Specyfikacja

Opakowanie

Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded przychodzi do nas w imponującym, czarno-fioletowym pudełku, które od razu sygnalizuje premium charakter produktu. Na froncie znajdziemy wizualizację pada wraz z opisem najważniejszych funkcji, choć brakuje mi pełnej specyfikacji technicznej – drobny mankament za te pieniądze.

Prawdziwą perełką jest jednak zawartość zestawu. Po otwarciu kartonika naszym oczom ukazuje się wytrzymałe, profilowane etui transportowe, w którym zmieści się cały komplet akcesoriów. To rozwiązanie doceni każdy, kto często podróżuje z padem czy uczestniczy w turniejach.

W zestawie znajdziemy kontroler Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded, adapter 2.4GHz, kabel USB-C (3 metry, pleciony), śrubokręt precyzyjny, dwie wymienne ramki analogów (okrągłą i ośmiokątną), trzy różne D-pady, dwie nakładki na analogi, moduł Fightpad (w wersjach konsolowych) oraz dokumentację.

Jakość opakowania i prezentacji stoi na poziomie, jakiego oczekiwałbym od produktu tej klasy cenowej. Etui robi naprawdę solidne wrażenie i będzie służyć latami.

Wstępne odczucia i obserwacje

Biorąc Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded do ręki od razu czuć masywność konstrukcji. Pad jest zauważalnie większy i cięższy od standardowego kontrolera Xbox Series, co może być zarówno zaletą, jak i wadą w zależności od preferencji użytkownika.

Ergonomia wypada solidnie, choć wymaga okresu przyzwyczajenia się do nieco innej geometrii. Teksturowane gripy zapewniają pewny chwyt, a materiały użyte do konstrukcji sprawiają wrażenie premium. Masywna konstrukcja może początkowo dziwić, ale z czasem staje się bardziej naturalna w użyciu.

Zastosowane analogi Hall Effect działają precyzyjnie i rzeczywiście eliminują problem driftu. Płynność jest na wysokim poziomie, choć nie powiem, żeby różnica była drastycznie odczuwalna w porównaniu do mojego głównego pada ZD O+ Excellence z analogami wymienionymi na TMR.

Modularność i konstrukcja

Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded oferuje naprawdę imponujący poziom modularności. System wymiany modułów jest przemyślany i intuicyjny – wystarczy wykręcić kilka śrubek dołączonym śrubokrętem, aby wymienić cały moduł zawierający analog i przyciski.

Lewy moduł można odwrócić, co pozwala na przełączenie między układem asymetrycznym (jak w Xbox) a symetrycznym (jak w DualShock). To funkcja, którą docenią gracze przyzwyczajeni do różnych standardów, szczególnie ci przechodzący między platformami.

Prawy moduł standardowo zawiera analog i przyciski ABXY. W testowanej przeze mnie wersji PC Edition producent umieścił w centralnej części kontrolera dotykowy trackpad, który pozwala na kontrolę kursora myszy bez odrywania rąk od pada. To ciekawa funkcja dedykowana użytkownikom PC, choć trzeba przyznać, że wymaga pewnego przyzwyczajenia.

Jakość wykonania modułów Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded stoi na solidnym poziomie. Spasowanie jest precyzyjne, a mechanizm blokujący zapewnia stabilne połączenie. Nie zauważyłem żadnych luzów czy problemów z kontaktem podczas intensywnych sesji.

Triggery – wymagają przyzwyczajenia

Triggery w Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded to element, który wymaga pewnego przyzwyczajenia. Feeling L2/R2 różni się od tego, co znamy ze standardowych kontrolerów – ma nieco bardziej gumowate odczucie, które może początkowo dziwić graczy przyzwyczajonych do innych rozwiązań.

Mimo że pad oferuje zaawansowane funkcje jak 5-stopniową regulację i Hair-Trigger mode, podstawowe odczucie mechaniczne wymaga adaptacji. To szczególnie zauważalne w grach wyścigowych, gdzie precyzyjne dozowanie gazu staje się nieco mniej intuicyjne niż w przypadku klasycznych triggerów.

5-stopniowa blokada w Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded pozwala dostosować skok triggerów do własnych preferencji, co może znacząco poprawić responsywność w odpowiednich gatunkach. Hair-Trigger mode skraca skok do minimum, co sprawdzi się doskonale w shooterach, gdzie szybkość reakcji jest kluczowa.

Analogi i D-Pad

Analogi Hall Effect w Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded zasługują na pochwałę. Precyzja jest na wysokim poziomie, a możliwość wymiany nakładek i ramek pozwala na dostosowanie kontrolera do konkretnego gatunku gier. Ośmiokątne ramki sprawdzają się świetnie w grach platformowych, podczas gdy standardowe okrągłe lepiej nadają się do shooterów.

Deadzone jest precyzyjnie ustawiona fabrycznie, ale można ją dodatkowo dostroić w aplikacji. Responsywność analogów pozostaje na stałym poziomie przez cały zakres ruchu, co jest szczególnie ważne w precyzyjnych grach.

D-Pad w Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded oferuje przyzwoitą responsywność, choć nie dorównuje najlepszym modelom na rynku. Możliwość wymiany między trzema wariantami (standardowy, diamentowy i okrągły) to miłe urozmaicenie, które docenią perfekcjoniści. Każdy wariant ma nieco inne charakterystyki – standardowy sprawdza się uniwersalnie, diamentowy lepiej w grach bijatyka, a okrągły w tytułach wymagających płynnych ruchów kołowych.

Software i konfiguracja

Aplikacja Victrix Control Hub dostępna na PC oferuje imponujący zakres możliwości personalizacji. Możemy zmieniać mapy przycisków, dostosowywać martwe strefy analogów, konfigurować profile EQ dla audio, aktualizować firmware i przeprowadzać diagnostykę.

Szczególnie przydatna jest funkcja kalibracji analogów, która pozwala na precyzyjne dostrojenie responsywności. Proces konfiguracji jest intuicyjny, choć początkującym może zająć trochę czasu oswojenie się ze wszystkimi opcjami.

Profile można przełączać bezpośrednio na padzie, co jest praktyczne podczas szybkich zmian między grami różnych gatunków. Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded pamięta do trzech różnych konfiguracji, co powinno wystarczyć większości użytkowników.

Interface aplikacji jest przejrzysty i logicznie zorganizowany. Wszystkie zmiany wprowadzane są w czasie rzeczywistym, co ułatwia dostrojenie ustawień podczas testowania w grze.

Łączność i bateria

Pod względem łączności Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded prezentuje się solidnie. Zasięg 2.4GHz jest wystarczający do komfortowego grania, a opóźnienia pozostają na akceptowalnym poziomie. Bluetooth sprawdza się w mniej wymagających zastosowaniach.

Podczas testów nie doświadczyłem problemów z rozłączaniem czy przerwami w transmisji. Dongle 2.4GHz jest kompaktowy i nie blokuje sąsiadujących portów USB.

Deklarowane 20 godzin pracy na baterii w praktyce wynosi około 14-15 godzin przy intensywnym korzystaniu, co nadal jest bardzo dobrym wynikiem jak na tak zaawansowany kontroler. Ładowanie przez USB-C przebiega sprawnie i można grać podczas ładowania.

Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded oferuje również możliwość podłączenia słuchawek przez port 3.5mm. Jakość audio jest przyzwoita, a dodatkowe kontrolki głośności na padzie ułatwiają szybkie dostosowanie poziomu dźwięku.

Cena i konkurencja

Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded w Polsce kosztuje 849 złotych, co plasuje go w segmencie premium gamingowych kontrolerów. To cena porównywalna z innymi high-endowymi rozwiązaniami na rynku, takimi jak Microsoft Elite czy Sony DualSense Edge.

W tej półce cenowej konkurencja jest spora, ale niewiele produktów oferuje tak zaawansowaną modularność. System wymienny modułów, analogi Hall Effect i bogata konfiguracja to funkcje, które uzasadniają premium positioning tego produktu.

Warto też wspomnieć, że mało znane firmy z Państwa Środka oferują podobne rozwiązania modularne za niższą cenę. Choć może brakuje im rozpoznawalności marki i wsparcia serwisowego, to funkcjonalność często bywa porównywalna. Z drugiej strony jeśli Turtle Beach jako duża, rozpoznawalna firma wprowadzi tego typu rozwiązania do mainstreamu, możemy spodziewać się rozwoju tej kategorii w nadchodzących latach – konkurencja zmusi innych producentów do innowacji.

Podsumowanie

Po dwóch tygodniach testów Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded okazuje się produktem o dużym potencjale, choć nie bez pewnych kompromisów. System wymiany modułów funkcjonuje świetnie, a analogi Hall Effect rzeczywiście eliminują problem driftu – to niewątpliwe atuty tego kontrolera.

Modularność to główna karta przetargowa tego pada. Możliwość dostosowania układu do własnych preferencji, wymiana D-padów czy analogów to funkcje, które docenią entuzjaści spersonalizowanego sprzętu. Trackpad w wersji PC Edition dodaje dodatkową funkcjonalność dedykowaną użytkownikom komputerów.

Triggery w Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded wymagają przyzwyczajenia się do nieco innego feelingu niż w standardowych kontrolerach. Dla niektórych graczy może to być kwestia adaptacji, podczas gdy inni mogą preferować bardziej tradycyjne rozwiązania. 5-stopniowa regulacja i Hair-Trigger mode oferują jednak szerokie możliwości personalizacji.

Jak mówią starsi: „każdy kij ma dwa końce”, a Turtle Beach Victrix Pro BFG Reloaded to produkt, który przemawia do konkretnej grupy użytkowników. Masywna konstrukcja, zaawansowane opcje konfiguracji i premium materiały znajdą uznanie wśród graczy ceniących sobie możliwości dostosowania sprzętu do własnych potrzeb.

Płynność oprogramowania, długa żywotność baterii i solidna jakość wykonania modułów to aspekty, które zasługują na pochwałę. Premium opakowanie z etui transportowym również świadczy o dbałości o detale. To kontroler skierowany do osób, które wiedzą czego szukają i gotowe są zapłacić za zaawansowaną funkcjonalność.

Sprawdź także recenzję gamingowej myszki również od marki Turtle Beach

Opakowanie

Model N1 HD przychodzi do nas zapakowany w opakowanie w barwach producenta – biało-brązowy karton. Na jego froncie mamy render przedstawiający kontroler z nieco rozpisanymi podstawowymi cechami. To samo znajduje się w sumie na tyle. Wewnątrz, owinięty w karton, znajdziemy kontroler, papierologię, przewód USB i odbiornik 2,4 GHz.

Specyfikacja

• Layout: Switch
• Kompatybilność: PC, Mobile, Nintendo Switch (obie wersje)
• Łączność: Przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth, NFC (Amiibo)
• Analogi: Hall Effect (HallPi)
• Triggery: Membranowe (cyfrowe)
• Przełączniki główne: Membranowe pod ABXY, Mechaniczne pod D-Padem
• Przełączniki dodatkowe: 2 z tyłu
• Silniki wibracyjne: 2 ALPS
• Żyroskop: obecny
• Bateria: 1000 mAh
• Polling rate: 500 Hz (przewodowo), 800 Hz (2,4 GHz)
• Dostępne wersje kolorystyczne: Czarna, Biała, Różowa
• Stacja dokująca: Brak
• Cena: ok. 160 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta i własnych obserwacji.

Wstępne odczucia i obserwacje

Zaczynając od odbiornika – ten jest zabójczo prosty, nieduży, z lekko zaokrąglonymi rogami i przyciskiem do parowania. Nic nadzwyczajnego, działa jak odbiornik.

Idąc do samego kontrolera, N1 HD jest raczej małą konstrukcją. Może nie jest to poziom legendarnego 8BitDo Ultimate 2C, jednak należy do jednych z mniejszych. W dłoniach niestety układa się przeciętnie. Musiałem go trzymać z dość nieprzyjemnym i niedającym pewności, bardzo wycofanym chwytem, więc niestety, ale tutaj idzie mu to już na minus. Sama jakość wykonania na szczęście jest poprawna jak na ten pułap cenowy.

Analogi to – jak zdołałem się zorientować – jakaś forma Hall Effect od HallPi. Czyli feelingowo są jak każde inne HallPi, nie zauważyłem tu różnic. Same topy analogów są proste do bólu – całkowicie z plastiku, bez metalowych ringów i ogumowane twardym tworzywem, które raczej nie lubi się z trzymaniem palca.

Idąc w stronę przełączników ABXY, feelingowo są bardzo dobre, ale znów pojawiają się zastrzeżenia – tym razem co do ich umiejscowienia, nie ich feelingu. Problem leży w tym, iż są one zbyt blisko prawego analoga, co powodowało, że w czasie grania w gry opierające się stricte na szybkim naciskaniu ich (takich jak NieR:Automata czy AI Limit) zdarzało mi się przypadkiem poruszyć analogiem, co potrafiło irytować. D-Pad jest zaś po prostu dobry. Ciężki, precyzyjny, ale brakuje mu w mojej opinii nieco lekkości pracy i tactility do ideału.

Idąc na top, mamy tu triggery i bumpery. Tutaj kolejne dwie wady, bo one są tragiczne. Te pierwsze są za małe, mają zbyt liniowy i niski skok i w połączeniu z wielkością samego pada nie dają świetnych odczuć z użytkowania. To samo tyczy się też bumperów.

Idąc na tył, mamy dwa bardzo podstawowe, remapowalne przełączniki. Ich feeling nie jest najgorszy. Jest nieco zbyt pusty, ale użytkowanie ich jest całkiem przyjemne. W mojej opinii mogłyby być umiejscowione nieco bliżej brzegu, jednak to już czepianie się o minimalne detale.

Zajrzyjmy do środka

Jak mogliście zauważyć, w ostatnich kilku swoich tekstach postanowiłem pominąć kwestię teardownu, nawet w tych ciekawszych konstrukcjach. Będąc szczerym, realnie mimo wszystko robiłem to, ale że nie było nic ciekawego do napisania, to pomijałem pisanie milionowy raz tego samego. Jednak w modelu N1 HD zainteresowała mnie jedna rzecz. Paradoksalnie, jak na tak prosty i mały kontroler, jest on ciężki. Nie jest to jakaś horrendalnie wysoka masa, jednak coś mi tu nie pasowało.

Po krótkim ważeniu w dłoniach doszedłem do wniosku, że spora część tej masy spoczywa w uchwytach. Nie miało to nieco sensu, ponieważ silniki HD Rumble od ALPS są raczej montowane na pogo pinach na PCB, nie na przewodach – głównie przez ich kształt. Tak więc postanowiłem otworzyć kontroler. Ukazało mi się tam coś, co sprawiło, że niemal wybuchnąłem śmiechem. Nakrętka. Tak, dobrze widzicie – nakrętka (najpewniej M20, byłem zbyt leniwy, żeby zmierzyć), dość niedbale owinięta pianką, umieszczona w miejscu silników wibracyjnych. Po co? Nie mam pewności. Może kwestia wyważenia – przez dość ciężkie płytki kontroler byłby mocno wyważony do frontu, co byłoby nieco niewygodne. Ale nadal – zabawna sprawa.

Testy syntetyczne

Zaczynając od opóźnień przełączników – przewodowy Xinput oferuje nam około 7 ms przy 500 Hz, 2,4 GHz około 10 ms przy 1000 Hz. Switch mode po donglu daje nam 35 ms przy 125 Hz i, co ciekawe, niższe 25 ms po Bluetooth, ale przy 70 Hz. Ale nadal słaby wynik.

Opóźnienia analogów to bardzo duży problem. Przewodowo zaczynamy od 52 ms, przez 70 ms po donglu w Xinput, UWAGA – 100 ms w Switch mode (tak, nie napisałem źle, 100 ms) i około 130-200 ms po Bluetooth (tu nie mam pewności, bo pomiar trwał tak długo, że przerwałem go przez spore ryzyko przegrzania solenoidu, jednak taki wynik widziałem mniej więcej).

Kalibracja analogów jest raczej przeciętna. Nie porywa wielkość zewnętrznej martwej strefy i średnie recentrowanie, ale poza tym raczej nie jest źle. Nie mamy tu osiowych martwych stref ani jakiejś wielkiej asymetrii. Liniowości niestety nie testowałem, ale patrząc na ogólny performance, raczej nie miałoby to większego sensu.

Czas pracy na baterii jest raczej standardowy – w okolicach 10 h.

Software

Model N1 HD jest zarządzany przez aplikację mobilną. Jest ona bardzo podstawowa, ale w zupełności wystarczająca do ustawienia wszelkich potrzebnych nam do szczęścia rzeczy. Jest przy tym wystarczająco przejrzysta i ciężko się w niej pogubić.

Podsumowanie Mobapad N1 HD

Szczerze, chciałbym móc polecić tego pada. Mało jest kontrolerów nastawionych stricte na integrację z platformą Nintendo, z dodatkowymi benefitami dla użytkowników PC. Jednak niestety ilość wad, jak średni feeling i słaby performance, skutecznie w mojej opinii dyskwalifikuje ten kontroler z bycia dobrą pozycją.

Recenzja była możliwa dzięki firmie Mobapad.

Opakowanie

Pro 3, podobnie jak większość 8BitDo (i wiele innych kontrolerów), przychodzi do nas w opakowaniu – myślę, iż nikt się tego nie spodziewał. Ale już tak na poważnie, Pro 3 przychodzi zapakowany dość standardowo, chciałoby się powiedzieć – jak każde 8BitDo. Na froncie obwoluty opakowania mamy nadruk przedstawiający kontroler na tle bardzo zbliżonym do koloru samego pada. Na tyle zaś mamy parę nadruków ze specyfikacją. W środku znajdziemy kontroler, stację dokującą, a w dodatkowym pudełeczku dodatkowe gałki analogów i przewód USB-C.

Specyfikacja

• Layout: symetryczny
• Kompatybilność: PC, Mobile, Nintendo Switch
• Łączność: Przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
• Analogi: TMR (HallPi)
• Triggery: Hall Effect z trigger lockiem
• Przełączniki główne: Membranowe pod ABXY, kopułkowe pod D-Padem
• Przełączniki dodatkowe: 2 na tyle + 2 na topie
• Żyroskop: Obecny (Switch i Steam mode)
• Silniki wibracyjne: Dwa, asymetryczne
• Bateria: 1000 mAh
• Dostępne wersje kolorystyczne: Szara, Classic Gray, NGC Violet
• Stacja dokująca: w zestawie
• Cena: Około 250 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta i własnych obserwacji.

Wstępne odczucia i obserwacje

Zacznę od docka, gdyż dongla omawiałem już w recenzji Ultimate 2 Wireless – fizycznie wygląda identycznie, ma te same wady i zalety. Stacja dołączona do Pro 3 jest również bardzo zbliżona do tej z Ultimate 2. A skoro jest bardzo podobna, to tak jak w Ultimate, kontroler nie jest trzymany magnetycznie, tylko luźno na niej leży. Na dole frontowej części, podobnie jak w Ultimate, mamy pasek LED informujący o ładowaniu. Złącze USB-C jest również w tym samym miejscu – we wklęsłej części docka, a pod klapką na dole, poza miejscem na dongla, mamy kilka dodatkowych akcesoriów, o których za chwilę bliżej opowiem.

Przechodząc do gwoździa programu (miejmy nadzieję, że nie do trumny), Pro 3 swoim kształtem mocno nie różni się od poprzednika i od Ultimate 2. Fakt, symetryczny layout i płaski front (nawiązujący do kontrolera Super Famicom) sprawiają, że nie da się ich bezpośrednio porównać, bo o ile Ultimate 2 uważam (i pewnie zawsze będę uważał) za okropnie niewygodny, o tyle Pro 3… używało mi się genialnie i uważam go za jeden z najwygodniejszych kontrolerów, jakie miałem w ostatnim czasie w rękach. Pewnie mnóstwo osób się ze mną nie zgodzi, jednak pamiętajmy, że jest to kwestia w pełni subiektywna. Jednak dzisiejszego obiektu testowego używało mi się najwygodniej ze wszystkich symetryków, które posiadam.

Krótko jeszcze wspominając o jakości wykonania – jest bardzo dobra, jakość plastiku jest bardzo przyjemna. Gripy są teksturowane, więc nie ma opcji dyskomfortu powodowanego przez gumę. Nie ścierają one też dłoni jak tarka do sera (tak, na ciebie patrzę, Ultimate 2.4G), ale nie sprawiają też, że kontroler trzyma się gorzej w rękach.

Przechodząc do analogów, mamy tu znaną i dość lubianą platformę od HallPi z sensorami TMR lutowanymi bezpośrednio na PCB (SMD). Co do płynności – szczerze, jak na HallPi przystało, jest bardzo dobrze, są przyjemnie wyczuwalne pod palcem, jednak nie do stanu, gdzie ich szorstkość powodowałaby dyskomfort. Analogi zostały wyposażone w anti-friction ringi i POM-ringi, co – nie oszukujmy się – powoli staje się standardem w branży. Same topy analogów są przyjemnie ogumowane, nie są najbardziej miękkie, jednak nie uciekają zawzięcie spod palca. Nie wiem, czy jako żart czy nie, ale 8BitDo do Pro 3 dołączyło topy mające (jak dobrze rozumiem) imitować kontroler arcade. Te są wykonane w pełni z plastiku i są nieco wyższe. Nieco nie rozumiem ich sensu przez brak wygody, jednak szanuję producenta za posiadanie odwagi, żeby dorzucać takie smaczki.

Kolejnym aspektem są przełączniki. Te pod ABXY są jedną z najbardziej pokręconych konstrukcji, jakie widziałem do tej pory. Ale zacznijmy od początku – są to membrany, nowe, nie znałem. Feelingowo całkiem przyjemnie się spisują, mają dość przyjemnie wyczuwalny tactile feedback, a sama ich twardość jest bardzo przyjemnie lekka. Konstrukcyjnie, jak dobrze wiem, Pro 3 wykorzystuje te same membrany co Ultimate 2C, 2, Pro 2 i inne kontrolery tego producenta, więc nie spodziewałbym się tutaj innych przeżyć – forma jest solidna.

Ale zabawa zaczyna się, gdy zerkniemy na dół docka. Zaraz, docka? Tak, gdyż w klapce na dole docka znajdziemy spory magnes, do którego przyczepiony jest dziwny przyrząd (jak zwał, tak zwał) i 4 kolorowe przełączniki bez emblematów (kolejne nawiązanie do Super Famicoma). A biorąc w ręce (a może raczej palce) nasz przyrząd i odpowiednio naciskając go na przełącznik, jesteśmy w stanie go zdjąć, gdyż są one montowane magnetycznie. Co za tym idzie, nie dość, że możemy zmienić layout przełączników z Nintendo Switch na Xbox, ale realnie możemy tworzyć własne układy z wykorzystaniem przełączników bez i z emblematami. Jedyne, czego mi brakuje, to dodatkowych szarych i kolorowych przełączników z emblematami, ale pomysł uważam za bardzo fajny.

D-Pad w Pro 3 to znowu ta sama konstrukcja co w Ultimate 2C i Ultimate 2 – konstrukcja w stylu Super Famicoma, krzyżowy, oparty o dome switche z dość przyjemną, lekką membraną. Konstrukcja, podobnie jak w wyżej wymienionych modelach, jest bardzo responsywna, inputy kątowe są łatwe do wykonania i stabilne. W skrócie – jest bardzo dobrze. Niestety (albo na szczęście) nie dostaliśmy tu opcji dodatkowej customizacji.

Na topie znajdziemy dwa triggery i dwa bumpery. Zaczynając od tych pierwszych, jest to konstrukcja oparta o sensory Hall Effect, czyli znowu niemal już standard w branży. Sama konstrukcja, bym powiedział, że jest bardziej szersza niż wyższa. Kąty natarcia nie są najgorsze – fakt, przy pełnym wciśnięciu mógłby być nieco niższy, ale są one w pełni używalne. Tuning sprężyny też jest w mojej opinii bardzo przyjemny – skok nie jest za lekki, nie za ciężki i bardzo liniowy. Mamy tutaj też trigger locka opartego o microswitch. Oferowany pre-travel jest przyjemnie niski, a tactility microswitcha nie jest zabijane przez lekką sprężynę aż tak bardzo. Nawet powiem, że lepiej mi się Pro 3 używało z włączonym trigger lockiem niż bez.

Następną kwestią do poruszenia są bumpery. Te są konstrukcją… membranową. I co więcej, mogę powiedzieć, że zakochałem się w ich feelingu. Tak, dobrze widzicie – ja, jeden z niemal już hejterów membranowych bumperów, uważam, iż konstrukcja w Pro 3 jest konstrukcją lepszą od większości opartych na microswitchach. Jest to w dużej mierze zaleta umiejscowienia membrany pod lekkim kątem w okolicy łuku. Powoduje to, że przykładana siła jest nieco bardziej prostopadła, z nieco większym skokiem, co paradoksalnie w tym wypadku jest zaletą. Idąc w stronę dwóch remapowalnych przełączników, są one dość małe, umiejscowione w linii bumperów. Jednak z tą różnicą, że są one oparte o microswitche realnie bez żadnego wyczuwalnego dampera. Ogólnie nie ma co się nad nimi rozwodzić – są po prostu świetne.

Idąc już na tył, mamy tam przełącznik zmiany trybu i dwie dodatkowe łopatki. Szczerze nie widzę sensu ich omawiania, gdyż jest to identyczna konstrukcja jak w przypadku modelu Ultimate 2. Na dole, poza diodami do konsoli Nintendo, nie ma nic ciekawego.

Testy syntetyczne

Co do testów syntetycznych, Pro 3 wypada w nich poprawnie, ale nie wybitnie. Zarówno 6 ms przewodowo, jak i 9 ms średnio po donglu nie są wynikami wybitnymi w tych czasach, jednak w mojej opinii całkowicie wystarczające. Boli tu fakt, że otrzymaliśmy tu tylko 250 Hz polling rate. Rozumiem, iż nie jest to kontroler stworzony z myślą o e-sporcie, ale wciąż można by się pokusić o lepszy performance pod tym kątem w 2025 roku. Miłym zaskoczeniem jest performance po Bluetooth w trybie Switch, oferujący około 11-12 ms opóźnienia.

Co do opóźnień analogów, przewodowo mamy około 9 ms, a po 2,4 GHz opóźnienia rosną do około 15 ms. Wyniki te są raczej przeciętne, ale w pełni używalne. Bardziej boli mnie regres w trybie Switch po Bluetooth, gdyż wzrost jest do okolic 30ms, co już nie jest aż tak przyjemnym wynikiem.

Co do kalibracji analogów, nie mam większych zastrzeżeń – wewnętrzną martwą strefę można zdjąć całkowicie, a zewnętrzna jest wystarczająco mała, żeby być pomijalna. Asymetria również wypada wzorowo. Recentrowanie (które jednak jest loterią) jest jak najbardziej dobry i raczej nie powinien być odczuwalny. Rozdzielczość ADC jest w granicach 12-bitowego ADC. Niestety w przypadku Pro 3 nie byłem w stanie przeprowadzić testów liniowości ze względu na goniące terminy i problemy z metodologią.

Czas pracy na baterii to około 12 h, co jest dość standardowym wynikiem.

Software

Pro 3 działa, podobnie jak inne nowożytne modele 8BitDo, w oparciu o Ultimate V2 software. Jednak o ile w przypadku Ultimate 2 raczej nie podszedł mi ten software, o tyle w tym wypadku zaliczył on chyba lekki reskin i jest już całkowicie używalny, chociaż do ideałów daleko mu brakuje.

Podsumowanie 8BitDo Pro 3

Chcąc podsumować Pro 3 w jednym zdaniu, mocno bym się musiał natrudzić. Niestety większość ludzi ma z tym producentem taką trochę love-hate relację. Nie chcę im nic ujmować, oczywiście, bo robią świetne, ale – nieironicznie – nudne produkty. Jednak co by tu dużo nie mówić, Pro 3 trochę przełamuje tę passę i szczerze nie widzę powodu, aby go nie polecić. Konstrukcyjnie radzi sobie wybitnie, a performance jest jak najbardziej poprawny. Może nie jest to produkt dla każdego, ale na pewno znajdzie się szerokie grono jego odbiorców.

Recenzja była możliwa dzięki uprzejmości sklepu Aknes.

Opakowanie

Opakowanie X05Pro jest inne niż w pozostałych modelach tego producenta. Karton jest biały z nadrukiem kontrolera na froncie. Na tyle zaś mamy rozpisaną nieco bardziej szczegółowo specyfikację. Wewnątrz znajdziemy kontroler w plastikowej wytłoczce wraz z odbiornikiem, przewodem USB i papierologią.

Specyfikacja

• Layout: Xbox
• Kompatybilność: PC, Mobile, Nintendo Switch
• Łączność: Przewodowa, 2,4 GHz, Mobile
• Analogi: Hall Effect (HallPi)
• Triggery: Hall Effect z trigger lockiem
• Przełączniki główne: Membranowe pod ABXY, metal dome pod D-Padem
• Przełączniki dodatkowe: dwa na topie
• Żyroskop: Brak
• Silniki wibracyjne: 2 asymetryczne + 2 w triggerach
• Polling rate: 1000 Hz (przewodowo, 2,4 GHz), 125 Hz (Bluetooth)
• Dostępne wersje kolorystyczne: Czarna, Biała, Fioletowa
• Stacja dokująca: Na razie brak
• Cena: około 150 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta i własnych obserwacji.

Wstępne odczucia i obserwacje

Odbiornik 2,4 GHz jest dość standardowych rozmiarów. Na górze znajdziemy przycisk, a nad napisem „EasySMX” znajdziemy diodę informującą o statusie parowania.

Sam kontroler, jeśli chodzi o kształt, jest czymś pomiędzy 8BitDo Ultimate 2C a GameSir SuperNova – gripy są nieco szerzej rozstawione, ale jednocześnie są sporo mniejsze. Co bardzo mi się podoba, producentowi udało się zastosować ogumowane gripy. Fakt, jakość ogumowania może nie jest wybitna (w dotyku ta guma jest bardziej jak plastik niż guma, tak szczerze), ale jest i nie powoduje – przynajmniej w moim wypadku – nadmiernej potliwości rąk. Sama jakość wykonania w tej cenie również nie jest tragiczna.

Analogi to konstrukcja od HallPi. Ich płynność jest jak najbardziej przyjemna, tak samo jak tuning sprężyny centrującej. Same topy analogów są również dość przyjemnie ogumowane i dobrze trzymają się palca. Nie otrzymaliśmy tu niestety metalowych anti-friction ringów, jedynie POM-ring na shellu, który może nie poprawi trwałości, ale na płynność ruchu bardzo pozytywnie wpływa.

Przełączniki pod ABXY to dość przyjemne membrany. Dają one lekko wyczuwalny tactile feedback i pracują przyjemnie cicho – nie mam co do nich większych zastrzeżeń. Z D-Padem niestety nie jest już tak kolorowo. Może feelingowo nie jest najgorszy, gdyż połączenie dome switchy z kołowym designem sprawia, że wykonywanie szybkich inputów jest dość proste, a sam input jest dość stabilny. Jednak nie został on wyposażony w pivot, co sprawia, że jesteśmy w stanie nacisnąć wszystkie 4 przełączniki, co może powodować już niechciane inputy.

Idąc na top, znajdziemy trzy rzeczy. W pierwszej kolejności mamy tutaj triggery, które osobiście uważam, że do złudzenia przypominają konstrukcję znaną z 8BitDo Ultimate. Duży plus, że producenci nie przesadzili z kątami natarcia czy sprężyną, przez co są one względnie przyjemne. Mamy tu również trigger locka, jednak jest to najprostsza konstrukcja oparta o stopper i bez wewnętrznego przełącznika. Co najgorsze, niestety nie mogę powiedzieć, że działa on dobrze, gdyż nie udało mi się triggerów ani razu przełączyć w tryb cyfrowy.

Bumpery i dwa remapowalne przełączniki są również żywcem wyjęte z 8BitDo. Nie widzę sensu rozwodzenia się nad nimi, bo większej różnicy w feelingu nie zauważyłem. Na tyle, poza przełącznikiem zmiany trybu pracy i stykami do obecnie nieobecnego docka, nie znajdziemy nic.

Testy syntetyczne

Jako że jestem leniwy i nie chce mi się przepisywać co recenzję sekcji o rozbiórce kontrolera, przejdę płynnie do testów. Na przełącznikach X05Pro nie wypada dramatycznie. Mamy tu około 5 ms przewodowo i 10 ms po 2,4 GHz, w obu przypadkach przy 1000 Hz polling rate. Bluetooth również wypada przyjemnie – poniżej 20 ms, no może poza Dinputem.

Jednak tutaj, jeśli mam być szczery, pozytywy się kończą. Na analogach dostajemy już sporo mniej przyjemne 12 ms przewodowo (nadal używalne, ale chciałbym zobaczyć mniej) i zdecydowanie nieużywalne 35 ms po 2,4 GHz. Mały plus, że (poza bezprzewodowym Dinputem) kontroler utrzymuje poniżej 20 ms w pozostałych testach, jednak szczerze jest to spore rozczarowanie mimo wszystko.

Kalibracja analogów w X05Pro jest w mojej opinii sporym zawodem. Zewnętrzna martwa strefa jest horrendalnie wysoka i dość asymetryczna, co nie sprzyja precyzyjnemu inputowi. Lekki plus za brak innych problemów, jak słaby recentering czy osiowe martwe strefy, jednak wynik nie jest zadowalający. Rozdzielczość analogów zaś wynosi 8 bit, co jest co najwyżej wystarczające. Liniowości nie widziałem sensu testować – kontroler i tak nie jest w stanie zaoferować nam dobrej precyzji.

Czas pracy na baterii jest raczej słaby. Po około 6 h pracy już zaczynał krzyczeć, aby go naładować.

Podsumowanie EasySMX X05Pro

Szczerze powiem, po naprawdę przyjemnym X20 i dość poprawnym D10 spodziewałem się czegoś więcej po X05Pro. Kontroler ani nie oferuje jakiegoś genialnego feelingu, ani świetnego performance. Feelingowo jest co najwyżej poprawny, a performance jest po prostu słaby. Nie mogę powiedzieć nic poza tym, iż jest to spore rozczarowanie i niestety nie mogę polecić tego produktu.

Recenzja była możliwa dzięki firmie EasySMX.

Opakowanie

Kontroler przychodzi do nas dość schludnie zapakowany. Na froncie opakowania znajdziemy render przedstawiający kontroler z rozpisanymi podstawowymi cechami, a na tyle nieco szerszy opis. Po zdjęciu obwoluty, w białym kartonie, znajdziemy sam kontroler i odbiornik 2,4 GHz. Pod nimi zaś papierologię, dodatkowe D-Pady, nakładki przełączników i przewód USB-C. Jeśli zastanawiacie się, czemu recenzja nie uwzględnia zdjęć opakowania – powód jest prosty: nie mogę ich obecnie odnaleźć.

Specyfikacja

• Layout: Xbox/Switch (zmienny)
• Kompatybilność: PC, Mobile, Nintendo Switch (zarówno 1, jak i 2)
• Łączność: Przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
• Analogi: Ginfull TMR (domyślnie)
• Triggery: Hall Effect z trigger lockiem
• Przełączniki główne: Mechaniczne
• Przełączniki dodatkowe: 4 z tyłu + 2 na topie + 2 na froncie
• Żyroskop: obecny
• Silniki wibracyjne: 2 asymetryczne + HD rumble + 2 w triggerach
• Bateria: 1500 mAh
• Polling rate: 3000 Hz przewodowo, 1000 Hz 2,4 GHz
• Dostępne wersje kolorystyczne: Biała
• Stacja dokująca: sprzedawana oddzielnie
• Cena: ok. 420 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta i własnych obserwacji.

Wstępne odczucia i obserwacje

Zaczynając od dongla – ten jest komicznie prostą konstrukcją, zwykły prostopadłościan z przyciskiem i wtyczką USB, nic specjalnego w nim nie ma. Docka, przez swoje lenistwo, też raczej pominę, bo choć otrzymałem go na testy, poza posiadaniem dwóch dodatkowych portów USB, nic ciekawego w nim nie znalazłem.

Sam kontroler zaś jest inną kwestią, bo ma mnóstwo ciekawych rozwiązań. Zaczynając od ergonomii – kształt nie jest aż tak agresywny, gripy są małe, lecz ogumowane. W rękach układa się przyzwoicie, leży raczej pewnie i nie ma się wrażenia, że ucieknie zaraz z rąk. Sam faceplate jest demontowalny i – jak dobrze wiem (a nie chce mi się sprawdzać, jeśli mam być szczery) – dodatkowe faceplate’y są dostępne.

Domyślne analogi, jakie znajdziemy w Ultimate Legend, to jakaś forma platformy full size od Ginfull. Feelingowo uważam, że są to jedne z najlepszych analogów, z jakimi miałem styczność do tej pory – liniowe, nie czuć zbytnio tarcia, a tuning sprężyny jest wręcz idealny. Jednak to nie wszystko, bo Ultimate Legend pozwala nam na lekką customizację tego aspektu. Może nie tak jak O+ Excellence, jednak mamy opcję zmiany analogów. Poza takimi dość standardowymi opcjami jak Alps RKJXV1224 i Favor Union FJR10k, mamy tu dość nowoczesne K-Silvery JS13 Pro. Feelingowo nie wyróżniają się niczym szczególnym, tak szczerze, i nie widzę zbytnio różnic w feelingu między nimi a innymi konstrukcjami z rodziny Jx13 (poza potencjometrami), ale chwalone są za swój performance.

Idąc w stronę przełączników pod ABXY, mamy tutaj bardzo ciekawy koncept – pełnowymiarowe mouse switche. Nie jest to może poziom dość mało znanego modelu Super Legend, w którym były zastosowane przełączniki optyczne, jednak jest to bardzo podobne podejście. Nie mamy tutaj też żadnego dampera, który by zwiększył pre-travel, co za tym idzie – wykonywanie szybkich inputów to niemal czysta przyjemność. D-Pad konstrukcyjnie niczym się nie różni od tego z O+ Excellence. Na froncie, w okolicach analogów, mamy też dwa przełączniki, które domyślnie odpowiadają za RGB, ale da się je zremapować. Jednak ich ułożenie sprawia, że są niemal bezużyteczne.

Idąc na top, mamy triggery, które są klasyczną konstrukcją opartą o sensory Hall Effect z mechanicznym trigger lockiem. Nie mam co do nich większych zastrzeżeń, poza faktem, że są dość spłaszczone, przez co ich użytkowanie nie jest tak przyjemne, jakbym chciał, chociaż jest dobrze. Jeszcze jednym minusikiem jest położenie przełącznika trigger locka, które jest co najwyżej tragiczne. Bumpery zaś są genialne. Podobnie jak w O+ Excellence, oparte są o mouse style switche, co sprawia, że są dość przyjemnie responsywne. To samo tyczy się remapowalnych mini bumperów, umiejscowionych nieco poniżej bumperów.

Na tyle znajdziemy 4 łopatki. Jednak w tym wypadku demontowalne są tylko dwie wewnętrzne, które kształtem są mocno zbliżone do tych z Dualsense Edge. Wszystkie 4 mają dość lekkie microswitche i umiejscowione są zaskakująco przyjemnie pod palcami. Widziałem sporo osób narzekających na fakt, że po wyjęciu wewnętrznych łopatek pozostawiają one dość nieprzyjemne sockety. Osobiście nie zauważyłem tego problemu, ale wiem, że modderzy rozwiązali już ten problem.

Testy syntetyczne

Zaczynając od opóźnień, Ultimate Legend od początku pokazuje pazur, przewodowo oferując nam wręcz wybitne 2,5 ms na przełącznikach przy prawie 4 kHz polling rate i bardzo dobre 8 ms po 2,4 GHz przy 1000 Hz. Co jest bardzo miłym zaskoczeniem – zmniejszenie polling rate do około 1000 Hz znacząco nie wpływa na opóźnienia, co jest częstym problemem w kontrolerach, które oferują taką możliwość (jednak do pewnej granicy). Bluetooth wypada również bardzo dobrze, oferując 11 ms opóźnienia. Switch mode w każdym połączeniu wypada również przyjemnie.

Opóźnienia analogów to jeszcze milsze zaskoczenie, ponieważ… są one niższe. Przynajmniej przewodowo kontroler oferuje nam około 1-1,5 ms przy pełnym polling rate i 3 ms przy zejściu do 1 kHz, co czyni go jedną z najszybszych konstrukcji na rynku w tym momencie. 2,4 GHz i Bluetooth wypadają nadal dobrze, oferując kolejno 13 ms i 22 ms opóźnienia. Switch mode nadal wypada bardzo przyzwoicie, z okolicami 20 ms opóźnienia.

Kalibracja analogów w Ultimate Legend może zostać łatwo rozbita na cały oddzielny tekst, jednak tego nie zrobię – omówię ją w skrócie. Stockowe analogi od Ginfull nie wypadają idealnie. Mamy tutaj sporo artefaktów circularity i dość duże różnice między modułami. Asymetria wypada dobrze, ale nie można tego powiedzieć o recentrowaniu – jeden analog centruje w moim wypadku w granicach 2% błędu, kiedy drugi sięga nawet 3,5%. Nie mamy tutaj na szczęście osiowych martwych stref czy innych podobnych i niewybaczalnych błędów. Zmieniając moduły na JS13 Pro, możemy spodziewać się nieco lepszego performance, a raczej – bym powiedział – bardziej zbalansowanego, z mniejszą loterią. Nadal mamy drobne artefakty circularity, ale nie ma tu dramatu. Recentrowanie też wypada bardzo dobrze i nie mamy aż takich rozbieżności między modułami.

Idąc w stronę potencjometrów, wypadają one pod kilkoma względami najlepiej, ale i najgorzej. Jeśli chodzi o sam raw performance, to oferują niemal idealnie zerową asymetrię, ale to kosztem najgorszego recentrowania (prawie 6% Favor Union/Puyao, 4% Alps). Rozdzielczość analogów też jest ciekawą kwestią, bo Ultimate Legend oferuje nam (niepełne) 13 bit, nie jak większość rynku – zaledwie 12 bit. Jeśli chodzi o liniowość, to osobiście pomiarów nie wykonywałem, jednak z informacji od innych testerów wiem, iż poza stykowymi JS13 oferują niemal perfekcyjny performance, co ma sens przez ich design. Stockowe Ginfull nie wypadają źle, ale niestety nie mają podejścia do JS13 Pro.

Czas pracy na baterii w Ultimate Legend też wypada bardzo dobrze. Byłem w stanie przy używaniu na 1000 Hz grać około 12 h na jednym ładowaniu, które też trwało zaskakująco krótko.

Oprogramowanie

Software do Ultimate Legend to ta sama aplikacja, której używał model O+ Excellence, z dodanymi kilkoma funkcjami, więc średnio widzę sens, aby się nad nią ponownie rozwodzić – działa poprawnie, ale nie idealnie. W dalszej przyszłości możemy spodziewać się dedykowanego oprogramowania na PC, ale nie jest znana mi data wydania.

Podsumowanie ZD Ultimate Legend

Jeśli mam być szczery, nie widzę sensu, aby negować sens istnienia na rynku tego kontrolera. Ten, kto wpadł na ideę stworzenia modelu Ultimate Legend takim, jaki jest, zasługuje na owacje na stojąco od całego community padowego. Kontroler literalnie został pozbawiony niemal wszystkich możliwych bolączek, które mogłyby być jakimś „ale”. Jedynie wchodzą tu subiektywne kwestie, takie jak kształt triggerów czy położenie tylnych przełączników. Może dałoby się poprawić nieco kwestię performance analogów, ale wymiana ich jest na tyle tanią i prostą kwestią, że nie widzę powodu, aby uznawać to za wadę – bo każdy powinien znaleźć tu coś dla siebie. W skrócie, jeśli mamy nieograniczony budżet, to Ultimate Legend jest jednym z najlepszych wyborów w tym momencie.

Recenzja była możliwa dzięki uprzejmości firmy ZD i sklepu GadgetHyper.

Opakowanie

Standardowe wersje G7 Pro przychodzą opakowane w standardowy biały karton z obwolutą. Na jego froncie mamy kontroler wraz z akcesoriami, a na tyle nieco szerszy opis kontrolera. Po zdjęciu obwoluty i otwarciu kartonu ukazują się nam kontroler, dock i dodatkowe D-Pady. Pod kartonową wytłoczką zaś znajdziemy papiery i przewód USB-C.

Specyfikacja

• Layout: Xbox
• Kompatybilność: PC, Xbox One, Xbox Series, Mobile
• Łączność: Przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
• Analogi: GameSir x K-Silver JS16
• Triggery: Hall Effect z trigger lockiem
• Przełączniki główne: Optyczne pod ABXY, Mechaniczne pod D-Padem
• Przełączniki dodatkowe: 2 na tyle + 2 na topie
• Żyroskop: obecny
• Silniki wibracyjne: Dwa asymetryczne + dwa w triggerach
• Bateria: 1200 mAh
• Dostępne wersje kolorystyczne: Mecha White, Shadow Ember, Wuchang, Zenless Zone Zero (te wersje są kompatybilne z konsolą bezprzewodowo)
• Stacja dokująca: W zestawie
• Cena: około 400 zł (bliżej 500 zł za wersję Wuchang, 600 zł za ZZZ)

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta i własnych obserwacji.

Wstępne odczucia i obserwacje

Zaczynając od przewodu USB, który w końcu jest czymś ciekawszym od najbardziej podstawowego przewodu, ten ma dość dobrej jakości oplot, który dość łatwo idzie rozprostować. Oczywiście kolor przewodu jest dostosowany do wersji kolorystycznej kontrolera. Co do odbiornika 2,4 GHz, to poza byciem komicznie prostą konstrukcją w kształcie (lekko nadmuchanego) graniastosłupa prostego, nawet bez przycisku parowania, jest z nim związana jedna ciekawa kwestia.

Jak mogliście zwrócić uwagę, G7 Pro posiada trzy wersje: Mecha White i Shadow Ember, które są wersjami podstawowymi, oraz wersje Wuchang: Fallen Feathers i Zenless Zone Zero, które są wersjami specjalnymi z nieco wyższym MSRP. A jak można się domyślić, skoro G7 Pro posiada odbiornik, to jest to kontroler bezprzewodowy, jednak (niestety) podstawowa wersja nie otrzymała bezprzewodowej kompatybilności z powodu zbyt niskiej ceny (dzięki, Microsoft). Jednak wypuszczenie wersji specjalnych (miejmy nadzieję, że nie jedynych) umożliwiło wersjom G7 Pro otrzymanie takowej kompatybilności.

Jednak czy czymś te kontrolery, poza designem, się różnią? Absolutnie nie, poza firmware’em dongla. I co jest śmieszne, podstawową wersję da się bez większego problemu sparować z donglem od kontrolera Xbox Wireless i vice versa. Co za tym idzie, podstawową wersję można przerobić na bezprzewodową kompatybilną z konsolą. Szkoda tylko trochę, że jest to kosztem kupienia drugiej, droższej sztuki, bo niestety nikt jeszcze przypadkiem nie ujawnił firmware’u do wersji specjalnych.

Dock do G7 Pro to niemal skopiowanie pracy domowej od kolegi, czyli klon docka od 8BitDo. Nie uważam, że to źle, bo konstrukcja jest prosta do bólu i jednocześnie jest dość estetyczna. Dodatkowo bezproblemowo dock łączy się z samym kontrolerem, co sprawia, iż nie musimy się martwić o to, czy będzie on naładowany, czy nie. Sztuczne przedłużanie tej recenzji i omawianie na nowo docka nie ma sensu, więc polecam zapoznać się z moimi recenzjami 8BitDo, jeśli chcecie wiedzieć więcej na temat docka dołączonego do G7 Pro.

Idąc w stronę samego kontrolera, oferuje on klasyczną ergonomię dla serii G7, z nieco dłuższymi gripami o nieco mniejszym kącie natarcia, co sprawia, że układa się on wręcz idealnie w rękach, niezależnie od gripu, i siedzi w nich pewnie. Same gripy są ogumowane dwustronnie, przyjemnej twardości tworzywem, które raczej nie powoduje dyskomfortu po dłuższych sesjach i czyści się przyjemnie łatwo. Warto też wspomnieć, iż G7 Pro jest w pełni kompatybilny z faceplate’ami do starych dobrych G7 HE i SE. Jedyną różnicą jest fakt, iż faceplate w dzisiejszym obiekcie testowym jest podzielony na 3 elementy, a dwa z nich są ogumowane.

Kierując swój wzrok w stronę analogów, mamy tu K-Silvery JS16, jednak nie w pełni stockowe, lecz nieco zmodyfikowane. Znaczącym usprawnieniem jest mechanizm recentrujący, który najpewniej przez niższe tolerancje między elementami lepiej trzyma centrum. Dodatkowo sam analog pracuje zdecydowanie lżej, sprężyna jest bardziej liniowa, a mechanizm pracuje płynniej. Może jest to kwestia lepszego smarowania, może większych zmian konstrukcyjnych.

Oczywiście analogi te dostały wszelkie dobrodziejstwa płynące z anti-friction ringów i POM-ringów. Pod kątem płynności ruchu przy krawędzi G7 Pro ogólnie wypada bardzo dobrze. Oczywiście poziom wewnętrznej restrykcji to nie jest, jednak osobiście nie postrzegam tego jako wadę. Oczywiście, płynność analoga jest ważna, ale do pewnego poziomu – poziomu, gdzie nie wpływa to na łatwość wykonywania inputu i utrzymania go stabilnie. Same topy analogów są dość przyjemnie ogumowane, palce trzymają się dobrze, jednak niestety są dość sporym magnesem na zabrudzenia.

Przechodząc do przełączników pod ABXY, mamy tutaj optyczne. Pod kątem feelingu szczerze wypadają świetnie. Fakt, że mamy tutaj wyczuwalną membranę nad nimi, jednak zamiast zabijać, wręcz poprawia ona ogólne tactility przełącznika. Do tego są idealnie wyważone pod kątem pre-travelu i twardości. Jeśli chodzi o D-Pad, to jest on raczej przeciętny. Nie powiedziałbym, że słaby, bo bardzo podoba mi się podejście – zastosowanie microswitchy z bezpośrednim kontaktem między nasadką a switchem, bez dodatkowej membrany. Jednak uważam, iż jest on nieco zbyt lekki i skok jest zbyt niski. Niestety też uważam, że wobble samej nasadki jest zbyt wysoki, co również wpływa na komfort. Oczywiście, modderzy znaleźli na to sposób (zastosowanie o-ringa), jednak no nie oszukujmy się – wobble nie powinien być widoczny z fabryki.

Idąc na top, znajdziemy aż 4 elementy warte uwagi. W pierwszej kolejności triggery. Jest to konstrukcja oparta o klasyczne sensory Halla. Jeśli chodzi o ich tuning, to jest wręcz genialnie – kąty natarcia i profilowanie są genialne. Skok i twardość sprężyny również wypadają świetnie. Bumpery są raczej klasyczną konstrukcją, z dość lekkim, ale ostro wyczuwalnym skokiem. Konstrukcja jednak jest bliska do tej z Cyclone 2, nie odczułem większej różnicy między tymi dwoma modelami pod tym kątem.

Trzecim interesującym elementem są remapowalne przełączniki. Te są oparte o przełączniki w stylu myszki komputerowej. Mają dość niski i lekki skok oraz całkiem przyjemne tactility. Umiejscowione są też w takim miejscu, że raczej ciężko będzie je wcisnąć przypadkiem. Kolejnym wartym uwagi elementem jest port USB. A dokładniej ciekawy dodatek mający za zadanie zabezpieczyć przewód przed wyłamaniem. Nie ma co tu dużo o nim mówić, ale miło ze strony producenta, że pomyślał o kablarzach.

Na tyle, poza przełącznikiem trybu pracy, mamy dwie łopatki. Są one średnich rozmiarów, jednak umieszczone są wręcz perfekcyjnie. Sama ich praca jest raczej lekka i raczej liniowa, jednak nie powiedziałbym, że nieprzyjemna. Dodatkowo mamy tu blokadę – może nie tak zaawansowaną jak w przypadku modelu Tarantula Pro, jednak mamy. Na dole zaś mamy audio jacka.

Testy syntetyczne

Przyznam się, przez lekkiego lenia i fakt, że nie mam czasu, nie wykonałem rozebrania (teardown) G7 Pro. Nie żebym przy nowej metodologii w ogóle musiał to robić. A więc co do niej – na testach G7 Pro wypada świetnie. 2 ms na przełącznikach przewodowo i okolice 6 ms bezprzewodowo, w obu przypadkach przy 1000 Hz polling rate, plasują go w czołówce najszybszych kontrolerów. Nawet Bluetooth nie jest rozczarowaniem (poza faktem, że mamy tylko Dinput), bo mamy również okolice 6 ms.

Opóźnienia analogów są również wyśmienite. Przewodowo nie idzie zaobserwować żadnego regresu, a bezprzewodowo jest on niewielki – do okolic 8-10 ms. Nawet Bluetooth wypada świetnie z wynikiem w okolicach 6 ms.

Kalibracja analogów, jak we wszystkich nowożytnych modelach tego producenta, jest świetna. Zewnętrzna martwa strefa jest niemal idealnie symetryczna, a recentrowanie jest świetne. Analogi oferują rozdzielczość 12 bit (chociaż w tym wypadku jest to około 1250 pozycji, nie „prawdziwe” 12 bit, czyli 2048 pozycji). Nie pojawiają się tu żadne niechciane martwe strefy czy coś w tym rodzaju również. Tryb raw, poza zmianą circularity, nie zmienia nic realnie też.

Liniowości analogów nie udało mi się niestety zweryfikować idealnie, jednak z tego, co moje testy i testy innych testerów mówiły, G7 Pro jest na tyle dobry, że nie potrzebuje żadnej ręcznej kompensacji.

Co do czasu pracy na baterii, będzie to około 10-12 h, jednak było mi ciężko to sprawdzić przez nałóg odkładania kontrolera na dock.

Software

Do zarządzania G7 Pro służy aplikacja GameSir Nexus. Realnie między nią a GameSir Connect, używaną do modeli takich jak Cyclone 2 czy SuperNova większych różnic nie zaobserwowałem (poza faktem, że jest dostępna na konsoli). Ogólnie aplikacja jest dość dobrze zrobiona, przejrzysta i dość prosta w obsłudze. Jest nawet polska wersja językowa, jednak osobiście nie polecam jej – tłumaczenie jest co najwyżej mierne. Jako też że nie ma większych różnic, po wgląd, jak wygląda, odsyłam do recenzi wspomnianych modeli.

Podsumowanie GameSir G7 Pro

Jako osoba, co – przyznam się bez bicia – siedzi w developmencie tego kontrolera od czasów beta testów, jestem w stanie powiedzieć, że G7 Pro przeszedł ciężką drogę. Producent starał się dopiąć go na ostatni guzik, tak aby można było wypuścić jak najlepszy produkt dla klienta końcowego. I osobiście nie widzę powodu, aby mówić, że to źle, gdyż w mojej (mocno subiektywnej) opinii model ten zasługuje na miano najlepszego kontrolera do konsoli Xbox od Microsoftu.

Gdybym miał się do czegoś na siłę przyczepić, to na pewno będzie to raczej słaby D-Pad i przycisk Home, który gryzie się kolorystycznie.

Recenzja była możliwa dzięki firmie GameSir.

Opakowanie

Stealth Pivot przychodzi do nas w dość kompaktowym opakowaniu, zwłaszcza patrząc na jego półkę cenową. Na froncie znajdziemy nadruk przedstawiający kontroler, na tyle specyfikację, za to wewnątrz w kartonowych pudełkach mamy odbiornik 2,4 GHz, przewód USB-C i sam kontroler. Żadnego docka czy innych ciekawszych akcesoriów.

Specyfikacja

• Layout: Xbox / fighting pad (zmienny)
• Kompatybilność: PC, Xbox One, Xbox Series (konsole tylko przewodowo)
• Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, BT
• Analogi: Ginfull JF15 (zmodyfikowane)
• Triggery: Hall effect z trigger lockiem
• Przełączniki: membranowe (kopułkowe pod D-Padem po stronie dedykowanej do fighterów)
• Przełączniki dodatkowe: dwa remapowalne z tyłu
• Silniki wibracyjne: 2 asymetryczne + 2 w triggerach
• Żyroskop: brak
• Bateria: brak danych
• Polling rate: 250 Hz przewodowo, 200Hz 2,4 GHz
• Wersje kolorystyczne: czarna
• Cena: około 600 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta i własnych obserwacji.

Wstępne odczucia i obserwacje

Zaczynając od przewodu USB, ten jest dość długi i w nie najgorszej jakości oplocie, jednak do miękkości dobrych gumowych przewodów nawet nie jest bliski. Odbiornik 2,4 GHz jest dość wąski. Jego dolna część (jeśli port USB uznamy za dół) jest matowa i wyposażona w przycisk do parowania, z kolei góra raczej gładka. Producent niemal w każdym miejscu chwali się niskimi opóźnieniami, jakie ten odbiornik zapewnia. Ale jak to realnie wygląda? Zobaczymy nieco później.

Przechodząc do kontrolera Stealth Pivot, jest to pad duży i o obłym kształcie. Przynajmniej tak się mogłoby się wydawać, bo gripy są praktycznie niemożliwe do chwycenia w klasycznym chwycie kontrolera. Optymalnym (ale jednocześnie bardzo niepewnym), jaki znalazłem dla tej konstrukcji, jest chwyt zbliżony do tego klasycznego, ale z jedną różnicą: trzymamy gripy czterema palcami, nie sześcioma. Co do jakości wykonania, nie jest ona zła, mamy tu delikatne ogumowanie gripów, jednak nie jest to coś, czego oczekiwałbym po tej półce cenowej.

Analogi mają całkiem ciekawą konstrukcję. Informacja o dokładnym ich modelu nie jest nigdzie podana, jednak niewielki research wykonany przeze mnie wraz z kilkoma maniakami doprowadził do konkluzji, iż prawdopodobnie są to zmodyfikowane Ginfulle JF15. Modyfikacji w tym wypadku uległ prawdopodobnie shaft, tak, aby dało się schować topy w głąb kontrolera i odwrócić moduły (o czym opowiem więcej za chwilę). Ich feeling nie jest zły, konstrukcja jest raczej lekka, z liniową sprężyną. Topy są małe, bez anti-friction ringów. W skrócie, odczucia są całkiem przyzwoite, poprawne, chociaż nie można tego samego powiedzieć o ułożeniu, zwłaszcza lewego. Są położone dość nisko i osobom o większych dłoniach będą się raczej niekomfortowo układały pod palcami.

Przechodząc do przełączników, pod ABXY mamy dość lekkie i całkiem przyjemne membrany, dające wyraźnie wyczuwalny tactile feedback. Powiedziałbym, że są raczej lepszego sortu, jednak nie mają w sobie niczego, czym wyróżniłyby się spośród konkurencji. Co do D-Pada, przynajmniej po stronie z analogami jest okropny. To, że jest to konstrukcja oparta o przełączniki membranowe, nie jest dużym problemem, natomiast brak pivota już jest kłopotliwy. Bez niego technicznie możemy fizycznie wykonać wszystkie 4 inputy kątowe na raz, co niby jest blokowane przez firmware, ale mimo wszystko to nie to samo. Innymi słowy, teoretycznie pivot jest, ale słabo wyczuwalny, niepełniący swojej funkcji odpowiednio.

Gdy odblokujemy dwa zatrzaski (których nie nazwałbym ani przyjemnymi w obsłudze, ani solidnymi) i schowamy gałki analogów, będziemy mogli odwrócić moduły. W tym wypadku skupię się tylko na D-Padzie, bo przełączniki są identyczne. Ten ma dość niski skok i tym razem (po odwróceniu) znacznie bardziej wyczuwalny pivot. Dodatkowo został oparty o przełączniki kopułkowe zamiast klasycznej membrany, więc osobiście jego użytkowanie nazwałbym względnie przyjemnym. Na froncie jest jeszcze monochromatyczny wyświetlacz, którego jedyną ciekawą funkcją jest wyświetlanie powiadomień z telefonu i możliwość przemapowania przełączników.

U góry Stealth Pivot ma tylko triggery i bumpery. Te pierwsze to konstrukcja z klasycznymi sensorami Halla wraz z trigger lockiem opartym o stopper, który na szczęście dostał opcję przełączania między trybami cyfrowym i analogowym z poziomu hardware’u (przełącznika pod sliderem), zamiast firmware’u. Poza tym triggery niczym się nie wyróżniają: kąty natarcia, twardość i liniowość sprężyn są w normie, układają się względnie przyjemnie pod palcem.

Bumpery to zdecydowanie nie jest mocna strona tego kontrolera. Konstrukcja jest bardzo podstawowa, co nie jest niczym złym, jednak ich rozmiar i typ zastosowanego przełącznika oraz jego implementacja sprawiają, że używanie ich jest bardzo niewygodne. Feeling jest gąbczasty, zabijany przez twardość plastiku i gumowe dampery, nie dając żadnej informacji zwrotnej o naciśnięciu, może poza w minimalnym stopniu słyszalnym klikiem.

Z kolei z tyłu nie dzieje się prawie nic, bowiem mamy tam jedynie dwa dodatkowe przełączniki i zatrzaski do obracania modułów. Jeśli chodzi o przełączniki, to działają, i to w sumie tyle. Są dość łatwe do naciśnięcia, jednak – podobnie jak to było w przypadku bumperów – jakikolwiek feedback jest zabijany przez ich nieodpowiednią implementację. Ponadto samo ułożenie jest nastawione pod bardzo nietypowy chwyt, co sprawia, że są one po prostu niewygodne do codziennego użytkowania.

Na dole Stealth Pivot ma audio jacka, jednak, jak zwykle, nie mogę się wypowiedzieć o jego impakcie na brzmienie przetwornika przez brak sprzętu pomiarowego.

Do środka… nie zajrzymy

Może i nikt nie zabronił rozbrojenia tego kontrolera, jednak tym razem sobie to odpuszczę z powodu mocno skomplikowanej konstrukcji i sporego ryzyka jej uszkodzenia. Pewnie na upartego byłbym w stanie to zrobić, bo brakuje tutaj plomb oraz jakiejkolwiek informacji, że jest to „zabronione”. Mimo wszystko udało mi się zerknąć do środka kontrolera dzięki uprzejmości jednego z testerów. Miałem okazję spojrzeć zarówno na płytki główne, jak i te wewnątrz modułów i na pierwszy rzut oka nie ma dramatu. Niestety nie udało mi się zweryfikować pojemności baterii, której producent z niewiadomych przyczyn nigdzie nie podaje.

Chciałbym jednak wspomnieć w tym segmencie o jeszcze jednej ważnej kwestii, jaką jest jakość zewnętrzna, a dokładniej flex () na modułach. O co chodzi? Otóż ten ten mechanizm obracanych modułów ma jednak pewne niedociągnięcia w dopasowaniu, mamy tutaj niewielki, ale zauważalny flex, co mocno utrudnia wyrobienie sobie pamięci mięśniowej ze względu na inne reakcje kontrolera na różne inputy wykonane przy użyciu przełączników lub analogów na modułach. Niby nieduży problem, ale nie oszukujmy się, wykładając taką kwotę na kontroler oczekiwalibyśmy co najmniej pancernego wykonania.

Testy syntetyczne

A teraz klasyka, czyli opóźnienia. Te na przełącznikach wypadają nie najgorzej, Stealth Pivot oferuje nam około 4 ms po kablu i 7 ms po dongle’u w benchmarku Prometheus 82. Trochę boli mnie polling rate wynoszący tylko 250 Hz, ale jest to do przeżycia. Bluetooth również wypada poprawnie, osiągając około 15 ms, jednak przy zaledwie 90 Hz polling rate. Nie jest to jednak połączenie dedykowane do PC czy konsoli, bardziej do urządzeń mobilnych.

Schody zaczynają się, kiedy spojrzymy na opóźnienia analogów, bo te pozostawiają wiele do życzenia. Przewodowo mamy średnio… 32 ms. Tak, 32 ms. Przy czym trzeba pamiętać, że mamy tutaj kompensację opóźnienia powodowanego przez solenoid służący do pomiaru, więc nie jest to w żadnym wypadku błąd. W przypadku 2,4 GHz nie jest ani trochę lepiej, bo mamy 36 ms, a BT zamyka się na 42 ms. W dużym skrócie – wyniki są zdecydowanie niezadowalające, tym bardziej patrząc na tę półkę cenową.

Idąc dalej tym tropem, przechodzimy płynnym stepowym krokiem do kalibracji analogów, która jest praktycznie loterią. Grywacie w ruletkę? Ten kontroler to coś dla was. Jest tylko jeden wspólny mianownik wyników: w Stealth Pivot martwe strefy są okropnie asymetryczne i okropnie wielkie. Na myśl przyszły mi stockowe analogi z ZD O+ Excellence, bo tam problem jest podobny (tak samo jak producent i design). Szansa na to, że wynik spełni oczekiwania, jest taka sama, jak szansa na to, że na ruletce wypadnie zero, gdy postawimy na nie pieniądze. W telegraficznym skrócie: 0%.

Recenteringu nawet nie byłem w stanie sprawdzić, bo cała technologia anti-drift to wrzucenie sztywnej martwej strefy w centrum, a już po samym feelingu analoga czuć, że byłby to potężny problem. Jeszcze zabawniejsze jest to, że w tym kontrolerze występuje coś, co do tej pory widziałem chyba tylko w padzie z dużo niższej półki cenowej, czyli osiowa martwa strefa. Tego to się nie spodziewałem.

Drobnym pocieszeniem jest fakt, że liniowość analoga wypada względnie poprawnie, tak samo jak rozdzielczość na poziomie 800 pozycji.

Co do czasu pracy na baterii, wypada zgodnie z 20 h zapowiadanymi przez producenta, gdy wyłączymy wszelkie funkcje dodatkowe, chociaż odnosi się czasem wrażenie, że bliżej mu do 15 h.

Software

Software, którego używa Stealth Pivot, to kolejny problematyczny element tego kontrolera. Jest nieresponsywny, część rzeczy da się zrobić tylko używając kontrolera, a pozostałą część dodatkowo używając myszki. Kalibracja nie daje nic poza okazjonalnym dorzuceniem stick driftu, a przy aktualizacji firmware nie wolno nawet kliknąć niczego myszką, bo aktualizacja (która swoją drogą potrafi czasem trwać 10 min) „wywali się”. Jedyny plus to wizualia, które, jak widać, grały pierwsze skrzypce.

Podsumowanie Turtle Beach Stealth Pivot

Jestem szczerze rozczarowany. Przed otrzymaniem sampla testowego spodziewałem się po prostu przeciętnego, przecenionego, ale nie najgorszego kontrolera. A już na pewno nie myślałem, że będę świadkiem takiego niespełnienia obietnic względem konsumenta, któremu wmawia się, że Stealth Pivot to high-endowy sprzęt, następca Elite Series 2, najlepszy pad na świecie, gdzie w rzeczywistości otrzymujemy produkt o jakości, która znacznie odbiega od standardów tej półki cenowej, przypominający bardziej prototyp niż finalny sprzęt.

Sam pomysł ma potencjał, jednak został wypuszczony za wcześnie bez zweryfikowania poprawnego działania. Uwierzcie mi, przed przystąpieniem do testów ani do produktu, ani do producenta nie byłem w żaden sposób negatywnie nastawiony. Wręcz przeciwnie, zawsze staram się znaleźć zalety ocenianych sprzętów i cieszę się, gdy mogę szczerze polecić komuś coś nowego. Niestety tym razem nie było mi to dane.

Recenzja była możliwa dzięki uprzejmości firmy Turtle Beach.

Opakowanie

D10 przychodzi do nas zapakowany podobnie do modelu X20 od EasySMX – w czarny, dwuczęściowy karton, na którego froncie znajdziemy nadruk przedstawiający kontroler, a na tyle szeroko rozpisaną specyfikację. Wewnątrz tegoż opakowania, w plastikowej wytłoczce, znajdują się kontroler, stacja dokująca i odbiornik 2,4 GHz. Pod wytłoczką można znaleźć przewód USB-C i instrukcję obsługi.

Specyfikacja

• Layout: Xbox
• Kompatybilność: PC, urządzenia mobilne, Nintendo Switch (nie mam pewności co do Nintendo Switch 2)
• Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, BT
• Analogi: TMR (HallPi)
• Triggery: Hall effect z trigger lockiem
• Przełączniki główne: mechaniczne pod ABXY i D-Padem
• Przełączniki dodatkowe: dwa z tyłu
• Żyroskop: obecny
• Silniki wibracyjne: dwa asymetryczne
• Bateria: 1000 mAh
• Polling rate: 1000 Hz
• Dostępne wersje kolorystyczne: biało-zielona, biało-fioletowa, czarna
• Stacja dokująca: w zestawie
• Cena: około 220 zł

Specyfikację sporządziłem na podstawie informacji ze strony producenta i własnych obserwacji.

Wstępne odczucia i obserwacje

Począwszy od dongla, ten jest względnie kompaktowy. Nie jest to poziom kompaktowości odbiorników do chociażby niektórych klawiatur, wypada raczej jak przeciętnej wielkości pendrive. Znajdują się na nim przycisk i dioda parowania.

Stacja dokująca do D10 jest ciekawym dodatkiem. Najbardziej przypomina mi ona konstrukcję znaną z GameSir SuperNova swoim kształtem. Kontroler trzymany jest w niej, o dziwo, magnetycznie, nie leży luzem, co w tym wypadku jest bardziej wadą niż zaletą – stacja jest lekka i przy niemal każdym podniesieniu się przesuwa, co na dłuższą metę może drażnić. Na dole we wcięciu ukryto port USB na odbiornik. Co ciekawe, stacja wyłącza kontroler nawet wtedy, gdy nie jest do niczego podłączona. A co do podłączania, port USB-C nie został umiejscowiony w żadnym wcięciu, więc warto mieć to na uwadze przy prowadzeniu przewodu.

Przechodząc do samego kontrolera, kształtem i tym, jak układa się w rękach, mocno przypominał mi wcześniej wspomnianą SuperNovę – gripy nie są tu aż tak agresywnie rozstawione i są nieco obłe. W tym przypadku możemy jednak zapomnieć o ogumowaniu gripów, gdyż jedyne, co tu mamy, to tekstura. O chwycie można powiedzieć, że jest raczej pewny, kontroler nie powinien próbować uciekać nam z rąk.

Jeśli mowa o analogach, w D10 mamy TMR-y wyprodukowane przez HallPi, więc konstrukcję znaną i raczej lubianą, której chyba nie trzeba przedstawiać. Pod kątem płynności zachowują się niemal wzorowo. Co do gałek, nie dostaliśmy tutaj anti-friction ringów, jednak nie nazwałbym tego wadą, gdyż nadal osiągają one genialną płynność obrotu dzięki zastosowaniu dobrej jakości POM ringów. Oczywiście jestem świadomy, że metalowe ringi poprawiłyby znacząco samą żywotność, ale o tym możemy tylko pomarzyć. Topy analogów są całkiem przyjemnie ogumowane. Nie jest to nie wiadomo jak miękki materiał, jednak za sprawą swojej faktury dobrze się trzyma palca i pracuje pewnie.

D10 został wyposażony w przełączniki mechaniczne pod przyciskami ABXY, z mocno wyczuwalną membraną, mającą za zadanie zwiększyć pretravel. Pracują raczej liniowo, jedyny feedback, jaki można zaobserwować, a raczej usłyszeć, to dźwięk, co niestety dla niektórych może być nieco drażniące. Bądź co bądź, przełączniki te mają naprawdę dobry tuning i używanie ich jest raczej przyjemnością.

D-Pad, będący czymś, co w największym konkurencie dzisiejszego obiektu testowego, czyli GameSir Cyclone 2, było rozczarowaniem, wypada tutaj całkiem nieźle. Może i nie jest to poziom Ultimate 2, jednak nie mamy tu aż takiego wobblingu, jak w kontrolerze spod znaku kurczaka. Liniowy pretravel w połączeniu z dość wyczuwalnym damperem i twardym przełącznikiem sprawia, że (przynajmniej u mnie) palec bardzo szybko męczył się. Mimo wszystko „krzyżak” działa dobrze, inputy są stabilne i dość responsywne.

Przechodząc na górę, mamy tam jedynie triggery i bumpery. Te pierwsze są dość przeciętną konstrukcją, opartą o sensory Halla, z trigger lockiem działającym na microswitchach. Co do ich budowy mam kilka zastrzeżeń. W pierwszej kolejności należałoby wytknąć bardzo słabe profilowanie, zarówno w pionie, jak i poziomie – kąt między gripem a triggerem jest bardzo agresywny i może być nieprzyjemny w użytku. Po drugie, sprężyna może i jest dość liniowa, ale jednocześnie okropnie twarda. Chyba jeszcze nie było mi dane korzystać z twardszych triggerów. Kąt natarcia przycisków, zarówno w stanie wolnym, jak i w pełni wciśniętym, jest za mały, co w moim wypadku sprawiało, że palec lubił się delikatnie z nich zsuwać, nawet mimo teksturowania. Na domiar złego, przy pełnym wciśnięciu często palcem dotyka się brzegu obudowy, co do obrażeń skóry raczej nie doprowadzi, ale może być też nieprzyjemne. Trigger lock jest w porządku, działa, ale twarda sprężyna triggera połączona z niskim skokiem sprawia, że cały feedback z przełącznika nie jest taki, jaki mógłby być, gdyby te kwestie dopracowano.

Idąc w kierunku bumperów, te, podobnie jak wszystkie inne przełączniki w D10, działają liniowo, a jedyny feedback z nich płynący to cichy klik. Też są dość twardą konstrukcją, a połączenie twardości i liniowości bumperów czyni je mocno gąbczastymi i co najwyżej znośnymi.

Przechodząc na tył, poza przełącznikiem trybu pracy są tu też dwie łopatki. Oferują one delikatny tactile feedback, ich położenie w obudowie sprawia, że da się je łatwo nacisnąć, w tym wypadku większych zastrzeżeń nie mam.

Na dole kontrolera nie znajdziemy kompletnie nic.

Zerknijmy do środka

Aby otworzyć EasySMX D10 należy wykręcić 4 śrubki znajdujące się na tyle. Następnie trzeba rozpiąć zatrzaski i to w zasadzie tyle, można brać się za wykręcanie PCB. Co do samej jakości płytki nie ma dramatu, jest ona schludna i przyzwoicie zlutowana.

Testy syntetyczne

Przechodząc do testów, latency na przełącznikach przewodowo w X-Input nie wypada źle. Fakt, 8 ms ze skokami do 15 ms nie jest najlepszym wynikiem, ale nie jest też źle. W trybie 2,4 GHz mamy około 16 ms, więc jest poprawnie. Pozostałe wyniki, poza D-Inputem po 2,4 GHz, wypadają w porządku.

Na analogach, o dziwo, D10 nie radzi sobie wcale gorzej, przewodowo w X-Input mamy około 5 ms opóźnienia, po 2,4 G wzrasta o 2 ms, a w Switch BT wciąż mamy poniżej 20 ms. Niestety każdy inny tryb radzi sobie tutaj tragicznie, a szkoda.

Jeśli chodzi o kalibrację analogów, ta wypada jak najbardziej dobrze. Zewnętrzna martwa strefa jest dość niska i symetryczna na obu analogach, wewnętrzna nie istnieje (o ile jej nie włączymy), a recentering działa naprawdę świetnie. Problem osiowych martwych stref nie występuje. Liniowość analoga również wypada niemal wzorowo, a rozdzielczość jest w okolicach 11-12 bitów.

Czas pracy na baterii oscyluje w okolicach 10 h, co jest dość przeciętnym wynikiem.

Software

Niestety, D10 nie otrzymał dedykowanej aplikacji, co jest dość dziwne, gdyż ma on dedykowany driver Bluetooth. Mimo długich i męczących poszukiwań z kilkoma testerami niestety nie znaleźliśmy kompletnie nic, a szkoda.

Podsumowanie EasySMX D10

EasySMX D10, to prosta i raczej solidna konstrukcja. Oczywiście, jest daleka od ideału, mogłaby wypadać lepiej pod kątem pracy triggerów czy bumperów. Mogłaby też mieć dedykowaną aplikację, jednak w ogólnym rozrachunku D10 nie wypada najgorzej. Uważam, że GameSir Cyclone 2 nadal wypada lepiej, jednak jeśli z jakiegoś powodu wam on nie odpowada, wówczas można poważnie zastanowić się nad D10.

Recenzja była możliwa dzięki uprzejmości firmy EasySMX.

Analogi

Recenzję zacznę od analogów, bo nie mamy tutaj tak oczywistego wyboru, jak w przypadku innych modularów. W przypadku ZD O+ Excellence mamy kilka opcji: K-Silver TMR (JS16), Ginfull TMR (bliżej nieznany model), Alps Alpine RKJXV1224 i Puyao (czyli Favor Union FJR10K). Feelingowo różnice będą mocno wyczuwalne pod palcem. JS16 omawiać i przedstawiać nie trzeba, bo pod tym względem nie różnią się od bardzo popularnych JH16 od tego samego producenta. Ginfulle TMR to analogi zdecydowanie lżejsze od JS16, płynniejsze i z bardziej liniową sprężyną, dodatkowo sam przełącznik pod analogiem (coś co rzadko omawiam, ale w kontekście tego analoga warto wspomnieć) działa o niebo przyjemniej niż JS16. Alpsy z kolei to chyba najpłynniejsze potencjometry stykowe znane ludzkości, minimalnie lżejsze od JS16, za to FJR10K są analogiem zdecydowanie najcięższym i najmniej płynnym.

Przejdźmy od razu do testów, bo to jest najbardziej interesujący aspekt, skoro powiedziałem, że da się poprawić O+ Excellence. Zaczynając od dość znanych K-Silverów JS16, kalibracja analogów z okropnej już teraz zmienia się w niemal wzorową, z dość małą zewnętrzną martwą strefą i wzorową asymetrią. Recentering wypada poprawnie, w okolicach 3% co jest jak najbardziej akceptowalne. Niestety jak to JS16, sensor pracuje dość nieliniowo, taki urok analogów low profile.

Teraz całe na biało (lub czarno, zależnie od wersji kolorystycznej) wchodzą Ginfulle TMR. Kalibracja analogów na pierwszy rzut oka może się wydawać gorsza, jednak nic bardziej mylnego. Zewnętrzna martwa strefa jest nadal wzorowo skalibrowana, mamy lepszy recentering, a dodatkowo liniowość sensora jest wręcz wzorowa, w okolicach 98%.

Niestety co do stykowców które można zakupić do O+ Excellence, bez szału. Sensory są nadal dość liniowe i dobrze skalibrowane (chociaż martwe strefy są minimalnie większe), jak na stykowce przypadło, jednak zarówno Alpsy jak i FJR10K nie najlepiej radzą sobie z recentrowaniem (ten drugi zwłaszcza). Dodatkowo w FJR10K krzywa, mimo iż jest bardziej liniowa, jest również bardziej nieregularna.

Tak jeszcze warto napomknąć, że jeśli dobrze poszukamy, to u chińskich przyjaciół można zakupić customowe moduły, jednak nie było mi dane sprawdzić tego rozwiązania, więc się o nim nie wypowiem.

Przełączniki

Jak można zauważyć, w O+ Excellence można wymienić przełączniki pod ABXY. Poza zmianą na przełączniki membranowe, można też założyć przełączniki optyczne. Zacznę może od tych drugich. Skok i feeling membran to szczerze jedne z lepszych, jakie miałem okazję używać. Są dość lekkie, ale jednocześnie dają przyjemny tactile feedback, co sprawia, że ich użytkowanie jest naprawdę komfortowe.

Za to jeśli chodzi o przełączniki optyczne, feelingowo bardzo przypominają domyślne przełączniki mechaniczne, jednak z tą różnicą, że mają one nieco niższy dźwięk i feeling samego przełącznika jest nieco mniej tłumiony przez membranę ponad nimi. Dodatkowo trzeba pamiętać, że opticale dadzą nam nieco lepszą żywotność, niż klasyczne mechaniki, więc jeśli dla kogoś jest to ważna kwestia, to warto je rozpatrzyć.

Jak na symetryku?

Jedną z wielkich zalet kontrolerów modularnych (przynajmniej większości) jest fakt, że można go przekonfigurować do layoutu symetrycznego. To samo da się zrobić z O+ Excellence, z drobnym “ale”. Da się tego dokonać tylko w przypadku, gdy dokupimy dodatkowy moduł i faceplate. I tutaj zaczynają się schody. O ile sam moduł wchodzi jak należy, tak faceplate bywa upierdliwy. W moim przypadku musiałem go nieco „poprawić” papierem ściernym w kilku miejscach, żeby wszystko się zgadzało.

Drugim problemem layoutu symetrycznego w przypadku O+ Excellence jest D-Pad. Nie jestem pewien, czy jest to powodowane właśnie przez faceplate, czy nie, ale inputy kątowe na niektórych nakładkach (zwłaszcza tej w kształcie rombu) są wręcz niemożliwe do wykonania. Ważnym aspektem jest również rozstaw analogów przy layoucie symetrycznym, który w tym przypadku jest niewielki, co sprawia, że czasami mogą nam się zderzać palce w czasie wykonywania inputów w przeciwną stronę, zwłaszcza jeśli używamy wyższych gałek. Na obronę szerszy ich rozstaw byłby niewygodny przy tym kształcie kontrolera i mimo wszystko uważam, że ZD sprawuje się wzorowo jako kontroler symetryczny. Warto też na szybko wspomnieć, że zmiana layoutu nie wpływa jakkolwiek na kalibrację analoga.

Dock

Stwierdziłem, że poświęcę stacji dokującej oddzielny akapit (lub dwa). Nie jest to częste, że kiedy dostaję na testy produkt nie posiadający docka w standardzie, to mam okazję go sprawdzić, jednak w tym wypadku się udało.Nie owijając w bawełnę dock do O+ Excellence jest… tragiczny, jest to syf, kiła i mogiła, dzieło szatana i nie wiem jakie jeszcze obraźliwe stwierdzenia mogę dać, aby nie przesadzić. Jest to konstrukcja tak okropna, że po części mam ochotę go wyrzucić przez okno w krzaki znajdujące się za ogrodzeniem. Co zawiodło? Zacznijmy od początku.

Dock do O+ Excellence jest konstrukcją mocno zbliżoną do tego, co możemy znaleźć w przypadku chociażby BigBig Won Rainbow 2 Pro czy PowerA OPS V3 Pro, tyle że w przypadku obu tych kontrolerów te docki działają. Może leciutko przesadzam, bo dock do O+ Excellence swoje zadanie niby spełnia, jest w stanie naładować kontroler, jednak z drobnym “ale”. Posadzenie na nim urządzenia to katorga, bardzo ciężko jest to sensownie zrobić, a jak już się uda, to nie ma pewności, czy nic się nie rozłączyło, bo kontroler się restartuje i paruje z powrotem z donglem. I nie jest to kwestia wpięcia dongla do docka, po prostu się nie da i tyle. Jedyne co to naprawia, to wypięcie dongla z komputera. Żeby jednak nie mówić tylko złych rzeczy, dock ma jedną zaletę, bo jest też hubem USB na w sumie 3 porty.

Podsumowanie ZD O+ Excellence

Czy ten kontroler zasługuje on na cały swój hype i otoczkę fanów, którzy bronią go jako najlepszego kontrolera na rynku? Szczerze uważam, że jest to nieco przesada. Nadal uważam, że O+ Excellence to jeden z lepszych kontrolerów, jaki miałem w rękach do tej pory, jednak tylko jeśli zainwestujemy w dodatkowe analogi (albo chociaż ten lewy, chociaż nadal uważam, że oba są nie do użycia pod kątem kalibracji). Też osobiście uważam, że stacja dokująca stworzona na potrzebę tego kontrolera nie powinna istnieć w takiej formie, wręcz pokusiłbym się o stwierdzenie, że jest to pod tym kątem produkt niedopracowany.

Mimo wszystko jestem w stanie powiedzieć z ręką na sercu, że O+ Excellence jest produktem godnym polecenia z naprawdę niewieloma innymi na swoim poziomie (chociaż nadchodzi kilku groźnych zawodników).

Recenzja była możliwa dzięki uprzejmości sklepu GadgetHyper.

Opakowanie

O+ Excellence przychodzi do nas w dość sporym opakowaniu, na którego frontowej obwolucie tej konkretnej edycji znajdziemy nadruk ze szkicem kontrolera inspirowany Starfieldem, a na tyle nieco dłuższy jego opis. W środku mamy wytłoczkę z grubego papieru, a w niej kontroler zapakowany w etui, za to pod nią znajdziemy dodatkowe D-Pady i przewód USB-C.

Specyfikacja

• Layout: Xbox ¹
• Kompatybilność: PC, Mobile, Nintendo Switch
• Łączność: Wired, 2.4G, BT
• Analogi: Ginfull RJ18 ¹
• Triggery: Hall Effect z clicky trigger lockiem
• Przełączniki główne: Mechaniczne pod ABXY ¹ i D-Padem
• Przełączniki dodatkowe: 6 remapowalnych, 4 na tyle + 2 na topie
• Żyroskop: Obecny
• Silniki wibracyjne: 2 asymetryczne + 2 w triggerach
• Bateria: 900mAh
• Dostępne wersje kolorystyczne: Czarna, Biała, Niebieska, WuKong, Starfield, Aniversary
• Stacja dokująca: Sprzedawana oddzielnie
• Cena: około 380zł ²

Specyfikacja pochodzi ze strony sklepu GadgetHyper i własnych obserwacji

1. Specyfikacja podstawowa bez modyfikacji ︎
2. Cena za wersję podstawową, nie core, nie specjalną ︎

Wstępne odczucia i obserwacje

Zacznijmy od etui. Nieduże, w przypadku wersji specjalnych dostosowane tematycznie do wersji. Wyposażone jest w pasek ze sprężyną i suwak z dwoma zamkami. Wewnątrz znajdziemy, poza kontrolerem, dodatkowe gałki analogów, odbiornik 2.4G i kluczyk imbusowy.

Przewód dołączony do O+ Excellence jest dość długi, w miękkim oplocie. W końcu coś, co nie jest najbardziej przeciętnym kablem na rynku. Odbiornik 2.4G jest malutki, z przyciskiem do parowania i diodą sygnalizującą, czy kontroler jest połączony z urządzeniem.

Sam O+ Excellence jest kontrolerem o dość obłych kształtach, mocno zbliżonych do oryginalnego Xboxa. O ZD często się żartuje, że obudowy do swoich kontrolerów własnoręcznie wdmuchują do form, przez fakt, jak mały jest to producent, jednak nie przeszkadza mu to mieć naprawdę porządnej jakości tworzywa. Dodatkowo gripy są wyłożone całkiem przyjemną gumą, która nie powinna powodować pocenia się dłoni czy dyskomfortu.

Analogi zastosowane w O+ Excellence, czyli Ginfull RJ18, to mało popularna konstrukcja, teoretycznie będąca konkurencją dla K-Silver JH16. Taki sam format analoga sprawia, iż teoretycznie można je używać zamiennie. Do tego sprężyna centrująca jest minimalnie lżejsza. Niestety analog od konkurencyjnego K-Silvera jest znacznie gorszy przez o wiele wyższy luz w centrum, będący bliższy pierwszym wersjom JH16, które wyszły rok/dwa lata temu. Sama implementacja nie jest zła, mamy metalowe anti-friction ringi, jednak nie mamy POM ringów. Zamiast nich mamy RGB ring, który na swoją obronę jest dość dobrze wykończony. Co do samych gałek analogów, mamy kilka opcji topów i rozmiarów, w tym kilka wręcz komicznych, które zdążyły stać się obiektem żartów.

Przełączniki pod ABXY w O+ Excellence to fajna implementacja przełączników typu Mecha-tactile. Sam ich feeling jest dość wygodny, dokonywanie masowej masakry na przeciwnikach w grach typu souls-like było czystą przyjemnością. Największym zastrzeżeniem może być relatywnie spory wobble, jednak na to ciężko coś poradzić. Warto też wspomnieć, iż mamy tutaj lekkie podświetlenie samych przełączników.

D-Pad jest ciekawy, bo nakładek mamy aż 5, nie standardowe jedną czy dwie. Domyślnie założona jest nakładka “dyskowa”, jednak w kształcie nie koła, a rombu. Mamy dołączoną też nakładkę krzyżową i dwie dyskowe (okrągłe),  jedną nieco wyższą i wklęsłą, a drugą płaską. Ostatnia nakładka umożliwia zakładanie gałek analoga na D-Pad, co pozwala na dość zabawne konfiguracje.

Feelingowo D-Pad w O+ Excellence ma całkiem niski pre-travel, jednak zdecydowanie wyższy od takiego BigBig Won Rainbow 2 Pro. Jest też znacznie lżejszy od nich przez zastosowanie switchy jak pod ABXY. Mi osobiście najbardziej podpasowała nakładka domyślnie założona, ale wiadomo, jest to subiektywne. Ta w kształcie joysticka sprawdziła mi się genialnie w chociażby RoadCraft, gdzie D-Pad jest używany do obsługi dźwigu.

Przechodząc na top, mamy dwa triggery (nieprawdopodobne, a jednak). Ich tuning jest niemal idealny, a nawet lepiej. Skok, kąty natarcia i twardość sprężyny są bez cienia wątpliwości jednymi z najlepiej dopracowanych. Do tego, co jest już standardem, mamy tu wszelkie dobrodziejstwa płynące z zastosowania sensora Hall Effect. Negatywnie (pod kątem wizualnym) może wyglądać spora przerwa między samym triggerem, a obudową, ale w moim odczuciu jest to co, o czym się szybko zapomina. Trzeba też wspomnieć, że niestety występują w przypadku tej konstrukcji lekkie interferencje między lewym triggerem i analogiem, Jednak nie są tak mocne jak w przypadku chociażby PXN P5.

Jeśli chodzi o trigger locka, to jak wspomniałem w specyfikacji, mamy tu konstrukcję typu clicky, czyli za aktywację odpowiada przełącznik. Co do tuningu, jest bardzo dobrze, jednak nieco zabrakło do ideału. Skok jest niski i słyszalny, ale słabo wyczuwalny pod palcem. Da się wyczuć lekki feedback, ale nie jest to to samo, co chociażby w GameSir Cyclone 2 (chociaż tam też sprężyna była nieco lżejsza). Pomimo tych uwag moim zdaniem jest wzorowo. Warto też wspomnieć, że triggery zostały wyposażone w dodatkowe silniki wibracyjne, podobnie do 8BitDo Ultimate 3-Mode lub Flydigi Vader 4 Pro (działaniem bliżej im do tych z Vadera).

Na topie mamy również bumpery. Jest to konstrukcja oparta o mouse switche, porównywalnie do EasySMX X20, więc pracują one bardzo lekko i dają niewielki, aczkolwiek przyjemny tactile feedback. Są też łatwe do naciśnięcia w każdym punkcie. Między triggerami są też dodatkowe dwa remapowalne przełączniki. Ich implementacja jest jak najbardziej wzorowa. Feelingowo nieco przypominają bumpery z zauważalnie niższym skokiem.

Przechodząc na tył O+ Excellence, poza rzeczami jak przełączniki trigger locka, stykami stacji dokującej i włącznikiem żyroskopu, podświetleniami i przyciskiem do parowania, mamy tutaj nie dwie, a 4 łopatki. Co więcej, demontowalne łopatki. Same ich ramiona są montowane do kontrolera magnetycznie. Ważne jest, że mamy tutaj niewielki wobble, jednak osobiście nie zwróciłem na niego uwagi ani razu w trakcie gry. Sam feeling przełączników jest wzorowy, ze średniej wysokości skokiem, ale też z mocnym tactile feedbackiem. Niestety w zestawie mamy tylko 4 łopatki, więc customizacja jest nieco ograniczona. Na szczęście użyty system łopatek jest kompatybilny z wieloma dedykowanymi Elite Series 2, co sporo zmniejsza te ograniczenia.

Na dole kontrolera mamy też audio jacka, jednak jak zwykle nie byłem wstanie zweryfikować jego impaktu na brzmienie podpiętego przetwornika przez brak sprzętu pomiarowego.

Zerknijmy do środka

Rozłożenie O+ Excellence teoretycznie większego sensu nie ma, gdyż możemy po prostu zdemontować moduły i je rozłożyć, co oczywiście zrobiłem. Jakość ich wykonania nie jest zła, nie ma nad czym się rozwodzić. Idąc w głąb, po odkręceniu kilku śrubek na froncie i na tyle, możemy otworzyć tył obudowy, gdzie nie znajdziemy baterii, ponieważ ta znajduje się pod zaślepką z tyłu (którą swoją drogą można zastąpić innymi pleckami). Ale wracając, dalej wykręcając kilka śrubek trzymających PCB możemy wyjąć główną płytkę. Szczerze podoba mi się jaką wagę ZD przyłożyło do jakości jej wykonania, bo jest to naprawdę jedna z lepiej wyglądających płytek, z jakimi miałem styczność w ostatnim czasie.

Testy syntetyczne

Przechodząc do opóźnień jakie oferuje nam O+ Excellence, na przełącznikach w benchmarku GPDL jest to około 9ms przy 800Hz polling rate, około 15ms przy 250Hz polling rate po 2.4G i 25ms po BT przy 160Hz w trybie Xinput. Nie są to wyniki perfekcyjne, ale jak najbardziej akceptowalne i w pełni używalne. Podobnie z wszelkimi innymi trybami połączenia.

Opóźnienia analogów, o dziwo, przynajmniej przewodowo, ulegają poprawie, bo średni wynik spada do około 7ms. Po 2.4G jest lekki regres, jednak warto zaznaczyć, że kontroler jest podkręcalny. Co prawda nie jestem pewien, czy pierwszy pomiar to nie błąd oprogramowania, bo po wyłączeniu overclocka nie byłem w stanie powtórzyć wyniku na poziomie 25ms i cały czas miałem około 15ms. Bluetooth i inne tryby wypadają znośnie.

Niestety trzeba wspomnieć o dużym problemie, jakim jest kalibracja analogów, która jest… tragiczna. Po pierwsze, wielka niesymetryczna zewnętrzna martwa strefa, po drugie okropny recentering analogów, na co tryb raw lub jego brak nie ma większego wpływu.

Na pochwałę zasługuje niezła rozdzielczość analogów, około 256 pozycji w osI. Podobnie liniowość wypada dość dobrze jak na low profile Hall Effect, choć nieco nieregularnie.

Czas pracy baterii jest przyjemny, około 10 godzin wytrzymuje.

Software

Wiele osób wspomina, że soft do O+ Excellence jest okropny, głównie przez brak tłumaczenia, aczkolwiek angielska wersja jest dostępna, co prawda nie oficjalnie (można ją znaleźć na serwerze Discord ZD). Jest w formie aplikacji mobilnej, trochę w stylu Keylinkera, jednak osobiście uważam, że jest lepsza. Może nie jest aż tak przejrzysta, ale daje nieco więcej funkcjonalności, które dodatkowo są lepiej zrobione, co jest po prostu na plus. Dla tych, co chcieliby pograć w trybie perfekcyjnego circularity (bo jak pamiętam domyślnie jest lekki overshoot, jednak mogę się mylić), wystarczy przestawić parametr periheral deadzone na 0 lub 5, jeśli chcemy RAW. Przestawianie powyżej tego nie ma zbytniego wpływu na martwą strefę.

Podsumowanie ZD O+ Excellence

Czy jest to dobry kontroler? Tak, technicznie poza okropnymi analogami nie mam zbytnio się do czego przyczepić, wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Do tego krążą pogłoski, że ZD ma wypuścić nowe PCB, z lepiej działającym połączeniem bezprzewodowym, które będzie można wymienić we własnym zakresie. Na razie nic jednak nie jest potwierdzone, także zobaczymy.

Wracając, czy da się naprawić problemy trapiące ten kontrolera? Otóż da się, jednak o tym w drugiej części recenzji.

Recenzja była możliwa dzięki uprzejmości sklepu GadgetHyper.