenzja

Sensor i pomiary

Oczko zastosowane w Redragon Ebony to PixArt PAW3311. Choć jest to jednostka pozycjonowana o poziom niżej od znanego PAW3395, to w praktyce okazuje się niezwykle solidna i praktycznie pozbawiona jakichkolwiek słabych punktów. Sensor ten potrafi rozpędzić się do imponujących 24 000 DPI, jednak jak doskonale wiemy – w rzeczywistości nikt nie korzysta z aż tak ekstremalnych rozdzielczości, więc jest to raczej ciekawostka z arkusza specyfikacji.

Podczas testów nie uświadczyłem tutaj absolutnie żadnych problemów z interpolacją, jitteringiem, wygładzaniem (smoothingiem) czy innymi niepożądanymi anomaliami, które potrafią skutecznie zepsuć wrażenia z celowania. Pozytywnie zaskoczył mnie również parametr LOD (Lift-Off Distance), który okazał się dość niski i wynosi około 1 mm. Krótko mówiąc: to bardzo odpowiednia i poprawna w swoim działaniu jednostka, która idealnie odnajduje się w tym segmencie cenowym.

Testy w programie Enotus Mouse potwierdzają moje słowa i pokazują, że PAW3311 to solidny gracz.

Kształt i waga

Forma modelu Ebony od razu zdradza, że mamy do czynienia z dosyć sporym gryzoniem, który nie ukrywa swoich gabarytów. To klasyczne, duże ergo, które zdecydowanie celuje w konkretną grupę odbiorców i z pewnością nie będzie idealnym wyborem dla każdego. Od razu trzeba zaznaczyć, że fingertip grip raczej tutaj odpada – to po prostu nie jest myszka stworzona do tego typu chwytu i kompletnie się z nim nie łączy.

Zamiast tego, bryła ta sprawdzi się fenomenalnie u użytkowników preferujących chwyt palm lub relaxed claw, dysponujących przy tym raczej większymi dłońmi. W przypadku pełnego palm gripu, mysz powinna leżeć wręcz idealnie zarówno w dużych, jak i średnich dłoniach. Jeśli natomiast jesteście fanami claw gripu, zalecałbym ten model głównie osobom, których dłonie mierzą od 18,5 cm wzwyż.

Kwestia wagi okazuje się być w tym przypadku niezwykle miłym zaskoczeniem. Mając przed sobą tak dużego gryzonia o wymiarach 124 x 68 x 43 mm, na dodatek bez jakiejkolwiek perforacji obudowy, można by się spodziewać wyczuwalnego ciężaru. Tymczasem Redragon Ebony waży zaledwie 61 gramów! Co najważniejsze, nie osiągnięto tego kosztem jakości wykonania – absolutnie nie możemy tutaj mówić o zastosowaniu cieńszych, tańszych materiałów, które sztucznie i tanim kosztem obniżyłyby masę. Konstrukcja pozostaje sztywna i zwarta. Producent po prostu odwalił w tej kwestii kawał rewelacyjnej roboty, łącząc pokaźne gabaryty z prawie piórkową wagą bez żadnych kompromisów.

Oprogramowanie

Oprogramowanie dedykowane Redragon Ebony to klasyczny przykład softu, który pobieramy bezpośrednio ze strony producenta. Wewnątrz aplikacji znajdziemy dostęp do wszystkich kluczowych ustawień. Możemy skonfigurować tu praktycznie każdy parametr, który mógłby nas interesować.

Na duży plus zasługuje fakt, że program nie obciąża przesadnie komputera pracując w tle. Mimo to, osobiście zalecałbym podejście „ustaw i zapomnij”, czyli skonfigurowanie wszystkiego wedle własnych preferencji i całkowite wyłączenie aplikacji. Myszka posiada wbudowaną pamięć, więc bez problemu zapamięta nasze ustawienia bez konieczności ciągłego działania procesu w systemie.

Jedynym elementem, który w moich oczach nieco odstaje, jest warstwa wizualna. Szata graficzna jest dosyć toporna i kompletnie nie wpisuje się w moje gusta estetyczne, sprawiając wrażenie nieco przestarzałej. Niemniej jednak, jest to kwestia mocno subiektywna i czysto kosmetyczna, bo od strony użytkowej nie można aplikacji wiele zarzucić. Interfejs jest czytelny, nawigacja sprawna, a znalezienie poszczególnych opcji nie sprawia najmniejszego problemu, co w przypadku oprogramowania jest najważniejsze.

Redragon Ebony M998 STD 1K – podsumowanie

Redragon Ebony M998 STD 1K to myszka, która nie próbuje nikomu na siłę zaimponować fajerwerkami czy nachalnym krzykiem. To po prostu sensowna i dobrze przemyślana konstrukcja, która w swoim budżecie dowozi dokładnie to, czego oczekujemy.

W cenie 169 zł otrzymujemy sprzęt o świetnej jakości wykonania, wyposażony w bardzo dobre przełączniki główne i boczne oraz całkowicie „ok” sensor i poprawne ślizgacze. Jedyne, co tak naprawdę może w tym zestawie zaboleć, to dosyć ubogie wyposażenie dodatkowe – w pudełku nie znajdziemy góry gratisów, do których przyzwyczajają nas niektóre marki. Z drugiej strony, ten brak rekompensuje nam z nawiązką dołączona stacja dokująca. To wciąż rzadki widok w tej półce cenowej, a dodatek ten realnie umila życie, eliminując konieczność ciągłego szukania kabla.

Podsumowując, Ebony to bardzo ciekawe ergo, które idealnie wpasuje się w dłonie graczy preferujących chwyt palm oraz luźniejsze wariacje claw gripu. Jeśli szukacie niezawodnego gryzonia, który po prostu działa i oferuje dobry stosunek ceny do możliwości, jest to propozycja zdecydowanie warta uwagi szczególnie patrząc na polski rynek.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Redragon, która udostępniła sprzęt do testów.

Na papierze wszystko wygląda wzorowo – od dopracowanych przełączników po solidne materiały obudowy. Czy jednak w rzeczywistości EA75 MAX to faktycznie tak dopracowana konstrukcja, czy może to tylko marketingowe obietnice, które nie mają pokrycia w praktyce? Przekonajmy się, jak ten model wypada w codziennym użytkowaniu! I przede wszystkim czy uda mu się przebić Aule F75?

Specyfikacja

⦁ Layout: 75%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: LEOBOG Reaper Mechanical Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT Double-Shot
⦁ Oprogramowanie: Epomaker X Aula EA75 Max driver
⦁ Wymiary: 333.29×147.39×43.17 (mm)
⦁ Waga: 958.5g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 285 zł
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Kupując nową klawiaturę, często oceniamy ją już po samym pudełku, a w przypadku EA75 MAX pierwsze wrażenie jest naprawdę solidne. Urządzenie przyjeżdża do nas w estetycznym opakowaniu, które dobrze zabezpiecza sprzęt na czas transportu przed wszelkimi uszkodzeniami mechanicznymi.

Wewnątrz, oprócz samej klawiatury, znajdziemy zestaw akcesoriów pozwalający na natychmiastowe rozpoczęcie przygody z nowym nabytkiem. Producent dorzuca solidny, choć gumowy kabel USB-C, narzędzie do wyciągania keycapów i switchy jednocześnie oraz kilka zapasowych switchy, co zawsze jest miłym akcentem w tej półce cenowej.

Jakość wykonania i wygląd

Jeśli chodzi o konstrukcję zewnętrzną, to EA75 MAX prezentuje się po prostu świetnie. Wzorowa jakość wykonania i użytych materiałów to cecha, którą czuć od razu po wzięciu urządzenia w dłonie, gdyż obudowa jest sztywna, odpowiednio ciężka i przede wszystkim znakomicie spasowana.

Nic tutaj nie skrzypi pod naciskiem, a spasowanie poszczególnych elementów konstrukcyjnych stoi na najwyższym poziomie, co nie zawsze jest standardem w tej klasie. Wygląd jest na tyle uniwersalny, że klawiatura bez problemu odnajdzie się na biurku gracza, jak i w bardziej stonowanym środowisku pracy biurowej.

Projektanci postawili na klasyczną bryłę z delikatnymi akcentami, które nadają całości unikalnego charakteru, nie będąc przy tym zbyt nachalnymi dla oka. Solidne nóżki gumowe zapewniają idealną stabilność na blacie, więc nie ma mowy o żadnym przesuwaniu się klawiatury podczas grania.

Czytaj teraz: Strzał w dziesiątkę, czyli Secret Gear ZX2 – Test i recenzja

Podświetlenie i ekran

Wizualna strona urządzenia nie byłaby kompletna, gdyby nie ładne, jasne i wyraźne podświetlenie, które w tym modelu zrealizowano wzorcowo. Diody LED umieszczone pod klawiszami generują nasycone barwy, które bardzo dobrze prezentują się nawet w ciągu dnia przy mocnym świetle padającym z okien.

W nocy EA75 MAX zamienia się w prawdziwą ozdobę biurka, oferując płynne przejścia kolorów i dużą oraz przede wszystkim łatwą swobodę w konfiguracji poszczególnych efektów wizualnych. Światło nie razi użytkownika, ponieważ jest odpowiednio rozproszone przez konstrukcję wewnętrzną, co tworzy estetyczny odbłysk wokół każdego przycisku.

Do wyboru mamy wiele trybów podświetlenia, więc każdy z pewnością znajdzie coś, co idealnie wpasuje się w jego osobiste preferencje. Wysoka jasność maksymalna pozwala na pełną czytelność symboli, a precyzja sterowania iluminacją pokazuje, że producent nie potraktował tego elementu po macoszemu.

Ciekawym i niezwykle praktycznym dodatkiem w tym modelu jest wbudowany mini ekranik tft. Pozwala on na błyskawiczny podgląd najważniejszych parametrów pracy EA75 MAX, takich jak aktualny poziom naładowania baterii czy tryb łączności, z którego korzystamy.

Dzięki temu nie musimy co chwilę zaglądać do oprogramowania, aby sprawdzić, czy klawiatura nie wymaga podłączenia do ładowania. Wyświetlacz jest czytelny, a jego jasność dobrze współgra z resztą podświetlenia, co sprawia, że całość wygląda bardzo czytelnie.

Dodatkowo, ekranik w EA75 MAX daje możliwość personalizacji poprzez wgranie własnych animacji typu GIF lub statycznych grafik. Mini ekran działa sprawnie i jest miłym urozmaiceniem, które realnie podnosi atrakcyjność całego urządzenia w oczach użytkownika.

Keycapy

Kolejnym ważnym punktem są keycapy PBT Double-Shot. Technologia podwójnego wtrysku sprawia, że znaki na powierzchni EA75 MAX są praktycznie nieścieralne, co jest kluczowe dla osób spędzających przy komputerze wiele godzin. Dzięki temu nasze keycapy, a raczej legendy na nich są praktycznie nie do zdarcia!

Tworzywo PBT ma tę przewagę nad ABS, że jest odporne na tłuste ślady i charakterystyczne wyświecanie się po długim czasie użytkowania, a to po prostu wygląda mało estetycznie. Ścianki nasadek są odpowiednio grube, co pozytywnie wpływa na dźwięk kliknięcia, nadając mu pożądaną, głęboką barwę pozbawioną wyższych tonów.

Satynowe wykończenie sprawia, że opuszki palców pewnie trzymają się klawiszy, co przekłada się na większą precyzję podczas szybkiego pisania. Widać, że nie szukano tu oszczędności, stawiając na materiały, które zazwyczaj rezerwowane są dla znacznie droższych konstrukcji. Dzięki tak solidnym nakładkom, klawiatura nawet po miesiącach eksploatacji będzie wyglądać dokładnie tak samo, jak w dniu zakupu.

Przełączniki i stabilizatory

Prawdziwa magia dzieje się jednak pod spodem, gdzie znajdziemy świetne i bardzo płynne oraz gładkie przełączniki EPOMAKER Leobog Reaper. Te liniowe switche pracują z należytą kulturą, nie wykazując żadnych oznak tarcia czy też oporu, co w EA75 MAX owocuje niesamowitą lekkością pisania.

Przełączniki zostały fabrycznie przesmarowane, dzięki czemu każdy ruch klawisza w dół i w górę jest idealnie gładki i powtarzalny. Stabilizatory również zostały dopracowane, co eliminuje irytujące grzechotanie większych przycisków i zapewnia im pewne osadzenie w ramie urządzenia.

Akustyka całości jest bardzo satysfakcjonująca – dźwięk jest zwarty, czysty i mięsisty, co wynika z dobrej synergii przełączników i wyciszenia obudowy. Pisanie na tym modelu to czysta przyjemność ze względu na gasket mount, który niezwykle poprawia doznania podczas klikania w przyciski. To rzadko spotykany poziom dopracowania, który sprawia, że użytkownik nie musi nic poprawiać we własnym zakresie. Granie w najróżniejsze tytuły na EA75 Max również jest bardzo przyjemny doświadczeniem do którego z chęcią wracałem dzień w dzień.

Bateria i łączność

W dobie bezprzewodowych setupów, stabilność połączenia i czas pracy na jednym ładowaniu mają kluczowe znaczenie dla wygody użytkownika. Model EA75 MAX oferuje kilka trybów łączności, co pozwala na swobodne przełączanie się między różnymi urządzeniami bez zbędnych kabli.

Wbudowany akumulator ma na tyle dużą pojemność, że przy rozsądnym zarządzaniu podświetleniem nie musimy martwić się o częste szukanie ładowarki. Połączenie 2.4 GHz działa bez żadnych wyczuwalnych opóźnień, co jest kluczowe w dynamicznych grach takich jak Fortnite czy też CS2, gdzie każda sekunda ma znaczenie.

Bluetooth z kolei sprawdza się idealnie przy pracy biurowej z laptopem, oferując szybkie parowanie i stabilny sygnał na dużej odległości. Jeśli jednak preferujemy tradycyjne rozwiązania, kabel USB-C dołączony do zestawu zapewnia pewne połączenie i szybkie uzupełnianie energii. Cały system zarządzania energią jest intuicyjny i nie sprawia problemów w codziennym użytkowaniu.

Oprogramowanie

Dla osób lubiących personalizację, producent przygotował dedykowane oprogramowanie, które pozwala wycisnąć z urządzenia jeszcze więcej możliwości. Interfejs aplikacji sterującej EA75 MAX jest przejrzysty i pozwala na szybką zmianę przypisania klawiszy oraz tworzenie makr.

Możemy tutaj również precyzyjnie dostosować parametry podświetlenia, wybierając spośród gotowych schematów lub tworząc własne kompozycje. Soft działa stabilnie i nie obciąża procesora w tle, co jest bardzo istotne dla zachowania wydajności całego systemu podczas grania.

Wszystkie wprowadzone zmiany są zapisywane w pamięci klawiatury, więc raz skonfigurowany sprzęt zachowuje swoje ustawienia po podpięciu do innego komputera. Nasze ulubione skróty i efekty wizualne będą zawsze pod ręką, niezależnie od tego, gdzie aktualnie korzystamy ze sprzętu. Oprogramowanie EA75 Max wypada na piątke z plusem!

Podsumowanie Epomaker X Aula EA75 Max

Zbierając wszystkie powyższe punkty w całość, trzeba przyznać, że mamy do czynienia z jedną z ciekawszych propozycji na rynku. Model EA75 MAX to świetnie wyważony produkt, który w swojej cenie oferuje parametry znane dotychczas z segmentu premium.

Wzorowa jakość wykonania połączona z genialnymi switchami Leobog Reaper sprawia, że każda chwila spędzona z tą klawiaturą jest przyjemnością. Bardzo dobre keycapy PBT oraz jasne podświetlenie tylko utwierdzają w przekonaniu, że projektanci wiedzieli, na czym zależy użytkownikom.

Trudno znaleźć tutaj jakiekolwiek istotne wady, które mogłyby przyćmić liczne zalety tego urządzenia. Jest to sprzęt kompletny, dopracowany i gotowy do działania prosto z pudełka, bez potrzeby wprowadzania większych modyfikacji. Z czystym sumieniem mogę polecić EA75 MAX każdemu, kto szuka solidnego all roundera, który nie zrujnuje portfela, a zaoferuje wrażenia z wyższej półki. To zdecydowanie zauważalny progres względem Auli F75.

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

⦁ Layout: 30%
⦁ Łączność: przewodowa
⦁ Przełączniki: Purple Magnetic Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT Double-Shot, profil Cherry
⦁ Oprogramowanie: Web Software
⦁ Wymiary: 15.3*13.3*2.9 [cm]
⦁ Waga: 350g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 180zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Zacznijmy standardowo od tego, co producent serwuje nam na „dzień dobry”, czyli od opakowania i jego zawartości. Pudełko jest estetyczne, ale nie zdradza jeszcze potencjału, jaki drzemie w tym maleństwie. Prawdziwa zabawa zaczyna się po otwarciu, bo Epomaker postanowił nas nieco rozpieścić dodatkami. W zestawie dostajemy z nią przewód paracord, co jest dla mnie zaskoczeniem na plus. W świecie, gdzie nawet droższe marki potrafią dorzucić sztywny, gumowy kabel, tutaj mamy miękki, świetnie układający się oplot, który w ogóle nie krępuje ruchów urządzenia po biurku.

Oprócz tego w pudełku znajdziemy keycap puller i switch puller w jednym – proste, ale funkcjonalne narzędzie, które zaoszczędzi nam szukania dwóch osobnych akcesoriów w szufladzie. Jest też skrócona instrukcja, która przyda się przy ogarnianiu skrótów klawiszowych, oraz uwaga – przyczepiana do klawiatury smycz. Tak, dobrze czytacie. Producent przewidział smyczkę, co sugeruje, że HE30 ma być sprzętem ultra-mobilnym, który zabieramy ze sobą na turnieje czy lan party, nosząc go niemalże jak breloczek. Ciekawy bajer, choć pewnie większość z nas i tak wrzuci ją po prostu luzem do plecaka czy torby.

Jakość wykonania i wygląd

Przechodzimy do budowy, i tutaj niestety muszę wylać kubeł zimnej wody na głowy projektantów. Obudowa wykonana jest z tworzywa sztucznego, które samo w sobie nie jest złe – jest twarde, matowe i nie zbiera odcisków palców. Design jest minimalistyczny, wręcz surowy, co akurat mi się podoba. Keypad wygląda profesjonalnie i nie krzyczy „jestem zabawką”. Niestety, dobre wrażenie mija, gdy postawimy urządzenie na blacie. Z minusów to różnej wysokości stópki antypoślizgowe przez co klawiatura po prostu się lekko buja.

To jest wada, której nie spodziewałem się w sprzęcie tej klasy. Podczas delikatnego użytkowania może to nie przeszkadzać, ale w ferworze walki, gdy emocje biorą górę i dociskamy klawisze mocniej, to chybotanie jest po prostu irytujące i wybija z rytmu. Oczywiście można to naprawić we własnym zakresie, podklejając kawałek taśmy czy gumy, ale kupując gotowy produkt, oczekujemy, że będzie on gotowy do działania po wyjęciu z pudełka, a nie będzie wymagał od nas zabawy w „Zrób to sam”. Szkoda, bo psuje to odbiór solidnej konstrukcji modelu HE30.

Podświetlenie

Epomaker przyzwyczaił nas do tego, że RGB w ich produktach stoi na wysokim poziomie i nie inaczej jest w przypadku tego keypada. Diody są jasne, kolory nasycone, a przejścia tonalne płynne. Mamy tu do dyspozycji pełne spektrum barw i mnóstwo trybów świecenia, które możemy zmieniać z poziomu skrótów klawiszowych lub oprogramowania. Dzięki konstrukcji przełączników i keycapów światło ładnie rozlewa się po płycie mocującej, tworząc przyjemną dla oka poświatę.

Dla wielu graczy podświetlenie to tylko zbędny bajer, ale w przypadku tak małego urządzenia, które często używane jest w ciemnych pomieszczeniach, ma ono wymiar praktyczny. Pozwala szybko zlokalizować odpowiednie klawisze, co przy przesiadce na nietypowy układ keypada może być pomocne. Oczywiście, jeśli ktoś nie lubi choinki na biurku, może całkowicie wyłączyć LED-y, co nada HE30 jeszcze bardziej surowego charakteru. Warto dodać, że diody są skierowane na północ (north-facing), co jest standardem w gotowych klawiaturach, choć może stanowić wyzwanie przy niektórych profilach keycapów, jeśli chcielibyśmy je wymienić na aftermarketowe.

Keycapy

Nakładki zastosowane w tym modelu to solidny standard, do którego nie można się zbytnio przyczepić. Wykonane są w technologii, która zapewnia dobrą trwałość i odporność na ścieranie czyli PBT. Powierzchnia jest lekko chropowata, co zapewnia dobrą przyczepność opuszka palca nawet podczas intensywnych sesji gamingowych. Profil keycapów Cherry jest wygodny i nie męczy dłoni, co przy specyficznej ergonomii keypada jest kluczowe.

Czcionka na nakładkach jest czytelna, nowoczesna i dosyć starannie wytłoczona. Nie są to może najgrubsze keycapy na rynku, jakie widziałem w klawiaturze, ale w tej półce cenowej spełniają swoje zadanie w stu procentach. Co ważne są wykonane w technologii Double-Shot więc legendy nigdy się nie zetrą.

Przełączniki, stabilizatory i wydajność

Dochodzimy do „mięsa”, czyli tego, co tygryski lubią najbardziej. Sercem tego urządzenia są przełączniki magnetyczne działające w oparciu o efekt Halla. Podobnie jak w recenzji HE80, tak i tutaj muszę zaznaczyć, że jest to zupełnie inna bajka niż klasyczne przełączniki. Wewnątrz switcha nie ma fizycznych styków, które mogłyby się zużyć czy zaśniedzieć. Rejestracja kliknięcia odbywa się poprzez wykrycie zmiany pola magnetycznego. W praktyce oznacza to niesamowitą gładkość pracy. Feeling jest totalnie liniowy, „maślany”, pozbawiony jakiegokolwiek tarcia czy chrobotania.

Największą zaletą tej technologii w HE30 jest funkcja Rapid Trigger. Pozwala ona na dynamiczną zmianę punktu aktywacji i resetu klawisza. Nie musimy puszczać przycisku do samej góry, by móc go wcisnąć ponownie. Wystarczy minimalny ruch, rzędu 0,1 mm, by zresetować switch. W grach takich jak CS2 czy Valorant, gdzie counter-strafing jest fundamentem mechaniki, daje to zauważalną przewagę. Postać reaguje natychmiast, zatrzymuje się w miejscu dokładnie wtedy, kiedy tego chcemy.

Niestety, jest też druga strona medalu. Mam tu na myśli bardzo głośny dźwięk switchy jak na klawiaturę gamingową która często będzie używana w nocy. Akustyka tych przełączników jest surowa, plastikowa i donośna. Słychać wyraźne uderzenie trzpienia o dół obudowy oraz głośny powrót. Nie jest to ten przyjemny, niski „thock”, którego szukają entuzjaści, a raczej wysoki, klekoczący dźwięk. Jeśli mieszkasz z kimś w jednym pokoju, nocne granie na tym sprzęcie może skończyć się eksmisją.

Stabilizatory pod dłuższymi klawiszami (o ile na keypadzie nie mamy ich wiele) są poprawne, choć nie idealne – słychać lekkie grzechotanie, które można by zniwelować odrobiną smaru.

Oprogramowanie

Aby wycisnąć z HE30 maksimum, musimy zajrzeć do dedykowanego oprogramowania. To tutaj skalibrujemy punkty aktywacji dla każdego klawisza (od 0,1 do 4,0 mm) i odpalimy wszystkie przydatne funkcje. Mowa przede wszystkim o funkcji Snap Tap (SOCD), która automatycznie priorytetyzuje ostatni wciśnięty kierunek, zapewniając perfekcyjne counter-strafy w CS2 czy Valorancie (Warto pamiętać że Snap Tap jest bannable na oficjalnych serwerach w CS2). Producent dorzucił też przydatne na małym keypadzie opcje takie jak Mod Tap czy Toggle Key, które znacząco rozszerzają funkcjonalność pojedynczych przycisków.

Interfejs programu jest dość typowy dla chińskich producentów – trochę surowy, miejscami mało intuicyjny, ale spełnia swoje zadanie. Znajdziemy tam również edytor makr, który w przypadku keypada o ograniczonej liczbie przycisków może być zbawieniem, oraz oczywiście sterowanie podświetleniem. Mimo pewnej toporności wizualnej, soft działa stabilnie i zapisuje ustawienia w pamięci urządzenia, co jest dużym plusem. Ogromną zaletą jest fakt iż to apka na przeglądarke, nie obciąża naszego komputera kiedy nie trzeba, a w dodatku nie ma konieczności jej instalacji. Bardzo podoba mi się to rozwiązanie.

Podsumowanie Epomaker HE30

Epomaker HE30 to urządzenie pełne kontrastów. Z jednej strony otrzymujemy zaawansowaną technologię Hall Effect, która realnie wpływa na nasze wyniki w grach, oferując responsywność i szybkość nieosiągalną dla zwykłych przełączników. Do tego dochodzi bogaty zestaw akcesoriów, oraz kompaktowa forma, która daje nam hektary miejsca na biurku pod ruchy myszką.

Z drugiej strony, producent potknął się na podstawach. Różnej wysokości stópki powodujące chybotanie to wpadka, która nie powinna mieć miejsca, a bardzo głośna praca przełączników skutecznie ogranicza grono odbiorców do tych, którzy grają w słuchawkach i nie mają wrażliwych na hałas współlokatorów.

Czy warto? Jeśli szukasz bezkompromisowej wydajności w formacie keypad’a i jesteś w stanie przymknąć oko na wady konstrukcyjne oraz akustyczne – tak. To mały demon prędkości. Jeśli jednak cenisz sobie ciszę i perfekcyjne wykonanie, HE30 może wymagać od Ciebie zbyt wielu wyrzeczeń lub ewentualnie modyfikacji. To sprzęt dla świadomego gracza, który wie, po co sięga i jest gotów zapłacić za nią pewną cenę – nie tylko w złotówkach.

Dziękuję serdecznie firmie Epomaker, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz
• Sensor: PixArt PAW3950
• MCU: Nordic 52840
• Przełączniki główne: Omron Optical
• Waga: ok. 49 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 349 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Topowy model świeżo upieczonego producenta wykonano z matowego plastiku ABS, który już od pierwszych chwil sprawia bardzo solidne wrażenie. Materiał jest przyjemny w dotyku, a sama konstrukcja wygląda na dobrze przemyślaną – bez zbędnych oszczędności czy kompromisów. Całość jest zwarta, sztywna i od razu buduje zaufanie do sprzętu.

Zawartość opakowania również nie daje powodów do zmartwień. W środku znajdziemy samo urządzenie, dwa przewody typu paracord, dongle 2,4 GHz, komplet dokumentacji oraz zestaw dodatkowych akcesoriów. Producent dorzuca zapasowe ślizgacze, taśmy antypoślizgowe oraz welurowy woreczek z logotypem marki. Nie są to może dodatki, które zaskakują innowacyjnością, jednak dostajemy wszystko, co realnie przydaje się w codziennym użytkowaniu.

Jedynym elementem, o który producent mógłby pokusić się dodatkowo, jest para szklanych stópek. Nie jest to oczywiście must-have, jednak gracze ceniący maksymalnie szybki poślizg z pewnością doceniliby taki dodatek. Mimo to zestaw jest kompletny i trudno mówić o realnych brakach.

Jakość wykonania i wygląd

Topowy model świeżo upieczonego producenta wykonano z matowego plastiku ABS, który już od pierwszych chwil sprawia bardzo solidne wrażenie. Materiał jest przyjemny w dotyku, a sama konstrukcja wygląda na dobrze przemyślaną – bez zbędnych oszczędności czy kompromisów. Całość jest zwarta, sztywna i od razu buduje zaufanie do sprzętu.

Spasowanie elementów stoi na bardzo wysokim poziomie. Nawet przy mocniejszym ściskaniu obudowy ZX2 nie wydaje żadnych niepokojących dźwięków, a korpus nie pracuje pod naciskiem. To jeden z tych aspektów, które szybko odróżniają solidny sprzęt od konstrukcji przeciętnych, robionych na jedno kopyto.

Pod względem stylistyki mamy do czynienia z klasyką – czarna lub biała wersja kolorystyczna, brak podświetlenia RGB i żadnych krzykliwych akcentów. Taki minimalistyczny wygląd idealnie pasuje do myszki stworzonej z myślą o czystym performance’ie. Producent nie zapomniał jednak o detalach – subtelny napis Secret Gear na boku czy biała rolka delikatnie przełamują stonowany charakter konstrukcji.

Na plus zaliczam również spód urządzenia. Często jest on traktowany po macoszemu, jednak tutaj stylistycznie współgra z resztą obudowy i zwyczajnie wygląda dobrze. To drobiazg, ale pokazuje dbałość o detale.

Powierzchnia

Niezwykle matowa i jednolita – to dwa określenia, które najlepiej opisują coating zastosowany w ZX2. Producent określa go mianem „Ice Coating”, czyli popularnego ostatnio rodzaju nawierzchni stosowanej w myszkach gamingowych. Jest on całkowicie gładki i pozbawiony faktury, co może budzić pewne obawy jeszcze przed pierwszym kontaktem.

W praktyce okazuje się jednak, że obawy są kompletnie nieuzasadnione. Mimo braku tekstury powierzchnia zapewnia bardzo dobrą przyczepność i pewny chwyt. Podczas rozgrywki nie odczuwałem najmniejszych problemów z kontrolą ani niepożądanego ślizgania się myszki w dłoni. Coating w ZX2, choć bardzo przyjemny, ma niestety problemy z palcowaniem się, więc esteci będą musieli częściej sięgać po szmatkę.

Oczywiście warto mieć na uwadze, że odczucia związane z coatingiem są indywidualne i zależne m.in. od potliwości dłoni czy preferowanego chwytu. W takich sytuacjach z pomocą przychodzą dołączone taśmy antypoślizgowe. Obejmują one przyciski główne, boczki oraz tylną część obudowy, stabilizując dłoń przy chwycie claw. Same grip tape’y są dobrej jakości i wyraźnie poprawiają pewność chwytu.

Warto również wspomnieć, że Ice Coating bardzo dobrze współgra z jitter clickiem – techniką szybkiego klikania wykorzystywaną m.in. w Minecraft PvP. Nawet przy moich przeciętnych umiejętnościach efekt był zaskakująco dobry.

Czytaj teraz: Test i recenzja Glorious Model O3 Wireless – Czy to ma prawo działać?

Przyciski główne, boczne i scroll

Za główne klikacze w ZX2 odpowiadają bardzo dobrze znane przełączniki optyczne Omrona. To konstrukcja, której raczej nikomu nie trzeba przedstawiać – mówimy o topowych switchach, które regularnie trafiają do wysokopółkowych myszek, takich jak chociażby WLMouse Beast X i wiele innych flagowców. Same kliknięcia są lekkie i nie wymagają dużej siły, co od razu czuć podczas grania. Głośność określiłbym jako średnią – nie są ani przesadnie ciche, ani męczące. Bardzo na plus wypada spamowalność – szybkie klikanie jest banalnie proste i po prostu przyjemne, bez uczucia oporu czy zmęczenia palca.

Implementacja przełączników w gryzoniu od Secret Gear stoi na bardzo wysokim poziomie. W moim egzemplarzu nie występował absolutnie żaden post-travel, a pre-travel jest tak minimalny, że w praktyce można go całkowicie zignorować. Wszystko działa równo i przewidywalnie. Łopatki są osadzone sztywno, nie ruszają się na boki i nie sprawiają wrażenia tanich. Każde kliknięcie jest powtarzalne i dokładnie takie samo. Szczerze mówiąc, nie mam tu żadnych uwag.

Przyciski boczne trzymają poziom wyznaczony przez główne klikacze. Secret Gear nie podaje, jakie konkretnie przełączniki zostały tu użyte, ale absolutnie nie widać tego po jakości. Boczniaki są lekkie, szybkie i bardzo responsywne, a jednocześnie na tyle wyraźne, że nie ma mowy o przypadkowych kliknięciach. Sam moment aktywacji jest krótki i wyraźny, bez gąbczastości czy gumowego feelingu. Nie występuje tu ani pre, ani post-travel, a problem zapadających się przycisków po prostu nie występuje. I bardzo dobrze, bo to jedna z rzeczy, które potrafią skutecznie zepsuć odbiór myszki.

Kształt i umiejscowienie bocznych przycisków oceniam bardzo pozytywnie. Mają kształt małych tabletek i w ZX2 są lekko przesunięte do przodu, co w praktyce realnie poprawia ergonomię. Palec trafia w nie naturalnie, bez potrzeby szukania ich w trakcie gry.

Łączność, bateria i ślizgacze

Gryzoń posiada tak naprawdę każdy możliwy, a przynajmniej znany i pożądany nam w myszkach tryb łączności z komputerem, co czyni go niezwykle uniwersalnym narzędziem. Zacznijmy może od klasyki gatunku, czyli trybu, którego w tej myszce będziemy używać zdecydowanie najwięcej, a mowa oczywiście o trybie radiowym 2,4 GHz. Łączność odbywa się tutaj przy pomocy dongle’a-przedłużki, który wyprowadzamy bezpośrednio na biurko używając przewodu dołączonego w zestawie. Dzięki temu zabiegowi nasz odbiornik jest zdecydowanie bliżej urządzenia, a więc nie ma mowy o nieoczekiwanej utracie sygnału w kluczowym momencie rozgrywki. W samym działaniu połączenia 2,4 GHz nie dopatrzyłem się żadnych nieprawidłowości – myszka działa niezwykle responsywnie, każdy ruch jest odwzorowany idealnie, a o jakichkolwiek opóźnieniach możemy po prostu zapomnieć

Co ciekawe, ZX2 posiada również moduł Bluetooth! Niby jest to tryb łączności, który nie jest kojarzony z najniższymi opóźnieniami i maksymalnie stabilnym połączeniem gamingowym, jednak w praktyce może się naprawdę przydać. Jest to zbawienne rozwiązanie, gdy potrzebujemy akurat wziąć naszego gryzonia w jakąś podróż i używać go u boku laptopa lub po prostu wykorzystać do zwykłej pracy biurowej, oszczędzając baterię. Samo działanie Bluetootha w ZX2 jest wzorowe, gryzoń błyskawicznie łączy się z jakimkolwiek urządzeniem i nie ma żadnych problemów z losowym rozłączaniem się czy czymś podobnym.

Trzecim, najbardziej tradycyjnym sposobem łączności jest oczywiście przewód, który według mnie mógłby być jednak nieco luźniejszy i lepiej się układać na biurku podczas dynamicznych ruchów myszką. Jednak nie można mieć wszystkiego, jak to mówią, a kabel służy tu głównie do ładowania.

W kwestii zasilania producent deklaruje, iż akumulator w ZX2 posiada pojemność 500 mAh, czyli naprawdę sporo jak na dzisiejsze warunki i standardy panujące w lekkich myszkach gamingowych. Gryzoń na jednym cyklu ładowania w moim przypadku działał około tygodnia, przy czym używałem go bardzo intensywnie przy odświeżaniu ustawionym na poziomie 2000 Hz. Jest to jak najbardziej akceptowalny i poprawny wynik, który pozwala na niemyślenie o ciągłym doładowywaniu naszego sprzętu. Bardzo przydatna w tym wypadku jest wbudowana dioda, która zaczyna wyraźnie migać na czerwono, gdy nasz sprzęt osiągnie niski procent naładowania, dając nam czas na reakcję.

Ślizgacze użyte w ZX2 są po prostu fenomenalne i to jedne z najjaśniejszych punktów tej konstrukcji. Nie będę kłamał, jeśli powiem, że to jedne z lepszych łyżew, jakich miałem okazję używać, nawet wliczając w to popularne, aftermarketowe propozycje. Stópki te są niesamowicie płynne w ruchu i oferują dosyć szybki, ale jednak kontrolowany „glide”, mają zaokrąglone ranty i ku mojemu zdziwieniu nie są nawet przesadnie grube. Jednak to w zupełności nie przeszkadza, aby deklasowały konkurencję swoją jakością. Oczywiście producent dorzuca nam dodatkowy zestaw w opakowaniu w razie potrzeby ich wymiany w przyszłości. Zdecydowanie zwiększa to żywotność urządzenia i nie zmusza nas do zakupu często drogich i trudno dostępnych ślizgaczy od zewnętrznych firm.

Sensor i pomiary

PixArt PAW3950, czyli oczko, które osadzono w ZX2, to absolutna i bezsprzeczna czołówka rynku. Nad tym sensorem zbyt długo nie muszę się rozwodzić, gdyż jest to klasa sama w sobie – oferuje on najnowsze technologie, przy czym nie zapomina o solidnych podstawach, które ma dopracowane do perfekcji. Rozpędza się on aż do kosmicznych 42 000 DPI, co oczywiście jest wartością interpolowaną, ale pokazuje potencjał technologiczny tego układu.

Jednak oferuje też ciekawe i użyteczne funkcje, m.in. precyzyjną regulację parametru LOD (0,7 mm, 1 mm, 2 mm), Motion Sync dla gładszego trackingu oraz odświeżanie na poziomie 8000 Hz. Może i osobiście nie jestem fanem aż tak wysokiego odświeżania w myszkach ze względu na obciążenie procesora, ale doceniam za samo wyposażenie ZX2 w chipset Nordic 52840, który to umożliwia.

Sensor również w testach syntetycznych wypadł na piątkę z plusem, a więc nie mam do niego kompletnie żadnych zastrzeżeń. Choć tego się właśnie spodziewałem po tym sensorze…

Kształt i waga

Kształt świeżaka od Secret Gear jest dosyć uniwersalny, ale jednak widać, że producent miał na myśli pewną konkretną grupę docelową projektując tę bryłę. Gryzoń od Secret Gear ma wymiary 117 × 61,6 × 38 [mm], czyli prezentuje raczej średnie gabaryty patrząc na dzisiejszy rynek myszek. Najciekawszym elementem tego kształtu jest zdecydowanie garb, który dość mocno się wyróżnia na tle reszty korpusu, ponieważ jest mocno wysunięty do tyłu. To od razu mówi nam, że jest to myszka stworzona głównie dla graczy używających chwytu claw oraz ewentualnie fingertip.

Tych dwóch chwytów używało mi się najlepiej na ZX2, a w szczególności agresywny claw i jego najróżniejsze wariacje sprawiły mi najwięcej frajdy podczas rozgrywki. Co do chwytu palm, to ZX2 mógłby dać radę ewentualnie przy mniejszych dłoniach, jednak uważam, że na rynku są lepsze kształty dedykowane do tego konkretnego gripu.

Pozytywnym zaskoczeniem dla mnie była całkowita waga ZX2, która wynosi dokładnie 49 g. To dosyć ładny i imponujący wynik, biorąc pod uwagę, że gryzoń nie posiada żadnej widocznej perforacji (dziur), a jego wymiary na pewno nie należą do tych z kategorii „mini”. Taka waga to według mnie idealny złoty środek – nie jestem fanem wydmuszek, których nie czuć w ogóle w dłoni i latają bezwładnie, ani ciężkich cegieł, które krępują nasze ruchy.

Na duży plus zasługuje fakt, że rozkład masy jest tutaj wręcz idealny. Myszka jest świetnie wyważona, przez co w trakcie szybkich ruchów wydaje się jeszcze lżejsza, niż wskazują na to suche dane techniczne. Trzeba też przypomnieć o jakości wykonania, która w tym przypadku jest wręcz idealna. Ta niska masa nie została uzyskana dzięki grubości plastiku jak papier czy lichej, gnącej się konstrukcji. Tutaj inżynierzy naprawdę przyłożyli się do swojego dzieła, tworząc solidną bryłę.

Oprogramowanie

Kolejnym aspektem, który dopełnia całość doświadczenia z ZX2, jest dedykowana aplikacja. Producent postawił na nowoczesny webowy software, co moim zdaniem jest najlepszym możliwym wyborem w obecnych czasach. Taki rodzaj oprogramowania najzwyczajniej nie zaśmieca nam dysku komputera i nie pracuje zbędnie w tle, jak to bywa w większości znanych nam softów od dużych marek gamingowych. Przechodząc do sedna, to mamy tutaj dostępne wszystko, czego dusza zapragnie, a nawigacja jest bardzo intuicyjna oraz czytelna. Znajdziemy tu takie opcje jak:

• bindy przycisków,
• rozbudowane makra,
• precyzyjne ustawienia DPI,
• częstotliwość próbkowania (w zakresie 1000 Hz – 8000 Hz),
• regulacja LOD (Lift-off Distance),
• czas uśpienia myszki,
• debounce time,
• technologie Motion Sync, Angle Snap oraz Ripple Control.

Uważam, że ta webowa aplikacja jest niemalże kompletna i wystarczająca dla każdego gracza. Może jej brakować jedynie fikuśnych, automatycznych funkcji, takich jak zmiana poziomu próbkowania na wyższe tylko wtedy, gdy wchodzimy do naszej ulubionej gry. Jednak to nie jest żaden „must have”, a raczej moja personalna zachcianka, która nie wpływa na ogólną ocenę oprogramowania.

Secret Gear ZX2 – podsumowanie

Secret Gear ZX2 Ultra to bardzo mocny debiut nowego gracza na polskim rynku, który od pierwszych chwil jasno pokazuje, że został zaprojektowany z myślą o czystym performance’ie. Mamy tu do czynienia z myszką świetnie wycenioną względem tego, co oferuje – 349 zł w tym segmencie przy takiej specyfikacji, jakości wykonania i kompletnym zestawie akcesoriów jest ceną w pełni uzasadnioną. Topowa jakość wykonania oraz wzorowe spasowanie elementów stawiają ZX2 w jednym rzędzie z dużo bardziej rozpoznawalnymi, flagowymi modelami konkurencji.

Zastosowana technologia również stoi na najwyższym poziomie. Sensor PixArt PAW3950, chipset Nordic 52840, optyczne przełączniki Omron, wsparcie dla 8000 Hz oraz przeglądarkowe oprogramowanie sprawiają, że ZX2 nie ma żadnych kompleksów względem rynkowej czołówki. Do tego dochodzi bardzo dobry ślizg, niska waga 49 g oraz kształt, który wyraźnie celuje w graczy nastawionych na szybkie i precyzyjne sterowanie.

Całość składa się na myszkę, która bez problemu może konkurować z najlepszymi konstrukcjami w swoim segmencie i pokazuje, że Secret Gear wchodzi na rynek przygotowany i z jasno określoną wizją.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Secret Gear, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

⦁ Layout: 100%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: Epomaker Wisteria Linear Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT
⦁ Oprogramowanie: dostępne – QMK/VIA
⦁ Wymiary: 40.5 ×13.78 × 3.23 [cm]
⦁ Waga: 1660g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 109,99-119,99$

Opakowanie i zawartość

Sam kartonik, powiedziałbym, jest bardzo klasyczny i kompletnie nie odbiega stylem od innych opakowań tego producenta. Trzeba jednak przyznać, że jest solidny, a klawiatura w środku jest dobrze zabezpieczona, więc nie ma mowy o uszkodzeniu podczas transportu.

Design jest bardzo stonowany – mamy do czynienia z niebiesko-czarną kolorystyką oraz minimalistycznymi grafikami. Na froncie ujrzymy naszą klawiaturę wraz z garścią najważniejszych informacji na jej temat. Z tyłu jest bardzo podobnie – również znajdziemy render Galaxy100 Lite wraz z najróżniejszymi informacjami na jej temat.

To, co dostajemy w opakowaniu, to nie tylko sama klawiatura, ale też niezbędne akcesoria, takie jak przewód USB-A → USB-C, dongle 2,4 GHz, keycap i switch puller, a także chociażby dwa przełączniki na wypadek, gdyby któryś uległ uszkodzeniu w naszym urządzeniu do pisania. Na pewno nie jest to najbogatsza zawartość opakowania, jaką widziałem, ale w tej cenie nie można narzekać, a tym bardziej nie można powiedzieć, że jest biednie lub że czegoś brakuje.

Jakość wykonania i wygląd

Tak jak przy poprzednich produktach Epomakera, nie mogłem powiedzieć złego słowa – tutaj również nie mam żadnego pola do doczepienia się, nawet na siłę. Galaxy100 Lite została wykonana z aluminium obrabianego metodą CNC, a następnie poddana malowaniu proszkowemu. Urządzenie na pierwszy rzut oka wydaje się niezwykle solidne i dopracowane – nie widać żadnych niepokojących niedociągnięć czy wad.

Po dłuższej chwili użytkowania moje przypuszczenia się tylko potwierdziły. Jest to po prostu bardzo dobrze wykonany produkt, przy którym nie szczędzono materiałów. Klawiatura pod żadnym pozorem nie wydaje niechcianych dźwięków, nie ugina się tam, gdzie nie powinna, i nie sprawia wrażenia urządzenia, które nie przeszłoby próby czasu.

Warto też zaznaczyć, że w Galaxy100 Lite zastosowano montaż typu gasket. Oznacza to, że płytka PCB wraz z płytką montażową nie są sztywno przykręcone, lecz spoczywają na elastycznych uszczelkach, które pozwalają im delikatnie pracować. Taka konstrukcja sprawia, że pisanie jest cichsze, bardziej sprężyste i daje charakterystyczne, przyjemne wrażenia z klikania. Nie obyło się również bez użycia pianki w środku, co dodatkowo wytłumiło pusty dźwięk tego aluminiowego giganta. Jednym się to spodoba, innym nie, aczkolwiek da się tego w dość prosty sposób pozbyć, jeśli komuś to przeszkadza.

Wygląd również jest niczego sobie. Tym razem do testów dostałem kremową kolorystykę, która poniekąd wpada w bardziej żółte tony, aczkolwiek dalej zachowuje kremowy klimat. Na przełamanie Epomaker postanowił dorzucić jasno-niebieskie, wręcz cyjanowe keycapy w miejscach klawisza Escape, na Enterze oraz w obszarze strzałek. Osobiście design przypadł mi do gustu, lecz wybrałbym wersję czarną, która wydaje mi się bardziej spójna.

Podświetlenie

Tutaj gratka dla fanów świecidełek i najróżniejszego podświetlenia RGB. Epomaker upewnił się, żeby ten element był dopracowany w najmniejszym calu. Galaxy100 Lite naprawdę potrafi zaskoczyć rozbudowanym systemem iluminacji. Ilość dostępnych trybów, przejść kolorystycznych i efektów jest na tyle absurdalnie duża, że samo ustawianie podświetlenia może stać się hobby. Łatwo stracić poczucie czasu, testując kolejne konfiguracje i próbując dopasować klimat światła do charakteru całego biurka.

Jakość RGB wypada całkiem dobrze – kolory są wyświetlane czysto, bez większych przekłamań, a natężenie światła, choć nie robi piorunującego wrażenia, w praktyce okazuje się więcej niż wystarczające. To po prostu podświetlenie, które spełnia swoje zadanie bez niepotrzebnego popisywania się.

Zastosowano tu również diody w układzie south-facing, co w świecie klawiatur mechanicznych ma spore znaczenie. Dzięki temu nakładki nie kolidują z diodami, a klawiatura współpracuje praktycznie z każdym profilem keycapów – coś, z czym konstrukcje z north-facingami często sobie nie radziły. Warto też wspomnieć, że same switche działają jak małe rozpraszacze światła, dzięki czemu podświetlenie jest bardziej równomierne i wygląda zwyczajnie schludniej niż w wielu starszych modelach.

Jedyną wadą dla niektórych może być to, że nakładki nie są shine-through, czyli nie przepuszczają światła, a tworzą swoisty underglow pod nakładkami. Mi osobiście taki efekt dużo bardziej się podoba, ale znam też zwolenników, którzy wolą, żeby literki i cyferki były podświetlone.

Keycapy

Keycapy zastosowane w tym modelu trudno nazwać rewolucją, ale zdecydowanie nie próbują nią być. Producent postawił na PBT w technologii Double-Shot, czyli zestaw, który w świecie klawiatur zdążył dorobić się reputacji „bezpiecznego pewniaka”. I słusznie – PBT to materiał, który nawet przy intensywnym codziennym katowaniu nie zaczyna przesadnie błyszczeć ani tracić faktury, czego o ABS-ie powiedzieć zwyczajnie się nie da.

Największą robotę robi tu jednak sam sposób wykonania. Double-Shot to nie nadruk, to nie laser – to fizyczne połączenie dwóch oddzielnych odlewów plastiku. Jedna część tworzy korpus klawisza, druga odpowiada za legendę. Efekt jest taki, że napisy są nie tyle „odporne”, co praktycznie nieusuwalne domowymi sposobami. Nie ma mowy o ścieraniu się liter po kilku miesiącach, blaknięciu symboli czy białych przebarwieniach od palców. W praktyce te keycapy sprawiają wrażenie takich, które przeżyją długie lata klikania i to jest według mnie najważniejsze.

Przełączniki i stabilizatory

Epomaker Wisteria Linear to przełączniki, z którymi spotykam się ponownie. Bardzo niedawno miałem okazję testować klawiaturę Epomaker Galaxy68 z identycznymi przełącznikami. Na początek mogę zdradzić tylko tyle, że tak samo jak w Galaxy68, nie zawiodłem się na nich. Wisteria to liniowe, 5-pinowe przełączniki, przy których już fabryczne smarowanie robi swoje – działają gładko, miękko i bez żadnego nieprzyjemnego chrzęstu. Trzpień z POM+PTFE i obudowa z PC+PA66 sprawiają, że konstrukcja jest naprawdę solidna, a deklarowane 100 milionów kliknięć brzmi jak realna wartość. Nie zauważyłem również, aby fabryczny smar tracił swoje właściwości w czasie, gdy użytkowałem Galaxy100 Lite.

Pod kątem parametrów Wisteria jest lekka, ale nie „pusta”. ~38 gf aktywacji i skok 3,7 mm dają bardzo fajny kompromis — klika się je szybko, wygodnie i nie męczą ani przy pisaniu, ani w grach. Sprężyna jest dobrana w punkt: stawia minimalny, przyjemny opór, ale jednocześnie nie robi żadnych dziwnych niespodzianek. Po prostu pewny, powtarzalny klik. Warto jednak wspomnieć, że nie jest to przełącznik dla fanów ciężkiego kliku – są one najzwyczajniej lekkimi przełącznikami.

Największą zaletą tych przełączników jest ich brzmienie oraz ogólne wrażenia podczas pisania. Dają miękki, stonowany dźwięk, pozbawiony metalicznych pogłosów czy jakichkolwiek rezonansów. W połączeniu z dobrze wygłuszoną konstrukcją Galaxy100 Lite prezentują się naprawdę świetnie – pisanie jest ciche, przyjemne i bardzo komfortowe. Swoją zasługę w odczuciu przełączników ma również gasket mount, który tylko pogłębia uczucie gładkości.

Dodatkową zaletą Galaxy100 Lite jest PCB obsługujące hotswap zarówno dla przełączników 3-, jak i 5-pinowych. Dzięki temu wymiana switchy jest bardzo prosta – nie potrzeba lutownicy ani żadnych dodatkowych narzędzi, wystarczy je wyjąć i włożyć nowe. To wygodne rozwiązanie, zwłaszcza jeśli lubisz eksperymentować z różnymi przełącznikami.

Stabilizatory w Galaxy100 Lite naprawdę pozytywnie zaskakują. Już fabrycznie są dobrze nasmarowane, więc większe klawisze chodzą płynnie i cicho. Nie ma żadnego szeleszczenia, trzasków ani irytującego klekotania, które w tańszych klawiaturach potrafią przeszkadzać. Dzięki temu pisanie czy granie jest przyjemne, a klawisze reagują dokładnie tak, jak powinny.

Całość sprawia wrażenie dopracowanej konstrukcji. Stabilizatory pracują równomiernie i gładko, co naprawdę czuć podczas codziennego użytkowania. Nawet przy szybszym pisaniu wszystko działa płynnie i bez żadnych dziwnych odgłosów czy luźnych ruchów klawiszy. W praktyce to jeden z tych elementów, który niby wydaje się drobny, a naprawdę poprawia komfort korzystania z klawiatury.

Próbka dźwięku została nagrana przy użyciu mikrofonu Mozos MKIT 700 Pro V2 w odległości 5 cm od klawiatury.

Bateria i łączność

Epomaker Galaxy100 Lite posiada na pokładzie potężne ogniwo o pojemności 8000 mAh, dzięki czemu możemy dosyć długo unikać ładowania, bez obawy, że nasza klawiatura rozładuje się podczas rozgrywki. Przy korzystaniu z trybu 2,4 GHz wynik, jaki udało mi się osiągnąć, to około 11 dni nieprzerwanej pracy. Oczywiście podczas użytkowania miałem włączone statyczne podświetlenie RGB, które, jak wiadomo, dosyć mocno skraca czas pracy na akumulatorze. Gdybyśmy wyłączyli podświetlenie, możliwe że udałoby się dorzucić dodatkowy dzień pracy.

Dodatkowo, jak to zazwyczaj bywa, jeśli mamy 2,4 GHz, to mamy też połączenie Bluetooth, które z założenia nie nadaje się do intensywnej rozgrywki, natomiast świetnie sprawdzi się przy zwykłym przeglądaniu internetu czy pracy biurowej. W tym przypadku najniższe opóźnienia nie są czymś, czym musielibyśmy się przejmować. Ważniejszy jest czas pracy na baterii, który w tym trybie wynosi około 17 dni przy włączonym podświetleniu.

Oprogramowanie

Galaxy100 Lite daje naprawdę pełną kontrolę nad tym, jak działa i wygląda. Wszystko dzięki wsparciu dla QMK/VIA – otwartego oprogramowania, które pozwala ustawić klawiaturę dokładnie pod siebie. Możemy korzystać z wersji w przeglądarce lub pobrać aplikację; oba rozwiązania działają sprawnie i bez zbędnego obciążania komputera.

Dzięki QMK/VIA możesz zmieniać układ klawiszy, tworzyć własne warstwy i makra, a wszystko odbywa się w prostym i przejrzystym interfejsie. Mamy też pełną kontrolę nad ustawieniami podświetlenia RGB – bez problemu ustawimy efekt, który nas interesuje, korzystając z gotowych presetów. Istnieje również możliwość tworzenia własnych efektów, jeśli jesteś bardziej zaawansowanym użytkownikiem. QMK/VIA to według mnie najlepsza opcja, jeśli chodzi o aplikację do klawiatury – pozwala dosłownie na zmianę wszystkiego i dostosowanie urządzenia maksymalnie do naszych preferencji.

Podsumowanie Epomaker Galaxy100 Lite

Epomaker Galaxy100 Lite to naprawdę solidna i przemyślana klawiatura, która wyróżnia się zarówno wyglądem, jak i jakością wykonania. Aluminiowa obudowa, gasket mount i dobrze wygłuszone wnętrze sprawiają, że pisze się na niej bardzo przyjemnie i komfortowo.

Na dodatek Epomaker stosuje coś co po prostu im wyszło, czyli przełączniki Wisteria Linear. Działają mega płynnie i dosyć cicho dzięki wygłuszeniu obudowy. Stabilizatory również są niczego sobie, ponieważ już w fabryce dostały dosyć sporą dawkę smaru, który skutecznie eliminuje niechciane grzechotanie.

Galaxy100 Lite to według mnie jedna z najciekawszych propozycji w okolicach 400zł. Jeśli szukamy aluminiowej konstrukcji opartej o gasket mount w rozmiarze full size to zdecydowanie spojrzałbym na propozycję od Epomakera. Jedyną wadą tego wyboru jest konieczność zamawiania z zagranicy, aczkolwiek na polskim rynku w tej cenie próżno szukać tak dopracowanych konstrukcji.

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

Specyfikacja:
⦁ Layout: 75%
⦁ Łączność: przewodowa
⦁ Przełączniki: EPOMAKER MagneX Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT
⦁ Oprogramowanie: QMK/VIA
⦁ Wymiary: 33.2*14.6*4.2cm
⦁ Waga: 830g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 230zł
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Epomaker HE80 dociera w pudełku, które już na starcie robi wrażenie, że mamy do czynienia z produktem co najmniej o półkę wyższym, niż sugeruje cena. Karton jest gruby, dobrze usztywniony i nie wygina się jak te tanie „marketowe” opakowania. Na froncie znajduje się minimalistyczna grafika, a całość wygląda schludnie i po prostu porządnie. Po otwarciu pudełka od razu widać, że Epomaker przyłożył się do zabezpieczenia sprzętu — klawiatura jest stabilnie osadzona w formie, owinięta dodatkową ochroną i nic nie obija się w środku.

W zestawie otrzymujemy komplet, który faktycznie ma sens, a nie tylko standardowy „pakiet minimum”. Poza samą klawiaturą znajduje się przewód USB-C w oplocie, narzędzia do wyciągania keycapów i switchy, zestaw dodatkowych przełączników MagneX, kilka bonusowych transparentnych nakładek oraz oczywiście instrukcja. Ta ostatnia tradycyjnie raczej ląduje w koszu lub kominku od razu po wyjęciu z opakowania.

Jakość wykonania i wygląd

Chociaż HE80 jest konstrukcją plastikową, w żadnym momencie nie czuć, że to coś taniego. Obudowa jest sztywna, dobrze dopasowana, nigdzie nie zauważyłem trzeszczenia ani uginania się pod nadgarstkami. Waga jest przyjemnie zbalansowana — klawiatura nie jest ciężka jak metalowe konstrukcje, ale nadal stoi stabilnie i nie przesuwa się podczas pisania czy grania. Stopki mają sensowną przyczepność, a sam profil obudowy jest wygodny, nawet bez dodatkowego podkładania nadgarstków.

Układ 75% to świetny kompromis między funkcjonalnością a zajmowaną przestrzenią. Otrzymujemy większość klawiszy funkcyjnych, strzałki w naturalnym miejscu, a całość nadal jest kompaktowa i nie zajmuje niepotrzebnie miejsca na biurku. Wizualnie HE80 jest po prostu estetyczna -nieprzekombinowana, bez gamingowych akcentów, które psują ogólną harmonię. Pasuje zarówno do biurka z RGB i figurkami, jak i do bardziej „dorosłego” setupu. Ten design naprawdę przypadł mi do gustu i doceniam, że producent poszedł właśnie w tę stronę.

Podświetlenie

RGB w Epomakerze HE80 wypada zaskakująco dobrze jak na ten segment cenowy. Kolory są żywe i równomierne, natomiast nie przenikają przez nakładki ze względu na brak tzw. shine-through w keycapach. Do wyboru mamy standardowy zestaw efektów, ale nie brakuje również kilku bardziej zaawansowanych, które faktycznie wyglądają ciekawie po zmroku. Wszystko da się przełączać zarówno skrótami klawiaturowymi, jak i przez przeglądarkowe oprogramowanie, choć aplikacja daje większą wygodę.

Co więcej, jeśli ktoś chce mocniej wyeksponować RGB, wystarczy sięgnąć po przezroczyste keycapy dołączone do zestawu. Nie każdy jest fanem tej estetyki, ale fakt, że Epomaker daje taką możliwość, jest dużym plusem. Ja natomiast wybieram estetykę i czerń, więc na moim modelu pozostają w pełni czarne keycapy.

Keycapy

Fabryczne keycapy wykonano z PBT w technologii Double-Shot, w profilu Cherry. To klasyczny wybór, który od lat sprawdza się najlepiej – są odporne na wyświecanie, mają przyjemną, lekko matową fakturę i powinny wytrzymać długie użytkowanie bez większych oznak zużycia. Legendy są czytelne i estetyczne, a profil Cherry nadaje całości charakterystyczny, niski i wygodny układ, który wielu osobom po prostu „siedzi” najlepiej. Trzeba jednak wspomnieć, że profil keycapów to sprawa bardzo indywidualna i warto samemu sprawdzić, co nam najbardziej pasuje.

W zestawie znajdziemy też kilka przezroczystych, fioletowych keycapów wykonanych z poliwęglanu. Można je założyć na klawisze, które mają wyeksponować podświetlenie, albo potraktować jako ciekawy akcent wizualny. Nie jest to rozwiązanie dla każdego, ale jako dodatek wypada świetnie – zwłaszcza że rzadko który producent dorzuca takie elementy fabrycznie.

Przełączniki i stabilizatory

To tutaj zaczyna się prawdziwa zabawa, bo Epomaker HE80 korzysta z przełączników hall-effect MagneX, i jest to największe zaskoczenie, jakie producent mógł nam zaserwować w tej cenie. Kiedyś klawiatury z takimi przełącznikami były ścisłą niszą, na którą mogli sobie pozwolić tylko ci, którzy mieli przygotowane około 1000 zł na klawiaturę.

Przełączniki hall-effect rejestrują pozycję klawisza magnetycznie, a nie poprzez fizyczny styk. Dzięki temu punkt aktywacji można regulować z bardzo dużą precyzją – w HE80 jest to zakres od ok. 0.2 mm w górę, regulowany programowo co 0,02 mm. To absolutnie topowy poziom jeśli mówimy o klawiaturach w podobnej półce cenowej.

W praktyce daje to możliwość dostosowania klawiatury do bardzo różnych stylów:

• szybkie, ekstremalnie lekkie aktywacje do agresywnej rozgrywki kompetetywnej.
• bardziej stabilne, wyższe progi aktywacji do pisania.
• funkcja Rapid Trigger, które resetują klawisz natychmiast po zwolnieniu naszego palca – obecnie podstawa w rozgrywkach na wyższym poziomie w takich grach jak chociażby Valorant czy CS 2.

Wrażenia z użytkowania są również bardzo pozytywne. Przełączniki działają płynnie, są lekkie, ale nie „gumowe”, mają przyjemny dźwięk i są bardziej precyzyjne niż klasyczne przełączniki liniowe. Do tego hotswap w HE80 pozwala wymieniać je w locie, więc eksperymentowanie jest banalnie proste. Trzeba natomiast uważać, ponieważ socket nie obsługuje każdego rodzaju przełącznika, przed zakupem danych przełączników polecam wykonać uważny research na ten temat.

Stabilizatory natomiast prezentują się solidnie już po wyjęciu z pudełka. Nie ma tu dramatycznego klekotu czy suchych, głośnych dźwięków, które czasem spotyka się nawet w droższych konstrukcjach. Oczywiście entuzjaści modowania nadal mogą je lekko przesmarować, ale stockowo są co najmniej dobre i dla 99% osób będą najzwyczajniej bardzo przyjemne.

Łączność

Warto podkreślić, że Epomaker HE80 w tej wersji jest klawiaturą wyłącznie przewodową.

Nie ma wbudowanej baterii i nie oferuje łączności Bluetooth ani 2,4 GHz. To decyzja projektowa, która może być zarówno zaletą, jak i wadą – w zależności od oczekiwań użytkownika. Myślę jednak, że w klawiaturach tego typu, skierowanych do graczy oczekujących jak najlepszego performance, jest to rozwiązanie jak najbardziej celowe.

Jeśli ktoś korzysta z komputera przy biurku i nie zależy mu na bezprzewodowości, kabel w HE80 nie powinien stanowić żadnego problemu.

Oprogramowanie

Epomaker HE80 korzysta z web-drivera działającego w przeglądarce, więc nie mamy klasycznej aplikacji instalowanej w systemie. Na pierwszy rzut oka może wydawać się to nietypowe, ale w praktyce działa całkiem sprawnie i pozwala na naprawdę szeroką konfigurację klawiatury.

W programie możemy ustawić praktycznie wszystko, co ważne: reakcję przełączników, punkt aktywacji, makra, funkcję double-key action czy SOCD. Oczywiście sterowanie podświetleniem RGB jest w pełni dostępne i możemy wybierać spośród gotowych efektów lub ustawiać własne. Interfejs jest przejrzysty, wszystko opisano w prosty sposób, więc łatwo odnaleźć potrzebne opcje.

Trzeba jednak pamiętać, że nie każda przeglądarka współpracuje idealnie. U mnie sporadycznie zdarzało się, że Edge nie chciał wczytać całego panelu aplikacji. Poza tym nie mamy lokalnego programu, więc wszystko odbywa się online. Według mnie i tak ten sposób oprogramowania jest najlepszy, mimo że ma swoje wady i zalety.

Pod względem możliwości oprogramowanie jest naprawdę dobre i daje pełną kontrolę nad klawiaturą. Od podświetlenia po precyzyjną regulację przełączników — praktycznie wszystko można dopasować do własnych potrzeb. Nie ma tu fajerwerków jak w topowych modelach, ale wszystko, co naprawdę przydatne, jest dostępne. Jedyne, co według mnie można dopracować, to design i szata graficzna, które, mówiąc wprost, są po prostu słabe i minimalnie utrudniają korzystanie oraz nawigację po stronie.

Podsumowanie Epomaker HE80

Szczerze mówiąc, Epomaker HE80 zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie i w mojej opinii jest jednym z ciekawszych produktów w swojej półce cenowej. Lekka, plastikowa, ale solidnie spasowana obudowa sprawia, że klawiatura stoi stabilnie, nie trzeszczy i pisze się na niej po prostu przyjemnie. Dodatkowo kompaktowy układ 75% świetnie łączy funkcjonalność z oszczędnością miejsca na biurku.

Największym atutem HE80 są przełączniki MagneX hall-effect. Dają bardzo precyzyjne i responsywne wrażenia z pisania, a funkcje takie jak Rapid Trigger oraz regulacja punktu aktywacji stanowią dużą przewagę w grach, szczególnie w szybkich tytułach FPS czy RTS.

Czy HE80 jest sprzętem dla każdego? Jeżeli szukacie przewodowej klawiatury oferującej hall-effect, możliwość modyfikacji oraz dobrą jakość wykonania, to moim zdaniem Epomaker HE80 jest naprawdę ciekawą propozycją, szczególnie w tej półce cenowej.

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Dziś na moim stole leży Asus ROG Harpe Mini Core, czyli budżetowa propozycja od Asusa, która na pierwszy rzut oka zachwyca specyfikacją i wyróżnia się ciekawym kształtem. Czy Harpe Mini Core zdoła sprostać moim dość wysokim oczekiwaniom wobec myszy przewodowych? Tego na razie nie wiem — choć mam pewne przeczucia.

Specyfikacja

⦁ typ produktu: mysz dla graczy
⦁ łączność: przewodowa
⦁ sensor: optyczny 12 000 DPI
⦁ przełączniki główne: Optyczne ROG Micro Switch II
⦁ waga: 52g
⦁ gwarancja: 2 lata
⦁ cena: 159,99zł
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta. 

Opakowanie i jego zawartość

Asus ROG od zawsze kojarzył mi się z estetycznymi opakowaniami swoich produktów. Tutaj jest podobnie – zdecydowanie jest na czym oko zawiesić. Harpe Mini Core dociera do nas w niewielkim, prostokątnym kartoniku pełniącym rolę obwoluty, która otacza właściwe, twarde pudełko. To jedno z tych opakowań, które naprawdę dobrze zabezpieczają myszkę przed fantazjami kurierów, więc o transport bym się nie martwił. Jeśli chodzi o design – połączenie czerwieni z czernią wygląda świetnie, a opalizujące wstawki nadają całości charakteru.

Niestety zawartość środka wypada wyjątkowo biednie. Oprócz samej myszki zapakowanej w coś, co przypomina woreczek, oraz garści naklejek i dokumentacji, nie znajdziemy tu absolutnie nic więcej. Szkoda, bo zapowiadało się naprawdę dobrze, a brak nawet najzwyklejszych zapasowych ślizgaczy po prostu boli.

Jakość wykonania i wygląd

Tutaj pozytywne zaskoczenie. ROG Harpe Mini to jeden z tych gryzoni, przy których czuć, że został zaprojektowany przez kogoś, kto naprawdę zna się na rzeczy. Myszka jest bardzo sztywna, nic nie skrzypi, nie wydaje żadnych niepożądanych dźwięków przy ściskaniu i nie ugina się — niezależnie od tego, którą ściankę naciskamy. To samo można powiedzieć o jakości materiałów. Harpe Mini wykonano z plastiku, najprawdopodobniej ABS, o matowym wykończeniu. Od razu czuć, że to tworzywo wyższej jakości, dające w dłoni wrażenie materiału „premium”. Niestety, konstrukcja łatwo łapie odciski palców, choć przy zachowaniu podstawowej higieny nie jest to szczególnie uciążliwe.

Pod względem wyglądu myszka jest raczej stonowana, ale nie brakuje jej charakteru. Urządzenie dostępne jest wyłącznie w czarnej wersji kolorystycznej, z mlecznobiałymi wstawkami podświetlenia RGB – o wariancie białym można jedynie pomarzyć. Podświetlane są rolka oraz duże logo ROG na tyle gryzonia. Naturalnie Asus zadbał, by iluminacja była w pełni programowalna, więc można szybko zmienić efekt lub całkowicie wyłączyć podświetlenie, jeśli nie przepadasz za świecidełkami. Sympatycznym detalem jest też niewielki, wklęsły napis ROG z przodu lewej ścianki — drobiazg, ale cieszy, zwłaszcza w czasach, gdy wiele myszy wygląda praktycznie tak samo.

Powierzchnia

Gładko, gładziutko i jeszcze gładziej. Plastik w Harpe Mini jest niemal równie gładki jak pupcia niemowlaka – nie znajdziemy tu żadnej dodatkowej faktury, która miałaby poprawiać pewność chwytu. Na szczęście zastosowany coating ma delikatnie gumowe wykończenie, co w praktyce faktycznie pomaga i w pewnym stopniu rekompensuje brak klasycznej chropowatej powierzchni. Osobiście nadal preferuję grubszy, wyraźnie teksturowany coating, ale nie mogę powiedzieć, że ten użyty w Harpe Mini nie spełnia swojej roli. W codziennym użytkowaniu sprawdza się naprawdę dobrze.

Przyciski główne, boczne i scroll

Rog kontynuuje dobrą passę, bo główne klikacze w Harpe Mini są zaskakująco dobre i przyjemne — zwłaszcza jak na autorskie przełączniki Asusa. Pod plastikowymi łopatkami znajdziemy optyczne ROG Micro Switch II. Optyki mają swoją specyficzną, ale moim zdaniem bardzo satysfakcjonującą manierę działania. Są stosunkowo lekkie, choć wcale nie „przypadkowo” łatwe do aktywowania. Klik jest maksymalnie sprężysty i precyzyjny, a wyczucie łopatki wyjątkowo intuicyjne, bo przełącznik reaguje bardzo „dotykowo”.

W głównych klikaczach nie uświadczymy żadnego post-travelu, a pre-travel jest minimalny. Overtravel jest obecny, ale na tyle lekki, że w praktyce trudno go wyczuć – wspominam o nim tylko dla formalności. Sam feeling u podstawy przypomina mi przełączniki z Roccat Burst, choć nie są tak twarde, agresywne i „zadziorne” jak tytanowe switche tamtego producenta. Na spodzie myszki znajduje się przycisk do zmiany DPI, co uważam za najlepsze rozwiązanie – umieszczenie go tam minimalizuje ryzyko przypadkowej aktywacji podczas grania, a jednocześnie pozwala szybko dostosować czułość, kiedy jest to potrzebne.

Dodatkowo Harpe Mini Core posiada hotswap na zwykłe, 3-pinowe przełączniki! To ogromny plus – prawdziwa gratka dla majsterkowiczów oraz osób ceniących długowieczność sprzętu. Jeśli któryś switch ulegnie uszkodzeniu, wystarczy podmienić go na dowolny 3-pinowy microswitch dostępny na rynku i można wracać do gry. Za to Asusowi należy się naprawdę duży plus.

Boczne przyciski również pozytywnie zaskakują. Producent nie podaje, z jakich przełączników korzysta, ale sądząc po odczuciach, wybór był bardzo dobry. Boczniaki w Harpe Mini są czułe, płytkie (w pozytywnym sensie) i absolutnie nie gąbczaste. Nie ma tu żadnego post ani pre-travelu, żadnych luzów czy irytujących niedoskonałości – są wyjątkowo sztywne i zwarte.

Na plus działa też ich konstrukcja: są małe, osadzone dość wysoko i wysunięte lekko do przodu. W praktyce korzystało mi się z nich bardzo wygodnie i szczerze mówiąc, to jedne z przyjemniejszych bocznych przycisków, jakie testowałem w ostatnim czasie.

Scroll także nie jest najnudniejszym elementem tego gryzonia. Enkoder pozostaje niewiadomą, ale od razu czuć, że to konstrukcja skierowana do osób lubiących wyraźnie wyczuwalne stopnie. Rolka pracuje z przyjemnym, lecz niemęczącym oporem, a każdy skok jest wyraźnie zaakcentowany. Zdecydowanie nie jest to lekki, pływający scroll – mamy tutaj pełną kontrolę nad ruchem.

Guma nałożona na plastikowe kółko posiada skośne nacięcia, które poprawiają przyczepność i sprawiają, że opuszek palca pewnie trzyma się rolki. W praktyce działa to bardzo dobrze i dopełnia ogólnego, solidnego wrażenia z użytkowania.

Ślizgacze i przewód

Czy wreszcie trafi się jakiś słabszy element gryzonia od Asusa? Wygląda na to, że nie dziś. Ślizgacze zamontowane w Harpe Mini Core absolutnie nie odstają jakością od reszty konstrukcji. Najprawdopodobniej wykonano je z czystego białego PTFE, materiału, który od lat króluje w topowych myszkach gamingowych.

Łyżwy są grube, mają zaokrąglone krawędzie i zapewniają bardzo przyjemny, gładki ślizg. Co ważne, nie zauważyłem, aby w jakikolwiek sposób się rysowały lub zużywały. Pod tym względem naprawdę nie mam do czego się przyczepić. Solidna robota!

Przewód niestety trochę mnie rozczarował. Nie mogę powiedzieć, że jest zły, ale zdecydowanie odstaje od poziomu topowych myszek przewodowych. Jest dość sztywny, choć zaskakująco dobrze układa się na biurku, więc nie jest to aż tak odczuwalne. Przy użyciu mouse bungee staje się niemal niewyczuwalny, choć nadal nie dorównuje rozwiązaniom takim jak w Endgame Gear. W tej cenie jednak można wybaczyć, że nie jest perfekcyjny, a jedynie solidny jak przystało na typowy kabel typu paracord.

Sensor i pomiary

Czujnik to jedna wielka niewiadoma w Harpe Mini Core. Producent podaje jedynie, że rozpędza się do 12 000 DPI, jego maksymalna prędkość to 300 IPS, a maksymalne przeciążenie wynosi 35 G. Jest to najprawdopodobniej element, na którym minimalnie zaoszczędzono w tym gryzoniu. Nie zrozumcie mnie źle – uważam, że to całkiem dobry ruch producenta, ponieważ sensory w dzisiejszych czasach w praktyce nie różnią się niczym.

Wracając do samego sensora, muszę przyznać, że jest to wciąż bardzo dobre oczko. Tak jak wspominałem, nie zauważyłem żadnych wad związanych z trackingiem, interpolacją, jitteringiem czy dewiacją DPI. Parametr LOD został ustawiony dość nisko, co powinno pomóc graczom używającym niższych czułości. Częstotliwość próbkowania wynosi 1000 Hz, co moim zdaniem jest w pełni wystarczające w tak budżetowej myszce.

Test przeprowadzony za pomocą programu Enotus MouseTest.

Kształt i waga

Przechodzimy do najciekawszego punktu, czyli kształtu. Asus ROG Harpe Mini Core to gryzoń zdecydowanie należący do mniejszych i nieco niższych. Jego hump został minimalnie wysunięty do tyłu, co jest fajnym gestem w stronę graczy używających chwytu claw. Nie jest to na pewno unikalny kształt, ale zdecydowanie wyróżnia się na tle rynku i może dobrze zapełnić niszę małych gryzoni w rozsądnej cenie.

Mi osobiście najwygodniej używało się agresywnego claw, natomiast bardziej zrelaksowane wersje były dla mnie zbyt duże ze względu na rozmiary Harpe Mini. Fingertip był drugim chwytem, który sprawdzał się podczas rozgrywki, i pod ten chwyt mogę go z czystym sumieniem polecić. Palm i jego wariacje w 99% przypadków odpadają, chyba że posiadasz bardzo krótką dłoń, choć wtedy wciąż szukałbym czegoś bardziej dopasowanego do tego chwytu.

Myszka od Asusa, mimo bardzo dobrego wykonania i spasowania, może pochwalić się całkiem niską wagą wynoszącą 52 g. Nie jest to niewiadomo jak mała masa, szczególnie biorąc pod uwagę, że gryzoń jest mały i przewodowy, ale nie ma na co narzekać. Harpe Mini można zaliczyć do myszek lekkich, aczkolwiek dalej balansuje między kategorią lekkiej a ultralekkiej, w zależności od tego, jak definiuje się te pojęcia. Trzeba też wspomnieć o rozkładzie masy, który jest prawie idealny, choć minimalnie środek ciężkości przesunął się ku przodowi gryzonia. Nie jest to jednak w ogóle odczuwalne podczas codziennego grania czy normalnego użytkowania.

Oprogramowanie

Tego się nie spodziewałem, a mam na myśli aplikację działającą w przeglądarce. Chyba nie muszę wspominać, że jest to jedna z lepszych opcji oprogramowania sterującego naszym urządzeniem. Nie obciąża ono naszego sprzętu, po prostu wchodzimy na stronę, ustawiamy wszystko, co nas interesuje, zapisujemy i wychodzimy. Nie musimy pobierać kolejnej zbędnej aplikacji, która uruchamia się przy starcie systemu i później niepotrzebnie zaniża liczbę FPS w grach.

Gear Link, bo tak właśnie nazywa się aplikacja Asusa, jest całkiem dobra, choć nie idealna. Przede wszystkim brakuje mi w niej czytelności i prostoty – według mnie jest nieco chaotyczna, a poszczególne opcje rozmieszczono dość dziwnie i nieczytelnie. Nie zmienia to jednak faktu, że w Gear Link możemy ustawić praktycznie wszystko, co nas interesuje, zaczynając od DPI, a kończąc aż na podświetleniu RGB.

Asus Rog Harpe Mini Core – podsumowanie

Propozycja tańszej myszki gamingowej ze stajni ROG na prawdę mnie zaciekawiła. Można powiedzieć, że sprostała moim oczekiwaniom, a nawet czasem zaskoczyła nad wyraz. Najciekawszym jej elementem według mnie jest kształt, którego próżno szukać w innych tanich myszkach, dodatkowo jakość wykonania, spasowanie i ogólne odczucie stoi również na bardzo wysokim poziomie. Jedynymi jej bolączkami są tak na prawdę minimalnie zbyt sztywny przewód oraz trochę wybrakowanego wyposażenie.

Jeśli wiesz na co się piszesz i nie odrzucasz myszki ze względu na przewód oraz szukasz mniejszego urządzenia to Harpe Mini Core może być strzałem w dziesiątke. Szczerze mówiąc nie znam drugiego tak małego i jakościowego gryzonia w tak atrakcyjnej cenie. Z czystym sumieniem moge go polecić, a w szczególności dla użytkowników chwytu claw oraz fingertip.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Asus ROG, która udostępniła sprzęt do testów.