Dzisiejszy bohater recenzji to TP-Link RE405BE — dwupasmowy wzmacniacz sygnału klasy BE6500 obsługujący standard Wi-Fi 7. Testowałem RE405BE przez cztery tygodnie w realnych warunkach domowych, bez laboratoryjnego sterylizowania środowiska. I sprawdziłem, czy repeater za kilkaset złotych z Wi-Fi 7 na pokładzie to rzeczywiście coś, czego potrzebujesz, czy może znowu przepłacasz za standard, który dopiero za kilka lat będzie miał sens.

Specyfikacja techniczna

TP-Link RE405BE to dwupasmowy wzmacniacz sygnału Wi-Fi 7 klasy BE6500. W praktyce oznacza to łączną przepustowość do 6452 Mb/s — 5764 Mb/s na paśmie 5 GHz i 688 Mb/s na paśmie 2,4 GHz. RE405BE obsługuje wszystkie aktualne standardy od 802.11b po 802.11be, co oznacza pełną wsteczną kompatybilność. Na pokładzie znajdziemy cztery wydajne anteny zewnętrzne i jeden port Ethernet 2,5 GbE. Wymiary to 80,6 × 39 × 161 mm — całość wbija się bezpośrednio do gniazdka elektrycznego, bez żadnych kabli zasilających. Producent udziela 3-letniej gwarancji. Aktualna cena w Polsce oscyluje w okolicach 600–650 zł.

Na liście funkcji RE405BE znajdziemy obsługę Multi-Link Operation (MLO), EasyMesh, Smart Roaming, 4K-QAM i OFDMA. Do tego dochodzi wskaźnik siły sygnału LED ułatwiający dobór lokalizacji, a całością można zarządzać przez aplikację Tether albo panel WWW.

Zawartość opakowania i pierwsze wrażenie

Opakowanie jest standardowe dla urządzeń TP-Link tej klasy — solidny karton z opisem najważniejszych funkcji na froncie. W środku sam repeater i instrukcja szybkiej instalacji — w zestawie tylko tyle, co potrzeba. Sprzęt działa na zasadzie plug&play, wbijasz do gniazdka i działasz. Żadnych kabli, żadnych zasilaczy, żadnych śrubek.

Pierwsze wrażenie wizualne? Biała, smukła obudowa z czterema zewnętrznymi antenami. Wygląda nowocześnie i schludnie — nie razi w oczy, jeśli gniazdko stoi w widocznym miejscu, choć jest monstrualnie duży w porównaniu do konkurencji. Na bocznej ściance znajdziemy przycisk WPS i reset, z tyłu — wspomniany port 2,5 GbE. Na tym kończy się lista fizycznych przycisków. Wskaźnik LED na froncie informuje, jak silny sygnał repeater odbiera od routera w danym miejscu — trzy poziomy: zielony, pomarańczowy, czerwony. Proste i skuteczne.

Urządzenie grzało się dość mocno podczas użytkowania, ale nie w stopniu, który wzbudzał jakikolwiek niepokój. Ciepłe, nie gorące zupełnie normalnie, jak na ten typ sprzętu.

Konfiguracja — szybciej niż stygnie herbata

Konfigurację przeprowadziłem przez aplikację Tether na telefonie. Tether to najprostsze podejście — wystarczy mieć telefon w ręku, a reszta to już kwestia kilku kliknięć. Jeśli ktoś woli coś poustawiać samodzielnie, zawsze można wejść w panel WWW i tam grzebać w ustawieniach. Ale do podstawowego uruchomienia Tether jest moim zdaniem najszybszy.

Ile to trwało? Jak mówią starsi — nie ma co komplikować: krócej niż zagotowanie wody, zalanie herbaty, odcedzenie liści i lekkie ostudzenie, żeby dało się pić. TP-Link od dawna stawia na prostotę konfiguracji i widać, że to działa.

RE405BE uruchomiłem w trybie EasyMesh — to jedyna sensowna opcja, jeśli masz już w domu router z obsługą tego standardu. W moim przypadku partnerem był Archer GE800 i wszystko spiąło się bez żadnych problemów. Sieć EasyMesh tworzy jeden spójny obszar Wi-Fi z jednym SSID — urządzenia nie wiedzą, czy łączą się z routerem, czy z repeaterem. Przynajmniej w teorii, ale o tym za chwilę.

Dlaczego w ogóle repeater?

Moje mieszkanie ma 73 m² rozłożone na cztery pokoje plus taras. Niby nieduże, ale między salonem a tarasem pojawił się martwy punkt — miejsce, gdzie sygnał z GE800 był wyraźnie słabszy. Strop, ściany z bloczków ceramicznych, okna — typowe blokowe budownictwo, które lubi tłumić sygnał w nieoczywistych miejscach.

Bez repeatera prędkości w tym martwym punkcie spadały o około 35% względem tego, co osiągałem w bezpośrednim zasięgu routera. Nie jest to dramat, ale przy oglądaniu streamingów 4K czy przesyłaniu plików przez sieć lokalną różnica była odczuwalna. RE405BE stanął między salonem a tarasem, dokładnie tam, gdzie sygnał zaczynał słabnąć.

Testy wydajności — co z tymi prędkościami?

Repeater pracował z moim łączem od Play o parametrach 1000/60 Mb/s. Testy obejmowały codzienne korzystanie z sieci — oglądanie streamingów na kilku urządzeniach jednocześnie, przesyłanie plików przez sieć lokalną do NAS-a, zwykłe przeglądanie internetu. Nic laboratoryjnego, bo po co? Tak właśnie używa tego sprzętu większość ludzi.

Port 2,5 GbE sprawdził się przy transferach przewodowych — podłączony do RE405BE sprzęt osiągał prędkości pod korek łącza, czyli pełne 1000/60 Mb/s. To maksimum, czego można oczekiwać przy moim połączeniu internetowym. Port 2,5 GbE w tym sprzęcie nie jest tylko gadżetem — jeśli masz szybkie łącze i chcesz podłączyć do repeatera np. NAS czy smart TV kablem, docenisz, że TP-Link go tam wstawił.

MLO działało, choć nie tak spektakularnie jak w przypadku modeli z pasmem 6 GHz. Urządzenia obsługujące ten standard korzystają jednocześnie z obu pasm, co daje lepszą stabilność w miejscach o gorszym zasięgu Jednym słowem: Wi-Fi 7 na papierze i Wi-Fi 7 w praktyce, choć tak nie do końca.

Smart Roaming — zazwyczaj działa, ale nie zawsze

To jeden z aspektów, który trochę mnie rozczarował, nie boleśnie, ale wystarczająco, żeby o tym napisać. Smart Roaming działa i urządzenia zazwyczaj przeskakują na punkt z silniejszym sygnałem bez potrzeby ręcznego działania. Problem w tym, że to „zazwyczaj” jest kluczowe. Zdarzały się sytuacje, gdy telefon lub laptop uparcie trzymał się słabszego sygnału z routera, choć repeater stał bliżej i oferował lepsze warunki. Wymagało to ręcznego rozłączenia i ponownego połączenia.

To nie jest wada wyłącznie RE405BE — automatyczne przełączanie między punktami sieci to w ogóle pięta Achillesa „tanich” repeatarów i systemów mesh. Oczekujesz płynnego bezobsługowego przeskakiwania jak w drogich systemach mesh klasy enterprise, a w praktyce bywa różnie. Przy codziennym użytkowaniu przez cztery tygodnie Smart Roaming działał wystarczająco dobrze, choć był dokuczliwy przy przechodzeniu z pokoju do pokoju z telefonem w ręce.

Stabilność

Przez cały okres testów nie doświadczyłem ani jednego rozłączenia, zawieszenia ani konieczności restartu. Sieć pracowała stabilnie bez względu na liczbę podłączonych urządzeń i charakter transferów. Streamingi nie przerywały się, pliki szły bez problemów — wszystko działało tak, jak powinno.

To może brzmieć banalnie, ale przy repeatarach stabilność wcale nie jest oczywistością. Miałem w przeszłości do czynienia ze sprzętem, który co kilka dni wymagał restartu albo tracił połączenie z routerem po kilku godzinach intensywnego użytkowania. TP-Link RE405BE przez cztery tygodnie dał się totalnie zapomnieć, był w gniazdku i po prostu działał. A to najlepsza recenzja, jaką można wystawić urządzeniu sieciowemu.

Wskaźnik sygnału i wybór lokalizacji

Wskaźnik siły sygnału na obudowie repeatera faktycznie pomaga znaleźć dobre miejsce, choć jeśli trochę ogarniasz temat sieci bezprzewodowych, to i tak wiesz, gdzie ten sprzęt postawić. Dla osób, które nie chcą zgadywać, trzykolorowy LED jest czytelną pomocą. Zielony — jest dobrze, pomarańczowy — da radę, czerwony — zmień miejsce. Prosto i skutecznie. Tether też oferuje podgląd siły sygnału, więc można zarządzać lokalizacją z telefonu, bez gapienia się na diodę.

Podsumowanie

TP-Link RE405BE to repeater, który robi dokładnie to, co ma robić — likwiduje martwe strefy w domowej sieci, nie przeszkadza w codziennym korzystaniu i nie wymaga regularnego restartu. MLO rzeczywiście działa i robi różnicę dla urządzeń obsługujących ten standard. Port 2,5 GbE rzadko trafia się w repeaterach tej klasy — a przy szybkim łączu to czuć.

Minusem jest Smart Roaming, który nie jest tak inteligentny, jak sugerowałaby nazwa. Zdarza mu się zawieść — gdy chodzisz po mieszkaniu z telefonem w ręce, czasem trzeba rozłączyć się i połączyć ręcznie. Nie dyskwalifikuje to urządzenia, ale uczciwie trzeba o tym powiedzieć. Dla niektórych minusem mogą być też spore rozmiary TP-Link RE405BE.

Cena w okolicach 600–650 zł plasuje RE405BE jako jedną z droższych opcji w kategorii repeatarów. Czy to dużo? Zależy od perspektywy. Jeśli masz już router obsługujący Wi-Fi 7 i EasyMesh i potrzebujesz rozszerzyć sieć bez kompromisów technologicznych, RE405BE ma sens, choć i tak nie jest to pełnoprawne Wi-Fi 7 bo brakuje pasma 6 GHz Jeśli twój router jest z poprzedniej generacji, przepłacasz za funkcje, które i tak nie będą działać w pełni.

Sprawdź także recenzje innego repeatera także od marki TP-Link

Do tej pory testowałem głównie routery stacjonarne i urządzenia sieciowe z logo TP-Linka, więc M8550 był dla mnie czymś nowym, routerem mobilnym czyli urządzeniem, które ma działać zarówno w podróży, jak i jako pełnoprawny router domowy. Testowałem go przez cztery tygodnie, żeby sprawdzić, czy naprawdę daje sobie radę w obu tych rolach.

Zawartość opakowania

Opakowanie TP-Link M8550 jest schludne i praktyczne. W środku znajdziemy sam hotspot, baterię o pojemności 4680 mAh (tak — baterię montuje się osobno, nie jest fabrycznie wmontowana), zasilacz z kablem USB-C, a do tego skróconą instrukcję obsługi. Brak kabla Ethernet w zestawie mnie zaskoczył, szczególnie patrząc na cenę tego urządzenia. Dobrze od razu zaopatrzyć się w przyzwoity kabel, jeśli planujecie korzystać z portu RJ45.

Samo urządzenie wyjęte z pudełka robi dobre pierwsze wrażenie. TP-Link M8550 ma wymiary 135 × 73,7 × 20,5 mm i waży około 274 gramów z baterią. Obudowa jest plastikowa, ale wykonana porządnie — matowe wykończenie nie zbiera odcisków palców, spasowanie elementów jest bez zarzutu. Na przodzie mamy ekran dotykowy TFT o przekątnej 2,4 cala, na krawędziach port USB-C i gigabitowy RJ45 (oba ukryte pod zaślepkami) oraz przycisk zasilania. Tył otwieramy jak w starym dobrym telefonie z klapką — chowają się tam bateria, slot na kartę nano SIM i slot na microSD (do 2 TB). Pod osobnymi zaślepkami na krawędzi znajdziemy też dwa złącza TS-9 do podpięcia zewnętrznych anten co jest przydatne tam, gdzie sygnał komórkowy jest słabszy.

Specyfikacja techniczna

Zanim przejdę do testów, krótki przegląd tego, co oferuje TP-Link M8550 na papierze:

• Modem 5G z pobieraniem do 3,4 Gb/s i wysyłaniem do 900 Mb/s
• Obsługa 4G/LTE z pobieraniem do 1,6 Gb/s i wysyłaniem do 200 Mb/s
• Wi-Fi 6E — trzypasmowe AXE3600: 2,4 GHz (688 Mb/s), 5 GHz (2880 Mb/s) i 6 GHz (2880 Mb/s)
• Ekran dotykowy TFT 2,4″
• Port USB-C z ładowaniem 5V/3A, 9V/2A, 12V/1,5A
• Gigabitowy port WAN/LAN (RJ45)
• Dwa złącza TS-9 na zewnętrzne anteny
• Slot na microSD (do 2 TB)
• Bateria 4680 mAh, deklarowany czas pracy do 15 godzin
• Obsługa do 32 urządzeń jednocześnie

Testy łączności komórkowej

Przez cztery tygodnie testowałem TP-Link M8550 z kartami SIM od czterech największych polskich operatorów czyli Play, T-Mobile, Orange i Plus. Lokalizacja testów to miasto pod Warszawą, czyli obszar z bardzo przyzwoitym pokryciem sieci 5G. I tu od razu zaznaczę, że jakość połączenia 5G jest w dużej mierze zależna od operatora i miejsca, a nie od samego urządzenia. M8550 współpracował z każdym z nich bez problemów, ale wyniki prędkości były mocno zróżnicowane. Najlepiej spisał się Orange, prędkości pobierania regularnie przekraczały 1 Gb/s, a w szczytowych momentach docierały nawet wyżej. Pozostałe sieci 5G działały wolniej, co nie jest winą routera, tylko aktualnego stanu sieci operatorów.

Samo przełączanie między 5G, 4G i 3G odbywało się automatycznie i bez widocznych przerw w połączeniu. Kiedy sygnał 5G był słabszy, urządzenie płynnie schodziło na LTE, a przełączenie było niezauważalne, co przy hotspocie mobilnym jest ważne. Anteny wewnętrzne radzą sobie dobrze w normalnych warunkach miejskich, złącza TS-9 dają furtkę dla tych, którzy chcą podpiąć anteny kierunkowe i wycisnąć więcej tam, gdzie zasięg jest słabszy.

Wi-Fi 6E i podłączone urządzenia

W trakcie testów do TP-Link M8550 podłączyłem jednocześnie dwie kamery IP przez Ethernet i Wi-Fi, laptopa i trzy telefony czyli łącznie sześć urządzeń. Wszystkie działały bez żadnych problemów ze stabilnością. Pasmo 6 GHz Wi-Fi 6E to spory atut — mało które urządzenie domowe z niego korzysta (głównie nowsze laptopy i flagowe smartfony), ale zdecydowanie robi to robotę. Mniej zatłoczone pasmo, wyższe prędkości, mniejsze zakłócenia od sieci sąsiadów.

W praktyce prędkości Wi-Fi lokalnie były ograniczone przez łącze 5G, a nie przez możliwości samego routera. Innymi słowy M8550 nie był wąskim gardłem. Jeśli sieć komórkowa dawała gigabit, Wi-Fi przepuszczało to bez mrugnięcia okiem.

Port Ethernet — niedoceniany as w rękawie

Jedną z funkcji, którą najbardziej ceniłem podczas testów, był gigabitowy port RJ45. W moim scenariuszu użycia M8550 działał jako domowy router, wpięty kablem USB-C do zasilacza, bateria była odłączona, jako stałe źródło internetu dla całego mieszkania w bloku bez światłowodu. Port Ethernet podpiąłem do kamery IP, która potrzebuje przewodowego połączenia, zadziałało od razu, bez żadnej dodatkowej konfiguracji.

Ten port to też furtka do użycia M8550 jako pełnoprawnego routera, co prawda sam hotspot ma tylko jeden port, ale możemy podpiąć go do switcha i wtedy zyskujemy dodatkowe porty do obsługi całego mieszkania. Żadnej dodatkowej konfiguracji, działa od razu. Jak wiadomo połączenie przewodowe jest dużo stabilniejsze szczególnie ważne jest to przy wymagających sytuacjach jak wideo rozmowa czy gry online.

Bateria i praca na zasilaczu

Producent deklaruje do 15 godzin pracy na baterii i tu, jak mówią starsi, lepiej sprawdzić samemu niż wierzyć na słowo. W moim przypadku przy kilku podłączonych urządzeniach i aktywnym 5G czas pracy był zgodny z oczekiwaniami, nie powiem, żebym się rozczarował.

Mój główny scenariusz był jednak inny. Przez większość czasu M8550 pracował podpięty do zasilacza przez USB-C, z odłączoną baterią jako stały router domowy dla mieszkania w bloku, gdzie nie ma dostępu do światłowodu. TP-Link wprost przewidział taki tryb użycia i przy pracy bez baterii sygnał Wi-Fi jest nawet nieco lepszy, bo urządzenie mniej się nagrzewa. Jest jednak jedno zastrzeżenie TP-Link M8550 przy dłuższej pracy robi się dość ciepły. Nie gorący do tego stopnia, żeby się martwić, ale na pewno nie jest to zimne urządzenie. Producent nie przewidział certyfikatu IP ani żadnego specjalnego chłodzenia, więc najlepiej trzymać go w przewiewnym miejscu. Nikt raczej nie będzie go trzymał w ręku przez cały czas, więc w praktyce nie jest to problem.

Ekran dotykowy i aplikacja

Ekran 2,4″ działa sprawnie, wyświetla siłę sygnału sieci komórkowej, stan baterii, liczbę podłączonych urządzeń, zużycie danych i tryb sieci. Obsługa za pomocą dotyku jest responsywna. Za pomocą menu można z poziomu routera przełączyć pasmo Wi-Fi, aktywować tryb oszczędzania energii, sprawdzić VPN czy zmienić tryb sieci. Szkoda tylko, że niektóre bardziej zaawansowane opcje są ukryte za panelem webowym albo aplikacją choć jest to akceptowalny kompromis przy urządzeniu tej wielkości.

Do zarządzania TP-Link M8550 służy aplikacja Tether, ta sama, którą część z was zna już z routerów stacjonarnych TP-Linka. To wyróżnik tego modelu na tle tańszych hotspotów z linii MiFi, które działają z dedykowaną aplikacją tpMiFi. Tether działa przyzwoicie, jest intuicyjny, pozwala zarządzać podstawowymi ustawieniami, monitorować połączenia i kontrolować zużycie danych. Część bardziej zaawansowanych funkcji jest dostępna wyłącznie po wykupieniu subskrypcji, co bywa irytujące. Nie jest to powód do rezygnacji z zakupu, ale warto o tym wiedzieć wcześniej.

WireGuard VPN i microSD

WireGuard VPN działa bez zarzutu. TP-Link M8550 jest jednym z niewielu mobilnych hotspotów oferujących tę funkcję na poziomie urządzenia co oznacza, że nie trzeba konfigurować VPN osobno na każdym podłączonym sprzęcie. To rozwiązanie przydatne zwłaszcza dla osób pracujących zdalnie i łączących się z firmową siecią. Slot microSD testowałem jako dysk sieciowy, działa, choć to raczej smaczek niż kluczowa funkcja. Przydatny w podróży, gdy chcemy mieć wspólny magazyn plików dla kilku urządzeń bez chmury.

Dla kogo jest TP-Link M8550?

Po czterech tygodniach użytkowania mam dość jasny obraz tego, dla kogo jest to urządzenie. Po pierwsze: dla podróżujących w celach biznesowych, którzy potrzebują stabilnego, szybkiego połączenia dla kilku urządzeń naraz, z gwarancją bezpieczeństwa przez VPN. Po drugie — dla pracujących zdalnie, którzy chcą mieć własną sieć niezależnie od lokalizacji. Po trzecie — dla tych, którzy szukają backupu dla łącza stałego, gdy internet od dostawcy siada. I po czwarte — dla takich jak ja, czyli mieszkańców bloków lub domów, gdzie nie ma dostępu do światłowodu, a 5G od operatora to jedyna sensowna opcja na szybki internet. W tym ostatnim scenariuszu M8550 sprawdza się zaskakująco dobrze podłączyć do prądu i gotowe. Pełnoprawny router domowy i mobilny hotspot w jednym.

Podsumowanie

TP-Link M8550 to urządzenie, które robi znacznie więcej niż tylko udostępnia internet przez kartę SIM. Gigabitowy Ethernet, Wi-Fi 6E z pasmem 6 GHz, WireGuard VPN, ekran dotykowy, slot microSD i możliwość pracy na zasilaczu bez baterii, to zestaw funkcji, który czyni z niego prawdziwy mobilny router dla wymagających użytkowników, a nie tylko gadżet do rzucenia w plecak na weekend.

Prędkości 5G przekraczające 1 Gb/s potwierdzają, że hardware jest przyzwoity i modem nie jest wąskim gardłem. Czterotygodniowa praca jako router domowy w bloku bez światłowodu zakończyła się pełnym sukcesem, bez restartów, bez zrywania sieci, bez niespodzianek. Aplikacja mogłaby oferować więcej bez konieczności płacenia za subskrypcję, a nagrzewanie się urządzenia przy ciągłej pracy to coś, na co trzeba zwrócić uwagę przy wyborze miejsca montażu. Brak certyfikatu IP przy cenie powyżej 1500 zł też trochę boli.

Cena TP-Link M8550 oscyluje w granicach 1500–2000 zł w zależności od sklepu i aktualnych promocji — to dużo jak na mobilny hotspot, ale mało jak na router z takim zestawem funkcji. Jeśli potrzebujecie czegoś więcej niż prostego dzielenia się połączeniem z jednego telefonu i planujecie korzystać z urządzenia intensywnie to myślę, że jest to wydatek, który ma sens i pewnie po jakimś czasie się zwróci.

Sprawdź także recenzję niższego modelu routera mobilnego również od marki TP-Link

Specyfikacja

Zawartość opakowania i pierwsze wrażenie

TP-Link M7750 trafia do nas w kompaktowym kartonie utrzymanym w typowej dla marki czarno-zielonej kolorystyce. Opakowanie jest skromne, ale solidne — bez zbędnych fajerwerków, za to z najważniejszymi parametrami wydrukowanymi na froncie. W środku znajdziemy router, baterię o pojemności 3280 mAh, kabel USB-C do ładowania oraz zwykłą papierologię. Karty SIM i microSD nie są dołączone — trzeba o nich pamiętać samemu. Brakuje też zasilacza sieciowego — przy pierwszym ładowaniu przyda się ładowarka od telefonu.

Po wyjęciu z pudełka pierwsze wrażenie jest dobre. TP-Link M7750 jest naprawdę mały — mniejszy, niż można by się spodziewać po samej specyfikacji. Leży pewnie w dłoni, a matowe czarne wykończenie wygląda po prostu schludnie. Żadnych tanich błysków, żadnych przesadzonych wzorów — solidny, minimalistyczny gadżet pasujący zarówno do pracy, jak i do wyjazdu.

Wygląd i jakość wykonania

Obudowę TP-Link M7750 wykonano z matowego tworzywa sztucznego. Spasowanie jest dobre — nic nie trzeszczy, nic się nie ugina pod naciskiem. Z przodu mamy 1,44-calowy wyświetlacz TFT, na górze dwa przyciski fizyczne: włącznik i klawisz menu. Pod zdejmowaną tylną klapką kryje się slot na kartę SIM, czytnik microSD oraz gniazdo baterii. Bateria jest wymienna i wkładamy ją ręcznie, a to w przypadku routera mobilnego naprawdę robi różnicę. Nosi oznaczenie TBL-53B3000 i jest taka sama jak w modelach M7450 i M7650 — zamienniki bez problemu można znaleźć na Aliexpress czy eBay za kilkanaście złotych, co praktycznie eliminuje problem zużycia ogniwa po latach użytkowania.

Wyświetlacz jest kolorowy i czytelny. Pokazuje siłę sygnału LTE, typ połączenia, poziom naładowania baterii, nazwę sieci Wi-Fi, liczbę podłączonych urządzeń i zużycie danych. Wszystko w jednym miejscu, bez konieczności odpalania aplikacji — i to bardzo doceniam. Przyciski mają wyraźny skok, działają pewnie, bez efektu „wciskam i nie wiem, czy coś się stało”.

Karta SIM wchodzi bez problemu jest to klasyczny slot z klapką, który znamy ze starszych urządzeń, bez żadnych tacek czy szpilki do wysuwania. Osoby, które pamiętają, jak wkładało się SIM-kę bezpośrednio do slotu, poczują się tu jak w domu. Sama klapka schodzi sprawnie, choć wymaga nieco dłuższego paznokcia, żeby ją podważyć, samymi palcami może być trudno.

Urządzenie grzeje się przy intensywnej pracy, spodziewałem się tego. Każdy hotspot mobilny, który przetwarza dane LTE i jednocześnie nadaje Wi-Fi, musi gdzieś to ciepło oddać. TP-Link M7750 zachowuje się normalnie, nie alarmująco, ale i nie przyjemnie chłodno. Nikt przecież nie trzyma routera mobilnego w kieszeni podczas użytkowania, więc to nie wada, tylko fizyka.

Konfiguracja i aplikacja tpMiFi

Konfiguracja TP-Link M7750 jest maksymalnie prosta. Wkładamy kartę SIM, włączamy urządzenie i w zasadzie tyle. Router sam wykrywa operatora i nawiązuje połączenie. Nazwę sieci Wi-Fi oraz hasło znajdziemy na naklejce pod klapką lub na wyświetlaczu. Żadnych kreatorów konfiguracji, żadnego szukania w menu — to czyste plug&play. I dobrze, bo nie każdy, kto sięga po TP-Link M7750, musi być technicznym ekspertem.

Do zarządzania służy aplikacja tpMiFi na iOS i Androida. Można przez nią ustawiać limity danych, blokować dostęp poszczególnym urządzeniom, sprawdzać statystyki, zmieniać ustawienia sieci Wi-Fi czyli nazwę, hasło, pasmo oraz zarządzać plikami na karcie microSD, a nawet odczytywać wiadomości SMS wysyłane na numer SIM. Aplikacja działa sprawnie i jest przejrzysta, nie przytłacza opcjami, a jednocześnie daje dostęp do wszystkiego, czego potrzeba. Można nim również zarządzać przez panel webowy po wpisaniu adresu 192.168.0.1 w przeglądarce, co przyda się tym, którzy wolą ekran komputera od ekranu telefonu.

Do codziennego użytku wyświetlacz 1,44″ w zupełności wystarcza rzut oka i wiemy, co się dzieje z połączeniem i baterią. Natomiast jeśli chcemy coś faktycznie skonfigurować albo sprawdzić bardziej szczegółowe dane, apka jest znacznie wygodniejsza. Mały ekran to dobry wskaźnik stanu, ale nie narzędzie do zarządzania.

Testowałem wszystkich czterech głównych operatorów czyli Play, Orange, T-Mobile i Plus. Ze wszystkimi TP-Link M7750 połączył się bez problemów. Najlepiej u mnie wypadał Orange, ale to zależy mocno od lokalizacji, więc nie ma co traktować tego jako regułę.

Testy prędkości i stabilności

Właśnie tutaj robi się interesująco. TP-Link M7750 obsługuje LTE-Advanced Cat12 z agregacją pasma, co teoretycznie pozwala osiągać prędkości pobierania do 600 Mb/s. W praktyce jak to w życiu, wychodzi różnie, ale wyniki były naprawdę niezłe, jak na router kieszonkowy.

W dobrych warunkach miejskich na Mokotowie, przy silnym sygnale LTE Orange, router bez trudu osiągał prędkości rzędu 180–230 Mb/s na pobieranie i 50–70 Mb/s na wysyłanie. Ping oscylował w granicach 20–30 ms — spokojnie wystarczy do pracy zdalnej, wideokonferencji czy nawet grania w trybie online.

Przez cztery tygodnie testów miałem podłączone jednocześnie dwie kamery IP, od trzy do pięciu telefonów, tablet, telewizor i laptop. Nie jest to mała liczba urządzeń, a TP-Link M7750 ani razu nie dał po sobie poznać, że mu to przeszkadza. W tym czasie nie doszło do samoistnego restartu i połączenie nie zerwało się bez przyczyny. Router po prostu działał, cicho, stabilnie, bez przypominania o sobie.

Ze słabym zasięgiem router oczywiście nie powalczy, tu wszystko zależy od operatora i naszej lokalizacji. To żadna wada sprzętu, tylko realia sieci komórkowej.

Bateria i ładowanie

Bateria o pojemności 3280 mAh to jeden z wyróżników M7750 na tle tańszych modeli. Producent deklaruje do 15 godzin pracy i przy typowym użytkowaniu można w to uwierzyć. Przy bardziej intensywnym obciążeniu (kilka aktywnych urządzeń, stały ruch danych) można liczyć na około 8–10 godzin. Jak na router mobilny obsługujący kilkanaście urządzeń jednocześnie, to całkiem przyzwoicie.

Ładowanie przez USB-C to szczegół, który doceniasz dopiero wtedy, gdy go nie ma. Wystarczy kabel od smartfona, powerbank albo port w laptopie, TP-Link M7750 można ładować właściwie wszędzie, bez szukania osobnej ładowarki.

Bateria jest wymienna i w terenie, gdy skończy się prąd, różnica między wymienną a wbudowaną baterią jest od razu odczuwalna. Zapasowe ogniwo w plecaku to kilkanaście dodatkowych godzin bez szukania gniazdka, a przy pracy w terenie to bywa ważniejsze niż prędkość łącza. TP-Link M7750 to jeden z nielicznych przenośnych routerów w tej klasie cenowej, który posiada wymienną baterie.

Slot microSD — bonus, który może się przydać

TP-Link M7750 obsługuje karty microSD o pojemności do 2 TB. Po włożeniu karty router działa jak przenośny serwer plików, wszystkie podłączone urządzenia mogą odczytywać i zapisywać pliki przez sieć Wi-Fi lub za pomocą aplikacji tpMiFi. Korzystałem z tej funkcji podczas testów i sprawdziła się bez zarzutu. W erze streamingu i chmury to nie jest funkcja, po którą sięgamy codziennie, ale gdy już jest potrzebna to okazuje się zaskakująco wygodna. Szczególnie na wyjeździe rodzinnym czy z znajomymi, gdy chcemy szybko wymienić pliki bez dostępu do internetu.

Dla kogo jest TP-Link M7750, a dla kogo niekoniecznie

Przez cztery tygodnie używałem TP-Link M7750 głównie w dwóch rolach: jako zapasowe łącze na wypadek awarii stałego internetu i jako narzędzie do pracy zdalnej poza domem. Ten drugi scenariusz sprawdził się wyjątkowo dobrze, router podróżował ze mną na działkę, gdzie o światłowodzie można tylko pomarzyć, a potrzeba niezawodnego połączenia jest jak najbardziej realna. Podpiąłem do niego kamery, telewizor, laptopa, tablety i telefony i przez cały okres testów nie miałem powodów do narzekań.

Jeśli więc pracujesz zdalnie i potrzebujesz niezawodnego łącza bez kabla, szukasz zapasowego internetu na wypadek awarii lub chcesz mieć porządne połączenie na działce czy w domku letniskowym bez stałego łącza to TP-Link M7750 jest właśnie dla Was.

Dla kogo niekoniecznie? Jeśli potrzebujesz łączności 5G, zależy Ci na Wi-Fi 6E lub szukasz urządzenia z portem Ethernet do bezpośredniego wpięcia kabla do komputera, tutaj M7750 nie jest właściwym wyborem. To wciąż LTE-Advanced i dwupasmowe Wi-Fi bez trzeciego pasma. W takim przypadku warto zerknąć na topowy model z tej linii czyli TP-Link M8550, który oferuje 5G i Wi-Fi 6E, ale kosztuje odpowiednio więcej.

Podsumowanie

TP-Link M7750 to jeden z tych produktów, przy których po testach nie ma się ochoty na długie wywody. Robi to, co do niego należy, dostarcza stabilnego internetu mobilnego bez zbędnego kombinowania, z wygodą obsługi, sensowną baterią i pełną zgodnością ze wszystkimi polskimi operatorami. Aplikacja tpMiFi nie denerwuje, ładowanie przez USB-C to standard, który powinien być wszędzie, a wymienna bateria i tania dostępność zamienników to rzeczy, które przy routerze mobilnym docenisz po roku czy dwóch.

Za cenę w okolicach 700–800 zł dostajemy sprawny router mobilny LTE-Advanced, który w swojej kategorii nie ma się czego wstydzić. Nie jest to urządzenie bez wad — brak 5G, brak portu Ethernet i skromny 1,44-calowy ekran to rzeczy, które można mu wypomnieć. Ale jeśli LTE wystarczy do Twoich zastosowań i zależy Ci na sprawdzonym, bezproblemowym sprzęcie to TP-Link M7750 jest warty uwagi.

Sprawdź także recenzję kamery z dwoma obiektywami również od marki TP-Link

Zerkając na specyfikację, trudno nie odnieść wrażenia, że producent upchnął tu wszystko, co obecnie „grzeje” fanów klawiatur – od rekordowej baterii po unikalne, ciche przełączniki i zintegrowany wyświetlacz. Pytanie tylko, czy ta fikuśna obudowa skrywa faktycznie dopracowaną konstrukcję, która poradzi sobie w codziennym boju, czy to tylko efektowny pokaz możliwości marketingu? Sprawdźmy, czy TH80 V2 Pro to faktycznie rynkowy killer i czy ewolucja poszła w stronę, na którą wszyscy liczyliśmy!

Specyfikacja

⦁ Layout: 75%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: EPOMAKER Sea Salt Silent V2 Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT Double-Shot
⦁ Oprogramowanie: *klik*
⦁ Wymiary: 32.3*14.1*4.7CM
⦁ Waga: 950g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 290zł
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Epomaker TH80 V2 Pro dociera w pudełku, które od razu daje do zrozumienia, że mamy do czynienia z przemyślanym produktem. Karton jest gruby, dobrze usztywniony i, podobnie jak w przypadku innych modeli z tej półki, nie uświadczymy tu taniej, wyginającej się tektury. Na froncie postawiono na minimalizm, co po prostu wygląda schludnie. Po otwarciu widać, że klawiatura jest solidnie zabezpieczona i precyzyjnie osadzona w formie, więc nie ma mowy o żadnym obijaniu się sprzętu w transporcie.

W zestawie otrzymujemy komplet, który faktycznie ma sens i zadowoli każdego na start. Oprócz samej klawiatury wewnątrz znajduje się przewód USB-A na USB-C, świetne i bardzo przydatne narzędzie 2-w-1 do wyciągania keycapów i przełączników, garść dodatkowych switchy (idealnych na wypadek awarii lub do przetestowania) oraz dongle 2.4 GHz. Nie zapomniano też o instrukcji, która tradycyjnie raczej wyląduje w koszu lub na dnie szuflady zaraz po wyciągnięciu najważniejszych rzeczy.

Jakość wykonania i wygląd

Chociaż TH80 V2 Pro bazuje na konstrukcji plastikowej, w żadnym momencie nie czuć tutaj cięcia kosztów czy taniości. Obudowa jest sztywna, gruba i bardzo dobrze spasowana – nigdzie nie uświadczymy irytującego trzeszczenia ani wyginania się materiału pod naciskiem. Klawiatura waży w okolicach kilograma i jest to bardzo dobry wynik jak na plastikową konstrukcję, dzięki temu sprzęt stabilnie trzyma się blatu i nie ślizga się po biurku podczas intensywnego grania czy pisania.

Układ 75% to rewelacyjny kompromis między przestrzenią roboczą dla myszki a pełną funkcjonalnością. Mamy tu wszystko, co niezbędne, łącznie z klawiszami funkcyjnymi i naturalnie umieszczonymi strzałkami, a całość nie zajmuje niepotrzebnie miejsca na biurku.

Wizualnie jednak V2 Pro w tej edycji zrywa z jakimkolwiek nudnym minimalizmem i jest po prostu fikuśna. Design jest odważny, techniczny i niesamowicie efektowny. Półprzezroczyste, przydymione keycapy odsłaniają unikalny wzór „a’la carbon”, który nadaje całości charakter niemal prototypowej, cyberpunkowej maszyny. Dopełnieniem tej estetyki są jaskrawo-pomarańczowe legendy (nadruki) oraz dedykowane klawisze 'Esc’ i 'Enter’ w jednolitym, pomarańczowo-bursztynowym odcieniu. To design, który albo pokochasz, albo znienawidzisz, ale na pewno nie przejdziesz obok niego obojętnie. Producent dorzucił również świetnie wyczuwalny, metalowy potencjometr głośności oraz mały ekran, co od razu podbija poczucie obcowania ze sprzętem wyższej klasy.

Podświetlenie i ekran

RGB w modelu TH80 V2 Pro prezentuje się bez zarzutów. Diody zostały zamontowane na dole przełączników (tzw. south-facing RGB), co gwarantuje równomierne rozproszenie i żywe kolory. W tej edycji, ze względu na półprzezroczyste ścianki keycapów, podświetlenie przechodzi przez nie, tworząc unikalny, głęboki efekt poświaty „wewnątrz” klawiatury. To kapitalnie współgra z pomarańczowymi legendami i burztynowym klawiszem Esc. Do wyboru jest cała masa efektów i każdy bez problemu znajdzie tu coś dla siebie.

Prawdziwym gwoździem programu i elementem wyróżniającym tę konstrukcję jest jednak 1.06-calowy ekran LCD. Standardowo wyświetla on godzinę, datę, tryb połączenia oraz stan baterii. Najlepsze zaczyna się jednak w oprogramowaniu, przez które możemy wrzucić na ekran własne, zapętlone animacje GIF. To kapitalny bajer, który polubi każdy gadżeciarz.

Czytaj teraz: Strzał w dziesiątkę, czyli Secret Gear ZX2 – Test i recenzja

Keycapy

Fabryczne nakładki to jeden z najbardziej charakterystycznych elementów tego modelu. Wykonano je z półprzezroczystego tworzywa, które wewnątrz ma wtłoczony, unikalny wzór przypominający włókno węglowe lub marmur. Legendy są jaskrawo pomarańczowe i czytelne, a w nocy, dzięki przepuszczalności światła, wyglądają po prostu spektakularnie. Warto również zwrócić uwagę na klawisz Esc i Enter, które są jednolicie pomarańczowe i bursztynowe. To wszystko sprawia, że keycapy są wysoce unikalne i dodają klawiaturze „pazura”.

Materiał użyty do budowy keycapów to PBT, które odrazu sprawia wrażenie trwałego i dobrze wykonanego. Epomaker postawił tutaj na popularny profil, który zapewnia ergonomiczny układ, do którego bardzo łatwo się przyzwyczaić i który dla wielu osób po prostu „siedzi” najlepiej. Zostały one zaprojektowane ze smakiem, a czytelne nadruki – w tym dodatkowe oznaczenia dla użytkowników systemów Mac – stanowią bardzo sensowny dodatek.

Przełączniki i stabilizatory

To w tym aspekcie TH80 V2 Pro pokazuje swoją prawdziwą naturę, a konkretnie jej niezwykle ciche oblicze. W testowanym modelu siedzą przełączniki Epomaker Sea Salt Silent V2, które są absolutnym game changerem dla osób szukających maksymalnej dyskrecji. To tzw. silent switche – ich konstrukcja opiera się na wewnętrznych tłumikach, które eliminują charakterystyczne stukanie przy uderzeniu o dół obudowy oraz przy powrocie klawisza. W połączeniu z gasket-mountem i pięcioma warstwami pianek (w tym Poron i IXPE), klawiatura pracuje niemal bezszelestnie. Dźwięk jest niesamowicie „miękki” i stłumiony, co sprawia, że TH80 V2 Pro to idealny wybór do biura lub dla nocnych graczy, którzy nie chcą budzić domowników.

Wrażenia z pisania są bardzo specyficzne, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Przełączniki są liniowe, fabrycznie nasmarowane i działają niezwykle gładko, bez żadnego drapania. Co ważne, mimo że to silenty, nie dają one uczucia pisania po gumie – dół jest wyraźny, a stabilność klawiszy dzięki ciasnemu spasowaniu stoi na wysokim poziomie. Jeśli jednak kiedykolwiek zapragniecie wrócić do głośniejszych przełączników, płytka PCB obsługuje hotswap (3 i 5-pin), więc wymiana całego zestawu zajmie Wam kilka minut. Stabilizatory również zostały sowicie nasmarowane, dzięki czemu spacja czy Enter nie wydają żadnych pasożytniczych dźwięków. Jest na prawdę dobrze!

Bateria i łączność

Pod względem łączności V2 Pro to pełnoprawny „kombajn” wyposażony w rozwiązanie Tri-mode. Możemy korzystać z połączenia przewodowego USB, Bluetooth (z możliwością przełączania między kilkoma urządzeniami) oraz szybkiego połączenia 2.4 GHz za pomocą dołączonego dongla, które gwarantuje opóźnienia na poziomie około 2 ms, co usatysfakcjonuje każdego gracza. Przełączanie natomiast odbywa się błyskawicznie za pomocą suwaka z tyłu obudowy.

Jednak to, co najbardziej rzuca się w oczy w specyfikacji, to bateria. Epomaker zapakował tutaj gigantyczne ogniwo o pojemności aż 10 000 mAh. To wręcz absurdalna pojemność jak na ten segment. Z wyłączonym RGB i rzadko odświeżanym ekranem, klawiatura wytrzyma bardzo długie tygodnie bez widoku kabla. To potężna zaleta względem standardowych modeli z mniejszymi bateriami.

Oprogramowanie

Tutaj Epomaker idzie z duchem czasu i rezygnuje z uciążliwych, ciężkich aplikacji instalowanych w systemie na rzecz drivera działającego w przeglądarce. To rozwiązanie jest po prostu genialne w swojej prostocie – wchodzimy na stronę, podłączamy klawiaturę i od razu mamy dostęp do wszystkich ustawień. Nie zaśmiecamy komputera kolejnym procesem w tle, a konfiguracja odbywa się błyskawicznie i bezproblemowo.

W tym webowym sofcie znajdziemy absolutnie wszystko, czego potrzeba do pełnej personalizacji sprzętu. Możemy dowolnie przeprogramować funkcje każdego klawisza, tworzyć skomplikowane makra czy zarządzać trybami podświetlenia RGB. Jednak to, co najważniejsze w przypadku TH80 V2 Pro, to zakładka do obsługi ekranu LCD. To właśnie z poziomu przeglądarki wgramy na wyświetlacz swoje ulubione GIF-y, zmienimy format godziny czy sprawdzimy dokładny stan naładowania baterii. Interfejs jest przejrzysty, responsywny i, co najważniejsze, po prostu działa bez konieczności walki z „nieznalezionym urządzeniem”, co bywało zmorą starszych programów tego producenta.

Podsumowanie Epomaker TH80 V2 Pro

Szczerze mówiąc, Epomaker TH80 V2 Pro w tej edycji zrobił na mnie niesamowicie dobre wrażenie i w mojej opinii jest to obecnie jeden z najciekawszych produktów w tej klasie. Odważny, „carbonowy” design z pazurem od razu wyróżnia ją na biurku, ale to, co dzieje się pod obudową, robi jeszcze większą robotę. Dzięki zastosowaniu przełączników Sea Salt Silent oraz wyciszeniu obudowy, klawiatura pracuje niemal bezszelestnie, co dla osób pracujących w nocy czy w biurze będzie absolutnym zbawieniem.

Największymi atutami modelu V2 Pro są zdecydowanie: kultura pracy, potężna bateria 10 000 mAh, która pozwala zapomnieć o kablu na długie tygodnie, oraz ekran LCD, który pozwala tchnąć w nasze biurko trochę więcej indywidualnego charakteru. Kompaktowy układ 75% stanowi z kolei złoty środek między zajmowanym miejscem a codzienną użytecznością.

Jeżeli szukacie bezprzewodowej klawiatury, która łączy w sobie unikalną estetykę, absolutną ciszę przy pisaniu i fenomenalny czas pracy na jednym ładowaniu, to moim zdaniem Epomaker TH80 V2 Pro jest propozycją, którą bardzo trudno przebić. Producent odrobił pracę domową i dostarczył dojrzałą ewolucję, która oferuje znacznie więcej, niż sugeruje jej cena.

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

⦁ Layout: 96%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: EPOMAKER Low-Profile Mint Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: DSA Low-Profile ABS Double-shot
⦁ Oprogramowanie: VIA
⦁ Wymiary: 37.1cm x 12.85cm x 2.55cm
⦁ Waga: 620g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 375 pln
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Epomaker Luma 100 dociera w pudełku, które już przy pierwszym kontakcie daje poczucie obcowania z solidnym sprzętem. Podobnie jak w przypadku innych modeli tego producenta karton jest sztywny, schludny i pozbawiony krzykliwych oraz budżetowych grafik. Prawdziwe zaskoczenie pojawia się jednak po podniesieniu wieka, ponieważ klawiatura Luma 100 jest nie tylko świetnie zabezpieczona, ale dostajemy w pakiecie akcesoria mocno przebijające rynkowy standard.

W zestawie poza samą klawiaturą Luma 100 znajdziemy przewód USB-C, narzędzie do wyciągania keycapów i switchy, dwa dodatkowe przełączniki, odbiornik 2.4 GHz oraz zapasowe nakładki dla systemu Mac i ściereczkę z mikrofibry. Bardzo praktycznym dodatkiem w Luma 100 są również dodatkowe naklejane stópki, które pozwalają na lekkie podbicie kąta nachylenia, gdyby dla kogoś fabryczna wysokość była zbyt niska. Absolutnym hitem tej sekcji pozostaje jednak dorzucane fabrycznie smukłe etui w formie wsuwki. Wrzucenie tego dodatku do pudełka to strzał w dziesiątkę, zwłaszcza że Luma 100 to niskoprofilowa konstrukcja idealna wręcz do przenoszenia w plecaku.

Jakość wykonania i wygląd

Jeśli myślicie, że lekka klawiatura musi być plastikowa, Luma 100 szybko wyprowadzi was z błędu. Obudowa modelu Luma 100 została wykonana w całości z anodowanego aluminium, a mimo to całość waży zaledwie 0,62 kg. To waga piórkowa w świecie aluminiowych klawiatur, co w połączeniu z grubością rzędu 1,65 cm na froncie czyni z klawiatury Luma 100 genialny sprzęt mobilny. Konstrukcja jest sztywna jak skała, nic tu nie trzeszczy i nie ma mowy o uginaniu się pod mocniejszym wciśnięciem klawiszy.

Wizualnie Epomaker Luma 100 to kwintesencja elegancji, a jej nowoczesny sznyt podkreśla bardzo ładnie prezentujący się pasek ledowy umieszczony na górze po prawej stronie. To świetny detal, który przełamuje surowość aluminium i nadaje Luma 100 unikalnego charakteru. Układ 96% to z kolei doskonały kompromis dla osób absolutnie potrzebujących bloku numerycznego bez chęci dominacji całego biurka przez pełnowymiarowy sprzęt. Ten projekt w Luma 100 naprawdę ma sens i świetnie siądzie zarówno u minimalisty, jak i w nowoczesnym, biurowym setupie.

Podświetlenie

RGB w klawiaturze Luma 100 wypada bardzo satysfakcjonująco, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę smukłą konstrukcję tego modelu. Mamy tu do czynienia z diodami skierowanymi na północ (north-facing), które generują żywe oraz dosyć równe kolory na całej powierzchni urządzenia. Co niezwykle istotne, fabryczne nakładki w Luma 100 posiadają legendy przepuszczające światło, co w świecie niskoprofilowych klawiatur wcale nie jest tak oczywistym standardem.

Oznacza to, że po zmroku podświetlenie w Luma 100 staje się w stu procentach użyteczne i realnie pomaga w pracy czy rozrywce, zamiast pełnić wyłącznie funkcję estetyczną. Do wyboru dostajemy szeroki wachlarz efektów, którymi możemy sterować zarówno z poziomu skrótów klawiaturowych, jak i przez oprogramowanie, dzięki czemu każdy dopasuje wygląd Luma 100 do swojego stanowiska. Osobiście ten design bardzo przypadł mi do gustu, a nie do końca jestem klientem docelowym takiej klawiatury.

Keycapy

Fabryczne keycapy zamontowane w Epomaker Luma 100 to niskoprofilowe nakładki wykonane z tworzywa ABS w technologii Double-Shot uformowane w jednolitym profilu DSA. Oznacza to jednakową wysokość wszystkich rzędów oraz delikatnie wgłębienie. W połączeniu z niskim profilem klawiatury Luma 100 sprawdza się to rewelacyjnie, a palce bardzo gładko przeskakują między klawiszami. Samo pisanie po krótkim przyzwyczajeniu staje się wręcz ekstremalnie płynne i przyjemne.

Trzeba jednak jako recenzent otwarcie zaznaczyć jedną rzecz odnośnie materiału użytego w Luma 100. To nadal jest ABS. Choć technologia Double-Shot gwarantuje nienaruszalność samych znaków, z czasem na nakładkach może pojawić się charakterystyczny połysk. Dla jednych to wada, dla innych po prostu naturalne zużycie materiału, ale warto mieć tego świadomość przed zakupem tej klawiatury.

Przełączniki i stabilizatory

W tej sekcji Luma 100 najmocniej zaznacza swoją obecność na rynku sprzętu low-profile. Klawiatura od Epomaker’a korzysta z dedykowanych przełączników liniowych Epomaker Mint Low-Profile. Mają one siłę nacisku na poziomie 50g, a aktywacja następuje bardzo szybko, bo po zaledwie 1,2 mm. W praktyce przełączniki w Luma 100 są niesamowicie responsywne i gładkie bez irytującego uczucia gąbczastości. Dźwięk dzięki solidnemu wewnętrznemu wygłuszeniu jest zwarty i wcale nie tak pusty jak można by się obawiać po cienkiej obudowie Lumy.

Dużym atutem jest hotswap pozwalający na swobodną wymianę przełączników niskoprofilowych w locie. Warto podkreślić, że zastosowane w Luma 100 PCB to zwykły układ w standardzie MX style, co rozwiązuje wszelkie wątpliwości dotyczące kompatybilności. Dzięki temu takie przełączniki jak chociażby Gateron Low Profile 3.0 będą w pełni współpracować, a my będziemy mogli łatwo i przyjemnie customizować naszą klawiaturę pod własne preferencje.

Stabilizatory w modelu Luma 100 docierają do nas fabrycznie przesmarowane i stockowo prezentują się zadowalająco. Duże klawisze nie klekoczą dramatycznie, a druciki nie szeleszczą, więc dla większości osób Luma 100 będzie najzwyczajniej bardzo przyjemna w użytkowaniu już po wyjęciu z pudełka. Nie jest to może topka rynku, a bardziej dobra średnia z zalotami na coś więcej.

Bateria i łączność

W odróżnieniu od wielu stricte gamingowych konstrukcji stawiających na sam kabel Epomaker Luma 100 to w pełni mobilna i bezprzewodowa bestia. Mamy tu na pokładzie niezawodny system Tri-Mode oferujący klasyczny przewód, 2.4 GHz z dedykowanym donglem oraz Bluetooth. Pozwala to użytkownikowi płynnie przełączanie się na przykład między komputerem stacjonarnym a laptopem. Podczas użytkowania nie doświadczyłem żadnych problemów z bezprzewodowymi trybami. Bluetooth bardzo szybko się łączył, a połączenie radiowe dawało radę nawet w dynamiczniejszych grach. chapeau bas!

Wbudowane ogniwo w Luma 100 ma pojemność 3000 mAh. W świecie wielkich tradycyjnych klawiatur może to nie robić oszałamiającego wrażenia, ale w sprzęcie typu low-profile takim jak Luma 100, gdzie fizycznie brakuje miejsca w obudowie, to wynik bardzo solidny. Przy włączonym RGB pewnie podepniecie ją do ładowania dość często, ale przy pracy bez podświetlenia bateria w Luma 100 pozwoli zapomnieć o kablu na długi czas. W szczególności przy trybie łączności Bluetooth, gdzie bateria znika bardzo powoli pozwalając nam skupić się na tym co ważne.

Oprogramowanie

Luma 100 nie zmusza nas do instalowania ciężkiego i topornego oprogramowania. Klawiatura chińskiego producenta jest w pełni kompatybilna ze standardem VIA, co dla świadomych użytkowników stanowi absolutnie najlepsze rozwiązanie. Wykorzystuje lekki interfejs przeglądarkowy pozwalający na zremapowanie każdego klawisza, ustawienie makr czy swobodną konfigurację warstw.

Jedyny drobny minus jest taki, że aby program zobaczył naszą klawiaturę Luma 100 musimy ręcznie załadować ze strony producenta plik JSON. To na szczęście jednorazowa akcja zajmująca minutę. Oprogramowanie dedykowane do Luma 100 daje ogromną kontrolę nad sprzętem i omija problem z obciążaniem systemu zasobożernymi aplikacjami działającymi w tle. Nie trzeba ukrywać, że jest to po prostu najlepsza opcja w przypadku klawiatur tego typu!

Podsumowanie Epomaker Luna 100

Szczerze mówiąc Epomaker Luma 100 zrobiła na mnie świetne wrażenie i jest bardzo mocnym zawodnikiem w kategorii klawiatur niskoprofilowych. Zbudowana w całości z aluminium obudowa Lumy zapewnia rewelacyjną sztywność przy jednoczesnym zachowaniu niesamowicie niskiej wagi. Przełączniki Mint działają płynnie, a układ 96% idealnie godzi potrzebę posiadania bloku numerycznego z oszczędnością miejsca na biurku.

Ten minimalistyczny sprzęt do pracy oraz rozrywki broni się swoją konstrukcją i mobilnością. Jeżeli szukacie mobilnej klawiatury oferującej wsparcie dla VIA, aluminiową obudowę, świetną jakość wykonania oraz rewelacyjny zestaw z praktycznym etui, to moim zdaniem Luma 100 jest aktualnie jedną z lepszych i najbardziej opłacalnych propozycji w swojej półce cenowej!

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Zanim jednak przejdziemy do szczegółowego omówienia samego gryzonia, chciałbym na wstępie gorąco podziękować za udostępnienie sprzętu do testów, a także za bardzo miłą niespodziankę, którą znalazłem w paczce. Mowa o podkładce Gigantus V2 Pro, która dołączyła do zestawu jako prezent. Muszę przyznać, że jest to naprawdę świetny kawałek materiału!

Wracając – sprawdźmy zatem, co dokładnie kryje w sobie najnowszy Viper V4 Pro, czy faktycznie dowozi te wszystkie obietnice widoczne na pudełku i czy jest to ostatecznie sprzęt, który ma szansę zdominować biurka najbardziej wymagających graczy. Zapraszam do lektury!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz
• Sensor: Focus Pro 50k
• Przełączniki główne: RAZER optical mouse switches GEN-4
• Waga: ok. 49 gramów
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 649 złotych.

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Rozpocznijmy standardowo od tego, w czym nasz dzisiejszy sprzęt do nas dociera. Pudełko modelu Viper V4 Pro już na pierwszy rzut oka zdradza, z jakim producentem mamy do czynienia. Razer postawił tu na swój sprawdzony, flagowy design, łącząc głęboką czerń z charakterystycznymi, zielonymi akcentami. Na froncie wita nas bardzo estetyczny render samego gryzonia, wokół którego z dumą wyeksponowano najważniejsze technikalia. Od razu rzuca nam się w oczy informacja o imponującej wadze wynoszącej zaledwie 49 gramy, nowym sensorze Focus Pro 50K oraz wsparciu dla odświeżania na poziomie 8000 Hz. Całość prezentuje się niezwykle schludnie i zdecydowanie zapowiada sprzęt z najwyższej półki.

Boki kartonika to rynkowa klasyka – z jednej strony znajdziemy techniczne informacje na jaskrawym tle, a z drugiej wyraźny komunikat o obecności dedykowanego dongla HyperPolling w zestawie, co bardzo cieszy. Prawdziwa kopalnia wiedzy kryje się natomiast na rewersie. Obracając opakowanie Viper V4 Pro, dostajemy bardzo czytelnie podane kluczowe atuty konstrukcji, takie jak obecność optycznych przełączników czwartej generacji. Podsumowując ten etap, jakość samego kartonu i nadruków stoi na rewelacyjnym poziomie, co od samego początku buduje w nas poczucie obcowania z pełnoprawnym produktem premium i mocno zachęca do jak najszybszego dostania się do środka.

Zajrzyjmy w końcu do środka, bo to właśnie zawartość pudełka budzi zawsze największe emocje przy nowym sprzęcie. Po uniesieniu wieka, w pierwszej kolejności wita nas gwoźdź programu, czyli sam Viper V4 Pro, a obok niego spoczywa dedykowany, bezprzewodowy odbiornik HyperPolling w formie charakterystycznego, czarnego krążka na biurko. Głębiej kryje się bardzo elegancka, zielona kartka z powitaniem i podpisem od producenta. Stanowi to niezwykle miły detal, który skutecznie buduje poczucie obcowania z produktem klasy premium.

Producent nie zapomniał również o przydatnych akcesoriach, za co należy mu się jednoznaczny plus. Wraz z papierologią w zestawie znajdziemy arkusz wyciętych gripów antypoślizgowych (tzw. grip tape), które pozwolą dostosować chwyt i fakturę obudowy do własnych preferencji. Oprócz samej czarnej instrukcji, Razer tradycyjnie dorzucił do kartonika swoje kultowe już, zielone naklejki z logotypem marki.

Żeby jednak recenzenckiej rzetelności stało się zadość i nie było wyłącznie kolorowo, muszę wspomnieć o jednym, mocno rozczarowującym elemencie układanki. Dołączony do myszki przewód ładujący wypada na tle całości wręcz archaicznie. Kabel jest bardzo przeciętny jakościowo i niesamowicie twardy, co w dobie super-elastycznych „paracordów” spotykanych u konkurencji wydaje się decyzją mocno niezrozumiałą w tak drogim sprzęcie. Mimo tego wyraźnego zgrzytu z okablowaniem, ogólne wyposażenie i wrażenie z unboxingu modelu Viper V4 Pro pozostają na adekwatnie wysokim poziomie.

Czytaj teraz: MCHOSE K7 Ultra – test i recenzja – chiński czołg do zadań specjalnych?

Jakość wykonania i wygląd

Przejdźmy teraz do samej konstrukcji i tego, jak nasz dzisiejszy bohater prezentuje się na biurku. Jeśli chodzi o jakość wykonania, Viper V4 Pro to po prostu absolutna rynkowa topka i trudno tutaj o jakiekolwiek zarzuty. Spasowanie poszczególnych elementów obudowy jest wręcz perfekcyjne. Niezależnie od tego, jak mocno ściśniemy bryłę podczas intensywnej rozgrywki, absolutnie nic tu nie trzeszczy, nie skrzypi i nie ugina się pod naciskiem palców. Biorąc pod uwagę tak piórkową wagę urządzenia, inżynierowie wykonali kawał fenomenalnej pracy, dostarczając niezwykle sztywną i zwartą konstrukcję, która wzbudza zaufanie od pierwszego chwytu.

Pod kątem wizualnym postawiono na daleko idącą ascezę, co z pewnością ucieszy fanów czystych i uporządkowanych stanowisk. Model Viper V4 Pro charakteryzuje się bardzo minimalistycznym, wręcz surowym wyglądem. Całość skąpano w głębokiej, charakterystycznej „razerowskiej” czerni, rezygnując całkowicie z jakiegokolwiek krzykliwego podświetlenia RGB na rzecz oszczędności masy oraz baterii. Jedynym świecącym detalem jest tu ukryta, dyskretna dioda informacyjna. Taki zabieg sprawia, że sprzęt prezentuje się nad wyraz elegancko oraz profesjonalnie, skupiając się w stu procentach na e-sportowej wydajności.

Niestety, w tej wizualnej beczce miodu znalazła się również łyżka dziegciu, o której z recenzenckiego obowiązku muszę rzetelnie wspomnieć. Zastosowana na urządzeniu powłoka ma jedną, dość irytującą wadę w codziennym użytkowaniu – niesamowicie szybko się palcuje. Na tej gładkiej, matowej powierzchni błyskawicznie zostają widoczne, dość nieestetyczne i tłuste ślady po naszych dłoniach. Utrzymanie tego flagowego gryzonia w nieskazitelnej czystości będzie od nas wymagało bardzo częstego sięgania po ściereczkę z mikrofibry, co dla największych estetów z pewnością okaże się zauważalnym i denerwującym mankamentem.

Powierzchnia

Zatrzymajmy się na moment przy samej powierzchni obudowy. Powłoka jest w pełni matowa i pod palcem charakteryzuje się lekko ziarnistą, dość specyficzną fakturą. Każdy, kto miał już kiedyś na swoim biurku myszkę Razera, z pewnością nie będzie tym faktem w ogóle zaskoczony i od razu poczuje się tu jak w domu. W praktyce takie wykończenie sprawia, że urządzenie bardzo dobrze i pewnie przylega do dłoni podczas szybkiego celowania na ekranie monitora. Jeśli jednak fabryczna przyczepność to dla Was wciąż za mało i szukacie absolutnej blokady palców, to model Viper V4 Pro ratuje sytuację dołączonym do kartonika, całkiem sensownym grip tapem, którym w razie jakichkolwiek problemów ze ślizganiem obkleicie bryłę.

Niestety, w parze z tą przyjemną pod kątem użytkowym teksturą idzie wspomniana już w poprzednim akapicie, bardzo irytująca wada. Obudowa niemiłosiernie wręcz zbiera wszelkie zanieczyszczenia. Szybkie palcowanie i łapanie nieestetycznych, tłustych śladów to tutaj niestety chleb powszedni, przez co Viper V4 Pro po zaledwie kilku godzinach intensywnej gry potrafi całkowicie stracić swój wyjściowy, elegancki urok. Wymusza to na nas regularne przecieranie sprzętu, jeśli zależy nam na utrzymaniu nienagannego porządku na naszym stanowisku.

Przyciski główne, boczne i scroll

Przejdźmy teraz do kliku, czyli elementu będącego absolutnym sercem każdego gamingowego sprzętu. Pod głównymi łopatkami Viper V4 Pro skrywają się autorskie, optyczne przełączniki Razera czwartej generacji. Zastosowanie technologii opartej na wiązce światła to ogromny atut, ponieważ fizycznie eliminuje to jakąkolwiek możliwość wystąpienia znienawidzonego przez wszystkich graczy problemu dwukliku.

Co więcej, inżynierom udało się osiągnąć tu rzadko spotykany na rynku wyczyn, gdyż zarówno lewy, jak i prawy przycisk oferują wręcz identyczny feeling. Sam klik jest bardzo pewny, a świetny, sprężysty feedback sprawia, że palce błyskawicznie mogą ponawiać kolejne strzały. Żeby jednak nie było zbyt idealnie, w moim egzemplarzu odnotowałem drobny mankament akustyczny – jeden z głównych klawiszy po wciśnięciu delikatnie pinguje, wydając z siebie cichy, sprężyno-podobny pogłos.

Jeśli chodzi o guziki boczne w Viper V4 Pro, to mamy tu do czynienia z pierwszą ligą. Zostały one idealnie osadzone na lewej krawędzi obudowy, dzięki czemu kciuk bezbłędnie i naturalnie w nie trafia w ułamku sekundy. Ich aktywacja jest bardzo przyjemna i cicha, a sama praca przycisków pozostaje całkowicie wolna od wszelkich niechcianych zjawisk pokroju przypadkowych dwuklików.

Omawiając flagowy model Viper V4 Pro, musimy jeszcze rzucić okiem na kółko przewijania. Scroll wypada w tym przypadku naprawdę dobrze, oferując cichy, ale jednocześnie bardzo satysfakcjonujący klik środkowego przycisku. Sam przeskok podczas obracania rolki, potocznie nazywany ząbkiem, jest tutaj wyczuwalny raczej średnio i stawia umiarkowany opór. Osobiście jestem wielkim fanem takiego lżejszego feelingu, ponieważ świetnie i bardzo gładko sprawdza się to zarówno przy scrollowaniu ekwipunku w grze, jak i podczas przeglądania długich stron internetowych.

Łączność, bateria i ślizgacze

W kwestii łączności bezprzewodowej Razer oddaje nam do dyspozycji sprawdzone, stabilne jak skała pasmo 2,4 GHz. Podczas testów działało ono absolutnie bez zarzutu – nie uświadczyłem żadnych niepożądanych lagów, ani razu nie zerwało mi połączenia, więc w ferworze walki można na nim polegać w stu procentach. Opcją zapasową jest tu oczywiście praca po kablu, ale powiedzmy sobie szczerze, z racji wspomnianej wcześniej, sztywnej i po prostu średniej jakości przewodu, będziemy go używać głownie do ratunkowego uzupełniania prądu, a nie do wykręcania e-sportowych wyników naszą nową myszką Viper V4 Pro.

Skoro już o ładowaniu mowa, zatrzymajmy się przy zasilaniu. Producent na pudełku z dumą chwali się, że wbudowany akumulator ma wystarczyć nawet na astronomiczne 180 godzin zabawy. Złapmy jednak trochę zdrowego dystansu – to wynik praktycznie nieosiągalny przy wyższych częstotliwościach próbkowania pokroju 4000 czy 8000 Hz, po które pewnie większość z Was i tak od razu sięgnie. Niemniej jednak realny czas pracy na baterii jest naprawdę dobry i nie zmusza nas do codziennego nerwowego szukania przewodu. Zresztą samo ładowanie przebiega tu błyskawicznie, więc model Viper V4 Pro bardzo szybko wraca do akcji bez zbędnego „ogona”.

Na sam koniec odwracamy gryzonia na plecy. Fabryczne ślizgacze prezentują się tutaj nad wyraz solidnie. Z pewnością nie są to najlepsze i najszybsze „łyżwy”, jakich w życiu używałem, ale jak na rynkowy standard prosto z pudełka, trzymają dobry poziom. Są odpowiednio grube, oferują średnio szybki, dość uniwersalny poślizg, a co najważniejsze, gwarantują naprawdę gładki i płynny ruch po podkładce.

Sensor

Sercem myszki Viper V4 Pro jest absolutnie topowy, flagowy sensor optyczny Focus Pro o wręcz absurdalnej rozdzielczości 50K (czyli 50 000 DPI). Z technicznego punktu widzenia to po prostu czysta poezja i rynkowy szczyt dzisiejszych możliwości. Podczas najbardziej dynamicznych flicków w strzelankach nie uświadczycie tu absolutnie żadnego, nawet najmniejszego jitteringu. Zapomnijcie również o jakiejkolwiek dewiacji – kursor odwzorowuje ruchy naszej dłoni z chirurgiczną precyzją.

Kolejnym ogromnym atutem tego układu jest jego kompatybilność z powierzchniami. Niezależnie od tego, czy używacie szybkiej podkładki hybrydowej, czy wrzucicie gryzonia na szklaną taflę, Viper V4 Pro radzi sobie z czytaniem podłoża wprost bezbłędnie. Oczywiście ten krzemowy potwór w pełni rozwija swoje e-sportowe skrzydła dopiero dzięki bezprzewodowej obsłudze zawrotnego odświeżania na poziomie 8000 Hz. Co ciekawe, za całą tę błyskawiczną i bezstratną transmisję danych odpowiada ten dołączony do pudełka, trochę śmieszny z wyglądu dongle w formie nablatowego krążka. Mimo swojej nieco zabawnej, pękatej aparycji, radzi on sobie z tym zadaniem śpiewająco!

Kształt i waga

Kształt urządzenia to udana kontynuacja sprawdzonych rozwiązań – jest bardzo uniwersalny, jak zresztą przystało na całą kultową serię. Choć bryła modelu Viper V4 Pro jest dość duża, to została przemyślana w każdym detalu.

Konstrukcja ta sprawdza się bardzo dobrze pod chwyt typu claw grip i to właściwie niezależnie od wielkości naszych dłoni, oferując bardzo pewne oparcie oraz należytą stabilność. Całkiem nieźle wypada również przy klasycznym, pełnym ułożeniu, jakim jest palm grip. Jeśli jednak jesteście zagorzałymi fanami celowania samymi opuszkami palców, czyli popularnego fingertipa, to ze względu na spore gabaryty znajdą się dla Was na rynku odrobinę bardziej filigranowe propozycje.

Kolejnym aspektem budzącym szczery podziw jest sama masa tego sprzętu. Waga zatrzymała się tutaj na imponującym wyniku zaledwie 49 gramów. Biorąc pod uwagę dość spory rozmiar gryzonia oraz całkowity brak szpecących dziur w obudowie, ten inżynieryjny wysiłek robi po prostu doskonałe wrażenie. Myszka Viper V4 Pro to pełnoprawna kategoria piórkowa, która sunie po podkładce bez absolutnie żadnego oporu. Taka ultra-lekka, zwarta i jednolita konstrukcja gwarantuje, że nawet po długiej, wielogodzinnej i niezwykle intensywnej rozgrywce rankingowej Wasze dłonie i nadgarstki nie odczują najmniejszego zmęczenia.

Oprogramowanie

Czas rzucić okiem na cyfrowe zaplecze, bo równie ważne jak sam fizyczny sprzęt, jest to, w jaki sposób możemy nim sterować. Oprogramowanie dedykowane myszce Viper V4 Pro działa po prostu bardzo dobrze i od pierwszego uruchomienia nie sprawia absolutnie żadnych problemów ze stabilnością. Interfejs aplikacji jest niezwykle przyjemny dla oka, czysty i na tyle intuicyjny, że nikt nie powinien się w nim zgubić, nawet podczas głębszego dłubania w ustawieniach. Razer Synapse w końcu działa tak, jak powinien!

Razer nie poskąpił nam tutaj wielu naprawdę ciekawych i zaawansowanych funkcji. Oprócz rynkowego standardu w postaci prostej zmiany rozdzielczości DPI czy nagrywania skomplikowanych makr, soft oferuje kilka prawdziwych asów w rękawie. Świetnym bajerem jest chociażby możliwość ustawienia innej częstotliwości próbkowania w zależności od aktualnie odpalonej aplikacji – oszczędzamy tym samym cenną baterię podczas przeglądania internetu, a po odpaleniu ulubionej strzelanki mysz automatycznie wskakuje na najwyższe obroty.

Kolejną e-sportową nowinką jest możliwość precyzyjnego ustawienia kąta odbioru sensora, co pozwala dostosować odczyt do naszego naturalnego, często delikatnie przekrzywionego ułożenia nadgarstka na podkładce. Podsumowując ten aspekt, aplikacja do zarządzania modelem Viper V4 Pro to potężne, a zarazem bardzo przyjazne użytkownikowi narzędzie, z którego korzysta się z czystą przyjemnością.

Razer Viper V4 Pro – podsumowanie

Czas na ostateczny werdykt i podsumowanie naszego testu. Myszka Viper V4 Pro to bez wątpienia sprzęt z absolutnie najwyższej półki, który na każdym kroku udowadnia swoje e-sportowe, bezkompromisowe zacięcie. Lista zalet jest w tym przypadku imponująca. Zaczynamy od kapitalnej, niesamowicie sztywnej jakości wykonania bez irytujących dziur, przez elegancki minimalizm, aż po piórkową wagę wynoszącą zaledwie 49 gramów.

Dodając do tego absolutnie topowy sensor Focus Pro 50K, bezproblemową bezprzewodową łączność 8000 Hz z dołączonym do zestawu donglem oraz świetne optyczne przełączniki czwartej generacji, otrzymujemy na biurku narzędzie o wręcz chirurgicznej precyzji. Całość znakomicie dopełnia zaawansowane, ale przyjazne oprogramowanie, zadowalający czas pracy na baterii, płynne ślizgacze oraz bardzo uniwersalny kształt, który świetnie dogaduje się z chwytem typu claw grip.

Niestety, nie ma na rynku urządzeń całkowicie pozbawionych wad. Rozważając zakup modelu Viper V4 Pro, musicie zaakceptować mocno palcującą się powłokę, która błyskawicznie zbiera tłuste ślady i wymusza regularne sięganie po ściereczkę. Do wyraźnych minusów muszę również zaliczyć bardzo sztywny, kiepskiej jakości przewód ładujący, a dla wyczulonych uszu drobnym, akustycznym mankamentem będzie to wspomniane wcześniej, delikatne pingowanie jednego z głównych przycisków.

Czy jednak te niedociągnięcia w jakikolwiek sposób przekreślają ten sprzęt? Absolutnie nie. Ostateczny wynik tego starcia jest na wskroś pozytywny. Viper V4 Pro to rewelacyjna, niesamowicie wydajna turniejowa bestia, która z nawiązką dostarcza to, co producent dumnie obiecuje na pudełku. Jeśli szukacie najwyższych osiągów, z czystym sumieniem gorąco polecam Wam ten sprzęt.

Dziękuję serdecznie firmie RAZER, bez której ta recenzja by nie powstała.

Opakowanie i zawartość

Comfo Q przychodzą do nas w możliwie prostym zestawie, który pomaga obniżyć ich cenę poniżej 200 zł. Poza słuchawkami i etui ładującym dostajemy jedynie przewód USB-C.

Wykonanie i wygoda

Gdy uwzględnimy cenę Comfo Q, tracimy w zasadzie możliwość krytyki tych słuchawek z perspektywy wykonania. Zarówno etui, jak i słuchawki pokryte są perłowo białym plastikiem, którego minimalna faktura ładnie zakryje małe ryski. Zawias w case-ie jest solidny i nie lata, to samo można powiedzieć o magnesie trzymającym słuchawki w miejscu. Moje jedyne „ale” to brak miejsca, w którym można podważyć wieczko od etui, ponieważ bez niego palec potrafi się ześlizgnąć pozostawiając pokrywkę w zamkniętej pozycji.

Obie słuchawki są w pełni identyczne i nie posiadają na sobie oznaczeń stron. Choć może wydawać się to głupie, to podoba mi się takie rozwiązanie. Dlaczego? Otóż lewa słuchawka to zawsze ta, którą wyciągamy z lewej strony etui ładującego. Nie ważne, które ucho opuściła ta słuchawka przed zamknięciem case-a, po wyciągnięciu kanały ustawią się tak, jak włożone zostały słuchawki.

Pod kątem wygody Comfo Q robią dokładnie to co reklamują. Nie wypadają z uszu i nie powodują dyskomfortu podczas noszenia. Dzięki połączeniu trzymania się w uszach oraz odporności na wodę (IP56), słuchawki dobrze nadają się do wiosennych wyjść na dwór, gdzie nawet brak kaptura nie zaszkodzi Comfo Q. Niestety muszę wspomnieć, że potrafią się przemieszczać po małżowinie, co ważne okaże się w następnej sekcji.

Brzmienie

Jak brzmią Comfo Q? Nie wiem.

Zanim ktoś zacznie podważać moje zdolności jako recenzenta, to pozwolę sobie wytłumaczyć o co mi chodzi. Ze względu na specyficzne ułożenie w małżowinie bardzo łatwo spowodować, żeby oś głośnika nie pokrywała się z osią naszego kanału słuchowego. Gdyby znajdowały się nieco bliżej, to ciężko by było nie wcelować w kanał, ale też nazywałyby się słuchawkami dousznymi typu earbuds, które też mają swoje wady, jednak one leżą bardziej po stronie przylegania.

Z drugiej strony znalezienie się dalej od wejścia do kanału pozwoliłoby wiązce o szerokości 60-70 stopni (choć przy tak małym źródle mówimy raczej o 150-360 stopniach przez znaczącą większość zakresu) na rozproszenie wystarczające na trafienie w kanał jakąś bezpośrednią lub minimalnie pośrednią drogą, ale wtedy byłyby to słuchawki wokółuszne, nauszne lub (odchodząc wystarczająco daleko) głośniki.

Konstrukcja używa w Comfo Q powoduje, że te lekkie przesunięcia na małżowinie, które były wspomniane wcześniej, potrafią zmienić słuchawki ze zbyt jasnych w głośnik z odpiętym tweeter-em, i to taki z crossover-em na 2000 Hz. Ciężko mi tu winić Edifier-a, bo koncept ten jest skazany na porażkę od samego początku, niezależnie co wykombinują inżynierowie odpowiedzialni za akustykę – bez kompensacji mierzącej sygnał chociaż na wejściu kanału, taka pozycja źródła dźwięku jest prawie niemożliwa do wyratowania. Może uda się Wam trafić akurat na złotą pozycję, która da Wam dobry dźwięk, ale ja jestem zmuszony powstrzymać się od konkretów, bo jakikolwiek dokładny opis wprowadzi każdą czytającą osobę w błąd… albo przechylę do tyłu głowę i mnie również wprowadzi.

Aplikacja, sterowanie i bateria

Edifier ConneX oferuje użytkownikowi bardzo duże możliwości dostosowania słuchawek pod nasze potrzeby. Od wyboru co możemy sterować ze słuchawek, przez funkcję czujnika umieszczenia słuchawki w uchu, aż po czułość z jaką rejestrowane są dotknięcia na słuchawkach. Mamy tutaj nawet opcję usuwania wody z portów głośników, a także parametryczne EQ.

Trzeba przyznać, że możliwość wyboru czułości panelu, znajdującego pod logiem Edifier, się jest czymś, co powinno się znaleźć w każdych słuchawkach, których głównym sterowaniem jest dotyk. Choć na początku zdarzyło mi się mieć problem z aktywacją panelu, to po dostosowaniu tego aspektu wewnątrz aplikacji, słuchawki zawsze robią to czego od nich oczekuję pod względem sterowania.

W teście syntetycznym udało mi się osiągnąć ponad 8 godzin odtwarzania muzyki na pojedynczym naładowaniu słuchawek, co pokrywa się deklaracjami producenta i powinno wystarczyć na dzień pracy w biurze, szczególnie jeśli w trakcie przerwy słuchawki umieścimy w etui. Pozwoli to na odzyskanie 2 godzin odsłuchu w 15 minut.

Podsumowanie

Nie widzę sensu zakupu tego typu słuchawek pod kątem bycia faktycznymi słuchawkami, więc jest to raczej produkt stworzony do bardzo wąskiego grona konsumentów. Moim zdaniem, dużo lepszą alternatywą byłyby douszne TWS-y, które Edifier również posiada w swojej ofercie, albo w zasadzie każdy inny typ urządzenia emitującego sygnały akustyczne poza słuchawkami na przewodnictwo kostne. Niezależnie od tego do czego chcemy używać tego typu urządzenia, nie jestem w stanie go zarekomendować. Jak mam się do tego zmusić, to jeśli koniecznie chcecie mieć ten typ słuchawek, to Comfo Q nie odstają znacząco od konkurencji, jednocześnie nie strasząc swoją ceną.

Za udostępnienie sprzętu na recenzję dziękujemy firmie Edifier

Mowa oczywiście o modelu K7 Ultra, czyli bezprzewodowej myszce, która już na papierze wygląda bardzo ciekawie. Producent obiecuje nam tutaj wszystko to, co najlepsze – od topowego sensora PixArt PAW3950, przez zawrotną częstotliwość odświeżania rzędu 8000 Hz, aż po innowacyjną, magnetyczną stację ładującą znajdującą się prosto w zestawie. Czy Mchose K7 Ultra faktycznie okaże się nowym hitem i zdetronizuje droższą konkurencję, czy to tylko zręczny marketing? Zapraszam na recenzje!

Specyfikacja

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: 2,4 GHz, Bluetooth
• Sensor: Pixart PAW3950
• Waga: ok. 59 gramów
• Przełączniki główne: Omron Mechanical Switch
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: ok. 379 złotych

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta

Opakowanie i jego zawartość

Pierwsze wrażenie po chwyceniu kartonika MCHOSE K7 Ultra do ręki jest po prostu piorunujące i dawno żaden producent tak pozytywnie mnie nie zaskoczył na samym starcie. To opakowanie robi ogromne wrażenie, jest sztywne, ciężkie i od razu czuć, że mamy do czynienia z produktem z wyższej półki, a nie tanią masówką. Nawet karton, w który myszka do nas przychodzi robi wrażenie!

Front jest czysty, minimalistyczny. Nawet zastosowane tu plomby sprawiają wrażenie produktu premium, a nie jak kawałek taniej taśmy klejącej w budżetowych chińczykach. Tu po prostu wszystko się zgadza – boki i spód kartonu są równie czytelne i są schludne, a całość wygląda wprost świetnie i zdecydowanie zachęca do jak najszybszego dostania się do środka. To zdecydowanie jeden z najlepiej zaprezentowanych produktów na start, jakie miałem okazję recenzować.

Otwieramy wieko i co widzimy? Producent wita nas elegancką, czarną kopertą powitalną, która od razu buduje poczucie obcowania z produktem najwyższej klasy. To bardzo miły detal, ale to, co czeka na nas poziom niżej, autentycznie zwala z nóg.

Zamiast standardowych, tanich wytłoczek czy zwykłego kartonu, w środku umieszczono pełnoprawne, twarde etui zapinane na zamek. Powiedzmy sobie szczerze – dołączenie takiego pokrowca do myszki to rozwiązanie niezwykle rzadkie i nietypowe, które zazwyczaj spotyka się tylko w najdroższych, często limitowanych edycjach sprzętu dla e-sportowców. Pokrowiec posiada nawet specjalne wyprofilowanie na samej górze, nawiązujące do bryły urządzenia.

Zabawa zaczyna się jednak po rozsunięciu suwaka, bo ilość rzeczy, jaką marka MCHOSE upchnęła do środka, jest zadowalająca. Oprócz samego gryzonia w precyzyjnie dociętej piance spoczywa elegancka stacja ładująca, mały odbiornik USB, a także dobrej jakości przewód w materiałowym oplocie.

To jednak nie koniec niespodzianek, bo z dedykowanych przegródek wysypuje się na nas jeszcze kilka rzeczy! Dostajemy między innymi spory zestaw wyciętych na wymiar gripów antypoślizgowych oraz komplet niezbędnej papierologii w postaci instrukcji i kart informacyjnych.

Taki unboxing modelu K7 Ultra to absolutnie czysta przyjemność i konkurencja zdecydowanie mogłaby się uczyć od producenta, jak powinno się rozpieszczać graczy od pierwszych sekund po powrocie ze sklepu. Szkoda jedynie, że gripy są bardzo „zwyczajne”, a dodatkowych ślizgaczy do K7 Ultra nie ujrzymy… A było tak pięknie!

Jakość wykonania i wygląd

Przejdźmy do aparycji K7 Ultra, bo jest o czym gadać. Myszka prezentuje się niezwykle elegancko i moim zdaniem trafia w dziesiątkę, jeśli chodzi o balans między gamingowym zacięciem a biurowym minimalizmem. Bryła jest czysta, bez zbędnych udziwnień, ale to te metaliczno-złote wstawki robią tu robotę. Mowa tu o bocznych przyciskach, subtelnym logotypie na grzbiecie oraz detalu przy scrollu. Te akcenty nadają całości unikalnego, wręcz luksusowego charakteru i sprawiają, że K7 Ultra może się podobać szerokiemu gronu odbiorców, którzy szukają czegoś z klasą na swoim biurku. To zdecydowanie nie jest kolejny, nudny, czarny plastikowy klocek.

Jeśli chodzi o samą jakość wykonania, to marka MCHOSE udowadnia, że bogate wyposażenie nie jest tu zasłoną dymną dla oszczędności na materiałach. Spasowanie obudowy K7 Ultra jest po prostu bez zarzutów i stoi na najwyższym poziomie. Podczas testów próbowałem na różne sposoby mocniej ściskać i wyginać konstrukcję, ale absolutnie nic tu nie trzeszczy, nie skrzypi i nie ugina się pod naciskiem palców. Całość sprawia wrażenie bardzo solidnej, zwartej i jednolitej bryły, która bez problemu przetrwa nawet najbardziej emocjonujące sesje przed monitorem. Widać, że K7 Ultra to sprzęt przemyślany i dopracowany pod kątem trwałości, co w tej cenie jest ogromnym plusem i utwierdza mnie w przekonaniu, że mamy do czynienia z produktem premium.

Powierzchnia

Zatrzymajmy się na moment przy samej powierzchni gryzonia, bo producent zaserwował nam tutaj rozwiązanie o niezwykle dumnie brzmiącej nazwie – High-Performance Glass-Like Coating. W praktyce powłoka ta okazuje się niesamowicie przyjemna pod palcami i co najważniejsze z perspektywy gracza – jest bardzo dobrze przyczepna. Nawet przy agresywnych i szybkich ruchach na podkładce dłoń pewnie spoczywa na obudowie, bez poczucia uciekania plastiku. Ogromnym plusem jest również to, że mysz kompletnie nie brudzi się od samego patrzenia. Zapomnijcie o błyskawicznym łapaniu nieestetycznych odcisków palców czy plam z potu, obudowa modelu K7 Ultra pozostaje czysta i estetyczna przez naprawdę długi czas, co bardzo ułatwia utrzymanie stanowiska w rygorze.

Żeby jednak recenzenckiej rzetelności stało się zadość, pora na mały minus w tej beczce miodu. Jeśli fabryczna powłoka to dla was wciąż za mało i potrzebujecie maksymalnej blokady dłoni, MCHOSE dorzuca do twardego etui naklejane gripy. Szkoda tylko, że marka nie pokusiła się w tym aspekcie o odrobinę fantazji. Dołączone dodatki mogłyby być zdecydowanie lepsze w dotyku i dużo ciekawsze wizualnie, żeby pasowały do reszty. Ostatecznie to po prostu zwykła, cienka i czarna guma, która po naklejeniu niestety trochę zaburza i psuje ten genialny, elegancki design ze złotymi wstawkami, jakim wyjściowo kusi nas K7 Ultra.

Przyciski główne, boczne i scroll

Za działanie głównych przycisków odpowiadają w tym przypadku sprawdzone przełączniki Omron Mechanical Switch. Producent deklaruje ich żywotność na absurdalne wręcz 100 milionów kliknięć, co w praktyce oznacza, że prędzej zmienicie cały komputer, niż zajeździcie te switche. Sam klik jest dość twardy, ale za to niesamowicie przyjemny i po prostu satysfakcjonujący. Guziki świetnie sprężynują, bardzo szybko wracając do swojej pozycji wyjściowej, co pozwala na błyskawiczne i pewne akcje.

Jeśli chodzi o guziki z lewej strony, to inżynierowie MCHOSE również odrobili zadanie domowe. Zostały one umiejscowione w bardzo dobrym, intuicyjnym miejscu, dzięki czemu kciuk sam naturalnie na nie wędruje. Wizualnie to prawdziwy majstersztyk – wykończono je na elegancki, złoty kolor, co wygląda bardzo przyjemnie i świetnie zgrywa się z resztą detali obudowy w K7 Ultra. Ich klik jest równie udany, choć wyczulone dłonie mogą zauważyć, że przedni i tylny guzik delikatnie różnią się od siebie ogólnym feelingiem pod palcem.

Na koniec zostaje nam scroll. Rolka zastosowana w modelu K7 Ultra to małe dzieło sztuki użytkowej – kółko zostało wykończone chłodnym aluminium, co mocno potęguje elegancki wygląd całego urządzenia. Oprócz świetnego designu element ten bardzo dobrze trzyma się palca podczas szybkiego przewijania ekwipunku. Sam klik środkowego przycisku jest odpowiednio wyważony i po prostu dobry. Opór dobrano tak, że nie sposób się pomylić i wcisnąć go przez przypadek w ferworze walki.

Czytaj teraz: Secret Gear ZX1 Ultra – test i recenzja – nowy król opłacalności?

Łączność, ślizgacze i bateria

Do naszej dyspozycji oddano standardowo trzy tryby pracy – po kablu, oszczędny Bluetooth oraz to, co najważniejsze dla graczy, czyli szybkie fale radiowe 2,4 GHz. Niezależnie od dokonanego wyboru, każdy z tych trybów działa po prostu super i nie sprawia w grach absolutnie żadnych problemów z opóźnieniami. Największą gwiazdą zestawu jest jednak ten świetny, dorzucony do pudełka dock. Jego podświetleniem możemy swobodnie regulować, co ułatwia dopasowanie go do biurka, ale to sposób działania robi tu największą robotę. Stacja naładuje myszkę w pełni indukcyjnie! To rozwiązanie wygląda dużo bardziej estetycznie i nowocześniej niż wszystkie klasyczne docki z miedzianymi konektorami na wierzchu. Nie trzeba w nic celować – po prostu odkładamy gryzonia i ładuje się sam.

Jeśli chodzi o czas pracy bez kabla, to pod maską modelu K7 Ultra zastosowano akumulator o sporej pojemności 500 mAh. Realny czas działania bardzo zależy od konkretnych parametrów, a samych opcji zasilania w dedykowanym sofcie jest do wyklikania wręcz od groma. Wedle deklaracji producenta, prądu ma starczać maksymalnie do 120 godzin w trybie BT, w tym do około 65 godzin przy wykorzystaniu najbardziej obciążającego pasma 2,4 GHz. Muszę przyznać, że przy odpowiednich roszadach i mądrym zarządzeniu ustawieniami w aplikacji jest to jak najbardziej możliwe do osiągnięcia w domowych warunkach.

Na sam koniec zaglądamy pod spód. Zastosowane fabryczne ślizgacze w K7 Ultra są naprawdę bardzo dobrej jakości. Zapewniają ruch niezwykle płynny i stosunkowo szybki, co świetnie współpracuje z materiałowymi podkładkami i pozwala na dynamiczną rozgrywkę. Marka MCHOSE spisała się tu świetnie w kwestii samego poślizgu, ale muszę wtrącić małe trzy grosze. Szkoda tylko, że przy tak niesamowicie bogatym wyposażeniu dodatkowym, w opakowaniu nie znalazło się miejsce na chociaż jeden komplet zapasowych „łyżew” na czarną godzinę.

Sensor i pomiary

Za śledzenie naszych ruchów na podkładce odpowiada absolutnie topowy i bezkompromisowy sensor, z którego marka MCHOSE może być niezwykle dumna. Mowa oczywiście o flagowej jednostce optycznej, która na ten moment stanowi szczyt marzeń każdego wymagającego gracza i w praktyce sprawdza się po prostu bez zarzutu. Niezależnie od tego, jak szybko i agresywnie wymachujecie ręką po blacie, kursor ani na ułamek sekundy nie gubi swojej ścieżki i nie odnotowuje żadnych niepożądanych anomalii czy denerwującego wygładzania – dostajemy do dyspozycji czystą, chirurgiczną wręcz precyzję.

Żeby jednak ten potężny sensor mógł w pełni rozwinąć swoje skrzydła, potrzebuje równie stabilnego i szybkiego zaplecza obliczeniowego. I tutaj pojawia się świetna, technologiczna ciekawostka, bo zaimplementowany w K7 Ultra sensor współpracuje ściśle z chipsetem znanej i cenionej marki Realtek. Dzięki temu zgranemu duetowi podzespołów, celowanie i wymiana ognia na wirtualnym polu bitwy to czysta przyjemność, ograniczona jedynie naszym własnym refleksem i „skillem”.

Kształt i waga

Czas pogadać o tym, jak ten gryzoń leży w dłoni, a konkretniej o jej gabarytach. Jest to bez dwóch zdań mysz duża, która celuje w graczy o średnich i większych dłoniach, szukających pełnego oparcia. Jeśli chodzi o kompatybilność, to bryła ta dobrze pasuje do niemal każdego popularnego chwytu – czy to klasycznego palm gripa, czy nieco agresywniejszego clawa, dłoń znajdzie tu dla siebie odpowiednie miejsce. Jedynym logicznym wyjątkiem jest chwyt typu fingertip, do którego ta konstrukcja jest po prostu za duża, by zapewnić odpowiedni komfort. Muszę jednak wtrącić tu swoje bardzo mocne, osobiste trzy grosze.

Choć na papierze ten kształt K7 Ultra wydaje się uniwersalny i bezpieczny, to mnie osobiście bardzo, ale to bardzo się on nie spodobał. Po prostu nie mogłem znaleźć na niej wygodnego, naturalnego ułożenia palców i w żaden sposób „nie kliknęło” nam ze sobą podczas testów, co po raz kolejny dowodzi, że ergonomia to kwestia czysto subiektywna.

Jeśli chodzi o masę, to marka MCHOSE nie siliła się tutaj na bicie jakichś rekordów lekkości za wszelką cenę. Waga modelu K7 Ultra jest typowa dla dzisiejszych standardów segmentu ultra-lekkiego i oscyluje w okolicach rozsądnych 59 gramów. Co najważniejsze, masa ta jest bardzo dobrze rozmieszczona wewnątrz obudowy, dzięki czemu myszka jest świetnie wyważona i nie leci ani na nos, ani na tył podczas podnoszenia jej nad podkładkę przy szybkich ruchach.

Oprogramowanie

Oprogramowanie przygotowane przez markę MCHOSE w modelu K7 Ultra jest naprawdę dobre! Interfejs jest niezwykle czysty, intuicyjny i po prostu bardzo przyjemny do poruszania się po poszczególnych zakładkach. Nawet osoby, które na co dzień rzadko dłubią w zaawansowanych ustawieniach peryferii, bez najmniejszego problemu odnajdą się w tym przejrzystym menu.

A trzeba przyznać, że suwaków i okienek jest tu naprawdę pod dostatkiem. W dedykowanej aplikacji zmienimy dosłownie wszystko, co tylko chcemy – od szybkiego przypisywania nowych funkcji pod przyciski, przez tworzenie skomplikowanych makr, aż po najbardziej precyzyjne parametry pracy samego sensora (nawet jego „położenie”!!) i zarządzanie energią.

Największym, niezwykle pozytywnym zaskoczeniem jest jednak sam sposób, w jaki możemy z tego softu w ogóle korzystać. Konfigurator dla K7 Ultra oddano w nasze ręce w aż dwóch różnych, pełnoprawnych wariantach. Mamy do wyboru klasyczną aplikację do pobrania i zainstalowania na naszym urządzeniu oraz niesamowicie wygodną wersję sieciową, odpalaną bezpośrednio w oknie naszej przeglądarki. To drugie rozwiązanie to czyste złoto dla każdego, kto nienawidzi zaśmiecać sobie systemu kolejnymi programami działającymi w tle, a wymaga pełnej kontroli nad sprzętem. Rewelacyjna sprawa!

MCHOSE K7 Ultra – podsumowanie

Czas na ostateczny werdykt i podsumowanie tego potężnego zawodnika. Marka MCHOSE dostarczyła na rynek sprzęt, który pod wieloma względami po prostu deklasuje droższą konkurencję. Lista plusów jest tutaj wręcz absurdalnie długa. Zaczynamy od genialnego doświadczenia z unboxingu, gdzie wita nas rewelacyjne, twarde etui i indukcyjna stacja ładująca.

Do tego dochodzi niesamowita powłoka obudowy świetnie radząca sobie z brudem, elegancki minimalizm ze złotymi akcentami oraz po prostu bezbłędna jakość wykonania. Pod maską K7 Ultra kryje się czysta potęga – mega satysfakcjonujące przełączniki Omron, chłodny aluminiowy scroll, topowy sensor z układem Realtek i stabilna, potrójna łączność z naprawdę sensowną baterią. Całość dopełnia dobrze wyważona masa 59 gramów, płynne ślizgacze i niezwykle wygodny, przeglądarkowy soft.

Oczywiście do ideału odrobinę brakuje i znajdzie się tu kilka mniejszych zgrzytów. Szkoda, że w tak wypchanym po brzegi kartonie zabrakło chociaż jednych zapasowych ślizgaczy, a dołączone naklejane gripy są czarne, nudne i trochę psują całą estetykę. Bardzo wyczulone palce wyłapią też lekką różnicę w kliku obu bocznych przycisków. Największym minusem pozostaje dla mnie jednak sam duży kształt – kompletnie mi on nie leży, nie dogadaliśmy się i zdecydowanie wyklucza on chwyt typu fingertip.

Mimo tego czysto osobistego braku chemii z ergonomią, obiektywnie patrząc, to po prostu fenomenalna mysz. Jeśli duża bryła K7 Ultra wpasuje się w waszą dłoń i preferencje, dostaniecie absolutnie flagowe doświadczenie i górę świetnych akcesoriów w cenie, która zawstydza rynkowych gigantów. Z czystym sumieniem bardzo gorąco polecam!

Dziękuję serdecznie firmie MCHOSE, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Jakość wykonania i zawartość opakowania

TP-Link Tapo C246D przybywa do nas w charakterystycznym białym kartonie z grafiką urządzenia i wykazem kluczowych funkcji. Zawartość opakowania jest skromna, ale kompletna – znajdziemy tu samą kamerę, uchwyt montażowy, szablon do wiercenia otworów, cztery kołki i śruby montażowe, zasilacz z trzymetrowym kablem zasilającym oraz skróconą instrukcję szybkiego startu. Trzy metry przewodu to miła niespodzianka – w wielu budżetowych modelach producenci oszczędzają właśnie na tej długości, co przy montażu pod sufitem potrafi skutecznie pokrzyżować plany.

Sama kamera prezentuje się ciekawie i wyraźnie odróżnia się od klasycznych jednoobiektywowych modeli. TP-Link Tapo C246D ma budowę dwuczłonową: górna, stała część mieści szerokokątny obiektyw i przymocowuje się do uchwytu montażowego, natomiast dolna część, połączona z górną przez obrotowe ramię, kryje w sobie teleobiektyw z funkcją pan/tilt (obrotu i pochylenia). Ta konstrukcja sprawia, że kamera już na pierwszy rzut oka wygląda nieco jak miniaturowy robot przemysłowy – i szczerze mówiąc, ten design mi przypadł do gustu.

Jakość wykonania stoi na solidnym poziomie. Plastik jest biały, matowy, dobrze spasowany – bez skrzypnięć, luzów ani taniej estetyki, która czasem psuje wrażenie z budżetowych urządzeń. Certyfikat IP65 oznacza odporność na kurz i strumienie wody z każdego kierunku, więc choć testowałem ją wyłącznie wewnątrz, kamera w teorii nadaje się równie dobrze do montażu na zewnątrz.

Specyfikacja techniczna

Montaż i konfiguracja

Instalację przeprowadziłem w mieszkaniu w bloku, umieszczając kamerę w korytarzu wejściowym, z którego odchodzą drzwi do każdego z pomieszczeń. To idealne miejsce do oceny realnych możliwości TP-Link Tapo C246D – jeden punkt, z którego można kontrolować cały ruch w mieszkaniu.

Montaż nie sprawił żadnych trudności. Szablon otworów przykłada się do ściany lub sufitu, zaznacza miejsca wiercenia – i gotowe. Kamera trafia na uchwyt w kilka minut. Konfiguracja w aplikacji Tapo to wręcz przyjemność: uruchamiamy aplikację, wybieramy dodawanie nowego urządzenia, skanujemy kod QR z boku kamery i po chwili widzimy już podgląd na żywo. Cały proces – od wyjęcia z pudełka do działającego podglądu – zajął mi niecałe dziesięć minut.

Kamerę podłączyłem do sieci Wi-Fi opartej na routerze TP-Link M7750 z kartą SIM Orange Flex, i przez ponad dwa i pół tygodnia testów połączenie ani razu nie wysiadło. Zero zerwań, zero konieczności ręcznego ponownego parowania – kamera po prostu pracowała i tyle.

Dwa obiektywy – jak to działa w praktyce?

To właśnie jest kwintesencja tego, czym TP-Link Tapo C246D różni się od konkurencji. Mamy do czynienia z dwoma niezależnymi kamerami zamkniętymi w jednej obudowie: stały obiektyw szerokokątny (2,8 mm, 125,5°) daje nieprzerwany widok całej przestrzeni, a teleobiektyw (6 mm) w dolnym członie może się obracać o 360° i pochylać w zakresie 135°, śledząc ruch lub skupiając się na konkretnym obszarze.

W moim korytarzu efekt robił wrażenie. Szerokokątna kamera obejmowała niemal całą przestrzeń jednym kadrem – wszystkie drzwi, wejście, fragment salonu widoczny z boku. Teleobiektyw tymczasem mógł podążać za osobą wchodzącą do mieszkania, przybliżać twarz czy szczegóły, których ta soczewka po prostu nie byłaby w stanie wychwycić z takiej odległości.

Dużym odkryciem podczas testów okazał się tryb podglądu split view w aplikacji Tapo, który wyświetla obrazy z obu soczewek obok siebie. To rozwiązanie, o którym początkowo nie myślałem za wiele, a które w praktyce okazało się naprawdę przydatne – szczególnie, gdy chciałem jednym rzutem oka ocenić zarówno ogólny widok korytarza, jak i to, na czym w danej chwili skupia się teleobiektyw. Oba strumienie wideo działały płynnie i bez opóźnień, a przełączanie między widokami było intuicyjne.

Trzeba jednak powiedzieć wprost: pod względem czystej jakości obrazu obiektyw szerokokątny wypada lepiej. Teleobiektyw przy mocnym przybliżeniu traci na ostrości – to normalne przy takim rozwiązaniu, ale warto mieć świadomość, że zoom cyfrowy do 10,8× to już terytorium, gdzie pikseloza daje o sobie znać. Na rozsądnych powiększeniach jest jednak całkiem dobrze.

Synchronized Smart Tracking, czyli śledzenie w praktyce

Funkcja automatycznego śledzenia ruchu to jeden z głównych argumentów sprzedażowych TP-Link Tapo C246D. Działa tak: obiektyw szerokokątny wykrywa ruch lub osobę, a teleobiektyw automatycznie obraca się i kieruje w stronę wykrytego obiektu, śledząc go w czasie rzeczywistym.

W moich testach śledzenie działało dobrze, ale nie bezbłędnie. Teleobiektyw reagował na ruch i płynnie podążał za osobą poruszającą się po korytarzu, jednak zdarzały się drobne opóźnienia – szczególnie przy nagłej zmianie kierunku, gdy obiektyw przez chwilę „szukał” celu, zanim na powrót go namierzył. Nie jest to wada dyskwalifikująca, ale warto wiedzieć, że nie mamy tu do czynienia z natychmiastową, bezbłędną reakcją w stylu profesjonalnych kamer PTZ za kilka tysięcy złotych. Jak na cenę niecałych 270 zł – śledzenie spełnia swoje zadanie.

Co warte osobnej wzmianki: mechanizm obrotu teleobiektywu pracuje niemal bezgłośnie. W cichym mieszkaniu w nocy słychać co najwyżej delikatny szmer, który nijak nie przeszkadza w codziennym życiu. To szczegół, ale przy kamerze działającej wewnątrz można go docenić bardziej, niż mogłoby się wydawać.

Funkcja One-Tap Smart Focus to kolejny ciekawy dodatek: wystarczy stuknąć palcem w dowolne miejsce na podglądzie szerokokątnym, a teleobiektyw natychmiast przenosi się w ten punkt. Szybkie, intuicyjne, bezproblemowe.

Jakość obrazu – dzień i noc

W dzień oba obiektywy dają obraz wyraźny i dobrze nasycony kolorami. Rozdzielczość 2K (2304 × 1296) robi swoje, a szerokokątna soczewka radzi sobie szczególnie dobrze przy stałym oświetleniu korytarza. Schody zaczynają się przy dynamicznych zmianach natężenia światła – na przykład, gdy ktoś nagle włącza lub wyłącza lampę. Urządzenie potrzebuje chwili na dostosowanie ekspozycji i w tym krótkim oknie obraz traci wyrazistość. To nie jest przypadłość wyłącznie tego modelu, ale przy montażu w korytarzu warto brać ten aspekt pod uwagę.

Nocą kamera może pracować w trzech trybach: czarno-białym z podczerwienią IR (zasięg do 12 m), kolorowym z lampami spotlight oraz automatycznym Smart Mode, który przełącza się między trybami zależnie od warunków oświetlenia. Zdecydowanie najlepiej wypadł kolorowy tryb nocny – lampy wprawdzie widać, a kamera przestaje być dyskretna, ale obraz nocny jest naprawdę dobry. Kolory, detale, czytelność twarzy – wszystko na solidnym poziomie jak na urządzenie w tej cenie.

Wykrywanie AI i powiadomienia

TP-Link Tapo C246D jest wyposażona w detekcję opartą na sztucznej inteligencji, która rozpoznaje osoby, zwierzęta domowe, pojazdy, a nawet płacz dziecka. Co ważne – wszystkie te funkcje są zupełnie bezpłatne, bez żadnych subskrypcji.

W ciągu dnia wykrywanie osób działało dobrze, a fałszywe alarmy zdarzały się sporadycznie – na przykład, gdy przez okno wpadały cienie drzew lub następowała nagła zmiana oświetlenia. Bardziej wymagającym sprawdzianem okazała się noc. Przy włączonym trybie kolorowym ze spotlightami kamera kilkukrotnie zareagowała na zmianę oświetlenia w sąsiedztwie, wysyłając powiadomienie bez faktycznego ruchu osoby w kadrze. Nie jest to problem, który zrujnuje codzienne użytkowanie, ale korekta czułości w ustawieniach aplikacji może okazać się niezbędna, żeby nie budzić się w nocy od co drugiego powiadomienia.

Podgląd na żywo i stabilność połączenia

Stream na żywo testowałem przede wszystkim na Samsungu Galaxy Z Flip 6 i tu nie ma się do czego przyczepić – obraz był płynny, bez widocznych opóźnień i artefaktów kompresji. Aplikacja Tapo otwiera podgląd sprawnie, a przełączanie między widokiem szerokokątnym, teleobiektywem i trybem split view odbywa się bez żadnych zawieszeń.

Przechowywanie nagrań – karta SD i chmura

Testowałem oba dostępne warianty przechowywania nagrań. Zapis na kartę microSD (obsługa do 512 GB) działał bez zarzutu – kamera nagrywała ciągłe wideo, dostęp do historii w aplikacji był płynny, a przewijanie zapisów wygodne. Urządzenie obsługuje zarówno nagrywanie ciągłe, jak i zapis wyłącznie przy wykryciu ruchu, co pozwala sensownie zarządzać miejscem na karcie.

Równolegle testowałem Tapo Care – usługę chmurową TP-Link z 30-dniową historią nagrań, zaszyfrowaną transmisją i dostępem z dowolnego miejsca. Działa poprawnie, a jej prawdziwa wartość ujawnia się w sytuacjach kryzysowych: jeśli ktoś ukradnie lub zniszczy kamerę, nagrania pozostają bezpieczne w chmurze, niedostępne dla potencjalnego włamywacza. Warto też wiedzieć, że Tapo Care oferuje miesięczny bezpłatny okres próbny, który można aktywować bez karty kredytowej – dobry sposób, żeby spokojnie ocenić, czy chmura faktycznie nam odpowiada, zanim zdecydujemy się na subskrypcję.

Komunikacja dwukierunkowa

TP-Link Tapo C246D jest wyposażona w wbudowany mikrofon i głośnik umożliwiające rozmowy przez aplikację Tapo. Mikrofon radzi sobie przyzwoicie – mowa jest zrozumiała, a szumy tła akceptowalne. Słabszym ogniwem jest głośnik: jego moc i jakość brzmienia wyraźnie odbiegają od tego, czego można by oczekiwać. W głośniejszym otoczeniu osoba przy kamerze może mieć problem z wyraźnym usłyszeniem naszego głosu. Do krótkiej wymiany zdań lub aktywowania syreny odstraszającej intruza głośnik spokojnie wystarczy. Do dłuższej rozmowy lepiej chwycić za telefon.

Integracje i prywatność

TP-Link Tapo C246D współpracuje z Amazon Alexa, Google Assistant i Samsung SmartThings, co pozwala na wyświetlanie podglądu na żywo na ekranach urządzeń takich jak Echo Show czy telewizorach obsługujących Chromecast. W moim środowisku testowym integracja działała bezproblemowo.

Kamera oferuje też funkcję stref prywatności – można zdefiniować obszary kadru, które nigdy nie będą nagrywane. Przydatne zwłaszcza przy montażu w miejscach, gdzie w polu widzenia pojawia się sąsiednie okno lub inne przestrzenie, których rejestrować nie chcemy.

Podsumowanie

Po ponad dwóch i pół tygodniach testów mogę powiedzieć, że TP-Link Tapo C246D to kamera, która naprawdę potrafi wykorzystać swój główny atut. Podwójny obiektyw to nie jest marketingowy chwyt – jedno urządzenie faktycznie zastępuje dwa, łącząc szeroki widok z możliwością precyzyjnego zbliżenia i śledzenia ruchu. Do tego cicha praca mechanizmu, stabilne Wi-Fi, sprawny podgląd na żywo, wygodny split view i dobry obraz nocny w trybie kolorowym – wszystko to składa się na całkiem przekonującą ofertę za niecałe 270 złotych.

Nie jest to sprzęt bez wad. Teleobiektyw przy dużym powiększeniu traci na ostrości znacznie szybciej niż szerokokątna soczewka, kamera wolniej adaptuje się do nagłych zmian oświetlenia, a głośnik dwukierunkowego audio mógłby być mocniejszy. Nocne powiadomienia wymagają też ręcznego dostrojenia czułości, bo w domyślnej konfiguracji zdarzają się fałszywe alarmy.

Biorąc jednak pod uwagę cenę, stosunek możliwości do kosztów jest uczciwy. TP-Link Tapo C246D to kamera dla kogoś, kto chce objąć monitoringiem jeden kluczowy punkt w mieszkaniu lub przy domu i zrobić to mądrze – bez kupowania dwóch oddzielnych urządzeń.

Sprawdź także recenzję innej wewnętrznej kamery od marki TP-Link

Repeater to urządzenie z gatunku tych, które wielu traktuje jako zło konieczne. Jak mówią starsi – lepiej zapobiegać niż leczyć, a najlepszym lekarstwem na słaby zasięg byłby dobry router z systemem mesh. Ale rzeczywistość jest taka, że nie zawsze da się przebudować instalację elektryczną, poprowadzić dodatkowe kable czy wymienić cały sprzęt sieciowy. Czasami po prostu brakuje sygnału w jednym kącie mieszkania i chcemy to naprawić szybko, tanio i bez kombinowania. TP-Link RE235BE próbuje odpowiedzieć właśnie na to zapotrzebowanie – tyle że w wydaniu, które jeszcze niedawno brzmiałoby jak science fiction. Wi-Fi 7 w repeaterze za około 360–430 złotych to jednak coś, co warto sprawdzić z bliska.

Zawartość opakowania

Pudełko RE235BE jest skromne, ale schludne – białe opakowanie z grafiką urządzenia i kluczowymi informacjami na froncie. W środku znajdziemy sam wzmacniacz sygnału i instrukcję szybkiej instalacji. Tyle i tylko tyle. Żadnego kabla Ethernet w zestawie, żadnych zbędnych dodatków. Zresztą ma to sens – RE235BE to urządzenie wtykane bezpośrednio do gniazdka elektrycznego, więc kabel do konfiguracji przyda się tylko przy podłączeniu w trybie punktu dostępowego, a wtedy i tak każdy pewnie sięgnie po własny. Gwarancja producenta wynosi trzy lata, co w tej klasie urządzeń jest standardem.

Wygląd i budowa – kobyła w gniazdku

Zanim przejdę do testów, muszę powiedzieć wprost: TP-Link RE235BE to nie jest małe, dyskretne urządzonko, które chowa się za kanapą. To solidna bryła o wymiarach 97 × 46 × 158 mm, wyposażona w dwie zewnętrzne anteny, które w rozłożonej pozycji całkiem pokaźnie wystają ponad gniazdko. Urządzenie dość mocno wychodzi ze ściany i bez ceremonii zajmuje przestrzeń wokół siebie. Sąsiednie gniazdko w listwie czy podwójnym gnieździe elektrycznym ma realną szansę stać się niedostępne – warto to wziąć pod uwagę przy wyborze miejsca instalacji.

Obudowa jest biała, matowa, design minimalistyczny – TP-Link trzyma się swojej sprawdzonej estetyki. Plastik sprawia solidne wrażenie, spasowanie elementów nie budzi zastrzeżeń. Na froncie znajdziemy diody LED informujące o stanie pracy urządzenia – wskaźnik siły sygnału pomocny przy szukaniu optymalnej lokalizacji, a także diody aktywności pasm 2,4 GHz i 5 GHz. Na bocznej krawędzi umieszczono przycisk WPS oraz przycisk reset, a z drugiej strony – jedyny port w zestawie, czyli Ethernet 2,5 Gb/s. Dwie zewnętrzne anteny można ustawiać pod różnymi kątami, co daje pewną elastyczność w kierowaniu sygnału.

Pobór mocy wynosi 15 W, co jest wartością umiarkowaną jak na urządzenie tej klasy. Podczas czterech tygodni testów RE235BE był ciepły w dotyku, lecz w żadnym momencie nie dał powodów do niepokoju – pasywne chłodzenie przez otwory wentylacyjne w obudowie radziło sobie bez problemów.

Specyfikacja techniczna

Konfiguracja – trzy drogi do celu

TP-Link RE235BE oferuje trzy sposoby na konfigurację: przez WPS, przez aplikację Tether lub przez panel webowy. Przetestowałem wszystkie trzy i mogę powiedzieć, że każda metoda działa, choć każda ma swój charakter.

WPS to szybkość – wciskamy przycisk na routerze, potem na repeaterze i po chwili urządzenia się parują. Dobre dla tych, którzy nie chcą wchodzić w żadne menu. Aplikacja Tether prowadzi za rączkę krok po kroku, jest intuicyjna i działa bezproblemowo – polecam ją szczególnie tym, którym sieć kojarzy się głównie z tym, że internet musi działać. Natomiast kto lubi mieć pełną kontrolę, sięgnie po panel webowy. I tu dochodzimy do sedna: Tether jest dobra jako narzędzie do podstawowego zarządzania i monitorowania pracy urządzenia, ale zaawansowane opcje konfiguracyjne nadal kryją się w panelu webowym. Nie jest to może dramatyczny minus, ale kto przyzwyczaił się do pełnego zarządzania przez aplikację mobilną, może poczuć się trochę ograniczony.

Konfigurowałem RE235BE z routerem od Play z portem 2,5 Gb/s. Parowanie przebiegło bez żadnych niespodzianek, zarówno w trybie wzmacniacza sygnału, jak i punktu dostępowego. Tutaj warto zaznaczyć pewną różnicę między tymi dwoma trybami, bo ma ona realne znaczenie dla wyników, które zaraz przytoczę.

Testy wydajności – prawda boli, ale trzeba ją powiedzieć

Testowałem RE235BE przez cztery tygodnie, w różnych lokalizacjach mieszkania, z laptopami (w tym Hyperbookiem A16 Zen z Wi-Fi 7) oraz telefonami. Port 2,5 Gb/s sprawdziłem dodatkowo przez podłączenie laptopa kablem Ethernet. Przez cały okres testów urządzenie nie sprawiło żadnych problemów – działało stabilnie, bez samoczynnych restartów czy zrywania połączeń.

Zacznę od dobrej wiadomości: w trybie punktu dostępowego, podłączonego kablem Ethernet do routera, RE235BE zachowywał się niemal jak pełnoprawny punkt dostępowy i nie dławił przepustowości. Przez port 2,5 Gb/s osiągałem prędkości zbliżone do pełnej przepustowości łącza (1000/60 Mb/s) – dokładnie tak samo jak przy podpięciu komputera bezpośrednio do switcha. To ważna informacja dla tych, którzy rozważają RE235BE jako tańszy substytut osobnego access pointa.

Teraz czas na rzeczy mniej przyjemne, bo repeater to repeater i nie ma co udawać, że jest inaczej. W trybie wzmacniacza sygnału pojawia się zjawisko, które towarzyszy temu typowi urządzeń od zawsze – degradacja przepustowości. W paśmie 2,4 GHz wzrost prędkości był praktycznie niezauważalny, bo i bez repeatera pasmo to pracowało już na granicy swoich możliwości. W paśmie 5 GHz sytuacja wyglądała znacznie lepiej – w miejscach ze słabszym sygnałem odnotowałem wzrost prędkości rzędu jednej trzeciej, co w praktyce zdecydowanie się odczuwa. Równocześnie jednak trzeba uczciwie przyznać, że latencja przez repeater rosła, a maksymalna przepustowość była niższa niż przy połączeniu bezpośrednio z routerem. To nie jest wada RE235BE jako produktu – to nieodłączna natura tego typu urządzeń.

MLO, czyli Multi-Link Operation – jedna z flagowych funkcji Wi-Fi 7 – testowałem z Hyperbookiem A16 Zen. Poprawa była zauważalna, choć trzeba być szczerym: na urządzeniu dwupasmowym efekt MLO jest skromniejszy niż na systemach trójpasmowych. Przy trzech pasmach MLO ma po prostu z czego czerpać. Tu RE235BE operował na 2,4 i 5 GHz i choć technologia działa i robi swoje, oczekiwania warto kalibrować odpowiednio.

EasyMesh i Smart Roaming – z gwiazdką

EasyMesh to zdecydowany atut RE235BE dla tych, którzy mają router kompatybilny z tym standardem. Zamiast dwóch osobnych sieci mamy jedną, urządzenia same wybierają lepszy punkt, a router od Play nie kłóci się z repeaterem o adresy IP. W praktyce podczas testów pojawiały się jednak sporadyczne, chwilowe zerwania połączenia przy przechodzeniu między zasięgiem routera a zasięgiem repeatera. Nie były to sytuacje dramatyczne – kilka sekund przerwy w streamingu czy grze to nie koniec świata, ale purystom może to trochę przeszkadzać. Smart Roaming, oparty na standardach 802.11k/v, działał dobrze w teorii, natomiast płynność przełączania zależy w dużej mierze od tego, jak zachowują się same urządzenia klienckie – i tu wina leży po stronie samych klientów, a nie RE235BE.

Podsumowanie

Po czterech tygodniach testów TP-Link RE235BE mogę powiedzieć o nim jedno: jest uczciwy. Nie próbuje być czymś, czym nie jest, i w tym tkwi zarówno jego siła, jak i granica możliwości.

Port Ethernet 2,5 Gb/s to solidny atut – w trybie punktu dostępowego, podłączonego kablem do routera, RE235BE zachowywał się jak pełnoprawny AP i przepuszczał ruch bez żadnego dławienia. Konfiguracja poprzez WPS, Tether i panel webowy daje użytkownikowi trzy różne drogi do celu, co doceniam. Stabilność przez cztery tygodnie testów była bez zarzutu – zero samoczynnych restartów, zero wypadania z sieci, zero problemów z firmware. Na paśmie 5 GHz poprawa zasięgu i prędkości była realnie odczuwalna – w miejscach z dotychczas słabym sygnałem wzrost rzędu jednej trzeciej to różnica, którą czuje się w codziennym użytkowaniu. EasyMesh pozwala rozbudować sieć bez wymiany routera, a MLO z Hyperbookiem działało i robiło swoje – poprawa była, choć skromna.

Teraz wady, bo bez nich recenzja byłaby tylko laurką dla producenta. Degradacja przepustowości w trybie wzmacniacza sygnału to nieodłączna cecha tej klasy urządzeń – i RE235BE nie jest tu wyjątkiem. Na paśmie 2,4 GHz różnica przed i po była praktycznie niezauważalna, bo pasmo to i bez repeatera pracowało już na granicy swoich możliwości. Latencja przez repeater rosła, co może przeszkadzać graczom i osobom wrażliwym na ping.

Smart Roaming podczas testów kilkukrotnie powodował chwilowe zerwania połączenia przy przemieszczaniu się między zasięgiem routera a repeaterem – nie były to sytuacje dramatyczne, ale płynności mesh to nie zastąpi. MLO działało na dwóch pasmach zauważalnie skromniej niż na urządzeniach trójpasmowych – efekt jest, ale nie robi takiego wrażenia jak w droższych zestawach. Aplikacja Tether jest wygodna do podstawowego zarządzania, ale zaawansowane opcje wciąż kryją się w panelu webowym. Fizyczne gabaryty urządzenia mogą blokować sąsiednie gniazdo w listwie elektrycznej – warto sprawdzić przed zakupem, gdzie RE235BE ma wisieć.

RE235BE dostępny jest w polskich sklepach w cenach od około 390 do 430 złotych. Sprawdzi się przede wszystkim u tych, którzy mają już router Wi-Fi 7 i potrzebują rozszerzyć jego zasięg bez ciągnięcia kabli i bez wydawania fortuny na pełny system mesh. Port 2,5 Gb/s czyni go też rozsądną alternatywą dla osobnego punktu dostępowego, jeśli jest możliwość podpięcia go kablem. Natomiast kto od podstaw buduje sieć w domu i ma wybór – jak mówią starsi, lepiej raz a dobrze – ten powinien rozejrzeć się za systemem mesh. Ale jeśli repeater to jedyna opcja – w tej klasie i w tej cenie RE235BE to aktualnie najlepiej wyposażona propozycja od TP-Link.

Sprawdź także recenzję karty sieciowej w standardzie Wi-Fi 7 również od marki TP-Link