Zanim jednak przejdziemy do szczegółowego omówienia samego gryzonia, chciałbym na wstępie gorąco podziękować za udostępnienie sprzętu do testów, a także za bardzo miłą niespodziankę, którą znalazłem w paczce. Mowa o podkładce Gigantus V2 Pro, która dołączyła do zestawu jako prezent. Muszę przyznać, że jest to naprawdę świetny kawałek materiału!

Wracając – sprawdźmy zatem, co dokładnie kryje w sobie najnowszy Viper V4 Pro, czy faktycznie dowozi te wszystkie obietnice widoczne na pudełku i czy jest to ostatecznie sprzęt, który ma szansę zdominować biurka najbardziej wymagających graczy. Zapraszam do lektury!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz
• Sensor: Focus Pro 50k
• Przełączniki główne: RAZER optical mouse switches GEN-4
• Waga: ok. 49 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 649 złotych.

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Rozpocznijmy standardowo od tego, w czym nasz dzisiejszy sprzęt do nas dociera. Pudełko modelu Viper V4 Pro już na pierwszy rzut oka zdradza, z jakim producentem mamy do czynienia. Razer postawił tu na swój sprawdzony, flagowy design, łącząc głęboką czerń z charakterystycznymi, zielonymi akcentami. Na froncie wita nas bardzo estetyczny render samego gryzonia, wokół którego z dumą wyeksponowano najważniejsze technikalia. Od razu rzuca nam się w oczy informacja o imponującej wadze wynoszącej zaledwie 49 gramy, nowym sensorze Focus Pro 50K oraz wsparciu dla odświeżania na poziomie 8000 Hz. Całość prezentuje się niezwykle schludnie i zdecydowanie zapowiada sprzęt z najwyższej półki.

Boki kartonika to rynkowa klasyka – z jednej strony znajdziemy techniczne informacje na jaskrawym tle, a z drugiej wyraźny komunikat o obecności dedykowanego dongla HyperPolling w zestawie, co bardzo cieszy. Prawdziwa kopalnia wiedzy kryje się natomiast na rewersie. Obracając opakowanie Viper V4 Pro, dostajemy bardzo czytelnie podane kluczowe atuty konstrukcji, takie jak obecność optycznych przełączników czwartej generacji. Podsumowując ten etap, jakość samego kartonu i nadruków stoi na rewelacyjnym poziomie, co od samego początku buduje w nas poczucie obcowania z pełnoprawnym produktem premium i mocno zachęca do jak najszybszego dostania się do środka.

Zajrzyjmy w końcu do środka, bo to właśnie zawartość pudełka budzi zawsze największe emocje przy nowym sprzęcie. Po uniesieniu wieka, w pierwszej kolejności wita nas gwoźdź programu, czyli sam Viper V4 Pro, a obok niego spoczywa dedykowany, bezprzewodowy odbiornik HyperPolling w formie charakterystycznego, czarnego krążka na biurko. Głębiej kryje się bardzo elegancka, zielona kartka z powitaniem i podpisem od producenta. Stanowi to niezwykle miły detal, który skutecznie buduje poczucie obcowania z produktem klasy premium.

Producent nie zapomniał również o przydatnych akcesoriach, za co należy mu się jednoznaczny plus. Wraz z papierologią w zestawie znajdziemy arkusz wyciętych gripów antypoślizgowych (tzw. grip tape), które pozwolą dostosować chwyt i fakturę obudowy do własnych preferencji. Oprócz samej czarnej instrukcji, Razer tradycyjnie dorzucił do kartonika swoje kultowe już, zielone naklejki z logotypem marki.

Żeby jednak recenzenckiej rzetelności stało się zadość i nie było wyłącznie kolorowo, muszę wspomnieć o jednym, mocno rozczarowującym elemencie układanki. Dołączony do myszki przewód ładujący wypada na tle całości wręcz archaicznie. Kabel jest bardzo przeciętny jakościowo i niesamowicie twardy, co w dobie super-elastycznych „paracordów” spotykanych u konkurencji wydaje się decyzją mocno niezrozumiałą w tak drogim sprzęcie. Mimo tego wyraźnego zgrzytu z okablowaniem, ogólne wyposażenie i wrażenie z unboxingu modelu Viper V4 Pro pozostają na adekwatnie wysokim poziomie.

Czytaj teraz: MCHOSE K7 Ultra – test i recenzja – chiński czołg do zadań specjalnych?

Jakość wykonania i wygląd

Przejdźmy teraz do samej konstrukcji i tego, jak nasz dzisiejszy bohater prezentuje się na biurku. Jeśli chodzi o jakość wykonania, Viper V4 Pro to po prostu absolutna rynkowa topka i trudno tutaj o jakiekolwiek zarzuty. Spasowanie poszczególnych elementów obudowy jest wręcz perfekcyjne. Niezależnie od tego, jak mocno ściśniemy bryłę podczas intensywnej rozgrywki, absolutnie nic tu nie trzeszczy, nie skrzypi i nie ugina się pod naciskiem palców. Biorąc pod uwagę tak piórkową wagę urządzenia, inżynierowie wykonali kawał fenomenalnej pracy, dostarczając niezwykle sztywną i zwartą konstrukcję, która wzbudza zaufanie od pierwszego chwytu.

Pod kątem wizualnym postawiono na daleko idącą ascezę, co z pewnością ucieszy fanów czystych i uporządkowanych stanowisk. Model Viper V4 Pro charakteryzuje się bardzo minimalistycznym, wręcz surowym wyglądem. Całość skąpano w głębokiej, charakterystycznej „razerowskiej” czerni, rezygnując całkowicie z jakiegokolwiek krzykliwego podświetlenia RGB na rzecz oszczędności masy oraz baterii. Jedynym świecącym detalem jest tu ukryta, dyskretna dioda informacyjna. Taki zabieg sprawia, że sprzęt prezentuje się nad wyraz elegancko oraz profesjonalnie, skupiając się w stu procentach na e-sportowej wydajności.

Niestety, w tej wizualnej beczce miodu znalazła się również łyżka dziegciu, o której z recenzenckiego obowiązku muszę rzetelnie wspomnieć. Zastosowana na urządzeniu powłoka ma jedną, dość irytującą wadę w codziennym użytkowaniu – niesamowicie szybko się palcuje. Na tej gładkiej, matowej powierzchni błyskawicznie zostają widoczne, dość nieestetyczne i tłuste ślady po naszych dłoniach. Utrzymanie tego flagowego gryzonia w nieskazitelnej czystości będzie od nas wymagało bardzo częstego sięgania po ściereczkę z mikrofibry, co dla największych estetów z pewnością okaże się zauważalnym i denerwującym mankamentem.

Powierzchnia

Zatrzymajmy się na moment przy samej powierzchni obudowy. Powłoka jest w pełni matowa i pod palcem charakteryzuje się lekko ziarnistą, dość specyficzną fakturą. Każdy, kto miał już kiedyś na swoim biurku myszkę Razera, z pewnością nie będzie tym faktem w ogóle zaskoczony i od razu poczuje się tu jak w domu. W praktyce takie wykończenie sprawia, że urządzenie bardzo dobrze i pewnie przylega do dłoni podczas szybkiego celowania na ekranie monitora. Jeśli jednak fabryczna przyczepność to dla Was wciąż za mało i szukacie absolutnej blokady palców, to model Viper V4 Pro ratuje sytuację dołączonym do kartonika, całkiem sensownym grip tapem, którym w razie jakichkolwiek problemów ze ślizganiem obkleicie bryłę.

Niestety, w parze z tą przyjemną pod kątem użytkowym teksturą idzie wspomniana już w poprzednim akapicie, bardzo irytująca wada. Obudowa niemiłosiernie wręcz zbiera wszelkie zanieczyszczenia. Szybkie palcowanie i łapanie nieestetycznych, tłustych śladów to tutaj niestety chleb powszedni, przez co Viper V4 Pro po zaledwie kilku godzinach intensywnej gry potrafi całkowicie stracić swój wyjściowy, elegancki urok. Wymusza to na nas regularne przecieranie sprzętu, jeśli zależy nam na utrzymaniu nienagannego porządku na naszym stanowisku.

Przyciski główne, boczne i scroll

Przejdźmy teraz do kliku, czyli elementu będącego absolutnym sercem każdego gamingowego sprzętu. Pod głównymi łopatkami Viper V4 Pro skrywają się autorskie, optyczne przełączniki Razera czwartej generacji. Zastosowanie technologii opartej na wiązce światła to ogromny atut, ponieważ fizycznie eliminuje to jakąkolwiek możliwość wystąpienia znienawidzonego przez wszystkich graczy problemu dwukliku.

Co więcej, inżynierom udało się osiągnąć tu rzadko spotykany na rynku wyczyn, gdyż zarówno lewy, jak i prawy przycisk oferują wręcz identyczny feeling. Sam klik jest bardzo pewny, a świetny, sprężysty feedback sprawia, że palce błyskawicznie mogą ponawiać kolejne strzały. Żeby jednak nie było zbyt idealnie, w moim egzemplarzu odnotowałem drobny mankament akustyczny – jeden z głównych klawiszy po wciśnięciu delikatnie pinguje, wydając z siebie cichy, sprężyno-podobny pogłos.

Jeśli chodzi o guziki boczne w Viper V4 Pro, to mamy tu do czynienia z pierwszą ligą. Zostały one idealnie osadzone na lewej krawędzi obudowy, dzięki czemu kciuk bezbłędnie i naturalnie w nie trafia w ułamku sekundy. Ich aktywacja jest bardzo przyjemna i cicha, a sama praca przycisków pozostaje całkowicie wolna od wszelkich niechcianych zjawisk pokroju przypadkowych dwuklików.

Omawiając flagowy model Viper V4 Pro, musimy jeszcze rzucić okiem na kółko przewijania. Scroll wypada w tym przypadku naprawdę dobrze, oferując cichy, ale jednocześnie bardzo satysfakcjonujący klik środkowego przycisku. Sam przeskok podczas obracania rolki, potocznie nazywany ząbkiem, jest tutaj wyczuwalny raczej średnio i stawia umiarkowany opór. Osobiście jestem wielkim fanem takiego lżejszego feelingu, ponieważ świetnie i bardzo gładko sprawdza się to zarówno przy scrollowaniu ekwipunku w grze, jak i podczas przeglądania długich stron internetowych.

Łączność, bateria i ślizgacze

W kwestii łączności bezprzewodowej Razer oddaje nam do dyspozycji sprawdzone, stabilne jak skała pasmo 2,4 GHz. Podczas testów działało ono absolutnie bez zarzutu – nie uświadczyłem żadnych niepożądanych lagów, ani razu nie zerwało mi połączenia, więc w ferworze walki można na nim polegać w stu procentach. Opcją zapasową jest tu oczywiście praca po kablu, ale powiedzmy sobie szczerze, z racji wspomnianej wcześniej, sztywnej i po prostu średniej jakości przewodu, będziemy go używać głownie do ratunkowego uzupełniania prądu, a nie do wykręcania e-sportowych wyników naszą nową myszką Viper V4 Pro.

Skoro już o ładowaniu mowa, zatrzymajmy się przy zasilaniu. Producent na pudełku z dumą chwali się, że wbudowany akumulator ma wystarczyć nawet na astronomiczne 180 godzin zabawy. Złapmy jednak trochę zdrowego dystansu – to wynik praktycznie nieosiągalny przy wyższych częstotliwościach próbkowania pokroju 4000 czy 8000 Hz, po które pewnie większość z Was i tak od razu sięgnie. Niemniej jednak realny czas pracy na baterii jest naprawdę dobry i nie zmusza nas do codziennego nerwowego szukania przewodu. Zresztą samo ładowanie przebiega tu błyskawicznie, więc model Viper V4 Pro bardzo szybko wraca do akcji bez zbędnego „ogona”.

Na sam koniec odwracamy gryzonia na plecy. Fabryczne ślizgacze prezentują się tutaj nad wyraz solidnie. Z pewnością nie są to najlepsze i najszybsze „łyżwy”, jakich w życiu używałem, ale jak na rynkowy standard prosto z pudełka, trzymają dobry poziom. Są odpowiednio grube, oferują średnio szybki, dość uniwersalny poślizg, a co najważniejsze, gwarantują naprawdę gładki i płynny ruch po podkładce.

Sensor

Sercem myszki Viper V4 Pro jest absolutnie topowy, flagowy sensor optyczny Focus Pro o wręcz absurdalnej rozdzielczości 50K (czyli 50 000 DPI). Z technicznego punktu widzenia to po prostu czysta poezja i rynkowy szczyt dzisiejszych możliwości. Podczas najbardziej dynamicznych flicków w strzelankach nie uświadczycie tu absolutnie żadnego, nawet najmniejszego jitteringu. Zapomnijcie również o jakiejkolwiek dewiacji – kursor odwzorowuje ruchy naszej dłoni z chirurgiczną precyzją.

Kolejnym ogromnym atutem tego układu jest jego kompatybilność z powierzchniami. Niezależnie od tego, czy używacie szybkiej podkładki hybrydowej, czy wrzucicie gryzonia na szklaną taflę, Viper V4 Pro radzi sobie z czytaniem podłoża wprost bezbłędnie. Oczywiście ten krzemowy potwór w pełni rozwija swoje e-sportowe skrzydła dopiero dzięki bezprzewodowej obsłudze zawrotnego odświeżania na poziomie 8000 Hz. Co ciekawe, za całą tę błyskawiczną i bezstratną transmisję danych odpowiada ten dołączony do pudełka, trochę śmieszny z wyglądu dongle w formie nablatowego krążka. Mimo swojej nieco zabawnej, pękatej aparycji, radzi on sobie z tym zadaniem śpiewająco!

Kształt i waga

Kształt urządzenia to udana kontynuacja sprawdzonych rozwiązań – jest bardzo uniwersalny, jak zresztą przystało na całą kultową serię. Choć bryła modelu Viper V4 Pro jest dość duża, to została przemyślana w każdym detalu.

Konstrukcja ta sprawdza się bardzo dobrze pod chwyt typu claw grip i to właściwie niezależnie od wielkości naszych dłoni, oferując bardzo pewne oparcie oraz należytą stabilność. Całkiem nieźle wypada również przy klasycznym, pełnym ułożeniu, jakim jest palm grip. Jeśli jednak jesteście zagorzałymi fanami celowania samymi opuszkami palców, czyli popularnego fingertipa, to ze względu na spore gabaryty znajdą się dla Was na rynku odrobinę bardziej filigranowe propozycje.

Kolejnym aspektem budzącym szczery podziw jest sama masa tego sprzętu. Waga zatrzymała się tutaj na imponującym wyniku zaledwie 49 gramów. Biorąc pod uwagę dość spory rozmiar gryzonia oraz całkowity brak szpecących dziur w obudowie, ten inżynieryjny wysiłek robi po prostu doskonałe wrażenie. Myszka Viper V4 Pro to pełnoprawna kategoria piórkowa, która sunie po podkładce bez absolutnie żadnego oporu. Taka ultra-lekka, zwarta i jednolita konstrukcja gwarantuje, że nawet po długiej, wielogodzinnej i niezwykle intensywnej rozgrywce rankingowej Wasze dłonie i nadgarstki nie odczują najmniejszego zmęczenia.

Oprogramowanie

Czas rzucić okiem na cyfrowe zaplecze, bo równie ważne jak sam fizyczny sprzęt, jest to, w jaki sposób możemy nim sterować. Oprogramowanie dedykowane myszce Viper V4 Pro działa po prostu bardzo dobrze i od pierwszego uruchomienia nie sprawia absolutnie żadnych problemów ze stabilnością. Interfejs aplikacji jest niezwykle przyjemny dla oka, czysty i na tyle intuicyjny, że nikt nie powinien się w nim zgubić, nawet podczas głębszego dłubania w ustawieniach. Razer Synapse w końcu działa tak, jak powinien!

Razer nie poskąpił nam tutaj wielu naprawdę ciekawych i zaawansowanych funkcji. Oprócz rynkowego standardu w postaci prostej zmiany rozdzielczości DPI czy nagrywania skomplikowanych makr, soft oferuje kilka prawdziwych asów w rękawie. Świetnym bajerem jest chociażby możliwość ustawienia innej częstotliwości próbkowania w zależności od aktualnie odpalonej aplikacji – oszczędzamy tym samym cenną baterię podczas przeglądania internetu, a po odpaleniu ulubionej strzelanki mysz automatycznie wskakuje na najwyższe obroty.

Kolejną e-sportową nowinką jest możliwość precyzyjnego ustawienia kąta odbioru sensora, co pozwala dostosować odczyt do naszego naturalnego, często delikatnie przekrzywionego ułożenia nadgarstka na podkładce. Podsumowując ten aspekt, aplikacja do zarządzania modelem Viper V4 Pro to potężne, a zarazem bardzo przyjazne użytkownikowi narzędzie, z którego korzysta się z czystą przyjemnością.

Razer Viper V4 Pro – podsumowanie

Czas na ostateczny werdykt i podsumowanie naszego testu. Myszka Viper V4 Pro to bez wątpienia sprzęt z absolutnie najwyższej półki, który na każdym kroku udowadnia swoje e-sportowe, bezkompromisowe zacięcie. Lista zalet jest w tym przypadku imponująca. Zaczynamy od kapitalnej, niesamowicie sztywnej jakości wykonania bez irytujących dziur, przez elegancki minimalizm, aż po piórkową wagę wynoszącą zaledwie 49 gramów.

Dodając do tego absolutnie topowy sensor Focus Pro 50K, bezproblemową bezprzewodową łączność 8000 Hz z dołączonym do zestawu donglem oraz świetne optyczne przełączniki czwartej generacji, otrzymujemy na biurku narzędzie o wręcz chirurgicznej precyzji. Całość znakomicie dopełnia zaawansowane, ale przyjazne oprogramowanie, zadowalający czas pracy na baterii, płynne ślizgacze oraz bardzo uniwersalny kształt, który świetnie dogaduje się z chwytem typu claw grip.

Niestety, nie ma na rynku urządzeń całkowicie pozbawionych wad. Rozważając zakup modelu Viper V4 Pro, musicie zaakceptować mocno palcującą się powłokę, która błyskawicznie zbiera tłuste ślady i wymusza regularne sięganie po ściereczkę. Do wyraźnych minusów muszę również zaliczyć bardzo sztywny, kiepskiej jakości przewód ładujący, a dla wyczulonych uszu drobnym, akustycznym mankamentem będzie to wspomniane wcześniej, delikatne pingowanie jednego z głównych przycisków.

Czy jednak te niedociągnięcia w jakikolwiek sposób przekreślają ten sprzęt? Absolutnie nie. Ostateczny wynik tego starcia jest na wskroś pozytywny. Viper V4 Pro to rewelacyjna, niesamowicie wydajna turniejowa bestia, która z nawiązką dostarcza to, co producent dumnie obiecuje na pudełku. Jeśli szukacie najwyższych osiągów, z czystym sumieniem gorąco polecam Wam ten sprzęt.

Dziękuję serdecznie firmie RAZER, bez której ta recenzja by nie powstała.

Mowa oczywiście o modelu K7 Ultra, czyli bezprzewodowej myszce, która już na papierze wygląda bardzo ciekawie. Producent obiecuje nam tutaj wszystko to, co najlepsze – od topowego sensora PixArt PAW3950, przez zawrotną częstotliwość odświeżania rzędu 8000 Hz, aż po innowacyjną, magnetyczną stację ładującą znajdującą się prosto w zestawie. Czy Mchose K7 Ultra faktycznie okaże się nowym hitem i zdetronizuje droższą konkurencję, czy to tylko zręczny marketing? Zapraszam na recenzje!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3950
• Waga: ok. 59 gramów
• Przełączniki główne: Omron Mechanical Switch
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 379 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Pierwsze wrażenie po chwyceniu kartonika MCHOSE K7 Ultra do ręki jest po prostu piorunujące i dawno żaden producent tak pozytywnie mnie nie zaskoczył na samym starcie. To opakowanie robi ogromne wrażenie, jest sztywne, ciężkie i od razu czuć, że mamy do czynienia z produktem z wyższej półki, a nie tanią masówką. Nawet karton, w który myszka do nas przychodzi robi wrażenie!

Front jest czysty, minimalistyczny. Nawet zastosowane tu plomby sprawiają wrażenie produktu premium, a nie jak kawałek taniej taśmy klejącej w budżetowych chińczykach. Tu po prostu wszystko się zgadza – boki i spód kartonu są równie czytelne i są schludne, a całość wygląda wprost świetnie i zdecydowanie zachęca do jak najszybszego dostania się do środka. To zdecydowanie jeden z najlepiej zaprezentowanych produktów na start, jakie miałem okazję recenzować.

Otwieramy wieko i co widzimy? Producent wita nas elegancką, czarną kopertą powitalną, która od razu buduje poczucie obcowania z produktem najwyższej klasy. To bardzo miły detal, ale to, co czeka na nas poziom niżej, autentycznie zwala z nóg.

Zamiast standardowych, tanich wytłoczek czy zwykłego kartonu, w środku umieszczono pełnoprawne, twarde etui zapinane na zamek. Powiedzmy sobie szczerze – dołączenie takiego pokrowca do myszki to rozwiązanie niezwykle rzadkie i nietypowe, które zazwyczaj spotyka się tylko w najdroższych, często limitowanych edycjach sprzętu dla e-sportowców. Pokrowiec posiada nawet specjalne wyprofilowanie na samej górze, nawiązujące do bryły urządzenia.

Zabawa zaczyna się jednak po rozsunięciu suwaka, bo ilość rzeczy, jaką marka MCHOSE upchnęła do środka, jest zadowalająca. Oprócz samego gryzonia w precyzyjnie dociętej piance spoczywa elegancka stacja ładująca, mały odbiornik USB, a także dobrej jakości przewód w materiałowym oplocie.

To jednak nie koniec niespodzianek, bo z dedykowanych przegródek wysypuje się na nas jeszcze kilka rzeczy! Dostajemy między innymi spory zestaw wyciętych na wymiar gripów antypoślizgowych oraz komplet niezbędnej papierologii w postaci instrukcji i kart informacyjnych.

Taki unboxing modelu K7 Ultra to absolutnie czysta przyjemność i konkurencja zdecydowanie mogłaby się uczyć od producenta, jak powinno się rozpieszczać graczy od pierwszych sekund po powrocie ze sklepu. Szkoda jedynie, że gripy są bardzo „zwyczajne”, a dodatkowych ślizgaczy do K7 Ultra nie ujrzymy… A było tak pięknie!

Jakość wykonania i wygląd

Przejdźmy do aparycji K7 Ultra, bo jest o czym gadać. Myszka prezentuje się niezwykle elegancko i moim zdaniem trafia w dziesiątkę, jeśli chodzi o balans między gamingowym zacięciem a biurowym minimalizmem. Bryła jest czysta, bez zbędnych udziwnień, ale to te metaliczno-złote wstawki robią tu robotę. Mowa tu o bocznych przyciskach, subtelnym logotypie na grzbiecie oraz detalu przy scrollu. Te akcenty nadają całości unikalnego, wręcz luksusowego charakteru i sprawiają, że K7 Ultra może się podobać szerokiemu gronu odbiorców, którzy szukają czegoś z klasą na swoim biurku. To zdecydowanie nie jest kolejny, nudny, czarny plastikowy klocek.

Jeśli chodzi o samą jakość wykonania, to marka MCHOSE udowadnia, że bogate wyposażenie nie jest tu zasłoną dymną dla oszczędności na materiałach. Spasowanie obudowy K7 Ultra jest po prostu bez zarzutów i stoi na najwyższym poziomie. Podczas testów próbowałem na różne sposoby mocniej ściskać i wyginać konstrukcję, ale absolutnie nic tu nie trzeszczy, nie skrzypi i nie ugina się pod naciskiem palców. Całość sprawia wrażenie bardzo solidnej, zwartej i jednolitej bryły, która bez problemu przetrwa nawet najbardziej emocjonujące sesje przed monitorem. Widać, że K7 Ultra to sprzęt przemyślany i dopracowany pod kątem trwałości, co w tej cenie jest ogromnym plusem i utwierdza mnie w przekonaniu, że mamy do czynienia z produktem premium.

Powierzchnia

Zatrzymajmy się na moment przy samej powierzchni gryzonia, bo producent zaserwował nam tutaj rozwiązanie o niezwykle dumnie brzmiącej nazwie – High-Performance Glass-Like Coating. W praktyce powłoka ta okazuje się niesamowicie przyjemna pod palcami i co najważniejsze z perspektywy gracza – jest bardzo dobrze przyczepna. Nawet przy agresywnych i szybkich ruchach na podkładce dłoń pewnie spoczywa na obudowie, bez poczucia uciekania plastiku. Ogromnym plusem jest również to, że mysz kompletnie nie brudzi się od samego patrzenia. Zapomnijcie o błyskawicznym łapaniu nieestetycznych odcisków palców czy plam z potu, obudowa modelu K7 Ultra pozostaje czysta i estetyczna przez naprawdę długi czas, co bardzo ułatwia utrzymanie stanowiska w rygorze.

Żeby jednak recenzenckiej rzetelności stało się zadość, pora na mały minus w tej beczce miodu. Jeśli fabryczna powłoka to dla was wciąż za mało i potrzebujecie maksymalnej blokady dłoni, MCHOSE dorzuca do twardego etui naklejane gripy. Szkoda tylko, że marka nie pokusiła się w tym aspekcie o odrobinę fantazji. Dołączone dodatki mogłyby być zdecydowanie lepsze w dotyku i dużo ciekawsze wizualnie, żeby pasowały do reszty. Ostatecznie to po prostu zwykła, cienka i czarna guma, która po naklejeniu niestety trochę zaburza i psuje ten genialny, elegancki design ze złotymi wstawkami, jakim wyjściowo kusi nas K7 Ultra.

Przyciski główne, boczne i scroll

Za działanie głównych przycisków odpowiadają w tym przypadku sprawdzone przełączniki Omron Mechanical Switch. Producent deklaruje ich żywotność na absurdalne wręcz 100 milionów kliknięć, co w praktyce oznacza, że prędzej zmienicie cały komputer, niż zajeździcie te switche. Sam klik jest dość twardy, ale za to niesamowicie przyjemny i po prostu satysfakcjonujący. Guziki świetnie sprężynują, bardzo szybko wracając do swojej pozycji wyjściowej, co pozwala na błyskawiczne i pewne akcje.

Jeśli chodzi o guziki z lewej strony, to inżynierowie MCHOSE również odrobili zadanie domowe. Zostały one umiejscowione w bardzo dobrym, intuicyjnym miejscu, dzięki czemu kciuk sam naturalnie na nie wędruje. Wizualnie to prawdziwy majstersztyk – wykończono je na elegancki, złoty kolor, co wygląda bardzo przyjemnie i świetnie zgrywa się z resztą detali obudowy w K7 Ultra. Ich klik jest równie udany, choć wyczulone dłonie mogą zauważyć, że przedni i tylny guzik delikatnie różnią się od siebie ogólnym feelingiem pod palcem.

Na koniec zostaje nam scroll. Rolka zastosowana w modelu K7 Ultra to małe dzieło sztuki użytkowej – kółko zostało wykończone chłodnym aluminium, co mocno potęguje elegancki wygląd całego urządzenia. Oprócz świetnego designu element ten bardzo dobrze trzyma się palca podczas szybkiego przewijania ekwipunku. Sam klik środkowego przycisku jest odpowiednio wyważony i po prostu dobry. Opór dobrano tak, że nie sposób się pomylić i wcisnąć go przez przypadek w ferworze walki.

Czytaj teraz: Secret Gear ZX1 Ultra – test i recenzja – nowy król opłacalności?

Łączność, ślizgacze i bateria

Do naszej dyspozycji oddano standardowo trzy tryby pracy – po kablu, oszczędny Bluetooth oraz to, co najważniejsze dla graczy, czyli szybkie fale radiowe 2,4 GHz. Niezależnie od dokonanego wyboru, każdy z tych trybów działa po prostu super i nie sprawia w grach absolutnie żadnych problemów z opóźnieniami. Największą gwiazdą zestawu jest jednak ten świetny, dorzucony do pudełka dock. Jego podświetleniem możemy swobodnie regulować, co ułatwia dopasowanie go do biurka, ale to sposób działania robi tu największą robotę. Stacja naładuje myszkę w pełni indukcyjnie! To rozwiązanie wygląda dużo bardziej estetycznie i nowocześniej niż wszystkie klasyczne docki z miedzianymi konektorami na wierzchu. Nie trzeba w nic celować – po prostu odkładamy gryzonia i ładuje się sam.

Jeśli chodzi o czas pracy bez kabla, to pod maską modelu K7 Ultra zastosowano akumulator o sporej pojemności 500 mAh. Realny czas działania bardzo zależy od konkretnych parametrów, a samych opcji zasilania w dedykowanym sofcie jest do wyklikania wręcz od groma. Wedle deklaracji producenta, prądu ma starczać maksymalnie do 120 godzin w trybie BT, w tym do około 65 godzin przy wykorzystaniu najbardziej obciążającego pasma 2,4 GHz. Muszę przyznać, że przy odpowiednich roszadach i mądrym zarządzeniu ustawieniami w aplikacji jest to jak najbardziej możliwe do osiągnięcia w domowych warunkach.

Na sam koniec zaglądamy pod spód. Zastosowane fabryczne ślizgacze w K7 Ultra są naprawdę bardzo dobrej jakości. Zapewniają ruch niezwykle płynny i stosunkowo szybki, co świetnie współpracuje z materiałowymi podkładkami i pozwala na dynamiczną rozgrywkę. Marka MCHOSE spisała się tu świetnie w kwestii samego poślizgu, ale muszę wtrącić małe trzy grosze. Szkoda tylko, że przy tak niesamowicie bogatym wyposażeniu dodatkowym, w opakowaniu nie znalazło się miejsce na chociaż jeden komplet zapasowych „łyżew” na czarną godzinę.

Sensor i pomiary

Za śledzenie naszych ruchów na podkładce odpowiada absolutnie topowy i bezkompromisowy sensor, z którego marka MCHOSE może być niezwykle dumna. Mowa oczywiście o flagowej jednostce optycznej, która na ten moment stanowi szczyt marzeń każdego wymagającego gracza i w praktyce sprawdza się po prostu bez zarzutu. Niezależnie od tego, jak szybko i agresywnie wymachujecie ręką po blacie, kursor ani na ułamek sekundy nie gubi swojej ścieżki i nie odnotowuje żadnych niepożądanych anomalii czy denerwującego wygładzania – dostajemy do dyspozycji czystą, chirurgiczną wręcz precyzję.

Żeby jednak ten potężny sensor mógł w pełni rozwinąć swoje skrzydła, potrzebuje równie stabilnego i szybkiego zaplecza obliczeniowego. I tutaj pojawia się świetna, technologiczna ciekawostka, bo zaimplementowany w K7 Ultra sensor współpracuje ściśle z chipsetem znanej i cenionej marki Realtek. Dzięki temu zgranemu duetowi podzespołów, celowanie i wymiana ognia na wirtualnym polu bitwy to czysta przyjemność, ograniczona jedynie naszym własnym refleksem i „skillem”.

Kształt i waga

Czas pogadać o tym, jak ten gryzoń leży w dłoni, a konkretniej o jej gabarytach. Jest to bez dwóch zdań mysz duża, która celuje w graczy o średnich i większych dłoniach, szukających pełnego oparcia. Jeśli chodzi o kompatybilność, to bryła ta dobrze pasuje do niemal każdego popularnego chwytu – czy to klasycznego palm gripa, czy nieco agresywniejszego clawa, dłoń znajdzie tu dla siebie odpowiednie miejsce. Jedynym logicznym wyjątkiem jest chwyt typu fingertip, do którego ta konstrukcja jest po prostu za duża, by zapewnić odpowiedni komfort. Muszę jednak wtrącić tu swoje bardzo mocne, osobiste trzy grosze.

Choć na papierze ten kształt K7 Ultra wydaje się uniwersalny i bezpieczny, to mnie osobiście bardzo, ale to bardzo się on nie spodobał. Po prostu nie mogłem znaleźć na niej wygodnego, naturalnego ułożenia palców i w żaden sposób „nie kliknęło” nam ze sobą podczas testów, co po raz kolejny dowodzi, że ergonomia to kwestia czysto subiektywna.

Jeśli chodzi o masę, to marka MCHOSE nie siliła się tutaj na bicie jakichś rekordów lekkości za wszelką cenę. Waga modelu K7 Ultra jest typowa dla dzisiejszych standardów segmentu ultra-lekkiego i oscyluje w okolicach rozsądnych 59 gramów. Co najważniejsze, masa ta jest bardzo dobrze rozmieszczona wewnątrz obudowy, dzięki czemu myszka jest świetnie wyważona i nie leci ani na nos, ani na tył podczas podnoszenia jej nad podkładkę przy szybkich ruchach.

Oprogramowanie

Oprogramowanie przygotowane przez markę MCHOSE w modelu K7 Ultra jest naprawdę dobre! Interfejs jest niezwykle czysty, intuicyjny i po prostu bardzo przyjemny do poruszania się po poszczególnych zakładkach. Nawet osoby, które na co dzień rzadko dłubią w zaawansowanych ustawieniach peryferii, bez najmniejszego problemu odnajdą się w tym przejrzystym menu.

A trzeba przyznać, że suwaków i okienek jest tu naprawdę pod dostatkiem. W dedykowanej aplikacji zmienimy dosłownie wszystko, co tylko chcemy – od szybkiego przypisywania nowych funkcji pod przyciski, przez tworzenie skomplikowanych makr, aż po najbardziej precyzyjne parametry pracy samego sensora (nawet jego „położenie”!!) i zarządzanie energią.

Największym, niezwykle pozytywnym zaskoczeniem jest jednak sam sposób, w jaki możemy z tego softu w ogóle korzystać. Konfigurator dla K7 Ultra oddano w nasze ręce w aż dwóch różnych, pełnoprawnych wariantach. Mamy do wyboru klasyczną aplikację do pobrania i zainstalowania na naszym urządzeniu oraz niesamowicie wygodną wersję sieciową, odpalaną bezpośrednio w oknie naszej przeglądarki. To drugie rozwiązanie to czyste złoto dla każdego, kto nienawidzi zaśmiecać sobie systemu kolejnymi programami działającymi w tle, a wymaga pełnej kontroli nad sprzętem. Rewelacyjna sprawa!

MCHOSE K7 Ultra – podsumowanie

Czas na ostateczny werdykt i podsumowanie tego potężnego zawodnika. Marka MCHOSE dostarczyła na rynek sprzęt, który pod wieloma względami po prostu deklasuje droższą konkurencję. Lista plusów jest tutaj wręcz absurdalnie długa. Zaczynamy od genialnego doświadczenia z unboxingu, gdzie wita nas rewelacyjne, twarde etui i indukcyjna stacja ładująca.

Do tego dochodzi niesamowita powłoka obudowy świetnie radząca sobie z brudem, elegancki minimalizm ze złotymi akcentami oraz po prostu bezbłędna jakość wykonania. Pod maską K7 Ultra kryje się czysta potęga – mega satysfakcjonujące przełączniki Omron, chłodny aluminiowy scroll, topowy sensor z układem Realtek i stabilna, potrójna łączność z naprawdę sensowną baterią. Całość dopełnia dobrze wyważona masa 59 gramów, płynne ślizgacze i niezwykle wygodny, przeglądarkowy soft.

Oczywiście do ideału odrobinę brakuje i znajdzie się tu kilka mniejszych zgrzytów. Szkoda, że w tak wypchanym po brzegi kartonie zabrakło chociaż jednych zapasowych ślizgaczy, a dołączone naklejane gripy są czarne, nudne i trochę psują całą estetykę. Bardzo wyczulone palce wyłapią też lekką różnicę w kliku obu bocznych przycisków. Największym minusem pozostaje dla mnie jednak sam duży kształt – kompletnie mi on nie leży, nie dogadaliśmy się i zdecydowanie wyklucza on chwyt typu fingertip.

Mimo tego czysto osobistego braku chemii z ergonomią, obiektywnie patrząc, to po prostu fenomenalna mysz. Jeśli duża bryła K7 Ultra wpasuje się w waszą dłoń i preferencje, dostaniecie absolutnie flagowe doświadczenie i górę świetnych akcesoriów w cenie, która zawstydza rynkowych gigantów. Z czystym sumieniem bardzo gorąco polecam!

Dziękuję serdecznie firmie MCHOSE, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

To nie lada gratka, bo rzadko kiedy mamy okazję położyć obok siebie dwa bliźniacze produkty i sprawdzić „na żywo”, czym tak naprawdę różnią się w praniu, poza samą ceną i kilkoma cyferkami na pudełku. Producent postanowił zaatakować rynek z dwóch stron jednocześnie, dając nam wybór, który na pierwszy rzut oka wcale nie jest taki oczywisty. Czy ta strategia ma sens? A może jednak jest to decyzja podwyższonego ryzyka? Tego, jak i wielu innych rzeczy, dowiecie się czytając tę recenzję!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3395 / PixArt PAW3311
• Przełączniki główne: Huano Transparent Blue Shell Pink Dot / Huano Blue Shell White Dot
• Waga: ok. 39 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 159 / 99 złotych

Kursywą oznaczono model NM1 SE

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Rozpocznijmy od tego, w czym nasz dzisiejszy duet do nas dociera. Opakowania obu modeli już na pierwszy rzut oka zdradzają, z jakim sprzętem mamy do czynienia. Producent postawił tu na sprawdzony, dość minimalistyczny design, który bardzo lubię, ale akurat nie w tym wydaniu… Rozumiem, że są to produkty budżetowe, lecz pudełka nie zachęcają do zakupu. Czy przeszkadza to „zwykłemu” użytkownikowi? Skądże, ale jako recenzent muszę o tym wspomnieć.

W przypadku bazowego modelu Nubi NM1 dostajemy jasny, wpadający w delikatną szarość kartonik z estetycznym renderem białej myszki na froncie. Z kolei wersja SE uderza w nieco mroczniejsze tony – w pełni czarne pudełko z grafiką ciemnego gryzonia fajnie kontrastuje ze swoim bratem. Boki obu opakowań to czysta klasyka, znajdziemy tam jedynie proste napisy z nazwą modelu, co skutecznie potęguje wrażenie schludności i nie przytłacza niepotrzebnymi grafikami.

Prawdziwa kopalnia wiedzy kryje się natomiast na rewersie kartoników. Odwracając pudełka, dostajemy czarno na białym podane wszystkie najważniejsze technikalia. To właśnie z tego miejsca dowiadujemy się od razu, co dokładnie napędza pełnoprawne Nubi NM1, a na jakie ustępstwa i kompromisy musimy pójść w przypadku tańszej wersji SE.

Zastosowane z tyłu tabele są bardzo czytelne i błyskawicznie rzucają nam w oczy różnice w użytych sensorach (topowy PAW3395 kontra budżetowy PAW3311) czy samych przełącznikach głównych, dumnie potwierdzając jednocześnie niezwykle imponującą wagę obu konstrukcji, czyli zaledwie 39 gramów. Całość wypada naprawdę sensownie!

Zajrzyjmy w końcu do środka, bo tutaj zaczyna się robić naprawdę ciekawie, a pod pewnymi względami nawet lekko absurdalnie. Po otwarciu pudełka z droższym modelem – Nubi NM1, wita nas dość prosty widok. W środku znajdziemy samą myszkę, klasyczną papierologię w postaci instrukcji obsługi oraz ładny, elastyczny przewód w oplocie z podpiętym adapterem na odbiornik. To by było na tyle. Krótko mówiąc – żadnych fajerwerków i absolutne minimum.

Teraz otwieramy tańszą wersję SE. Czy czeka nas to samo? Błąd! Oprócz samej myszy, czarnego kabla z donglem i instrukcji, producent dorzuca nam tutaj dodatkowy arkusz malutkich, okrągłych ślizgaczy typu „dots” oraz cały zestaw wyciętych gripów antypoślizgowych. Tańsza, rzekomo budżetowa wersja sprzętu posiada bogatsze wyposażenie! To decyzja, która delikatnie wymyka się jakiejkolwiek logice, ale hej – jako klienci chyba nie powinniśmy narzekać na darmowe fanty…

Żeby jednak nie było tak całkowicie kolorowo, muszę trochę ostudzić Wasz entuzjazm względem tych bonusów. Dołączone do Nubi NM1 SE gripy są naprawdę mocno przeciętne. W dotyku przypominają dość tanie, generyczne naklejki, które co prawda jakoś tam spełnią swoje zadanie i zapobiegną ślizganiu się palców, ale brakuje im sporo do jakości premium.

Jakość wykonania i wygląd

Muszę wam powiedzieć, że jakość wykonania obu myszek to absolutny top w tej półce cenowej i producent zasługuje tu na pochwałę. Zarówno bazowe Nubi NM1, jak i tańsza wersja SE, robią świetne pierwsze wrażenie i w ślepym teście zaryzykowałbym stwierdzenie, że są to konstrukcje droższe, niż są w rzeczywistości.

Bryła jest zwarta, spasowanie poszczególnych elementów stoi na bardzo wysokim poziomie, a podczas mocniejszego ściskania boków absolutnie nic tu nie trzeszczy i nie wydaje z siebie niepożądanych dźwięków. To ogromny plus, bo przy tak piórkowej wadze nierzadko zdarzają się luzy czy uginanie plastiku, a tutaj odrobiono zadanie domowe po prostu wzorowo. Szukałem jakichkolwiek minusów i niedoróbek w kwestii samej budowy, ale o dziwo – po prostu ich nie zauważyłem.

Jeśli chodzi o sam wygląd, postawiono tu na sprawdzony, niezwykle minimalistyczny design, który od razu przypadł mi do gustu. Zdecydowanie nie ma tu mowy o agresywnych, przekombinowanych kształtach czy krzykliwym podświetleniu. Bryły są bardzo proste, estetyczne i pozbawione zbędnych wodotrysków, co czyni je atrakcyjnymi wizualnie, jeżeli jest się osobą preferującą minimalizm. Zarówno czarne SE, jak i „zwykłe” NM1 w białej wersji kolorystycznej prezentują się na podkładce po prostu dobrze.

Bardzo fajnym, subtelnym detalem, który zgrabnie przełamuje te monochromatyczne barwy, jest niewielki, srebrny napis z logotypem firmy, umiejscowiony tuż przy krawędzi lewego przycisku.

Powierzchnia

Powierzchnia, którą pokryto oba recenzowane gryzonie, jest w pełni matowa, a pod palcem charakteryzuje się niemal całkowicie niewyczuwalną teksturą. W praktyce i podczas dłuższego grania sprawdza się to naprawdę w porządku – dłoń nie ślizga się nadmiernie, a chwyt pozostaje odpowiednio stabilny nawet przy bardziej nerwowych ruchach i szybkich flickach na podkładce.

Jednak to, czym seria Nubi NM1 u mnie zaplusowała, to kwestia codziennego utrzymania czystości. Zastosowana tu powłoka jestodporna na wszelkie zabrudzenia – zapomnijcie o irytującym łapaniu odcisków palców czy nieestetycznych smugach z potu po kilkugodzinnej, intensywnej sesji przed monitorem. W przypadku gryzoni o takiej fakturze wcale nie jest to oczywistym standardem, więc za ten aspekt należy się spory plus.

Przyciski główne, boczne i scroll

Pod głównymi przyciskami w pełnoprawnym modelu Nubi NM1 kryją się bardzo przyjemne przełączniki Huano Transparent Blue Shell Pink Dot. Z kolei wersja SE otrzymała wariant Huano Blue Shell White Dot. Mimo tych różnic na papierze, muszę przyznać, że w obu przypadkach switche sprawdzają się po prostu bardzo dobrze. Są solidnie zaimplementowane, niezwykle sprężyste i dość głośne, co daje satysfakcjonujący feedback. Niestety osobiście nie lubię aż tak głośnych przełączników…

Co ważne dla purystów sprzętowych – irytujący pre oraz posttravel jest tutaj w zasadzie całkowicie nieodczuwalny, więc mamy pełną kontrolę nad kliknięciem.

Jeśli chodzi o przyciski boczne, to zostały one naprawdę przyjemnie osadzone w obudowie. Muszę jednak uczciwie zaznaczyć, że osobiście nie jestem wielkim fanem aż tak mocno wklęsłych od boku konstrukcji – ale to już kwestia czysto indywidualnych preferencji, przyzwyczajeń i ułożenia kciuka. Sam klik jest przyjemny, a co najważniejsze (i wcale nie takie oczywiste nawet w dużo droższych myszkach) – niemal identyczny w obu przyciskach pod względem wydawanego dźwięku i oporu. Pod tym kątem bryła NM1 zdecydowanie dowozi temat i nie ma mowy o tanim grzechotaniu.

Na koniec zostaje nam kółko przewijania. Każdy, kto miał w rękach legendarnego Logitech G Pro X Superlight, od razu poczuje się tutaj jak w domu, bo rolka zaimplementowana w Nubi NM1 jest do niego bardzo podobna wizualnie i w dotyku.

W codziennym użytkowaniu Nubi NM1 sprawdza się dobrze, chociaż jeśli miałbym się do czegoś na siłę przyczepić, to sam przeskok poszczególnych stopni mógłby być odrobinę bardziej wyczuwalny pod palcem podczas szybkiego scrollowania. Zrekompensowano to jednak samym klikiem kółka, który jest bardzo intensywny, pewny i całkiem głośny, więc na pewno nie wciśniecie go przez przypadek.

Łączność, ślizgacze i bateria

Przejdźmy do kwestii łączności w Nubi NM1, bo tu mamy pełen pakiet. Do naszej dyspozycji oddano aż trzy tryby pracy – klasyczny po kablu, moduł Bluetooth oraz fale radiowe 2.4 GHz. Niezależnie od tego, co ostatecznie wybierzecie, każdy z nich działa po prostu bardzo dobrze i bezproblemowo. Podczas testów nie uświadczyłem żadnych niepożądanych lagów czy irytującego zrywania połączenia w samym środku meczu.

Skoro mowa o graniu bez kabla, to płynnie przechodzimy do zasilania. Producent deklaruje, że bateria w obu modelach ma wytrzymywać do 40 godzin ciągłej zabawy. Nie jest to może rynkowy demon długodystansowości, ale to wynik jak najbardziej akceptowalny, który spokojnie wystarczy na kilka dobrych dni grania po pracy. W przypadku bazowego Nubi NM1, jak i tańszej wersji, czas pracy na jednym ładowaniu nie powinien być powodem do narzekań.

Fabryczne ślizgacze są naprawdę fajnej jakości – określiłbym je z czystym sumieniem jako średnio szybkie, za to dające bardzo przyjemny i dość płynny ślizg na macie. Na osobną, dużą pochwałę ponownie zasługuje tutaj obecność dodatkowych, okrągłych „dotsów” dorzuconych do kartonika w tańszym wariancie SE. Biorąc te wszystkie elementy pod uwagę, mogę śmiało stwierdzić, że jak na tę półkę cenową, Nubi NM1 wypada po prostu bardzo dobrze i oferuje świetny stosunek ceny do jakości.

Sensor i pomiary

W przypadku bazowego modelu Nubi NM1 producent nie brał jeńców i zafundował nam topową jednostkę, czyli znany i uwielbiany przez graczy optyczny PixArt PAW3395. To układ, który wybacza wiele, ale sam nie popełnia absolutnie żadnych błędów. Granie na nim to po prostu czysta poezja, całkowicie pozbawiona jakichkolwiek niepożądanych zjawisk czy gubienia kursora.

Z kolei pod maską tańszego brata, czyli wersji NM1 SE, drzemie nieco skromniejszy układ PixArt PAW3311. I tutaj pojawia się spore, bardzo pozytywne zaskoczenie dla portfela. Choć na papierze różnica w specyfikacji i maksymalnych osiągach jest oczywiście widoczna, to w realnym, codziennym użytkowaniu sprawdza się on po prostu solidnie. Jasne, zapaleni e-sportowcy na turniej o wielką stawkę pewnie wzięliby droższy wariant, ale podczas wieczornych, domowych sesji ten tańszy sensor wcale nie odstaje!

Czytaj teraz: Secret Gear ZX1 Ultra – test i recenzja – nowy król opłacalności?

Kształt i waga

Przejdźmy do kwestii, która dla wielu graczy jest absolutnie kluczowa przy wyborze nowego sprzętu na biurko – mowa oczywiście o kształcie oraz samej wadze. Bryła zaprojektowana przez producenta jest niezwykle uniwersalna i bezpieczna, co sprawia, że mysz pewnie leży w dłoni już od pierwszych sekund po wyjęciu z pudełka.

Kształt ten świetnie dogaduje się z niemal każdym popularnym gripem. Niezależnie od tego, czy na co dzień preferujecie klasyczny palm grip, czy nieco agresywniejszy claw grip, Nubi NM1 z pewnością sprosta waszym oczekiwaniom i zapewni odpowiednie, stabilne podparcie. Jest tu jednak jeden mały haczyk – ze względu na swoje gabaryty i specyfikę garbu, konstrukcja ta raczej średnio nada się do chwytu typu fingertip w przypadku użytkowników posiadających zauważalnie mniejsze dłonie.

Teraz pora na prawdziwą bombę! Waga, jaką może pochwalić się bazowe Nubi NM1 oraz jego tańszy odpowiednik z dopiskiem SE, to oszałamiające i wręcz absurdalne 39 gramów! Szczerze mówiąc, tak niska masa w tak przystępnym, wręcz budżetowym segmencie jest czymś totalnie niespotykanym i robi na żywo kolosalne wrażenie. To wszystko umożliwia długie godziny wirtualnych zmagań bez najmniejszego uczucia zmęczenia nadgarstka.

Oprogramowanie

Jeśli spodziewacie się wodotrysków, nowoczesnych animacji i niesamowitego designu, to muszę was od razu sprowadzić na ziemię. Dedykowana aplikacja dla Nubi NM1 nie grzeszy nadmierną estetyką i swoim surowym, szaro-zielonym wyglądem przypomina raczej proste programy sprzed kilku lat. Jest to jednak niezwykle popularne, wręcz sztampowe rozwiązanie oparte na gotowym szkielecie, które bardzo często spotkamy wśród produktów firm niebędących jeszcze globalnymi, rynkowymi gigantami.

Nie dajcie się jednak zwieść temu bazowemu interfejsowi, bo po przeklikaniu zakładek szybko okazuje się, że w środku znajdziecie absolutnie wszystko, co jest wam potrzebne do szczęścia i konfiguracji sprzętu. Panel jest do bólu wręcz prosty i czytelny. Bez najmniejszego problemu przypiszecie zupełnie nowe funkcje do każdego z sześciu dostępnych przycisków.

Przechodząc dalej, równie łatwo dostosujecie pod siebie aż sześć niezależnych, oznaczonych kolorami poziomów czułości DPI, a także zmienicie częstotliwość próbkowania w klasycznym zakresie od 125 Hz do 1000 Hz. Dodatkowo oprogramowanie modelu Nubi NM1 pozwala na łatwe nagrywanie własnych makr oraz zabawę parametrami oszczędzania energii, takimi jak czas do uśpienia myszki. Krótko mówiąc – wygląd oprogramowania to jedno, ale jego czysta funkcjonalność dowozi temat w stu procentach i nie daje powodów do narzekań.

Nubi NM1 & Nubi NM1 SE – podsumowanie

Czas na ostateczne podsumowanie i werdykt w tym bratobójczym pojedynku. Muszę przyznać otwarcie, że zarówno Nubi NM1, jak i jego tańsza wersja SE, to po prostu solidne propozycje!

Zaczynając od długiej listy plusów – waga na poziomie 39 gramów to absolutny kosmos i gamechanger w tym segmencie cenowym. Do tego dostajemy genialną jakość wykonania bez żadnych trzasków, cieszący oko, minimalistyczny wygląd i matową powłokę, która niemal magicznie odpiera brud i odciski palców. Główne przełączniki klikają satysfakcjonująco, a potrójna łączność i precyzyjne sensory (szczególnie topowy PAW3395 w droższym modelu) sprawiają, że na wirtualnym polu bitwy nic nas nie ogranicza. Uniwersalny kształt, przyzwoita bateria oraz całkiem niezłe ślizgacze tylko dopełniają tego świetnego obrazu.

Oczywiście nie ma na świecie sprzętu bez skaz, więc gwoli recenzenckiej rzetelności muszę przypomnieć o kilku minusach. Największym absurdem jest dla mnie polityka akcesoriów – pełnoprawne Nubi NM1 przychodzi w pudełku „gołe”, podczas gdy tańsza wersja dostaje dodatkowe ślizgacze i antypoślizgowe gripy (które notabene są dość przeciętnej jakości). Poza tym sam przeskok scrolla mógłby być nieco bardziej wyczuwalny pod palcem, bryła nie polubi się z małymi dłońmi przy chwycie typu fingertip, a wygląd oprogramowania mocno trąci myszką i przypomina zamierzchłe czasy, nawet jeśli pod kątem funkcjonalności ma wszystko, czego trzeba.

Jak jednak brzmi moja ostateczna opinia? Jest pozytywna! Wypisane wyżej wady to tak naprawdę drobnostki, które przy tej atrakcyjnej wycenie totalnie bledną. Nubi NM1 i jego brat – NM1 SE to sprzęty, które udowadniają, że za niewielkie pieniądze można dostać na biurko solidną mysz. Jeśli szukacie ultra-lekkiego, świetnie wykonanego i minimalistycznego gryzonia, a przy tym nie chcecie bez sensu rozbijać banku, to ten duet jest dobrym wyborem. Gorąco polecam!

Dziękuję serdecznie firmie Nubi, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Na pierwszy rzut oka to solidny „mechanik” w formacie 75%, ale diabeł tkwi w szczegółach. G84 Pro próbuje zrewolucjonizować nasze odczucia z pisania, oferując coś, co z pewnością jest rzadkością: silikonowe nakładki na klawisze. Czy to rozwiązanie faktycznie ma sens, czy może jest tylko zbędnym gadżetem? Zapraszam do recenzji!

Specyfikacja

⦁ Layout: 80%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: EPOMAKER Creamy Jade Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: silikonowe
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 347x147x42mm [mm]
⦁ Waga: +-970 gramów
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 320 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Jeśli mieliście już styczność ze sprzętem marki Epomaker, samo opakowanie nie będzie dla Was wielkim zaskoczeniem. Producent postawił na sprawdzoną estetykę, więc G84 Pro dociera do nas w charakterystycznym pudełku utrzymanym tym razem w fioletowo-czarnej kolorystyce.

Na froncie dominuje schematyczny obrys urządzenia otoczony listą najważniejszych funkcji. Boki kartonu to ukłon w stronę entuzjastów technikalii – znajdziemy tam szczegółową specyfikację techniczną. Z kolei tył, tradycyjnie już, nie porywa designem – poza powtórzoną nazwą modelu dominują tam głównie niezbędne certyfikaty, które dla przeciętnego użytkownika są raczej mało ekscytującym dodatkiem.

Chwila prawdy następuje zaraz po uniesieniu wieka. Wewnątrz, bezpiecznie otulona, czeka na nas gwiazda wieczoru, a tuż pod nią znajdziemy instrukcję obsługi wraz z kompletem niezbędnej papierologii. Bardzo miłym akcentem jest obecność dopasowanej, plastikowej osłonki. Wiele osób o niej zapomina, a to przecież genialna tarcza chroniąca sprzęt przed kurzem czy przypadkowymi ryskami, gdy akurat nie siedzimy przy biurku. Naprawdę fajny i praktyczny dodatek!

Przechodząc do konkretów ukrytych w dedykowanej przegródce. Otrzymujemy tu poręczne narzędzie typu 2w1, które posłuży zarówno do zdejmowania nakładek, jak i wygodnej wymiany przełączników. To kluczowa sprawa, ponieważ G84 Pro może pochwalić się pełnym hotswapem obsługującym modele 3-pinowe oraz 5-pinowe.

W zestawie znajdziemy też dwa zapasowe switche. To świetne zabezpieczenie na czarną godzinę, choć pewnie równie dobrze sprawdzą się jako element kolekcji każdego fana mechaników. Całość zamyka biały przewód USB-A na USB-C. To do bólu standardowy kabel w oplocie – nie wyróżnia się niczym szczególnym, ale po prostu uczciwie spełnia swoje zadanie.

Czytaj teraz: Epomaker TH33 – test i recenzja – małe jest piękne!

Jakość wykonania i wygląd

Gdy tylko wyjmiemy sprzęt z pudełka, pierwsze co rzuca się w oczy – a raczej w dłonie – to zaskakująco solidna waga i sztywność konstrukcji. Epomaker nie poszedł tutaj na łatwiznę, serwując nam obudowę wykonaną z naprawdę wysokiej jakości tworzywa, które w ogóle nie ugina się pod naciskiem palców. Wszystkie elementy są ze sobą wzorowo spasowane, więc o jakimkolwiek trzeszczeniu czy luzach możecie zapomnieć.

To jednak nie wszystko, bo prawdziwą gwiazdą są tu unikalne keycapy. Ich lekko gumowana, silikonowa faktura sprawia, że urządzenie jest niezwykle przyjemne w dotyku, co zupełnie zmienia wrażenia z codziennego użytkowania w porównaniu do klasycznego plastiku ABS czy PBT. O nich jednak więcej ciut później…

Zaglądając na spód, znajdziemy solidne gumowe pady zapobiegające ślizganiu się po biurku. Producent zastosował tutaj również rozkładane nóżki, co łącznie daje nam trzystopniową regulację kąta nachylenia. To rozwiązanie, które pozwala wygodnie dopasować G84 Pro do własnych preferencji, choć w tej klasie sprzętu traktujemy je raczej jako rynkowy standard i obowiązkowy punkt programu niż jakąś wielką rewolucję. Na pochwałę zasługuje również kawałek błyszczącej, metalowej płytki nadającej kunsztu i uczucia obcowania z produktem premium.

Podświetlenie

Osobny akapit należy się oczywiście kwestii iluminacji, bo w dzisiejszych czasach to niemal obowiązkowy punkt programu. Pod tym względem G84 Pro nie ma się czego wstydzić – dostajemy tu pełne spektrum możliwości z praktycznie nieskończoną liczbą kolorów i całą masą zróżnicowanych trybów pracy.

Zabawa światłem wygląda tu jednak nieco inaczej niż u konkurencji. Ze względu na unikalną strukturę keycapów, diody LED nie „dają po oczach” ostrym blaskiem. Materiał nakładek lekko tłumi wiązki światła, co w rezultacie tworzy bardzo ciekawy efekt. Zamiast jaskrawej choinki otrzymujemy stonowaną, miękką poświatę, która fantastycznie prezentuje się po zmroku i nadaje biurku niepowtarzalnego charakteru. Nie miałem jeszcze klawiatury, która tak bardzo przypadła mi do gustu jeżeli chodzi o iluminację po zmroku.

Keycapy

Pora przejść do elementu, który definiuje tożsamość testowanego sprzętu i budzi najwięcej emocji. Mowa oczywiście o nakładkach, które w tym modelu są czymś wyjątkowym na tle konkurencji. Producent zdecydował się na rzadko spotykane rozwiązanie, serwując nam keycapy z silikonową powierzchnią. Na dodatkową pochwałe zasługuje technologia w której zostały wykonane – producent chwali się, że są one double-shot, co pozytywnie wpłynie na ich wytrzymałość.

Efekt? Doznania z pisania na G84 Pro są naprawdę nietuzinkowe i trudno je porównać do czegokolwiek innego – palce mają tu kontakt z miękkim, wręcz aksamitnym tworzywem, co jest bardzo przyjemną odmianą od twardego plastiku. Od razu wspomnę, nie każdy będzie zwolennikiem takiego rozwiązania. Ciekawostką wynikającą z tej technologii jest fakt, że dzięki gumowanej fakturze nakładki mają świetną przyczepność i są bardzo miękkie po bokach. Do tego stopnia, że przy odrobinie wprawy można je zdejmować dosłownie „gołymi” palcami, bez konieczności szukania w pudełku dedykowanego narzędzia.

Niestety, ta technologia ma też swoją cenę. Miękka struktura materiału sprawia, że nadrukowana czcionka traci na ostrości. Legendy na klawiszach G84 Pro są lekko rozmyte i nie tak krystalicznie wyraźne jak w klasycznych nakładkach, co esteci przywiązujący wagę do detali mogą uznać za mały minus. Osobiście, za lekki minus uważam profil Cherry, po prostu nie jestem jego największym fanem.

Przełączniki i stabilizatory

Sercem, które napędza całą konstrukcję, są autorskie przełączniki Epomaker Creamy Jade. Mamy tu do czynienia z klasycznymi liniowcami o średniej ciężkości – siła aktywacji to 45±5gf, a do pełnego „nacisnięcia” potrzebujemy około 50±5gf. Co ważne, switche przychodzą do nas fabrycznie przesmarowane.

To właśnie ten zabieg, w połączeniu z konstrukcją typu gasket mount oraz wspomnianymi wcześniej miękkimi keycapami, sprawia, że G84 Pro generuje „kremowy” dźwięk, na którym z pewnością zależało dla producenta. Klikanie jest po prostu niesamowicie satysfakcjonujące. Warto też wspomnieć o budowie samego switcha – choć nie znajdziemy tu dedykowanego dyfuzora RGB, to mleczna obudowa świetnie współgra z charakterem klawiatury, miękko rozprowadzając światło.

Jeśli chodzi o dłuższe klawisze, producent postawił na stabilizatory typu plate mount. To dobra wiadomość, bo ich ewentualna wymiana nie wymaga dodatkowych narzędzi ani rozkręcania sprzętu. Jak na klawiaturę typu prebuild, ich jakość wypada bardzo pozytywnie. Co prawda na najdłuższych przyciskach da się usłyszeć minimalne tarcie, ale uspokajam – efekt ten występuje właściwie tylko przy usilnym, nienaturalnie powolnym i cichym dociskaniu. W ferworze wirtualnej walki czy podczas szybkiego pisania jest to całkowicie nieodczuwalne.

Soundtest klawiatury Epomaker G84 Pro na przełącznikach Creamy Jade:

Bateria i łączność

W kwestii łączenia z komputerem i nie tylko – każdy będzie zadowolony. Do dyspozycji mamy standardowy zestaw „tri-mode”, czyli trzy tryby pracy: po kablu, przez Bluetooth oraz drogą radiową 2.4 GHz. Niezależnie od tego, którą opcję wybierzecie, połączenie jest stabilne i działa bez zarzutu – tu po prostu nie ma się do czego przyczepić.

Jednak prawdziwym asem w rękawie jest to, co kryje się we wnętrzu obudowy. G84 Pro została wyposażona w potężne ogniwo o pojemności aż 8000 mAh. Taki zapas energii przekłada się na dobre czasy pracy. Według deklaracji producenta możemy liczyć nawet na 200 godzin działania przy wyłączonym podświetleniu. Oczywiście, włączenie iluminacji i zwiększenie jej jasności zredukuje ten czas do okolic 40 godzin, co i tak jest solidnym wynikiem. Z moich obserwacji wynika, że te szacunki nie są wzięte z sufitu – przy odpowiedniej optymalizacji ustawień G84 Pro, takie cyfry są jak najbardziej osiągalne w codziennym użytkowaniu.

Oprogramowanie

Niezwykle mocnym punktem całego zestawu okazuje się oprogramowanie. Producent poszedł tutaj z duchem czasu, udostępniając konfigurator bezpośrednio z poziomu przeglądarki internetowej. To genialne rozwiązanie, które uwalnia nas od zaśmiecania dysku kolejnymi aplikacjami.

Software jest przy tym bardzo funkcjonalny – w G84 Pro zmienimy dosłownie wszystko. Mamy tu pełną kontrolę nad mapowaniem klawiszy, tworzeniem makr czy zarządzaniem RGB, a gracze z pewnością docenią obecność zaawansowanych funkcji typu SOCD. To także tutaj tchniemy życie w wbudowany ekranik, wgrywając na niego ulubionego GIF-a. Oprogramowanie pozwala również na przypisanie konkretnych akcji do metalowego pokrętła. Ten knob nie tylko świetnie wygląda i pracuje, ale jest też niezastąpiony przy sterowaniu multimediami.

Podsumowanie Epomaker G84 Pro

Czas postawić kropkę nad „i”. Epomaker G84 Pro to sprzęt, który udowadnia, że na rynku klawiatur wciąż jest miejsce na innowacje. To nie jest kolejny nudny gotowiec, ale konstrukcja z wyraźnym, unikalnym charakterem. Jej największym atutem są bez wątpienia silikonowe keycapy. Jeśli szukacie tego słynnego „kremowego” brzmienia i aksamitnego dotyku, spodoba wam się od pierwszego kliknięcia i chętnie przymkniecie oko na nieco rozmyte czcionki, które są kosztem zastosowania tak nietypowego materiału.

Do tego dochodzi specyfikacja, która po prostu daje radę: potężna bateria 8000 mAh zapewniająca spokój pracy, świetne fabrycznie smarowane przełączniki Creamy Jade oraz solidne, niewymagające instalacji oprogramowanie sieciowe. Drobne mankamenty, jak minimalne tarcie na stabilizatorach wyczuwalne tylko przy „laboratoryjnych” testach, bledną przy ogólnej jakości wykonania, funkcjonalnym ekraniku i świetnym metalowym pokrętle.

Czy warto? Zdecydowanie tak. G84 Pro to po prostu świetna, nietuzinkowa propozycja, która wnosi powiew świeżości na biurko i daje ogromną frajdę z codziennego użytkowania zachowując przy tym „normalną”, wynoszącą około 320 złotych, cenę.

Dziękuję serdecznie firmie Epomaker, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Na poczet dzisiejszej recenzji przybył do mnie model ZX1 Ultra Wireless, którego cechuje naprawdę świetny dock ładujący oraz topowa specyfikacja, rzadko spotykana w tym przedziale cenowym. Nasuwa się jednak ważne pytanie: czy w dobie tak zaciętej rywalizacji, gdzie półki sklepowe uginają się od sprzętu, to właśnie Secret Gear ma okazję się odnaleźć i zdobyć Wasze biurka? Czy same cyferki w specyfikacji i atrakcyjna cena (ustalona na 299 złotych) wystarczą, by przekonać do siebie graczy? Tego, jak i wielu innych aspektów dotyczących codziennego użytkowania, dowiemy się z tego tekstu. Zapraszam do lektury!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3395
• Przełączniki główne: Omron 100mln
• Waga: ok. 59 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 299 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Opakowanie, w którym przychodzi do nas ZX1 Ultra, od pierwszej chwili sprawia solidne wrażenie produktu z półki premium. To nie jest zwykły karton, ale bardzo okazały, twardy box, który aż chce się postawić na półce. Całość utrzymana jest w nowoczesnej, seledynowo-czarnej kolorystyce, która świetnie ze sobą kontrastuje i nadaje zestawowi charakteru jeszcze przed rozpakowaniem.

Na froncie pudełka ujrzymy wyraźny render ZX1 Ultra, który dumnie prezentuje się wraz z dockiem, a całość uzupełnia cieszący oko, estetyczny napis informujący o modelu i firmie. Bardzo ciekawy efekt wizualny tworzy kolor seledynowy, który dynamicznie rozprasza się po jednej ze ścianek i zgrabnie (no prawie, można było połączyć to troszkę lepiej) zgrywa się ze spodem, który już w całości utrzymany jest w tej barwie.

Sam spód to już inna historia – jest zdecydowanie najobszerniejszą częścią tego opakowania, zwłaszcza jeżeli mówimy stricte o walorach informacyjnych. Producent nie poskąpił tu grafik: widzimy dokładne rzuty przedstawiające myszkę ZX1 Ultra od góry, od spodu, jak i wspomniany wcześniej dock ładowania. To jednak nie wszystko. Dodatkowo na spodzie znalazły się dwie czytelne tabelki. Jedna przygotowana w języku polskim, druga po angielsku. Mowa w nich o dokładnej specyfikacji technicznej.

Wnętrze pudełka zostało zagospodarowane w przemyślany. Na samym starcie wita nas estetyczna wkładka, będąca karteczką z podziękowaniami za dokonany zakup oraz krótkim przedstawieniem firmy.

Głębiej znajdziemy sporo akcesoriów, zaczynając od welurowego woreczka całkiem niezłej jakości – będzie on w sam raz do ewentualnego, bezpiecznego transportu myszki. Producent dołączył również dwa przewody, co warto odnotować, bo – swoją drogą – obecność dwóch kabli w zestawie jest rzadko spotykana nawet u droższej konkurencji. Oprócz tego otrzymujemy zestaw dedykowanych gripów antypoślizgowych, dodatkowe ślizgacze oraz stację dokującą. Na samej górze spoczywa natomiast główny bohater tego zamieszania – Secret Gear ZX1 Ultra, który czeka na nas zabezpieczony w ochronnym, foliowo-piankowym woreczku.

Patrząc przez pryzmat moich dotychczasowych testów, jedyni producenci, którzy zrobili na mnie większe wrażenie w kwestii samej prezencji opakowania i sposobu podania towaru, to G-Wolves oraz Lamzu. Istotna różnica jest jednak taka, że Secret Gear ZX1 Ultra Wireless jest znacząco tańszy od wymienionych marek, a mimo to również daje nabywcy możliwość poczucia obcowania z produktem aspirującym do miana „premium”, nie ustępując drastycznie droższym rywalom na etapie unboxingu.

Jakość wykonania i wygląd

Jakość wykonania to element, który zwrócił moją uwagę niemal natychmiast po wyjęciu sprzętu z pudełka. Model ZX1 Ultra od razu sprawia wrażenie konstrukcji przynależącej do zdecydowanie wyższej półki cenowej. Podczas testów nie uświadczymy tutaj żadnych niepożądanych dźwięków, niezależnie od intensywności rozgrywki czy gwałtownych ruchów. Spasowanie poszczególnych elementów stoi na wysokim poziomie – nic nie skrzypi, nie trzeszczy ani nie „lata” w środku, nawet gdy celowo użyjemy trochę więcej siły, ściskając boki myszki. Sztywność konstrukcji jest po prostu bardzo dobra.

Podobnie pozytywnie sprawa ma się w przypadku dołączonego do zestawu docka. Jest on dobrze wykonany i nie sprawia wrażenia taniego, plastikowego dodatku dorzuconego „na siłę”. Oczywiście, w przeciwieństwie do testowanego dziś modelu ZX1 Ultra, jest to element statyczny, który przez większość czasu „stoi” w jednym miejscu na biurku, także siłą rzeczy jest dużo mniej podatny na wyrobienie materiału bądź przypadkowe uszkodzenia mechaniczne wynikające z eksploatacji. Mimo to stacja sprawia bardzo solidne wrażenie i myślę, że bez problemu wytrzyma długo, służąc nam bezawaryjnie. Secret Gear – dobra robota!

Wygląd modelu ZX1 Ultra jest dość zachowawczy i bezpieczny. Mamy tu do czynienia z prostą, białą bryłą, którą przełamano jedynie niewielkimi czarnymi akcentami oraz dyskretnym, szaro-srebrnym napisem z nazwą producenta. Trzeba powiedzieć wprost: nie ma tu nic odkrywczego, nic nietuzinkowego, co kazałoby zbierać szczękę z podłogi zaraz po wyjęciu z pudełka. Czy oznacza to jednak, że z automatu mamy do czynienia z brzydką myszką? Absolutnie nie! Słowo „minimalistyczna” to w tym przypadku dużo lepsze i bardziej trafne określenie. Oczywiście design to zawsze kwestia indywidualnego gustu, lecz ja osobiście jestem ogromnym fanem sprzętowych „sleeper’ów”. Lubię, gdy sprzęt ma niby zwyczajny, niepozorny wygląd, a jego wnętrze i osiągi są jakże ciekawe!

O ile Secret Gear ZX1 Ultra to produkt stonowany, prawdziwe show na biurku robi dołączony dock. Przyznam szczerze, że nie miałem wcześniej do czynienia ze stacyjką oferującą tak dużą swobodę, w tym możliwość ustawienia swojej własnej grafiki. Ba! Możemy nawet ustawić konkretne zdjęcie, które na tym niewielkim ekranie wygląda naprawdę dobrze i czytelnie, mimo technicznie niezbyt dużej rozdzielczości. Możliwości personalizacji jest tu od groma (co zresztą widać w oddzielnym akapicie mówiącym o oprogramowaniu).

Mamy też pełną regulację podświetlenia widocznego u spodu docka – sterujemy nim wygodnie za pomocą „przycisków” znajdujących się na tyle stacyjki. W razie potrzeby nic nie stoi na przeszkodzie, by całkowicie je wyłączyć, jeśli wolimy ciemność. Pod tym względem ZX1 Ultra jest całkowicie do naszej dyspozycji.

Powierzchnia

Producent zdecydował się na dość intrygujący zabieg, stosując bardzo ciekawą i chwytliwą nazwę do opisania powierzchni, którą ZX1 Ultra jest w całości pokryty. Mowa tutaj o tajemniczym „Ice Coating”. Często takie hasła to tylko puste slogany reklamowe, więc warto zadać pytanie: czy poza samą nazwą ma ona w sobie coś fajnego w praktyce? Otóż okazuje się, że tak.

Sama faktura myszki jest specyficzna – nie jest w ogóle wyczuwalna pod palcem, co daje wrażenie idealnej tafli (stąd zapewne wzięła się nazwa „Ice”, która trafnie nawiązuje do jej gładkości i „śliskości” w dotyku). Mogłoby się wydawać, że przez to kontrola będzie utrudniona, ale o dziwo zupełnie nie przeszkadza to w zachowaniu właściwości użytkowych. Jako osoba, której dłonie pocą się stosunkowo szybko podczas intensywnych sesji, muszę przyznać, że chwyt miałem pewny i stabilny przez cały czas, bez nieprzyjemnego uciekania myszki. Jedynym mankamentem powłoki pokrywającej ZX1 Ultra jest fakt, że gryzoń dość chętnie „łapał” moje odciski dłoni, więc esteci będą musieli przecierać go nieco częściej, by wyglądał jak nowy.

Skutecznym, a zarazem najprostszym rozwiązaniem na pojawiające się problemy z widocznymi odciskami palców są dedykowane gripy antypoślizgowe, które producent zapobiegliwie dołączył do zestawu. W praktyce naklejki sprawdzają się świetnie, zapewniając „klejenie się” myszki do dłoni, ale muszę uczciwie przyznać, że nie jest to rozwiązanie idealne pod każdym względem i ma swoje wady.

Ich jedynym, ale za to dość dużym i zauważalnym problemem jest bardzo mocne i szybkie brudzenie się samej gumowej struktury. Materiał ten działa trochę jak magnes na kurz i drobinki, przez co po kilku sesjach naklejki nie wyglądają już jak nowe. Nie jest to oczywiście nic, co przeszkadza realnie w użytku czy negatywnie wpływa na naszą celność w grach, lecz esteta lub pedant dbający o nieskazitelny wygląd swojego sprzętu na biurku zdecydowanie nie będzie z tego faktu zadowolony i może go ZX1 Ultra Wireless nieco drażnić. Sam po tygodniu używania zdecydowałem się na grę bez gripów, gdyż te przeszkadzały mi wizualnie.

Czytaj teraz: Test i recenzja Marvo Niro 50 Black – bardzo tanio, ale czy bardzo dobrze?

Przyciski główne, boczne i scroll

Przyciski główne w ZX1 Ultra przypadły mi do gustu, chociaż nie są bez wad… Klik jest bardzo satysfakcjonujący, średnio głośny. Ich największa wada to lekko różniący się dźwięk prawego i lewego przełącznika. Za ich działanie odpowiadają znane i lubiane switche Omron, których żywotność oszacowano na kosmiczne 100 milionów kliknięć! Umówmy się, nieważne jak dużo będziemy grać i klikać, w normalnych warunkach raczej nie mamy szans dobić do tego limitu. Sama implementacja przełączników w ZX1 Ultra też stoi na dobrym poziomie – nic tu nie skrzypi, przyciski nie bujają się na boki, a irytujący postravel praktycznie nie występuje. Niestety lewy z nich posiadał bardzo subtelny pretravel, nie był on jednak na tyle duży aby przeszkodzić w korzystaniu.

Jeśli chodzi o przełączniki boczne, to niestety producent nie pochwalił się nimi w specyfikacji dołączonej do pudełka. A szkoda, bo są po prostu świetne i warto by było wiedzieć, co tam się znajduje! To rzadkość, ale tutaj zarówno górny, jak i dolny przycisk mają niemal identyczną charakterystykę: ten sam dźwięk, ten sam feeling i opór. Są przy tym ciche i nader przyjemne w codziennym użytkowaniu. Chyba największym plusem jest jednak ich wzorowa stabilność osadzenia. Boczne guziki w ZX1 Ultra siedzą w obudowie bardzo sztywno, a total travel, jaki wykonują przy wciśnięciu, jest ograniczony. To rozwiązanie bardzo trafia w moje gusta, bo nie lubię, gdy przycisk zapada się zbyt głęboko w obudowę.

Na koniec rolka – ZX1 Ultra został wyposażony w dość standardowy scroll, którego jednak po prostu nie da się nie lubić. Przeskok jest odpowiednio wyraźny i wyczuwalny, sam klik przyjemny, a opór dobrany tak, że ciężko o omyłkową aktywację przycisku podczas szybkiego przewijania treści. Całe kółko pokryto czarnym, fakturowanym ogumowaniem, które świetnie poprawia chwyt i zapobiega ślizganiu się palca. Osoby bardziej obeznane w sprzęcie od razu zauważą tu pewne podobieństwo – scroll zastosowany w ZX1 Ultra bardzo przypomina to legendarne „kółeczko” znane z Logitech G Pro X Superlight.

Łączność, ślizgacze i bateria

Jeżeli chodzi o dostępne tryby pracy, to mamy tu zasadę „do wyboru, do koloru”. Moduł Bluetooth jest obecny na pokładzie i sprawdza się w boju bardzo dobrze – nie odnotowałem opóźnień w pracy biurowej, a samo urządzenie łączy się z komputerem błyskawicznie po przełączeniu suwaka. Dla graczy najważniejsze są jednak fale radiowe, znane inaczej jako 2,4GHz. Ten tryb w ZX1 Ultra także nie sprawia żadnego problemu, połączenie jest stabilne. Ostatnim z trybów pracy, jakie oferuje ten gryzoń, jest klasyczny przewód. Jest to typowy, dość miękki paracord dołączany do zestawu, który pozwala na grę podczas ładowania. Przewód ten nie wyróżnia się niczym wybitnie pozytywnym, jak i negatywnym – jest po prostu okej i spełnia swoje zadanie, nie przeszkadzając zbytnio w ruchach.

Nie będę kłamał, gdy stwierdzę, że fabryczne ślizgacze bardzo mnie zaskoczyły. Oczywiście jest to zaskoczenie pozytywne. Z początku uważałem je za słabe – wadziły rantem o podkładkę przez co były bardzo głośne. Trzeba im dać jednak chwilę czasu – po kilku godzinach intensywnego szurania, gdy damy im się lekko zetrzeć i dotrzeć, dostajemy naprawdę topowe „łyżwy”. Są one bardzo płynne, mają równy ślizg i są stosunkowo szybkie, co sprzyja dynamicznej rozgrywce. Uważam, że w przypadku ZX1 Ultra wymiana stopek na lepsze, customowe zamienniki nie będzie potrzebna w 99% przypadków (wyjątkiem są osoby, którym totalnie nie podpasuje ta konkretna charakterystyka ślizgu). Na dużą pochwałę zasługuje też dodatkowy zestaw zapasowych ślizgaczy dołączony do opakowania, dzięki czemu możemy cieszyć się płynną rozgrywką przez naprawdę długi czas bez dodatkowych wydatków.

Producent deklaruje, że Secret Gear ZX1 Ultra wyposażono w baterię o pojemności 500 mAh, wykonaną w popularnej technologii litowo-polimerowej. Czas pracy na jednym cyklu ładowania jest jak najbardziej przyzwoity i wpisuje się w rynkowe standardy. Ciężko mi jednak mówić o dokładnych liczbach czy godzinach, bo wszystko zależy tutaj od wielu zmiennych czynników – m.in. od tego, jak intensywne jest podświetlenie czy jaką częstotliwość próbkowania sensora wybierzemy. Prawda jest jednak taka, że obecność stacji ładującej w zestawie sprawia, że kompletnie nie ma co się martwić o rozładowany akumulator. Wystarczy wyrobić sobie nawyk, że w wolnej chwili lub po skończonej grze odkładamy ZX1 Ultra na jego miejsce dokujące, a ten napełni swoją baterię w bardzo szybkim czasie. To ogromna wygoda, która eliminuje stres związany z nagłym brakiem energii w kluczowym momencie meczu.

Sensor i pomiary

Sercem, które odpowiada za precyzję, jest powszechnie znany i ceniony w środowisku sensor PAW3395. To jednostka w każdym aspekcie topowa, która na ten moment wyznacza rynkowe standardy dla sprzętu dla graczy. Co istotne, została ona sparowana z częstotliwością próbkowania sięgającą aż 8000 Hz. To sprawia, że nawet najbardziej wymagający gracz, wyczulony na punkcie opóźnień, nie może tu na nic narzekać.

Poprzez dedykowany software jesteśmy w stanie dowolnie zmienić stopnie DPI, wybierając z ogromnego zakresu kończącego się na wartościach w praktyce niemożliwych do sensownego wykorzystania w grach FPS. Kompatybilność zaimplementowanego sensora z różnego rodzaju podkładkami również utrzymuje się na świetnym poziomie – testowałem go na kilku powierzchniach i nigdzie nie gubił trakcji. Podobnie dobrze wypada parametr Lift Off Distance, znany szerzej jako LOD, który jest odpowiednio niski i nie powoduje niechcianych ruchów kursora przy podnoszeniu myszki. Co tu więcej mówić – dostajemy sensor bez absolutnie żadnego zarzutu bądź słabej strony, który po prostu robi to, do czego został stworzony.

Kształt i waga

Kształt, jaki otrzymał model ZX1 Ultra Wireless, z pewnością nie był ze strony projektantów ryzykownym skokiem na głęboką wodę. Postawiono na sprawdzone wzorce, dzięki czemu bryła jest bardzo uniwersalna, z charakterystycznym humpem delikatnie przesuniętym na tył obudowy. Za sprawą tegóż właśnie garba, konstrukcja ta jest wręcz idealna dla użytkowników preferujących claw gripa, zapewniając stabilne podparcie śródręcza, ale bez problemu nada się również przy klasycznym palm gripie.

Do fingertipa jednak modelu ZX1 Ultra szczerze nie zalecam – mysz jest po prostu odrobinę zbyt długa i wypełniająca dłoń, przez co przy tym specyficznym chwycie nie będzie ona zbyt komfortowa i może ograniczać ruchy. Najlepszym potwierdzeniem moich słów są zresztą surowe wymiary urządzenia: 121,8 x 61,2 x 38 [mm].

Jeśli spojrzymy na wagę, Secret Gear ZX1 Ultra celuje w złoty środek i nie próbuje bić rekordów lekkości za wszelką cenę. Wskaźnik pokazuje tu klasycznie okolice 60 gramów, choć dokładna deklaracja producenta mówi precyzyjnie o 59 gramach. To wynik, który w obecnych standardach można określić jako bardzo bezpieczny i który będzie odpowiadał raczej każdemu – zarówno fanom piórkowych konstrukcji, jak i tym przyzwyczajonym do nieco cięższego sprzętu.

Osobiście jestem fanem takiej wagi, bo zachowuje ona pewien zdrowy balans. Taka masa z jednej strony nie męczy dłoni nawet przy wielogodzinnym machaniu, ale z drugiej ułatwia kontrolę nad myszką. Nie mamy wrażenia trzymania w ręku pustej wydmuszki, co szczególnie dla casualowego gracza może być sporym ułatwieniem w precyzyjnym celowaniu.

Oprogramowanie

Muszę przyznać, że jedno z największych zaskoczeń tej recenzji to zdecydowanie podejście producenta do kwestii oprogramowania. Secret Gear idzie tutaj z duchem czasu i udostępnia nam software dostępny bezpośrednio z poziomu przeglądarki internetowej. To genialne w swojej prostocie rozwiązanie – nie ma absolutnie żadnej potrzeby instalowania podejrzanych plików, zaśmiecania systemu kolejnymi procesami działającymi w tle czy zajmowania cennego miejsca na dysku. Cała procedura jest banalna: po prostu odpalamy dedykowaną stronę, podłączamy sprzęt i… gotowe! Wszystko działa od ręki, bez zbędnej konfiguracji.

Jeśli chodzi o czystą funkcjonalność, tutaj również nie ma powodów do narzekania. Bez problemu zmienimy stopnie DPI (w tym usuniemy te zbędne bądź dodamy nowe, niestandardowe wartości), ustawimy preferowaną częstotliwość próbkowania sensora, a także do woli pobawimy się przypisywaniem skrótów klawiszowych oraz tworzeniem makr.

Na osobną, dłuższą wzmiankę zasługuje jednak zakładka odpowiadająca stricte za nasz dock i zarządzanie tym, co na nim się będzie wyświetlało. Opcji edycji jest tu naprawdę sporo – możemy wybierać spośród trzech grubości pędzla, niemal niezliczonej ilości kolorów i wielu innych przydatnych funkcji edytora. To wszystko stworzono w celu przelania naszej artystycznej duszy na ten malutki ekranik i stworzenia własnego pixel-artu. Jeżeli jednak – tak jak ja – nie jesteście urodzonymi artystami, pozostawiono nam jeszcze jedną, chyba najwygodniejszą opcję. Mowa tu o wgraniu gotowego, wybranego przez nas zdjęcia z dysku. Może to być nasz kot, pies, a nawet i wymarzone auto – stacja dokująca ZX1 Ultra wyświetli to bez problemu, nadając naszemu stanowisku unikalnego charakteru.

Secret Gear ZX1 Ultra – podsumowanie

Muszę przyznać bez bicia, że firma Secret Gear wraz z premierą modelu ZX1 Ultra przerosła moje najśmielsze oczekiwania. Płacąc niespełna 300 złotych, dostajemy do ręki produkt, który jest po prostu topowy i to właściwie pod prawie każdym możliwym względem. Nieważne czy weźmiemy pod lupę samą prezencję opakowania, bogatą ilość dodatków w pudełku, ogólną jakość wykonania, czy jakikolwiek inny aspekt techniczny. Wszystko tu zagrało.

Sensor – absolutna rynkowa czołówka, bez problemu obsługująca polling rate na poziomie 8000 Hz. Do tego ten świetny dock. Producent pomyślał o wszystkim, bo nawet otrzymaliśmy dopracowane oprogramowanie, które nie dość, że działa i wygląda bez zarzutu, to jeszcze obsłużymy je wygodnie z poziomu przeglądarki internetowej. Jedyny minus to tragiczne pod względem utrzymania czystości gripy oraz dobre, lecz nie idealne przełączniki główne. Patrząc całościowo, ZX1 Ultra po prostu nie zawodzi w boju!

Czy jest to zatem produkt godny uwagi? Odpowiedź może być tylko jedna: Oczywiście! Uważam, że za taką cenę otrzymujemy kompletny sprzęt, który sprosta wygórowanym oczekiwaniom każdego gracza. Moje ogromne zadowolenie widać najlepiej poprzez wystawione noty końcowe. Secret Gear ZX1 Ultra otrzymał naprawdę wysokie noty, niewiele było myszek o wyższych notach. Jak już były, potrafiły kosztować dwa razy tyle…

Dziękuję serdecznie firmie Secret Gear, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Specyfikacja

⦁ Layout: 30%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: Wisteria Linear Switch V2
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, profil Cherry
⦁ Oprogramowanie: dostępne – QMK/VIA
⦁ Wymiary: 151.4×141.1×45.45 [mm]
⦁ Waga: +-370 gramów
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 180 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Urządzenie dociera do nas w pudełku utrzymanym w charakterystycznej dla marki, niebiesko-czarnej kolorystyce. Muszę przyznać, że design opakowania to jeden z jego mocniejszych punktów – jest minimalistyczny i przyjemny w odbiorze. Front zdobi szkic urządzenia oraz piktogramy informujące o kluczowych funkcjach, takich jak obsługa oprogramowania VIA, łączność Tri-mode czy obecność pokrętła multimedialnego. Całość prezentuje się estetycznie i nowocześnie, sugerując, że mamy do czynienia z produktem przemyślanym.

Po otwarciu pudełka naszym oczom ukazuje się TH33 odpowiednio zabezpieczony oraz zestaw akcesoriów. W komplecie otrzymujemy: ​kabel USB-C w oplocie, ​narzędzie 2w1 (keycap i switch puller), ​zapasowe przełączniki, keycap oraz ​instrukcję obsługi. ​Można stwierdzić, że jest to przeciętna zawartość opakowania – ani plus, ani minus. Producent dorzuca to, co niezbędne do rozpoczęcia pracy i ewentualnej wymiany przełączników, ale nie zasypuje nas zbędnymi gadżetami. Biorąc pod uwagę cenę i przeznaczenie sprzętu, jest to zestaw w zupełności wystarczający.

Jakość wykonania i wygląd

Po wyjęciu z pudełka Epomaker TH33 robi zaskakująco dobre wrażenie. Choć w specyfikacji czytaliśmy o tworzywie ABS, w rzeczywistości mamy do czynienia z produktem, który organoleptycznie prezentuje się bardzo solidnie. Matowa, czarna obudowa jest przyjemna w dotyku i nie zbiera odcisków palców tak łatwo, jak można by się spodziewać. Co najważniejsze, spasowanie elementów stoi na bardzo wysokim poziomie – nic tutaj nie trzeszczy, a konstrukcja sprawia wrażenie zwartej bryły.

To, co jednak najbardziej przykuwa wzrok i buduje charakter tego urządzenia, to świetnie wyglądające keycapy. Producent postawił na klasyczną, dwukolorową estetykę łączącą jasne, beżowe klawisze numeryczne z ciemnoszarymi klawiszami funkcyjnymi. Taka kolorystyka, w połączeniu z czytelną, czarną czcionką, nadaje całości przyjemny, nieco nostalgiczny klimat retro, który świetnie kontrastuje z nowoczesną formą obudowy.

Wizualną kropką nad „i” jest podświetlenie. W tym modelu zastosowano diody LED umieszczone pod każdym przełącznikiem (per-key), co zapewnia równomierne rozproszenie światła.

O samej konfiguracji i trybach RGB rozpiszę się szerzej w dalszej części tekstu, ale warto zaznaczyć, że w Epomaker TH33 iluminacja pełni rolę gustownego dodatku, a nie krzykliwego gadżetu. ​Rzut oka na spód urządzenia ujawnia dbałość o ergonomię. Znajdziemy tam cztery solidne gumowe podkładki zapobiegające ślizganiu się numpada po blacie oraz dwustopniowe, rozkładane nóżki. Dzięki nim możemy dostosować kąt nachylenia TH33, co znacznie poprawia komfort pracy.

Czytaj teraz: Test i recenzja Hator Skyfall 80 – jest dobrze, ale nie idealnie!

Podświetlenie

Jak już wspomniałem, wizualna strona tego malucha stoi na wysokim poziomie, a uruchomienie podświetlenia tylko utwierdza w tym przekonaniu. Iluminacja w Epomaker TH33 to prawdziwa uczta dla oczu. Kolory są nasycone, żywe i bardzo intensywne. Nie ma tu mowy o wyblakłych, „brudnych” odcieniach, które często spotyka się w tańszych konstrukcjach czy keypadach biurowych.

Niestety laik, który wyjmie urządzenie z pudełka, może mieć spory problem z odnalezieniem się w gąszczu skrótów klawiszowych. Co więcej, pełna kontrola nad oświetleniem (np. precyzyjny dobór barwy RGB) odbywa się poprzez oprogramowanie VIA/QMK. Choć jest to potężne narzędzie, jego interfejs nie należy do najbardziej przyjaznych dla nowicjuszy. Jeśli więc nie jesteś entuzjatą customowych klawiatur, pierwsza konfiguracja światełek w Epomaker TH33 może wymagać chwili cierpliwości i lektury instrukcji.

Keycapy

Przechodząc do elementu, z którym mamy najczęstszy fizyczny kontakt, Epomaker TH33 serwuje nam pewną niespodziankę. Producent zdecydował się tutaj na zastosowanie tworzywa ABS. W świecie entuzjastów klawiatur mechanicznych materiał ten często ustępuje miejsca bardziej wytrzymałemu PBT, jednak w tym konkretnym przypadku ABS broni się znakomicie. Muszę przyznać, że nakładki są po prostu bardzo ładne. Ich retro kolorystyka (połączenie szarości i beżu) nie tylko świetnie wygląda na zdjęciach, ale też dodaje urządzeniu charakteru.

Gdzie więc leży haczyk? Patrząc czysto technicznie, na papierze można było się pokusić o coś lepszego. Tworzywo PBT jest standardem pożądanym ze względu na odporność na ścieranie i „wyświecanie” się z czasem. Wybór ABS w Epomaker TH33 może być dla purystów pewnym minusem, sugerującym oszczędność producenta. Jeśli jednak nie planujecie pisać na numpadzie powieści, ten „minus” szybko przestaje mieć znaczenie w codziennym użytkowaniu.

Przełączniki i stabilizatory

Sercem każdego mechanika są przełączniki, a te zamontowane w Epomaker TH33 potrafią pozytywnie zaskoczyć. Już od pierwszego wciśnięcia czuć, że mamy do czynienia z dopracowaną konstrukcją. Są to niezwykle płynne przełączniki, co w dużej mierze jest zasługą tego, że zostały one smarowane fabrycznie, samo klikanie generuje bardzo przyjemny dźwięk – głęboki i satysfakcjonujący, daleki od taniego plastiku.

Jeśli chodzi o charakterystykę pracy, switche te działają liniowo i nie wymagają dużej siły nacisku. Obiektywnie rzecz biorąc są lekkie, co sprzyja szybkiej pracy i nie męczy dłoni. Tutaj jednak wkrada się kwestia osobistych preferencji – osobiście wolę cięższe sprężyny, które dają bardziej zdecydowany opór pod palcem. Na szczęście, dzięki hot-swap, wymiana na inny model to kwestia kilku minut.

Choć większe klawisze (jak Enter czy długie „0”) pracują poprawnie, to perfekcjoniści mogą zauważyć drobny mankament. Fabryczne stabilizatory mogłyby otrzymać ciut więcej smaru. Nie jest to poziom, który irytuje grzechotaniem, ale do absolutnej ciszy i „maślaności” brakuje tam odrobiny więcej lubrykantu na drucikach.

Poniżej znajdziecie soundtest klawiatury Epomaker TH33:

Bateria i łączność

W kwestii komunikacji z komputerem Epomaker TH33 nie uznaje kompromisów. Producent wyposażył ten model w trzy tryby pracy (tri-mode): klasyczny przewód USB-C, Bluetooth oraz łączność radiową 2.4 GHz. Podczas testów każdy z nich działał świetnie i bez problemu. Parowanie jest błyskawiczne, a stabilność połączenia stoi na najwyższym poziomie.

Jeśli chodzi o zasilanie, sytuacja wygląda uczciwie. Wewnątrz obudowy znalazło się ogniwo o pojemności 2000 mAh. Trzeba przyznać szczerze: bateria nie jest ogromna, lecz jest to w pełni uzasadnione ograniczonym miejscem w tak kompaktowej bryle. Nie jest to jednak wada dyskwalifikująca, a raczej cecha konstrukcyjna. ​

W praktyce jest to po prostu okej bateria, która wystarczy na długie godziny nieprzerwanej pracy, pod jednym warunkiem – musimy rozsądnie zarządzać oświetleniem. Jeśli zniwelujemy efekty RGB lub zmniejszymy ich jasność, czas pracy na jednym ładowaniu drastycznie wzrośnie. Przy włączonej pełnej iluminacji na 100% jasności, Epomaker TH33 będzie domagał się kabla znacznie częściej, co jest standardem w świecie świecących akcesoriów bezprzewodowych.

Oprogramowanie

Prawdziwa siła tego numpada drzemie nie w przełącznikach, a w kodzie. Wsparcie dla standardu QMK/VIA to najpotężniejsze oprogramowanie, jakie można obecnie znaleźć w świecie klawiatur, i to ono czyni z Epomaker TH33 narzędzie dla profesjonalistów. ​

Ogromnym atutem tego rozwiązania jest wygoda – konfigurator nie wymaga instalowania żadnych podejrzanych aplikacji na dysku, gdyż całość działa w przeglądarce internetowej. To tutaj dzieje się magia: od prostego przypisywania skrótów, po skomplikowane makra. Największe wrażenie robią jednak różne warstwy (layers). Dzięki nim ten niewielki keypad może obsługiwać setki komend, a jeden klawisz może mieć wiele funkcji w zależności od tego, którą warstwę aktywujemy (np. sterowanie muzyką na jednej, a skróty do Photoshopa na drugiej).

​Należy jednak uczciwie ostrzec mniej zaawansowanych użytkowników. Interfejs VIA jest nastawiony na czystą funkcjonalność, przez co wygląda dość surowo. W porównaniu do kolorowych, graficznych nakładek znanych marek gamingowych, środowisko to może być mniej przejrzyste dla laika. Brak tu intuicyjnych samouczków, więc pierwsza konfiguracja i zrozumienie logiki warstw może wymagać chwili nauki i cierpliwości.

Podsumowanie Epomaker TH33

Epomaker TH33 to sprzęt, który udowadnia, że w kategorii akcesoriów biurowych wciąż jest miejsce na innowacje i charakter. To nie jest tylko „doczepiany” blok numeryczny, ale pełnoprawne narzędzie dla entuzjastów, które pod wieloma względami deklasuje konkurencję.

Do niepodważalnych zalet należy zaliczyć jakość wykonania i kulturę pracy. Konstrukcja Gasket Mount w połączeniu z fabrycznie smarowanymi, gładkimi przełącznikami zapewnia świetne doznania akustyczne i czystą przyjemność z klikania. Urządzenie broni się również estetyką – retro keycapy i intensywne podświetlenie wyglądają po prostu znakomicie. Od strony technicznej, niezawodna łączność w trzech trybach oraz potężne możliwości konfiguracji poprzez QMK/VIA (warstwy, makra) czynią z niego wszechstronny kombajn do zadań specjalnych. Nie obyło się jednak bez kilku potknięć…

Oprogramowanie działające w przeglądarce, choć potężne, może być barierą dla mniej zaawansowanych użytkowników („laików”), podobnie jak skomplikowane sterowanie podświetleniem z poziomu klawiszy. Purystów może nieco uwierać zastosowanie tworzywa ABS (zamiast PBT) oraz stabilizatory, które dla idealnej ciszy wymagałyby odrobiny własnej inwencji i smaru. Należy też pamiętać, że kompaktowa bateria wymusza rozsądne zarządzanie energią przy włączonym RGB.

Mimo tych drobnych uwag, bilans zysków i strat jest jednoznaczny. Jeśli korzystasz z klawiatury TKL lub 65% i brakuje Ci numpada, Epomaker TH33 jest wyborem, który z czystym sumieniem mogę polecić. To funkcjonalny, ładny i solidny sprzęt, który wart jest swojej ceny i miejsca na blacie!

Dziękuję serdecznie firmie Epomaker, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

W dzisiejszej recenzji omówię najnowszą klawiaturę tego producenta – Skyfall 80. Otrzymałem ją jakiś czas temu i spędziła na moim biurku wystarczająco długo, abym mógł wyrazić o niej szczerą opinię. Nie jest to zadanie tak proste, jak mogłoby się wydawać – dlatego zapraszam do lektury!

Specyfikacja

⦁ Layout: US-ANSI, 80%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: HATOR Aurum Lemon
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: Double shot ABS, profil OMA
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 35.4x14x4.3 [cm]
⦁ Waga: +-960 gramów
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 289 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Opakowanie już z zewnątrz wita nas bardzo charakterystyczną dla tego producenta barwą – intensywną żółcią. Na froncie widzimy render przedstawiający znajdującą się wewnątrz klawiaturę, informacje o przełącznikach – HATOR Aurum – oraz kilka innych, ciekawych aspektów. Oczywiście nie może zabraknąć nazwy – Hator Skyfall 80 dumnie widnieje w lewym rogu kartonika.

Boczne ścianki nie wyróżniają się niczym szczególnym – kod QR wraz z nazwą po bokach, a sama nazwa na przedzie. Nic wyjątkowego, choć całość prezentuje się estetycznie.

Zdecydowanie ciekawiej jest na spodzie opakowania. Czeka tam obszerna lektura w języku angielskim na temat tego, czym Hator Skyfall 80 dysponuje – przesmarowane switche, odczepiany przewód, 19-stopniowa regulacja podświetlenia, dokładna specyfikacja, wymagania sprzętowe, a także interesująca grafika przedstawiająca budowę wraz z wyszczególnionymi elementami klawiatury. To świetna sprawa dla laików, którzy w prosty i przystępny sposób mogą dowiedzieć się czegoś ciekawego o produkcie, który zakupili. Wyczytamy tam również o zastosowaniu licznych silikonowych elementów oraz metodach poprawy akustyki tego modelu – jak np. pianka PORON.

Nie mogło zabraknąć również wzmianki o zawartości opakowania. Producent podaje, że w skład zestawu wchodzi – oczywiście oprócz samej klawiatury Hator Skyfall 80 – dongiel umożliwiający korzystanie z łączności 2,4 GHz, odczepiany przewód USB-A do USB-C (przyjemnej jakości, z solidnym oplotem i estetycznym wyglądem), narzędzia do demontażu keycapów oraz switchy (klawiatura posiada hotswap, o którym wspomnę później), instrukcja obsługi, dodatkowa ozdobna różowa nakładka na klawisz ESC z nazwą producenta oraz pakiet ciekawych wlep.

Całość prezentuje się naprawdę dobrze – szkoda jednak, że Hator nie zdecydował się na dodanie zapasowych przełączników. Szczególnie że korzystają oni ze swojego autorskiego modelu. Nie jest to duży problem, ale warto o tym wspomnieć.

Jakość wykonania i wygląd

Podchodząc do tego modelu, nie miałem zbyt dużych oczekiwań. Nie zrozumcie mnie źle – Hator oferuje naprawdę dobrej jakości produkty, po prostu nie spodziewałem się, że cokolwiek wywoła u mnie efekt „wow”. Jak dobrze jest się czasem pomylić…

Jakość wykonania – bo o ten aspekt mi chodzi – bardzo mnie zaskoczyła. Hator Skyfall 80 zbudowany jest nienagannie. Mimo iż case wykonano w całości z plastiku, sprawia wrażenie droższego, niż jest w rzeczywistości. Nawet gdy użyjemy nienaturalnie dużej siły w celu „zgniecenia” klawiatury, ta nie daje za wygraną i nie wydaje żadnego odgłosu. Przy próbie wyginania na boki Hator Skyfall 80 również trzyma się bardzo dobrze. Dopasowanie elementów jest bezbłędne – producent po raz kolejny udowadnia, że jego produkt wykonano na poziomie niejednej klawiatury premium, a jedynym co go odróżnia od tego miana jest zastosowanie plastiku.

Interesujące połączenie białych nasadek klawiszy oraz w pełni białego spodu z niewielkimi wypustkami i nazwą produktu, które schludnie przechodzą w nieco wklęsłe „boczki”. Pozytywny efekt potęguje ziarnistość obudowy – sprawia to, że momentami zaczyna ona przypominać dużo droższe aluminium. To naprawdę może się podobać!

Hator Skyfall 80 jest przedstawicielem klawiatur 80%, lecz nie takim zwykłym. Oferuje nieco inny układ przycisków znajdujących się po prawej stronie. Jak widać na jednym ze zdjęć wyżej – kluczową rolę w układzie klawiszy pełni knob służący do regulacji multimediami. Działa on bardzo przyjemnie i responsywnie.

Warto wspomnieć o trzech możliwych wysokościach, jakie może osiągnąć recenzowany dziś model. Pierwszy z nich – ze złożonymi nóżkami, a pozostałe dwa z rozłożonymi. Każdy z tych etapów jest solidny pod względem ergonomicznym – korzystanie z klawiatury było wygodne niezależnie od preferencji wysokościowych.

Podświetlenie

RGB to jeden z najjaśniejszych – dosłownie i w przenośni – aspektów tego modelu. Hator Skyfall 80 oferuje naprawdę świetne podświetlenie. Kolory są intensywne, realistycznie odwzorowane i po prostu cieszą oko.

Predefiniowanych ustawień mamy aż 19 – większość z nich to wariacje efektu „fali”. Na ratunek przychodzi jednak omawiane później oprogramowanie. To właśnie dzięki niemu możemy wykrzesać z naszej klawiatury najwięcej.

Ciekawym rozwiązaniem jest zaimplementowanie iluminacji również po bokach w postaci eleganckich listewek. Ich kolor oraz efekt można swobodnie modyfikować poprzez software – osobiście korzystałem z opcji dopasowującej barwę do reszty klawiatury. Tworzyło to świetny, przestrzenny efekt – wszystko dzięki niewielkich rozmiarów diodom north-facing.

Na pochwałę zasługuje przepuszczalność światła nakładek. Niestety nie są one wybitnej jakości (co opisuję w akapicie niżej), lecz nie mogę odmówić im tego, że sparowane z włączonym podświetleniem prezentują się nad wyraz ładnie. Jeżeli jesteś fanem klawiatur RGB – Hator Skyfall 80 to świetny wybór.

Keycapy

Niestety – nie podobają mi się nakładki, w jakie zaopatrzył nas producent. Zacznijmy jednak od pozytywów, bo one również się tutaj znajdują.

Profil – Hator Skyfall 80 wyposażono w keycapy o naprawdę nietypowych kształtach. Pierwszy raz od dawna spotykam się z użyciem czegoś innego niż Cherry. Zastosowano tutaj profil OMA, który przypadł mi do gustu. Bardzo ciekawie rozwiązano klawisz spacji – posiada on lekkie, płaskie, wygładzone wklęśnięcie na środku. Docenią to gracze, którzy zyskają pewniejszy klik i wygodniejsze ułożenie palca.

Niekwestionowaną zaletą jest też użycie technologii double shot przy procesie produkcyjnym. Sprawia to, że keycapy są wytrzymalsze – legenda (czcionka) nanoszona jest jako oddzielna warstwa względem reszty. Pozwala to na zachowanie ich w dobrym stanie przez dużo dłuższy czas oraz uniemożliwia ścieranie się.

Niestety – elementem, który popsuł mi wrażenia odnośnie keycapów, są ich mankamenty w postaci licznych niedorobień, delikatnych wad produkcyjnych oraz innych podobnych. Najczęściej widoczne jest to na spodzie nakładek, choć zdarzyło mi się także zauważyć odbarwienia – na przykład czarną kropkę pod napisem „HATOR” na różowym keycapie.

Nie mogę odmówić, że lekkie ślady od spodu spotkamy właściwie w każdym innym modelu – Hator Skyfall 80 ma je jednak widoczne znacznie bardziej. Czy przeszkadza to w użytkowaniu? Skądże! Ale z recenzenckiego obowiązku muszę o tym wspomnieć.

Przełączniki i stabilizatory

Hator Skyfall 80 wyposażono w przełączniki liniowe o autorskiej nazwie HATOR Aurum Lemon. Jak sama nazwa wskazuje – wyglądem przypominają lekko cytrynę za sprawą delikatnie żółtego spodu i mlecznobiałej góry. „Lekko” to słowo klucz w przypadku porównania do tego cytrusa, ale przynajmniej żółty odcień się zgadza.

Producent szczyci się tym, że switche przychodzą do nas przesmarowane odpowiednim lubrykantem w celu uzyskania jak najlepszej płynności i przyjemnego feelingu z korzystania. Nawet na ich stronie padają słowa o zminimalizowanym tarciu dzięki specjalnemu designowi housingu i stema. Skutkować to ma głębokim, lekko „przyciszonym” dźwiękiem. Warto wspomnieć o „soczewce” znajdującej się na górze switcha – jej zadaniem jest pomoc w rozprowadzaniu iluminacji świetlnej.

Przechodząc do technicznych aspektów: przełączniki Aurum mają liniową charakterystykę i trwałość sięgającą aż 70 milionów kliknięć. Wynik tak duży, że jestem pewien – nikt nie będzie w stanie przebić choćby połowy tej liczby.

Ufając specyfikacji – całkowita siła nacisku wynosi 50 ±10%gf, pretravel 1.9 ±0.4 mm, a całkowity dystans pokonywany przez stem to 4 ±0.4 mm. W praktyce Hator Skyfall 80 posiada bardzo płynne, średnio ciężkie przełączniki. Dźwięk również trafił w moje gusta – nie jest odkrywczy, lecz bardzo uniwersalny i spodoba się praktycznie każdemu. Soundtest tych przełączników znajdziecie na samym dole akapitu.

Dużym plusem jest obecność hotswapa – i to nie byle jakiego! Włożymy tam przełączniki zarówno 3-, jak i 5-pinowe. W razie niechcianej awarii lub zwykłego znudzenia obecnymi klikaczami dysponujemy ogromem możliwości – nawet najbardziej wymagający użytkownik znajdzie na rynku switche, które bez problemu umieści w tym modelu.

Stabilizatory – wedle informacji podawanych przez producenta – również zostały pokryte smarem w celu poprawy ich właściwości. Jest to jak najbardziej wyczuwalne, choć nie tak dobrze jak w przypadku switchy. Nie są to w żadnym wypadku złe stabilizatory – są po prostu dobre. Tyle – nie świetne, ale dobre. Na niektórych z dłuższych klawiszy, takich jak „SHIFT”, bardzo delikatnie słychać szorowanie wykonywane przez stem w procesie podnoszenia się i opadania.

Czy jest to duży problem? Właściwie nie – będzie to słyszalne dopiero wtedy, gdy skupimy się i zwrócimy na to uwagę. Dla chętnych ich montaż jest bardzo prosty – możliwy do wyjęcia bez użycia specjalistycznych narzędzi. Pędzelek ze smarem w dłoń i problem znika.

Bateria i łączność

Jest dobrze! Zaczynając od sposobów komunikacji z komputerem (i nie tylko) – mamy ich trzy. Pierwszy korzysta z klasycznego przewodu, który jednocześnie pełni funkcję ładowania. Drugi opiera się na falach radiowych odbieranych przez dongiel 2,4 GHz, wpinany w port USB-A naszego komputera. Ostatni sposób działania funkcjonuje dzięki Bluetoothowi.

Każdy z wyżej wspomnianych trybów spisuje się świetnie. Testując Hator Skyfall 80 zarówno na urządzeniach mobilnych – telefonie czy tablecie – jak i na sprzęcie stacjonarnym, klawiatura działa bez zarzutów. Łączy się szybko, sprawnie utrzymuje połączenie i nie „wariuje” podczas korzystania.

Bateria również nie zawodzi. Przy pełnym podświetleniu nie uzyskamy powalających wyników – do 18 godzin, bo tyle właśnie podaje producent. Ze swoich doświadczeń mogę mu uwierzyć. Z jednej strony mogłoby być lepiej, z drugiej jednak – naprawdę nie ma tragedii, biorąc pod uwagę jakość i intensywność działania podświetlenia. Dla zmaksymalizowania efektywności pracy akumulatora możemy iluminację świetlną wyłączyć. Wtedy jesteśmy w stanie uzyskać do zawrotnych 667 godzin pracy – oczywiście taki wynik możliwy jest przy wykorzystaniu Bluetootha.

Samo ogniwo ma pojemność 4000 mAh i ładuje się przez 8 godzin. To dość długo, lecz w przypadku klawiatury nie stanowi problemu – ma przecież identyczną funkcjonalność zarówno po kablu, jak i bezprzewodowo. Hator Skyfall 80 pokazuje, że bateria nie jest jego słabą stroną.

Oprogramowanie

Producent udostępnia możliwość pobrania oprogramowania ze swojej strony. Po instalacji program waży około 300 MB – to dość dużo. Całe szczęście znajdziemy tam wszystko, czego dusza zapragnie, i to w bardzo zaawansowanych opcjach.

Pierwsza z wielu zakładek dotyczy ustawień klawiatury. Możemy tam ustawić makra, wyłączyć wybrane przyciski oraz tworzyć tzw. combo keys – czyli połączenia wielu klawiszy (do trzech), aktywowanych poprzez naciśnięcie jednego, wybranego przez nas. Druga zakładka dotyczy klawiszy FN, trzecia makr.

Kolejna, jedna z bardziej rozbudowanych zakładek, dotyczy podświetlenia RGB. Hator Skyfall 80 wyposażono w bardzo dobrej jakości iluminacje (o czym wspominałem wcześniej). Możemy regulować natężenie, jasność oraz kolor. Co do tego ostatniego – mamy praktycznie nielimitowaną liczbę kombinacji. Odcień podświetlenia wybieramy poprzez paletę barw lub ręczne wpisanie kodu RGB odpowiadającego interesującej nas barwie.

Cały software działa sprawnie, nie obciąża zasobów komputera w sposób odczuwalny. Jest przejrzysty, pełen funkcji realnie wpływających na komfort użytkowania. Naprawdę dobra robota! Jedyny lekki minus – brak przeglądarkowej wersji. Hator Skyfall 80 wymaga aplikacji.

Podsumowanie Hator Skyfall 80

Przechodząc do podsumowania – czy Hator Skyfall 80 jest godny polecenia? Jeszcze jak! Oferuje bardzo dobrą jakość wykonania, świetne podświetlenie, przyjemne przełączniki oraz satysfakcjonujący dźwięk. Wisienką na torcie są trzy tryby pracy, które dają ogromną swobodę. W parze z naprawdę niezłą baterią (pod warunkiem wyłączenia podświetlenia) tworzy to świetne duo.

Jak wspomniałem w tytule – nie jest to klawiatura idealna. Stabilizatory momentami wydają się ciut „suche” i głośne, a największym minusem są niedociągnięcia związane z nakładkami klawiszy. Keycapy potrafią posiadać delikatne przebarwienia i widoczne od spodu ślady. Czy jest to zauważalne? Nie – jeżeli nie planujemy ich wyciągać, nawet tego nie dostrzeżemy. Jednak gdy zdecydujemy się przyjrzeć im od spodu, pozostaje lekki niesmak.

Niemniej jednak, za cenę wynoszącą około 290 złotych, Hator Skyfall 80 jest więcej niż dobry. Producent po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć solidne produkty, które – podobnie jak ten recenzowany dziś – mogę polecić z czystym sumieniem.

Dziękuję serdecznie firmie Hator, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Niro 50 nie posiada takich bajerów, ale ma jedną bardzo istotną zaletę – niską cenę. Czy mamy nowego króla w budżecie do 100 złotych? Dysponując takimi funduszami, rzadko trafiamy na modele bezprzewodowe. Czy jednak nowy model od Marvo okaże się królem opłacalności? Tego dowiecie się z niniejszej recenzji – zapraszam do lektury!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3311
• Przełączniki główne: Huano Blue Shell Blue Dot
• Waga: ok. 63 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 80 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Recenzowany dziś gryzoń przychodzi do nas w bardzo zwyczajnym opakowaniu. Z zewnątrz nie zaskakuje niczym szczególnym. Na froncie widzimy grafikę przedstawiającą Niro 50 – wraz z kilkoma informacjami, np. o ilości DPI.

Bok opakowania opiewa chwytliwe hasło „BORN FOR GAMING” – sugerujące gotowość bojową naszej myszki. Tył został pokryty sporą ilością informacji – od specyfikacji technicznej, aż po wyposażenie, jakie znajdziemy w środku.

Cały box utrzymany jest w jednolitym stylu graficznym – schludnie, lecz z delikatnym pazurem. Obecność czerwieni, czerni i bieli świetnie ze sobą współgra, a opakowanie, w którym przychodzi do nas Marvo Niro 50 Black, po prostu może się podobać!

Wewnątrz niestety jest już nieco gorzej… Po otwarciu czeka nas widok kartonowego wypełnienia, a po jego wyjęciu – myszka swobodnie spoczywająca w piankowym woreczku. Oprócz niej otrzymujemy naklejkę z logo serii Scorpion, przewód USB A – USB C (o którym powiem nieco więcej za chwilę) oraz instrukcję obsługi.

Dość biednie, prawda? Nie znajdziemy tu ani dodatkowej pary ślizgaczy, ani nawet prostych gripów poprawiających przyczepność naszej dłoni. Na usprawiedliwienie warto dodać, że Niro 50 Black kosztuje niespełna sto złotych – to naprawdę niewiele. Szkoda jednak, że producent nie pokusił się choćby o symboliczne dodatki czy lepsze akcesoria w zestawie. Na szczęście wszystko rekompensuje cena, która w tym segmencie potrafi wiele wybaczyć.

Jakość wykonania i wygląd

Po rozpakowaniu i pierwszym wzięciu w dłoń – Marvo Niro 50 Black zrobił na mnie naprawdę dobre wrażenie. Bardzo często przy produktach budżetowych od razu wyczuwamy ich niedoskonałości – tani plastik, słabe spasowanie, nieprzyjemne luzy. Tutaj jest inaczej!

Na największe pochwały zasługuje spasowanie elementów – zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Nic nie trzeszczy, nie strzela, nie lata. Chapeau bas! Równie dobrze wypada jakość użytego plastiku. Testowany dziś gryzoń sprawia wrażenie znacznie droższego, niż jest w rzeczywistości – i to już od pierwszego kontaktu.

Wyglądowo mamy tu do czynienia z nietypową mieszanką. Z jednej strony – minimalistyczny kształt, subtelne logo na tyle, niczym niewyróżniające się kółko scrolla. Z drugiej jednak – bardzo rzucające się w oczy żółte akcenty w postaci przycisku znajdującego się na samym czubku oraz bocznych przycisków. Ciekawy misz-masz!

Nie ujrzymy tutaj żadnego podświetlenia. Nawet bez niego nasza myszka prezentuje się co najmniej dobrze. Osobiście jestem fanem wszelkiego minimalizmu i nie przepadam za różnorakimi iluminacjami – jednak wspomniane wcześniej żółte wstawki mogą wprowadzić odrobinę życia na nasze stanowisko. Marvo Niro 50 Black powinna spodobać się praktycznie każdemu – niezależnie od preferencji estetycznych.

Powierzchnia

Coating nie wyróżnia się z tłumu – i poniekąd jest to zaleta. Niro 50 Black może pod tym względem konkurować z droższymi modelami. Całość została pokryta matową powłoką, pozbawioną widocznej gołym okiem faktury.

Muszę przyznać, że sprawdza się naprawdę dobrze. Dłoń tylko lekko mi się przy nim pociła, lecz kredowa powierzchnia ratowała sytuację – bardzo skutecznie pomagała utrzymać kontrolę nad myszką, nawet podczas intensywniejszego użytkowania. Jeżeli miałbym ją do czegoś porównać, powiedziałbym, że Marvo Niro 50 Black ma coating zbliżony do tego, który znajdziemy w myszkach RAZERa.

Jej największą wadą jest podatność nie tyle na zabrudzenia, ile na tłuste ślady, które zostawiają nasze palce. Kolor w tym przypadku tylko potęguje ten negatywny efekt – każdy odcisk jest widoczny jak na dłoni.

Przyciski główne, boczne i scroll

Pod przyciskami głównymi producent skrył propozycje od Huano – Blue Shell Blue Dot. Przyznam bez bicia – przed otrzymaniem myszki do testów nie wczytuję się zbytnio w jej techniczne aspekty. Wolę wszystko przyjmować „na bieżąco” – takie podejście gwarantuje mi najbardziej naturalne emocje. I muszę powiedzieć, że użyte przełączniki naprawdę mnie zaskoczyły.

To ciekawa odskocznia – szczególnie że zawsze darzyłem sympatią Huano w wersji z niebieskim korpusem. Klik jest wyrazisty, sprężysty, a przy tym nieprzesadnie głośny – idealny balans dla osób ceniących wyraźny feedback.

Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to ich implementacja. Wydaje mi się, że zostały osadzone ciut zbyt luźno – na lewym przycisku wyczuwalny jest naprawdę minimalny pretravel. Są to jednak wartości tak znikome, że równie dobrze mógłbym poświęcić temu tylko kilka słów. Nie mam wątpliwości – wśród myszek do 100 złotych, Niro 50 Black oferuje jedne z ciekawszych przełączników głównych.

Wartym wspomnienia elementem jest przycisk służący do zmiany DPI umieszczony na górze naszej myszki. W dobie myszek z takowym guzikiem znajdującym się od spodu, Niro 50 Black postawiło na klasyczne rozwiązanie. Jeżeli często zdarza się komuś zmieniać DPI podczas korzystania z myszki – będzie to dla niego bardzo duży plus!

Przyciski boczne zaskoczyły mnie jeszcze bardziej! Niestety producent nie podaje na ich temat żadnych informacji, ale feeling z korzystania jest wprost świetny.

Osadzone zostały na bardzo przyjemnej wysokości – naturalnie pod naszym palcem. Klika się bardzo, ale to bardzo przyjemnie. Idealnie wpasowują się w moje preferencje. Aktywacja nie wymaga dużej siły, a ruch przycisku jest płytki i dobrze ograniczony. Marvo – brawa! Tak właśnie powinny działać przełączniki boczne.

Scroll niestety okazuje się zdecydowanie najsłabszym ogniwem recenzowanego dziś modelu. Przeskok jest zbyt lekki, za mało wyczuwalny, a co najgorsze – bardzo nieregularny. Podczas kręcenia kółko raz przeskakuje płynnie, a raz potrafi nieprzyjemnie „szarpnąć”, co wyraźnie wpływa na komfort użytkowania.

Na pochwałę zasługuje natomiast guma, którą scroll został pokryty. Solidnie przylega do palca i wyraźnie poprawia chwyt – nawet przy szybszym przewijaniu. Przycisk skryty pod kółkiem również wypada całkiem nieźle – nie jest to może ścisła czołówka, ale działa poprawnie i nie sprawia żadnych problemów.

Łączność, ślizgacze i bateria

Wspominam o tym któryś raz, lecz naprawdę zaskoczony jestem, jak wiele może zaoferować myszka za niecałe sto złotych… Jaki rodzaj łączności mamy na pokładzie? Każdy!

Bluetooth w wersji 5.3 działa bardzo sprawnie – nie odczułem żadnego opóźnienia ani problemów z połączeniem. Łączność radiowa za pomocą dongla 2.4 GHz również przebiegła bez zająknięcia – stabilnie, szybko i bez niespodzianek. Kabel to już formalność – jego jakość jest dość przeciętna, typowy przewód dołączany do zestawu wraz z myszką, bez fajerwerków.

Ślizgaczy mamy w zestawie jeden komplet – wykonane zostały z czarnego PTFE. Niestety, nie należą one do wybitnych, a szkoda… Marvo mogło się postarać i za kilka złotych więcej dorzucić „białe” ślizgi, które zazwyczaj wypadają znacznie lepiej.

Te tutaj są średnio szybkie, podatne na rysy i nie grzeszą płynnością. Jeżeli ktoś miał wcześniej do czynienia z „łyżwami” właśnie w tym kolorze – będzie wiedział, z czym to się je. Zaskoczeń brak, lecz człowiek łudził się o ciut więcej.

Bateria znajdująca się wewnątrz Niro 50 ma pojemność 500 mAh – to naprawdę solidny wynik, szczególnie w tej półce cenowej. Producent deklaruje, że wystarcza ona nawet na 140 godzin korzystania w trybie Bluetooth. I faktycznie – jest to wynik jak najbardziej osiągalny. Podczas testów używałem myszki przez długi czas właśnie w tym trybie, a poziom naładowania spadał bardzo powoli – lekko ponad godzina użytkowania przekładała się na jeden procent zużycia.

Niestety, w trybie 2.4 GHz wynik nie jest już tak imponujący – co jednak nie powinno nikogo dziwić. Marvo Niro 50 Black wciąż potrafi wytrzymać solidne kilkadziesiąt godzin, co plasuje ją w czołówce, jeśli chodzi o czas pracy na baterii w tym budżecie.

Gdy już jednak napotkamy potrzebę, aby Niro 50 zasilić świeżą energią – wystarczy kilka minut ładowania po kablu, by móc cieszyć się kolejnymi godzinami rozgrywki.

Sensor i pomiary

Na papierze – najsłabszy punkt testowanej dziś myszki. W praktyce? Nie mam zbytnio do czego się przyczepić.

Sensor oferuje czułość do 12000 DPI – może nie brzmi to powalająco, ale szczerze mówiąc, nie znam osoby, której taka wartość by nie wystarczyła. Niestety, według moich obserwacji, jest on ciut bardziej prądożerny niż jednostki z wyższej półki – co warto mieć na uwadze, szczególnie przy dłuższych sesjach bez kabla.

Mógłbym tu rozpisywać się o jego aspektach technicznych – o tym, w czym odstaje od droższych modeli, gdzie są jego słabe strony i na co należy uważać. Ale czy ma to sens? Na co dzień korzystam z myszki wyposażonej w znacznie lepszy „móżdżek”. Czy zauważyłem jakiekolwiek różnice podczas testów Niro 50? Niezbyt.

Warto wspomnieć o świetnej kompatybilności z podkładkami – sensor radzi sobie na różnych powierzchniach bez zająknięcia. Na plus zasługuje też dość niski LOD, co przekłada się na lepszą kontrolę przy podnoszeniu myszki. Jednostka ta ma jednak ograniczenie do 1000 Hz częstotliwości próbkowania – co może nie być dobrą nowiną dla bardziej wymagających graczy.

Mogę jednak z pełnym przekonaniem stwierdzić, że Marvo Niro 50 Black wraz z sensorem PAW3311 zaspokoją potrzeby każdego domorosłego gracza – co potwierdza test wykonany w programie Enotus MouseTest!

Kształt i waga

Jako użytkownik, którego najczęściej używanym chwytem jest claw lub relaxed claw – poczułem się tu jak w domu! Bryła nie jest pod żadnym względem odkrywcza, ale sprawdza się świetnie. Szerokie, lekko wgłębione przyciski oraz delikatnie profilowane boki wyraźnie uprzyjemniają korzystanie z Niro 50.

Propozycja od Marvo idealnie sprawdzi się dla posiadaczy chwytu szponiastego i wszelkich jego wariacji. Całkiem nieźle odnajdą się również koneserzy fingertipa – pod warunkiem, że mają większe dłonie. Palmgrip? Tu już duże dłonie nie będą wskazane – może zabraknąć miejsca na pełne oparcie. Marvo Niro 50 Black to model o dość uniwersalnym kształcie, który zaskakująco dobrze dopasowuje się do różnych stylów trzymania.

Duże zasługi ma przy tym rozmiar – 120 × 60 × 39 mm – proporcje, które pozwalają na wygodną obsługę bez względu na to, czy gramy, pracujemy, czy po prostu przeglądamy internet.

Waga wedle producenta wynosi 63 gramy – to wynik dość typowy, będący poniekąd swego rodzaju „złotym środkiem” i kompromisem między myszkami superlekkimi a tymi wyraźnie cięższymi. Dla wielu użytkowników będzie to wartość idealna – wystarczająco lekka, by nie męczyć dłoni, ale też na tyle wyważona, by zapewnić stabilność ruchu.

Ciężar został rozłożony bardzo dobrze – żadna ze stron nie dominuje, a środek ciężkości utrzymany jest mniej więcej na środku bryły. Dzięki temu myszka prowadzi się naturalnie i przewidywalnie, niezależnie od stylu chwytu czy rodzaju podkładki.

Oprogramowanie

Największą niespodzianką dla mnie było to, jak mało waży oprogramowanie do Marvo Niro 50. Niespełna 5 MB na liczniku podczas pobierania – to naprawdę niewiele!

Jak ono się sprawuje? Dobrze – powiedziałbym, że całkiem normalnie. Nie wyróżnia się na tle konkurencji niczym szczególnie dobrym, ale też niczym złym. Do naszej dyspozycji oddano kilka stopni DPI, możliwość zmiany kierunku scrolla oraz funkcje pokroju makro. Nie wygląda to zbyt obficie, lecz prawdę mówiąc – nie ma tu wielu rzeczy, które wymagałyby zaawansowanej konfiguracji. Brak podświetlenia, brak wyższej częstotliwości próbkowania – to ograniczenia sprzętowe, które nie wymagają rozbudowanego softu.

Niemniej jednak – wszystko, co najważniejsze, znalazło się w jednym miejscu. Program działa stabilnie, nie obciąża systemu i pozwala szybko dostosować myszkę do własnych potrzeb. W tej klasie cenowej – więcej nie trzeba.

Marvo Niro 50 Black – podsumowanie

Czy Marvo Niro 50 Black to dobry wybór, gdy nie dysponujemy zbyt dużym budżetem? Zdecydowanie tak – bardzo dobry!

Oczywiście, nie jest to mysz pozbawiona wad. Posiada ich kilka: średniej jakości ślizgacze, na papierze przeciętny sensor, brak dodatkowych akcesoriów w zestawie oraz mierny scroll. To elementy, które mogą nieco zniechęcać – szczególnie bardziej wymagających użytkowników.

Jednak oferuje nieporównywalnie więcej! Bardzo dobre przełączniki główne, świetne boczne, solidna jakość wykonania, przyjemny coating oraz lekkie, funkcjonalne oprogramowanie. To zestaw cech, który w tej cenie robi naprawdę duże wrażenie.

Czy można chcieć czegoś więcej? Jeżeli jesteście domowymi graczami i akceptujecie wspomniane wyżej kompromisy – nie ma nad czym się zastanawiać. Marvo Niro 50 Black wypada lepiej, niż wskazywałaby na to sama ocena końcowa. Polecam z czystym sumieniem!

Dziękuję serdecznie firmie Marvo, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Jako fan rzeczy, które potrafią się wyróżniać, od razu spojrzałem na ten model z zaciekawieniem. Jedno trzeba mu oddać: przyciąga wzrok. Dwubarwne keycapy i boczne legendy – zamiast klasycznego nadruku na froncie – nadają jej charakteru i sprawiają, że trudno przejść obok niej obojętnie. Ale czy Epomaker oferuje coś więcej niż tylko efektowny wygląd? Czy mamy do czynienia z kolejnym hitem? A może lepiej dopłacić do nieco droższego Galaxy100? Sprawdźmy to!

Specyfikacja

⦁ Layout: 100%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: EPOMAKER Creamy Jade Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 44.5x14x4.2 [cm]
⦁ Waga: +-1200 gramów
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 325 zł

Opakowanie i zawartość

Jeżeli chodzi o design zewnętrzny, Epomaker TH108 dzieli go z Magcore65 Lite. Co to oznacza?

Na froncie widzimy biały render zakupionego przez nas modelu wraz z informacjami o trzech trybach pracy, wsparciu hotswapa, dziesięciu efektach RGB, potężnej baterii i kompatybilności ze sprzętami Apple. W lewym dolnym rogu znajdziemy duży nadruk z nazwą klawiatury. Całość naprawdę może się podobać – minimalizm połączony z dwoma, bardzo dobrze współgrającymi kolorami.

Bok opakowania odkrywa przed nami nieco więcej szczegółów na temat tego modelu – od materiału, z którego został wykonany, przez pooling rate i wymiary, aż po sposób montowania stabilizatorów. Solidne źródło informacji.

Przeciwieństwem tego jest tył – nie znajdziemy tam nic, co mogłoby szczególnie zachęcić klienta. Oprócz powtórzonej nazwy (identycznej jak na froncie) zostajemy zasypani przeróżnymi certyfikatami. Czy to wada? Skądże. Skoro producent zadbał o to, by najważniejsze informacje trafiły na przód i bok – nie widzę problemu, by tył pełnił jedynie funkcję formalną.

Zawartość opakowania nie należy do najbogatszych – ale znajdziemy w niej wszystko, co niezbędne do działania. Długi przewód w oplocie USB A → USB C, zestaw trzech zapasowych przełączników na wypadek awarii oraz wielofunkcyjne narzędzie w postaci keycap i switch pullera.

Na początku wystraszyłem się brakiem dongla 2,4 GHz – po chwili niepewności zauważyłem, że ukryto go pod jedną z nóżek regulujących wysokość klawiatury.

Nierozłącznym elementem zestawu są pokaźnych rozmiarów instrukcja obsługi oraz karta z informacjami na temat oprogramowania i oficjalnego serwera Discord oferowanego przez producenta.

Jakość wykonania i wygląd

Epomaker TH108 wykonany jest naprawdę solidnie. Oczywiście – nie jest to poziom recenzowanego wcześniej Galaxy100, ale radzi sobie bardzo dobrze.

Obudowa została wykonana z grubego plastiku ABS, który sprawia świetne i bardzo solidne wrażenie w dłoni. Nawet gdy próbuję „wygiąć” klawiaturę – ta nie daje za wygraną. Plate również jest plastikowy. Powiem jedno – plastic bombastic (w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu)!

Przechodząc do wyglądu – myślę, że jest on dość kontrowersyjny. Jednym przypadnie do gustu, innym zupełnie nie.

Wszystko za sprawą wielobarwnych keycapów i legend umieszczonych na boku nakładek – zamiast klasycznie, na górze. Czy mi to przeszkadzało? Niekoniecznie, choć muszę przyznać, że trochę zajęło mi przyzwyczajenie się do takiego układu – przez długi czas popełniałem sporo literówek.

Poza tymi detalami, Epomaker TH108 naprawdę może się podobać. Czarny, solidny case i ciekawie zaprojektowany górny rant nadają jej charakteru. Nawet tył prezentuje się nieźle – choć nie znajdziemy tam nic odkrywczego, to żłobienia zgrabnie komponują się z resztą konstrukcji.

Recenzowany dziś model sprawia wrażenie bardzo masywnego – niech was nie zwiodą te wątłe nóżki! Epomaker TH108 oferuje trzy poziomy nachylenia: od zerowego – ze schowanymi nóżkami antypoślizgowymi – przez średni, aż po wysoki. Na każdym z nich korzystało mi się bardzo przyjemnie i nie mam do nich żadnych zastrzeżeń.

Niestety, aspektem który nie do końca trafił w moje gusta, jest ilość iluminacji świetlnej. Oczywiście – da się ją wyłączyć, więc nie jest to duży problem – ale styl prezentowany przez chińską firmę po prostu nie jest dla mnie. RGB mamy tutaj na potęgę: keycapy bardzo dobrze przepuszczają światło, a dodatkowo z boku obudowy znajdziemy świecący pasek.

Jeśli ktoś jest fanem podświetlenia – Epomaker TH108 będzie dla niego klawiaturą idealną!

Podświetlenie

Wracając do podświetlenia – producent oferuje całkiem sporo możliwości. Z poziomu klawiatury możemy wybrać jeden spośród dziesięciu efektów świetlnych. Nie jest to najwyższy wynik, jaki widziałem, lecz naprawdę nie znam osoby, dla której ten wachlarz byłby niewystarczający.

Jeśli chcemy wyjść poza predefiniowane schematy – z pomocą przychodzi oprogramowanie. Do naszej dyspozycji oddano pełne koło kolorów, które pozwala na praktycznie nieskończoną ilość kombinacji.

Jakość tego podświetlenia zaskoczyła mnie pozytywnie. Kolory są wiernie odwzorowane, przyjemne dla oczu i naprawdę intensywne. Efekt końcowy potęguje pasek RGB znajdujący się praktycznie na spodzie naszej klawiatury. Dzięki niemu Epomaker TH108 dosłownie lśni!

Czytaj teraz: Test i recenzja Epomaker Galaxy100 – Masywne to mało powiedziane!

Keycapy

Dzięki technologii double-shot see-through, keycapy są nie tylko trwałe, ale też idealnie nadają się do podświetlanych klawiatur – a tego tutaj pod dostatkiem. Światło przebija się przez nie równomiernie, tworząc efekt subtelnego rozświetlenia bez utraty czytelności. Materiał PBT gwarantuje odporność na ścieranie i połysk.

To keycapy, które nie tylko dobrze wyglądają – ale też sprawdzają się w codziennym użytkowaniu.

Sam profil Cherry zapewnia ergonomiczne ułożenie palców i komfort podczas długiego pisania czy grania. Mimo że nie jestem jego ogromnym fanem – muszę przyznać, że nie zauważyłem żadnych wad.

Przełączniki i stabilizatory

Mój egzemplarz Epomaker TH108 otrzymał przełączniki EPOMAKER Creamy Jade. Jak sama nazwa wskazuje – są kremowe. I to nie tylko pod względem wyglądu, ale też feelingu podczas pisania.

Cała górna część (oprócz stema) została wykonana z bardzo przyjemnego dla oka, kremowo-niebieskiego plastiku. To może się podobać!

Niestety, producent nie podaje zbyt wielu informacji na temat materiałów, z których wykonano switche. O drugiej wersji – Sea Salt Silent – wiemy ciut więcej.

Co jednak wiemy? A no trochę tego jest! Trigger force wynosi 45±5gf, a bottom-out force to 50±5gf. Dość „normalne” liczby – porównywalne z najpopularniejszymi modelami. Sprawdzą się zarówno dla osób, które dużo piszą i nie chcą martwić się omyłkowymi literami, jak i dla tych, którzy lubią pograć. Pretravel oscyluje wokół 2.0±0.4mm, a całkowity dystans to 3.6±0.4mm.

Przyjemny efekt potęguje fabryczne przesmarowanie. Bardzo dobre przesmarowanie! Stabilizatory – podobnie jak przełączniki – również zostały potraktowane smarem. Nie ma nic lepszego niż solidna smar-praca.

Sposób montowania stabilizatorów to klasyczne plate-mount – oznacza to, że są umieszczone bezpośrednio na „plejcie” i nie wymagają żadnych narzędzi. Klik i po sprawie – Epomaker TH108 rozłożony.

Bardziej dźwięczny opis skieruję w stronę… dźwięku! Bardzo przypadł mi do gustu. Nie wyróżnia się na tle rynku charakterystyką brzmienia – ale Epomaker TH108 to po prostu miód na moje uszy.

Pozytywnie wpływa na to ilość użytych przez producenta materiałów tłumiących. Powstały w ten sposób odgłos jest głęboki, kremowy, lekko „pusty” – o charakterystyce określanej jako „thock”.

Klawiatura z pewnością brzmi drożej, bardziej premium niż jest to w rzeczywistości. Sami możecie się o tym przekonać!

Poniżej soundtest Epomaker TH108:

Bateria i łączność

Bateria po raz kolejny zachwyca! Epomaker TH108 został wyposażony w bardzo pojemne ogniwo – aż 8000 mAh. Przekłada się to wprost fenomenalnie na czas pracy na jednym ładowaniu.

Oczywiście najważniejsze są tu nasze ustawienia. Czy korzystamy z łączności 2,4 GHz, czy może Bluetooth? W pierwszym przypadku – przy średniej jasności podświetlenia – jedno pełne ładowanie pozwala cieszyć się klawiaturą przez kilkadziesiąt godzin.

Jeśli jednak najdzie nas ochota na Bluetooth… jest tylko lepiej. Kilkaset godzin to wynik jak najbardziej osiągalny – a jeśli całkowicie zrezygnujemy z podświetlenia, czas pracy możemy wydłużyć o kilkadziesiąt procent.

Czy możemy chcieć czegoś więcej? Nie wydaje mi się.

Jak wspomniałem przed chwilą – mamy do dyspozycji dwa tryby pracy bezprzewodowej oraz klasyczny „kabel”. Sprawdziłem każdy z nich i żaden mnie nie zawiódł. Bluetooth łączy się bardzo szybko i działa bezproblemowo – zarówno na sprzęcie mobilnym (pokroju tablet), jak i na ciut większych laptopach.

Nie mogę się do niczego przyczepić. Epomaker TH108 to kawał solidnej, multifunkcjonalnej klawiatury, z której będziemy zadowoleni niezależnie od sprzętu, do którego ją podłączymy.

Oprogramowanie

Udostępniono nam solidne oprogramowanie. Mamy w nim wszystko, co pozwala skonfigurować klawiaturę tak, by jak najlepiej trafiła w nasze gusta – od wspomnianego kilka akapitów wcześniej wyboru barw, przez przeróżne skróty. Możemy m.in. ustawić autostart aplikacji oraz przypisać klawisze multimedialne. Epomaker TH108 po kilku minutach spędzonych w oprogramowaniu może stać się naszą prywatną konsolą DJ’ską!

Jeśli chodzi o aspekty techniczne – software nigdy mnie nie zawiódł. Działa bardzo responsywnie i nie obciąża komputera nawet w najmniejszym stopniu. Producent naprawdę się postarał, jeśli chodzi o oprogramowanie!

Podsumowanie Epomaker TH108

Czy świetna passa Epomakera trwa? Tak! Epomaker TH108 to kolejny udany model w portfolio tejże firmy. Oferuje świetny dźwięk i wygląd, bardzo przyjemne przełączniki, baterię, o której możemy zapomnieć – i wiele, wiele więcej.

Czy ma jakieś wady? Osobiście uważam, że różnica cenowa między TH108 a Galaxy100 jest zbyt mała – na niekorzyść TH108. Oczywiście, recenzowany dziś model to wciąż jedna z ciekawszych propozycji w tej półce cenowej (a dla osób poszukujących takiego designu – jestem pewien, że najciekawsza). Niemniej jednak, sam dopłaciłbym niewielką różnicę do aluminiowego modelu.

Dziękuję serdecznie firmie Epomaker, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Już na starcie Magcore65 Lite wzbudził moją ciekawość. Producent reklamuje go jako klawiaturę „do wszystkiego” – od biura po gamingowy maraton. Brzmi jak marketingowy banał? Może. Ale szukając sprzętu do prywatnego użytku, który nie będzie ani nudny, ani przekombinowany, nie mogłem przejść obok tej propozycji obojętnie.

Czy faktycznie daje radę w każdej sytuacji? Sprawdzam to z bliska – zapraszam do recenzji.

Specyfikacja:
⦁ Layout: 65%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: Epomaker Core Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT
⦁ Oprogramowanie: offline, dostępne z poziomu przeglądarki
⦁ Wymiary: 323.7*117.7*43.2 [mm]
⦁ Waga: 750g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 290 zł
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Pierwszym, co rzuciło mi się w oczy, był rozmiar opakowania. Epomaker Magcore65 Lite przychodzi do nas w naprawdę niewielkim boxie.

Jego design jest dość minimalistyczny. Przewodnie barwy to fiolet, czerń oraz biała grafika przedstawiająca znajdującą się wewnątrz klawiaturę.

Na froncie znajdziemy krótki opis produktu, jego najważniejsze cechy oraz wspomnianą wcześniej grafikę w białym kolorze. Bok opakowania dostarcza nieco więcej technicznych informacji – materiał wykonania, wymiary, waga oraz sposób połączenia. To tylko część danych, które tam widnieją. Tył… nie oferuje nic szczególnie interesującego. Certyfikaty, dane producenta i inne informacje, które z punktu widzenia użytkownika nie mają większego znaczenia.

Wewnątrz szału nie ma – ale jest ciut lepiej niż w recenzowanym wcześniej Galaxy100. Oprócz standardowego zestawu – kabel USB A → USB C, instrukcja obsługi – dostajemy też trzy zapasowe przełączniki. To bardzo przydatny dodatek, zwłaszcza że Magcore65 Lite nie wspiera przełączników innych firm. W pudełku znajdziemy również kartę z linkami do oprogramowania oraz serwera Discord producenta.

Tym, co wyróżnia Magcore65 Lite, jest zestaw trzech dodatkowych keycapów. Klawiatura przychodzi z przezroczystymi, fioletowymi nakładkami w kilku miejscach – obecność „zwykłych”, czarnych to świetna alternatywa dla tych, którzy preferują bardziej stonowany, mniej rzucający się w oczy wygląd.

Jakość wykonania i wygląd

Przystępując do testów Epomaker Magcore65 Lite, miałem w pamięci Galaxy100 – różnica w cenie nie jest aż tak duża, jak mogłoby się wydawać. Czy się zawiodłem? Nie.

Jedno jest pewne – Magcore65 Lite to konstrukcja w pełni plastikowa, wykonana z ABS-u. Nie daje więc tej samej sztywności i „solidności” co aluminiowe modele, ale w codziennym użytkowaniu – głównie do pisania – nie stanowi to dla mnie problemu. Lekka elastyczność przy mocniejszym ściśnięciu nie przeszkadza, a masa na poziomie około 740 gramów sprawia, że klawiaturę można bez trudu wrzucić do torby czy plecaka. Sam używałem jej głównie mobilnie, do pracy na laptopie – i w tej roli sprawdziła się znakomicie.

Trzeba przyznać, że producent się postarał. Konstrukcja jest dobrze spasowana, bez luzów. Na uwagę zasługuje też estetyczne wykończenie i dbałość o detale. Do tego solidny, przyjemny w dotyku plastik – i mamy gotowy przepis na udany sprzęt.

Przechodząc do wyglądu – jest jeszcze lepiej. Epomaker Magcore65 Lite bardzo przypadł mi do gustu. To naprawdę niewielka i dość cienka konstrukcja, choć – jak widać na zdjęciach – producent zadbał o dwustopniową regulację wysokości. Działa bez zarzutu, a gumowe stopki skutecznie zapobiegają przesuwaniu się klawiatury.

Domyślnie otrzymujemy trzy fioletowe keycapy – drobny, ale sympatyczny akcent, który potrafi ożywić biurko. Ja postawiłem na klasykę, wymieniając je na czarne – lepiej komponujące się z resztą zestawu. Przyznam bez bicia, Magcore65 Lite na żywo robi dużo lepsze wrażenie niż na zdjęciach. Wrażenie elegancji dodatkowo podkreśla srebrna wstawka „MAGCORE” widoczna w rogu.

Podświetlenie

Epomaker Magcore65 Lite oferuje naprawdę sporo opcji personalizacji podświetlenia. Niestety – podobnie jak poprzednik – cierpi na jedną wadę: keycapy słabo przepuszczają światło. Oczywiście nie dla każdego będzie to minus. Sam nie jestem fanem intensywnej iluminacji – dużo bardziej cenię naturalny wygląd klawiatury, której zbyt mocne podświetlenie mogłoby odebrać charakter. Warto jednak uprzedzić osoby, którym zależy na pełnym efekcie RGB.

Jak wspomniałem wcześniej – możliwości są ogromne. Magcore65 Lite oferuje aż 19 trybów świecenia, z sześciostopniową regulacją szybkości oraz natężenia światła. Kolorów mamy… praktycznie nieskończoną ilość. Do dyspozycji jest koło barw, więc kombinacji jest więcej niż jestem w stanie policzyć.

Samo podświetlenie prezentuje się naprawdę dobrze, kolory są wiernie odwzorowane, jaskrawe i przyjemne dla oka. Nawet biel jest „biała” (niestety niekoniecznie dobrze zostało to uchwycone na zdjęciu), co nie zawsze zdarza się producentowi. Nie mam na co narzekać!

Keycapy

Nakładki przełączników w Magcore65 Lite wykonano w technologii double-shot, co zdecydowanie wpływa pozytywnie na ich odporność na ścieranie i ogólną trwałość. W tej metodzie legenda – czyli litera lub symbol – powstaje z osobnego kawałka plastiku i jest wtryskiwana razem z korpusem klawisza. Dzięki temu nadruk nie ma prawa się wytrzeć, bo nie jest nadrukiem w klasycznym sensie.

Dodatkowym atutem jest wyraźniejszy kontrast między kolorami, co poprawia czytelność i po prostu dobrze wygląda. W połączeniu z brakiem konieczności martwienia się o zużycie keycapów, otrzymujemy zestaw, który spokojnie posłuży przez naprawdę długi czas – bez wizyt w sklepach z akcesoriami.

Ich profil to bardzo popularny Cherry. Jest to najczęstszy wybór w świecie klawiaturowych prebuildów. Jak go oceniam? Nie od dziś niestety nie jestem jego największym fanem, lecz nie sposób określić to jako wadę. Gust jest, jak wiadomo co… każdy ma swój!

Przełączniki i stabilizatory

Epomaker Magcore65 Lite otrzymał naprawdę nietuzinkowe switche – mowa o ultraresponsywnych przełącznikach EPOMAKER Core. Co sprawia, że są tak szybkie i precyzyjne?

Oferują dobrze znaną i cenioną szczególnie przez graczy funkcję – możliwość zmiany punktu aktywacji. Dzięki temu możemy dostosować moment, w którym przełącznik zaczyna rejestrować nacisk (mierzone w milimetrach), a także punkt, w którym klik przestaje być wykrywany. Działa to bardzo sprawnie i daje ogromne pole do personalizacji.

Producent pozwala na ręczne przypisanie wartości dla każdego switcha z osobna, jak i automatyczne ustawienie według stref – np. WSAD, cyfry. To rozwiązanie, które realnie wpływa na komfort i precyzję użytkowania, szczególnie w dynamicznych grach.

Pora na garść suchych faktów o EPOMAKER Core. Przełączniki są liniowe, z opóźnieniem na poziomie 0.125 ms przy pracy przewodowej. Producent deklaruje żywotność na poziomie miliona kliknięć. Trigger force to 30±10 gf, a bottom-out force 50±10 gf – mamy więc do czynienia z lekkimi przełącznikami, które nie męczą palców nawet przy dłuższych sesjach.

W praktyce sprawują się bardzo dobrze. Są gładkie, przyjemne w użyciu – zarówno do pisania, jak i grania.

Dźwięk na początku nie przypadł mi do gustu, ale z czasem przekonałem się do niego. Nie jest typowy – nie znajdziemy takiego brzmienia na marketowych półkach. Kojarzy mi się nieco z klawiaturami topre. Przełączniki są naprawdę gładkie, a pisanie na nich to czysta przyjemność.

Stabilizatory? Robią robotę. Nie zauważyłem żadnych niepożądanych dźwięków ani nierówności. Jest dobrze. Nawet bardzo.

Poniżej znajduje się soundtest. W klawiaturze nic nie było modyfikowane, tak brzmi „prosto z pudełka”.

Bateria i łączność

Według informacji na opakowaniu, Epomaker Magcore65 Lite wyposażono w dwa ogniwa po 2000 mAh każde. Jak przekłada się to na czas pracy? Mówiąc wprost – bardzo dobrze.

Klawiaturę używałem głównie bezprzewodowo, przez adapter 2,4 GHz. Podświetlenie ustawiłem na biały kolor, z jasnością na poziomie 60%. W takich warunkach zużycie energii wynosiło około 2–3% na godzinę. To wynik, którego nie trzeba się wstydzić.

Jeśli zdecydujemy się na Bluetooth lub całkowicie wyłączymy podświetlenie, czas pracy na jednym ładowaniu rośnie znacząco – kilkadziesiąt godzin to spokojnie osiągalny rezultat.

Przechodząc do kwestii łączności – jest wszystko, czego można oczekiwać. Bluetooth działa bez opóźnień, dongiel 2,4 GHz również spisuje się bez zarzutu. Testowałem klawiaturę na różnych urządzeniach i konfiguracjach – nigdy nie napotkałem problemów z połączeniem ani żadnych innych niedogodności.

Na koniec warto wspomnieć o kablu – idealnym dla graczy, oferującym praktycznie zerowe opóźnienia. Wisienką na torcie jest obsługa próbkowania na poziomie 8 kHz. Magcore65 Lite naprawdę potrafi zaskoczyć.

Czytaj teraz: Klawiatura, dzięki której nie warto kupować Wootinga. Test i recenzja Mchose ACE 60

Oprogramowanie

Nie spodziewałem się aż tak dopracowanego oprogramowania. Epomaker zaserwował nam soft praktycznie bez skazy. Oprócz setek dostępnych opcji – makra, bindy, zmiana podświetlenia, funkcje związane z RapidTriggerem – mamy też możliwość przypisania dowolnych czynności, takich jak pauzowanie muzyki, do wybranych klawiszy.

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że nie trzeba niczego instalować. Oprogramowanie działa w pełni w przeglądarce, bez konieczności pobierania czegokolwiek na komputer. Co więcej – można z niego korzystać nawet bez połączenia z internetem. Trudno o wygodniejsze rozwiązanie.

Epomaker Magcore65 Lite szczyci się wieloma opcjami, które dla przeciętnego użytkownika mogą brzmieć nieco enigmatycznie. Mowa tu m.in. o DKS, MT, MTP, SOCD, TGL i END. Brzmi znajomo? Niekoniecznie.

W skrócie – funkcje te pozwalają na przypisywanie wielu akcji do jednego klawisza, często zależnych od siły nacisku. To tylko część z nich. Dla pełnego obrazu warto zajrzeć do dokumentacji producenta lub dokładnie przeanalizować zrzut ekranu poniżej.

Jedno mogę powiedzieć z pełnym przekonaniem – każdy, kto lubi grzebać w ustawieniach i dostosowywać sprzęt pod siebie, będzie zadowolony.

Podsumowanie Epomaker Magcore65 Lite

Idąc powoli w stronę końca recenzji, Epomaker Magcore65 Lite zasługuje na zgrabne podsumowanie.

Czy warto ją kupić? Zdecydowanie tak. W cenie poniżej 300 złotych dostajemy kompaktową, dobrze wykonaną klawiaturę, która sprawdza się zarówno w grach, jak i w codziennej pracy. Gracze docenią częstotliwość próbkowania 8 kHz i technologie takie jak RapidTrigger, które realnie wpływają na responsywność.

Użytkownicy biurowi z kolei skorzystają z wydajnej baterii i trzech trybów pracy – każdy działa bezproblemowo i jest godny polecenia. Jak wspomniałem w tytule – Magcore65 Lite to klawiatura do tańca i do różańca!

Wygląda świetnie, brzmi solidnie, oferuje szerokie możliwości personalizacji podświetlenia i działa w parze z dopracowanym oprogramowaniem. Czy mam się do czego przyczepić? Obiektywnie – nie jestem fanem profilu Cherry zastosowanego w keycapach. Ale poza tym, Epomaker po raz kolejny pozytywnie mnie zaskoczył i zasługuje na pełną rekomendację.

Dziękuję serdecznie firmie Epomaker, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.