Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 80%, TKL
⦁ Łączność: przewodowa / bezprzewodowa (bluetooth, 2.4 GHz)
⦁ Przełączniki: Gateron Double-rail Magnetic Nebula
⦁ Typ przełączników: magnetyczny, liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 365 x 137 x 35.8 [mm]
⦁ Waga: 1775 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 1149 zł

Opakowanie i zestaw

Keychron przyzwyczaił nas do standardu premium i Q3 HE nie jest wyjątkiem. Klawiatura dociera w dużym, ciężkim kartonie, a już przy wyjmowaniu zaskakuje swoją masą – prawie 1,8 kg! W środku, oprócz samej klawiatury, znajdziemy przewód USB-C w oplocie, adapter USB-A do USB-C, odbiornik 2.4 GHz, zestaw narzędzi (keycap puller, switch puller, śrubokręt i klucz imbusowy) oraz wymienne keycapy dla Windowsa – fabrycznie założone są te dla Maca. Całość zapakowana schludnie i bez zbędnych plastików. Tutaj nie mam zastrzeżeń.

Wykonanie i design

No i tu zaczyna się jazda. Cała obudowa wykonana jest z aluminium, a grubość ścianek robi wrażenie – to nie jest klawiatura, którą przypadkiem zepchniecie ze stołu i będzie po niej (wtedy radzę szukać ekipy remontowej). Trzeba przyznać, że wykonanie stoi na najwyższym poziomie. Design jest minimalistyczny, co akurat mnie przekonuje bardziej niż agresywne linie rodem z gamingowych potworniaków. Z przodu mamy charakterystyczną gałkę do regulacji głośności, która dla mnie jest zbawieniem. Jest w pełni programowalna przez Keychron Launcher, więc możecie przypisać do niej zoom, przewijanie, jasność podświetlenia – co tylko dusza zapragnie.

Montaż Gasket Mount zapewnia lekką sprężystość podczas pisania i tłumi rezonanse, a wielowarstwowe wygłuszenie wewnątrz obudowy daje pełne, głębokie brzmienie. Chociaż moim zdaniem, klawiatura mogłaby być trochę głośniejsza.

Q3 HE posiada hot-swap, jednak nie jest on takim „pełnym hot-swapem”. Myk polega na tym, ze jest on przeznaczony tylko dla przełączników magnetycznych – w dodatku nie każdych. Wszystko zależy od ułożenia pin-ów. Szkoda, w tej cenie oczekiwałbym już hot-swapa dla obu typów.

Keycapy

Nakładki Double-Shot PBT w profilu OSA – coś pomiędzy OEM a SA. Jest to autorski pomysł Keychrona i jednocześnie jest to mój ulubiony profil. Wykonanie bardzo dobre, znaki nie zetrą się nawet po latach. Jedyny (dla części z Was) minus – keycapy nie przepuszczają światła, więc jeśli jesteście fanami RGB świecącego przez legendy, to musicie poszukać alternatywy.

Do wyboru mamy kilka wersji kolorystycznych. Do mnie trafiła biała z zielonymi akcentami. Takie połączenie wygląda świetnie! Klawiatura wygląda elegancko i jednocześnie przykuwa oko. Piękne!

Przełączniki i stabilizatory

Sercem Q3 HE są przełączniki Gateron Double-Rail Magnetic Nebula 2.0. Przełączniki są bardzo gładkie, pisanie na nich to sama przyjemność. Brak fizycznych styków oznacza teoretycznie nieskończoną żywotność, ale przede wszystkim – regulowany punkt aktywacji, co jest niedostępne dla klasycznych mechaników.

Punkt aktywacji regulujemy w zakresie 0,2–3,8 mm z dokładnością do 0,1 mm. Do tego oczywiście Rapid Trigger, SOCD i możliwość przypisania wielu akcji do jednego klawisza w zależności od głębokości naciśnięcia. Dla graczy FPS to game changer, dosłownie.

Keychron zastosował tutaj własne, wkręcane stabilizatory z wzmocnionymi ściankami bocznymi wokół trzonu. I muszę przyznać – fabrycznie działają naprawdę dobrze. Spacja, shift, enter i backspace nie chyboczą się, nie grzechoczą i nie mają tego irytującego „muszlowego” odgłosu, który znacie z tańszych konstrukcji. Jest to jeden z lepszych fabrycznych setupów, jakie miałem okazję testować.

Brzmienie

Kombinacja aluminiowej obudowy, Gasket Mountu, wielowarstwowego wygłuszenia (pianka między PCB a płytką + pianka na dnie obudowy) i przełączników magnetycznych daje brzmienie, które jest dość specyficzne. Wynika to z magnetyków, przez które ciężko uzyskać ciekawy dźwięk, aczkolwiek już przy modelu K2 HE marka udowodniła, że się da. W tym modelu wygląda to nieco gorzej. Wielu konsumentów na pewno zadowoli poziom głośności, gdyż Q3 HE jest bardzo cichą klawiaturą. Jeśli jednak oczekujecie satysfakcjonującego dźwięku to trzeba szukać gdzie indziej i skierować się w stronę wspomnianego K2 HE.

Łączność i bateria

Q3 HE oferuje trzy tryby: przewodowo USB-C (1000 Hz), bezprzewodowo 2.4 GHz (1000 Hz) oraz Bluetooth 5.2 z możliwością sparowania z trzema urządzeniami jednocześnie. Pewnie część osób zarzuci brak większego odświeżania na poziomie 4000-8000 Hz. Jasne, rzeczywiście w tej cenie wypadałoby je mieć, jednak z drugiej strony jestem pewien że nikt nie zauważy tej różnicy.

Bateria 4000 mAh pozwala na około 100 godzin pracy bez podświetlenia. Warto jednak dodać, że w tym budżecie większość klawiatur posiada dwukrotnie większą baterię.

Oprogramowanie

Keychron porzucił instalowane aplikacje na rzecz przeglądarkowego Keychron Launchera i uważam, że to dobra decyzja. Remapowanie klawiszy, punkty aktywacji, makra, podświetlenie RGB – wszystko konfigurujemy z poziomu przeglądarki. Software jest przejrzysty i intuicyjny. Jedyne czego mi zabrakło to stan naładowania baterii.

Podsumowanie

Keychron Q3 HE to klawiatura, która łączy bezkompromisową jakość wykonania z e-sportową genetyką. Nie jest to sprzęt dla każdego – jeśli szukacie po prostu „dobrej klawiatury do grania”, decydowanie poszedłbym w stronę prawie trzykrotnie tańszego Keychron K2 HE, który posiada te same przełączniki. Ale jeśli oczekujecie produktu, który sprawdzi się zarówno podczas rankeda w CS2, jak i przy wielogodzinnej pracy, oferując przy tym brzmienie i feeling klasy premium – Q3 HE jest obecnie jedną z najlepszych klawiatur TKL na rynku. Cena 1199 zł to sporo, ale Keychron uzasadnia ją w każdym aspekcie.

Z zalet można wymienić wiele – świetne przełączniki, czy jedne z najlepszych stabilizatorów na rynku w pre-builtcie. Natomiast, to za co głównie tu płacimy to jakość. W tej cenie otrzymujemy prawie dwukilogramowy sprzęt dopracowany w każdym detalu.

Nie można jednak zapomnieć o kilku wadach jak przeciętna bateria, czy brzmienie. Największą wadą jest jednak moim zdaniem cena, ponieważ wyżej wymienionego K2 HE możemy otrzymać za nawet 399 złotych, a oferuje te same przełączniki, stabilizatory, keycapy, czy baterię. Różni się tak na prawdę jedynie obudową, w której w większości jest plastikowa. Zatem czy jest sens dopłacać te 750 złotych do Q3 HE? Na to pytanie musicie sobie odpowiedzieć sami, aczkolwiek moim zdaniem zdecydowanej większości z Was wystarczy model K2 HE, który osobiście uwielbiam.

Zrealizowanie recenzji było możliwe dzięki firmie Keychron, która udostępniła sprzęt do testów.

Później przyszedł czas na kolejny etap — studia. Nie wybrałem kierunku związanego z informatyką, więc wiedziałem, że zakup laptopa nie będzie najlepszym pomysłem. Uznałem, że wygodniej i taniej będzie kupić nowego iPada. W międzyczasie doszedłem też do wniosku, że podczas wykładów klawiatura do iPada będzie dla mnie prawdziwym zbawieniem. Dlatego odezwałem się do Logitecha z prośbą o możliwość testu — i dziś podzielę się z Wami swoimi spostrzeżeniami po kilku tygodniach użytkowania. Zapraszam!

Zawartość, wykonanie i montaż

Gadżet przychodzi do nas w eleganckim opakowaniu wielkości książki. W środku znajdziemy:

• etui ochronne,
• klawiaturę,
• instrukcje i dokumentację.

Całość sprawia wrażenie kompletnego zestawu — bez zbędnych dodatków, ale z wszystkim, czego potrzeba, by od razu zacząć pracę.

Logitech Combo Touch składa się z dwóch elementów: etui oraz klawiatury. Jakość wykonania stoi na wysokim poziomie — wszystko wygląda solidnie, choć bez efektu „wow”.

Etui wykonano głównie z matowego silikonu, który nie zbiera odcisków palców i nie brudzi się. Ścianki są grube, więc nawet przy przypadkowym upadku iPad powinien być bezpieczny. Znalazło się też miejsce na rysik — zarówno Apple Pencil, jak i tańsze zamienniki.

Część z klawiaturą wykończono podobnie. Górna warstwa jest gumowana i bardzo przyjemna w dotyku. Oba elementy łączą się za pomocą magnesów i pinów, a w każdej chwili można je rozdzielić i odłożyć samą klawiaturę zabierając ze sobą wyłącznie iPada.

Komfort użytkowania

Klawiatura

Pisanie na klawiaturze jest naprawdę wygodne. Dla mnie jest ona nawet przyjemniejsza niż standardowe klawiatury do iPada. Skok jest niski (za czym na co dzień nie przepadam), ale mimo to na Combo Touch pracowało mi się bardzo komfortowo — spokojnie mogłem pisać przez kilka godzin.

Problemy pojawiają się jednak wtedy, gdy chcemy pracować na kanapie, łóżku lub na kolanach. W takich warunkach klawiatura zaczyna się wyginać i staje się mniej stabilna. Szkoda, bo przy produkcie kosztującym ponad tysiąc złotych oczekiwałbym większej sztywności. Jeśli więc często pracujecie w ten sposób — Combo Touch może nie być najlepszym wyborem.

Kolejna kwestia to podpórka. Z jednej strony jest świetna — pozwala ustawić iPada pod niemal dowolnym kątem, a po wypięciu klawiatury można praktycznie położyć ekran, co idealnie sprawdza się przy rysowaniu. Z drugiej — gdy mamy mało miejsca, wysunięta podpórka potrafi przeszkadzać. W takich sytuacjach zawias sprawdziłby się lepiej.

Podświetlenie klawiszy, choć subtelne, działa bardzo dobrze w słabym świetle i realnie poprawia komfort pracy wieczorem. Nie robi spektakularnego wrażenia, ale spełnia swoje zadanie.

Warto też wspomnieć o dodatkowym rzędzie klawiszy multimedialnych, które umożliwiają szybkie sterowanie głośnością, wykonywanie zrzutów ekranu czy włączanie trybu „nie przeszkadzać”. Podczas testów korzystałem z nich praktycznie cały czas.

Touchpad

Względem tańszych propozycji, Logitech może pochwalić się Touchpadem. Jest on dość spory, szczególnie na szerokość, dzięki czemu wygodnie się z niego korzysta. Wykonany jest z przyjemnego materiału i co najważniejsze – nie jest on haptyczny, jak w MacBookach, a dotykowy. Moim zdaniem jest to zdecydowanie wygodniejsze rozwiązanie, jednak mały minus należy się za słabiej wychwytywany klik na bocznych ściankach.

Ma on wgrane również różne gesty, czyli zmniejszanie/powiększanie ekranu za pomocą rozszerzania lub zsuwania dwóch palców, scrollowanie stron, czy powrót do pulpitu za pomocą wysunięcia trzech palców z dołu do góry.

Sound test

Podsumowanie

Logitech Combo Touch to świetne akcesorium dla osób, które realnie chcą zamienić iPada w lekkiego, wygodnego „laptopa”. Na klawiaturze pisze się bardzo komfortowo, touchpad działa zaskakująco dobrze, a całość jest solidna i praktyczna — szczególnie dzięki magnetycznemu łączeniu i rozbudowanej podpórce. To rozwiązanie idealne do notatek, pisania prac, maili czy codziennej organizacji. Trzeba jednak pamiętać, że klawiatura najlepiej sprawdza się na stabilnym podłożu — na kolanach czy w łóżku bywa już znacznie mniej wygodnie. W następnych wersjach z chęcią zobaczyłbym naprawiony problem z bocznymi ściankami touchpada. Brakuje mi również oprogramowania, dzięki któremu moglibyśmy chociażby przeprogramować przyciski (aktualnie aplikacja służy jedynie do aktualizacji). Do tego dochodzi dość wysoka cena, która może zniechęcić część użytkowników. Mimo to, jeśli korzystacie z iPada intensywnie i traktujecie go jako główne narzędzie pracy, Combo Touch zdecydowanie jest jednym z najlepszych wyborów na rynku — i w wielu sytuacjach z powodzeniem zastąpi klasycznego laptopa.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Logitech, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 1800
⦁ Łączność: Przewodowa / bezprzewodowa (Bluetooth, 2.4GHz)
⦁ Przełączniki: Redragon Bullet QL (Galatin), Redragon Lion L (Artemis)
⦁ Typ przełączników: liniowy (linear)
⦁ Typ obudowy: Closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: Obecne
⦁ Wymiary: 394 × 144 × 39 [mm]
⦁ Waga: 830 g
⦁ Gwarancja: 24 miesiące
⦁ Cena: 279,99 / 329,99 zł

Opakowanie i zawartość

Artemis Pro przychodzi w pudełku, które na pierwszy rzut oka nie zdradza swojej zawartości – na froncie znajdziemy jedynie grafikę identyczną z tą na samej klawiaturze. Galatin Pro zapakowany jest w bardziej standardowe pudełko z renderem produktu. Przejdźmy jednak do tego, co najciekawsze, czyli zawartości. W środku znajdziemy:

• klawiaturę,
• przewód USB-C na USB-A,
• druciany keycap puller & metalowy switch puller,
• cztery zapasowe przełączniki,
• instrukcję,
• naklejki.

W tym budżecie zestaw jest kompletny i bezpiecznie zapakowany, więc pod tym względem nie mam nic do zarzucenia.

Wykonanie i wygląd

Redragon konsekwentnie trzyma się swojego unikalnego języka projektowego, który mocno odróżnia ich produkty od rynkowej konkurencji. Podobnie jak w bliźniaczych modelach, obudowa to konstrukcja typu „sandwich”, złożona z dwóch spasowanych ze sobą warstw plastiku. Choć osobiście jestem zwolennikiem prostszych, bardziej surowych brył, a tutaj nie brakuje specyficznych wyżłobień i obłości, trzeba oddać producentowi, że spasowanie elementów stoi na wysokim poziomie – mimo zastosowania tworzyw sztucznych konstrukcja nie skrzypi i sprawia wrażenie solidnej.

Galatin utrzymany jest w eleganckiej, biało-szarej kolorystyce, co nie do końca do mnie przemawia. Dużo bardziej podoba mi się Artemis w ciemnofioletowym kolorze. Od spodu znajdziemy grafikę w stylu anime – i choć nie jestem jej wielkim fanem, doceniam tak oryginalne detale.

Na lewej krawędzi standardowo umieszczono centrum dowodzenia: port USB-C oraz przełączniki trybów łączności i wyboru systemu, a po prawej znajduje się miejsce na odbiornik 2,4 GHz, który siedzi tam bezpiecznie. Są oczywiście jeszcze naklejki anty-poślizgowe, jednak klawiatura jest na tyle ciężka, że podczas normalnego korzystania raczej nie ma opcji żeby się ruszała.

Na lewej krawędzi umieszczono „centrum dowodzenia”: port USB-C oraz przełącznik trybów łączności. Po prawej znajduje się bezpieczny schowek na odbiornik 2,4 GHz. Na spodzie są oczywiście naklejki antypoślizgowe, które zapobiegają przemieszczaniu się klawiatury podczas pracy.

Prawdziwa siła tej konstrukcji drzemie jednak w jej wnętrzu. Aby się do niego dostać, musimy odkręcić aż 10 śrubek. Z reguły wolę mniej skomplikowane montaże, ale podejrzewam, że mniejsza liczba śrub mogłaby skutkować skrzypieniem, co zdarzało się w testowanym kiedyś modelu UCAL.

W środku bez zaskoczeń: typowa dla Redragona konstrukcja gasket-mount, kilka warstw wygłuszających oraz plastikowa płyta mocująca (plate). Oba modele oferują pełny hot-swap, pozwalający na wymianę przełączników na inne modele 3- lub 5-pinowe. To duży plus, choć w dzisiejszych czasach staje się to już standardem.

Obie klawiatury pracują bezprzewodowo (BT oraz 2.4 GHz). Bateria ma pojemność 4000 mAh, co przy podświetleniu włączonym na 100% wystarczyło mi na 6 dni.

Rozmiar i funkcjonalność

Rozmiar klawiatur to format 1800, czyli w praktyce 96% z wydzielonymi sekcjami. Jedyne, co „ucięto”, to część klawiszy nawigacyjnych (np. End, PgDn, Insert) oraz systemowych (Print Screen, ScrollLock, Pause). To idealne rozwiązanie dla osób, które szukają czegoś mniejszego niż full-size, ale nie chcą rezygnować z sekcji numerycznej.

Nad panelem numerycznym znajdziemy dwa świetne dodatki. Pierwszym jest pokrętło głośności, z którego korzystam bez przerwy i trudno mi sobie wyobrazić powrót do klawiatury pozbawionej tej funkcji. Po lewej stronie umieszczono niewielki ekran, wyświetlający datę, godzinę, stan baterii oraz podstawowe informacje o urządzeniu. Za pomocą tych dwóch elementów możemy sterować np. podświetleniem. Niestety, nie ma możliwości wgrania własnego GIF-a – dostępna jest tylko jedna animacja od producenta.

Przewód

W zestawie otrzymujemy standardowy dla Redragona kabel ze złączem kątowym (90 stopni). Wynika to z umieszczenia portu na lewym boku urządzenia. Jest to rozwiązanie dość kontrowersyjne – utrudnia estetyczne zastosowanie zamienników (np. kabli typu „coiled”). Co więcej, jakość fabrycznego przewodu rozczarowuje: brak oplotu, sztywna gumowa izolacja i biały kolor, który może być podatny na żółknięcie. Kabel jest też krótki – ma zaledwie 150 cm, podczas gdy standardem rynkowym jest 180 cm.

Keycapy

Artemis

Nakładki wykonane są z plastiku PBT, metodą double-shot, także nie musicie się martwić o ich trwałość. Ich profil to klasyczny OEM, którego możecie znać z większości marketowych klawiatur. Najciekawszym aspektem, na którym się skupię to design, ponieważ keycapy w Artemisie można uznać za prawdziwe dzieło. Naniesiono na nie grafiki w stylu anime i mimo że nie jestem entuzjastą tego gatunku, wygląda to cudownie. Świetne wrażenie robi czcionka w gotyckim, „zamkowym” klimacie. Znaki nie przepuszczają światła, co pewnie rozczaruje część z Was, ale moim zdaniem, całość prezentuje się niesamowicie.

Galatin

Tutaj jakość wykonania jest identyczna, ale stylistyka zupełnie inna. Profil przypomina ASA/OSA – nakładki są bardzo wysokie, ze sporym wgłębieniem. Są trójkolorowe (biel i dwa odcienie szarości), a czcionka jest prosta, duża i czytelna. Są to keycapy typu shine-through, dzięki czemu podświetlenie jest dobrze widoczne. Niestety, dłuższe klawisze jak Backspace czy Caps Lock nie są równomiernie doświetlone, co widać gołym okiem. Ich wysokość powoduje również, że przydałaby się podpórka pod nadgarstki.

Przełączniki i stabilizatory

Redragon Bullet QL – Galatin

Switche w Galatinie to bezpośrednia konkurencja dla Outemu Silent Peach – ich parametry są identyczne. Są to przełączniki liniowe, więc nie wyczujemy momentu aktywacji (bumpa). Do aktywacji potrzeba 40 gF (przy 2 mm), a do dobicia do dna – 45 gF (3,3 mm). Ich główną zaletą jest bezgłośna praca, osiągnięta dzięki gumkom wewnątrz obudowy. Osobiście nie przepadam za takimi rozwiązaniami z dwóch powodów: brakuje mi satysfakcjonującego dźwięku, a feeling jest lekko „szorstki”. Zdaję sobie jednak sprawę, że dla wielu osób szukających ciszy w biurze czy w domu będzie to zbawienie – ta klawiatura jest cichsza nawet od membranówek.

Redragon Lion L – Artemis

Lion L na papierze wyglądają niemal identycznie jak Bullet QL, ale to zupełnie inna konstrukcja. Nie są fabrycznie wyciszone, przez co pracują głośniej (podobnie do Gateron Red), ale ich brzmienie jest całkiem przyjemne, a praca płynniejsza. Dla mnie są nieco zbyt lekkie – przy dłuższym pisaniu wolałbym coś z większym oporem, jak Gateron Yellow Pro czy Cherry MX Black.

Stabilizatory

To konstrukcje typu PCB-mount, fabrycznie nasmarowane. Są stabilne, pracują płynnie i, co ważne, nie szeleszczą. Brak zastrzeżeń.

Oprogramowanie

Software pobierzemy ze strony producenta, niestety tylko w formie aplikacji desktopowej. Dziwi mnie, że tak duża marka jak Redragon wciąż nie oferuje wersji przeglądarkowej, co staje się standardem nawet u mniejszych producentów.

Szata graficzna programu nie powala, ale obsługa jest prosta i intuicyjna. Możemy konfigurować podświetlenie, mapować przyciski i nagrywać makra. Duży plus za możliwość sprawdzenia dokładnego poziomu naładowania baterii, co jest rzadkością w tej cenie. Wszelkie zmiany można wprowadzać również w trybie bezprzewodowym 2.4 GHz.

Podsumowanie Redragon Galatin i Artemis Pro

Przystępując do testów, wiedziałem, czego się spodziewać. To konstrukcje bliźniacze do modeli Gloria, Ucal czy Nova, różniące się głównie rozmiarem i stylistyką. Mimo to kilka elementów mnie zaskoczyło.

Zacznijmy od wad. Design Redragona jest specyficzny i nie każdemu przypadnie do gustu – szkoda, że producent zapomina o klasycznej czerni. Rozczarował mnie brak możliwości wgrania własnego GIF-a oraz brak oprogramowania w przeglądarce. Zastanawia mnie też sens umieszczania portu USB-C na bocznej ściance, co jest mało praktyczne.

Mimo to, Galatin i Artemis mają sporo zalet. Trzy tryby łączności w tym budżecie to wciąż mocny atut. Galatin znajdzie fanów dzięki niezwykle cichej kulturze pracy, a Artemis – za sprawą unikalnego designu. Jakość wykonania i hot-swap również zasługują na pochwałę. Ceny (ok. 279 zł za Galatin i 329 zł za Artemis) uważam za bardzo atrakcyjne i szczerze mogę polecić obie propozycje.

Moje wnioski co do klawiatur Redragona pozostają niezmienne: to solidny sprzęt, wyceniony bardzo uczciwie. Konkurencja? Wskazałbym Genesis Thor 404, ale to dwa różne światy. Genesis przemówi do fanów klasycznej elegancji, a Redragon to wybór dla tych, którzy szukają bezprzewodowej swobody i wyróżniającego się stylu.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Redragon, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 100%
⦁ Łączność: przewodowa
⦁ Przełączniki: Gateron Yellow Pro / Outemu Silent Peach
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 439 x 133 x 41 [mm]
⦁ Waga: 1250 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 299 zł

Opakowanie i zawartość

Genesis Thor 404 trafia do użytkownika w prostym, ale estetycznym opakowaniu. Na froncie pudełka widać wygląd klawiatury, rodzaj zastosowanych przełączników oraz kilka podstawowych informacji.

Po otwarciu pudełka, oprócz samej klawiatury, w zestawie znajdziemy:

• Klawiaturę Genesis Thor 404 Full-size,
• przewód USB-C na USB-A,
• switch & keycap puller,
• naklejki,
• dokumentację.

Klawiatura na czas transportu zabezpieczona jest dwiema stabilizującymi piankami. To całkowicie bezpieczne rozwiązanie, stosowane przez większość producentów, więc nie ma się o co martwić.

Wykonanie i wygląd

Thor 404 wykonany jest w całości z tworzywa sztucznego i występuje w białym lub czarnym kolorze. Design jest dość surowy, co osobiście bardzo mi odpowiada. Klawiatura nie tylko wygląda solidnie — ona faktycznie taka jest: ciężka, zwarta i dobrze zaprojektowana. Spasowanie stoi na bardzo wysokim poziomie i trudno mi się tu do czegokolwiek przyczepić.

W środku znajdziemy aluminiowy plate. W czarnej wersji jest on również czarny, co ma swoją wadę i zaletę. Plusem jest to, że klawiatura wygląda wtedy na w pełni jednolitą i „total black”. Niestety cierpi na tym podświetlenie, które odbija się gorzej niż przy białej płycie mocującej. Zamiast gasket-mounta mamy tu klasyczny tray-mount, od którego powoli się odchodzi. Klawiatura jest przez to bardzo sztywna — nie poczujemy tu „pracy” pod naciskiem, charakterystycznej dla konstrukcji na gaskecie.

W środku znalazła się również pianka, ale tylko jedna. Nie oznacza to, że to z automatu gorszy wybór niż konstrukcje z większą ilością wygłuszenia, choć mam wrażenie, że gdyby dołożyć tu gasket-mount i parę warstw pianki, Thor 404 mógłby brzmieć jeszcze lepiej.

Thor 404 ma też dwie bardzo przydatne funkcje. Pierwsza to hot-swap, który pozwala na szybką wymianę przełączników mechanicznych 3- i 5-pin. Druga to gałka do regulacji głośności, z której osobiście korzystam nagminnie.

Keycapy

Nakładki w Thorze 404 wykonane są w standardowym, sprawdzonym połączeniu: PBT i double-shot, więc o trwałość nie musicie się martwić. Czcionka jest prosta, a znaki znajdują się w lewym górnym rogu. Keycapy są prześwitujące, a wszystkie „brzuszki” są domknięte, dzięki czemu strefy są dobrze doświetlone.

Wszystkie nakładki są w jednolitym kolorze — czarne lub białe, zależnie od wersji. Szczerze mówiąc, w przyszłej odsłonie chętnie zobaczyłbym jakieś ciekawsze połączenie kolorów.

Przełączniki i stabilizatory

Genesis Thor 404 Full-size dostępna jest w dwóch konfiguracjach: na przełącznikach Gateron Yellow Pro oraz w cichszej wersji z Outemu Silent Peach.

Outemu Silent Peach

„Brzoskwinki” cechują się stosunkowo niewielką siłą potrzebną do zadziałania — do aktywacji wymagają około 50 g nacisku, a do pełnego wciśnięcia nawet tylko 40 g. Najważniejszy jest jednak fakt, że te przełączniki są skutecznie wyciszone. Osiągnięto to kilkoma rozwiązaniami konstrukcyjnymi — między innymi skróceniem drogi do dna z typowych 3,8–4 mm do około 3,3 mm oraz zastosowaniem gumowych elementów po bokach przełącznika.

Korzystanie z Outemu Silent Peach jest doświadczeniem nietuzinkowym i zdecydowanie interesującym. To jednak nie są switche dla każdego — mogą mieć zarówno wielu fanów, jak i przeciwników. Skok jest bardzo miękki, a w odczuciu delikatnie szorstki i specyficzny. Osobiście nie przepadam za tymi przełącznikami, jednak zdaję sobie również sprawę, że dla sporej części z Was może być to zbawienie i przepustka do częstszego zarywania nocek .

Gateron Yellow Pro

Drugą wersją do wyboru są dobrze znane Gaterony Yellow Pro — liniowe przełączniki w rozsądnej cenie, a jednocześnie dające masę frajdy z użytkowania. Popularność zyskały głównie u osób, dla których redy były zbyt lekkie. Aby aktywować żółtą wersję, trzeba użyć około 50 gF, a do samego dna — ok. 65 gF. Dla porównania: w czerwonych wartościach te wynosiły odpowiednio ok. 45 i 50 gF.

Osobiście też jestem wielkim fanem „żółtych”. Większy opór sprawia, że robię mniej literówek, a do tego przełączniki są gładkie dzięki smarowaniu i po prostu świetnie brzmią. Moim zdaniem to nadal jeden z najlepszych wyborów na rynku i długo może pozostać niezastąpiony.

Stabilizatory

Stabilizatory są bardzo dobre: w pełni przesmarowane, gładkie i pozbawione niepożądanych dźwięków w stylu szelestu czy klekotu. W tej cenie, pod tym względem, to zdecydowanie jedna z lepszych klawiatur.

Brzmienie

Wybór pod kątem dźwięku jest prosty. Jeśli oczekujecie bezgłośnej klawiatury, zdecydowanie powinniście wybrać Outemu Silent Peach — nie będziecie musieli się martwić, że będziecie komukolwiek przeszkadzać. Gaterony natomiast świetnie sprawdzą się u osób lubiących głębokie, przyjemne dla ucha brzmienie.

Oprogramowanie

Oprogramowanie do klawiatury dostępne jest wyłącznie w formie programu do pobrania. Jest proste: bez problemu zmienicie w nim podświetlenie, przemapujecie przyciski albo nagracie makra. Patrząc jednak na konkurencję, przydałaby się wersja przeglądarkowa…

Podsumowanie

Dostając Thora 404 Full-size do testów, wiedziałem, że mogę spodziewać się solidnie wykonanej klawiatury w rozsądnej cenie. Jednocześnie nie da się pominąć kilku minusów.

Mam tu na myśli przede wszystkim brak gasket-mounta, który stał się już praktycznie standardem nawet w tańszych modelach. Kolejną sporą wadą jest brak trybu bezprzewodowego — tym bardziej że w tej cenie znajdziecie kilka sensownych propozycji oferujących także 2.4 GHz.

Plusów jest jednak zdecydowanie więcej. Wykonanie i spasowanie stoją na wysokim poziomie, podobnie jak obie wersje przełączników (w tym opcja dla fanów ciszy). Stabilizatory wypadają świetnie, a one, wraz z dobrze zaprojektowaną obudową i switchami, składają się na bardzo przyjemne brzmienie. Wersja z Outemu Silent Peach będzie za to świetnym wyborem dla osób, które cenią spokój — ta klawiatura potrafi być praktycznie bezgłośna.

Zatem zostaje najważniejsze pytanie: czy warto kupić Thora 404 Full-size?

Niestety, na ten moment wybór klawiatur gamingowych z NumPadem nie jest ogromny. Thor 404 Full-size to moim zdaniem naprawdę jeden z najlepszych wyborów w tej kategorii, choć brakuje mu odrobiny do ideału. Przeglądając ofertę polskich sklepów, dostrzegłem konkurencję w Redragonie, przy którym wiele razy pozytywnie się zaskoczyłem. Uważam jednak, że obaj producenci celują w dwie różne grupy: Redragon często idzie w bardziej „krzyczący” design, natomiast Genesis jest dla tych, którzy wolą klasykę.

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 65%
⦁ Łączność: przewodowa
⦁ Przełączniki: Magnetic Outemu Pink Crystal
⦁ Typ przełączników: magnetyczny, liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 323 x 115 x 37 [mm]
⦁ Waga: 560 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 219 zł

Opakowanie i zawartość

Marvo przychodzi do nas w bardzo estetycznym opakowaniu. Mimo że produkt należy do tańszej półki cenowej, widać, że producent przyłożył się również do detali. W środku znajdziemy:

• klawiatrę Marvo Magma M40,
• druciany keycap & switch puller,
• przewód USB-A na USB-C,
• naklejkę,
• instrukcję.

Zestaw w tym przedziale cenowym jest poprawny. Szkoda jedynie, że producent nie dołożył chociażby dwóch zapasowych przełączników – przy ewentualnym uszkodzeniu jednego z nich oszczędziłoby to sporo czasu i kontaktowania się z serwisem. W przyszłych wersjach chętnie zobaczyłbym również dodatkowe keycapy w ciemniejszych kolorach, na wypadek gdyby komuś nie odpowiadał żółty akcent.

Zabezpieczenie klawiatury na czas transportu jest standardowe – pianki po bokach i „piankowa koszulka”. W pełni wystarczające, nie ma się o co martwić.

Jakość wykonania

Magma M40 wykonana jest z plastiku. Ze względu na niską cenę miałem spore obawy o jego jakość, jednak szybko okazały się bezpodstawne. Obudowa to tzw. non-floatkey design, czyli konstrukcja zamknięta. Dzięki temu klawiatura ma głębszy, bardziej basowy dźwięk i – moim zdaniem – wygląda też znacznie lepiej.

Ścianki są grube, a spasowanie… aż za dobre. Obudowa składa się z dwóch plastikowych części, połączonych bardzo ciasno. Otworzenie jej bez odpowiedniego narzędzia (np. scyzoryka) graniczy z cudem, dlatego nie polecam tego robić bez potrzeby. Z jednej strony to zaleta – zero luzów i żadnych trzasków, z drugiej utrudnia ewentualne modyfikacje.

Wnętrze, zgodnie z informacjami od producenta, zawiera kilkuwarstwowe wygłuszenie piankowe oraz plate z aluminium. Na plus – metalowa płyta nie rysuje się od kontaktu z metalowym pullerem.
Sposób montażu to tray-mount, czyli standard w klawiaturach magnetycznych. Płyta jest przykręcona bezpośrednio do obudowy, co pozbawia charakterystyczną „sprężystość”, jaką znamy z gasket-mountów.

Klawiatura ma hot-swap, jednak wyłącznie dla przełączników magnetycznych. Przed zakupem nowych switchy polecam upewnić się, czy są kompatybilne z Magmą M40 – nie wszystkie magnetyki mają ten sam typ mocowania.

Keycapy

Nakładki wykonano z PBT metodą double-shot, więc o trwałość nie musicie się martwić. Kolorystyka trójbarwna prezentuje się ciekawie, a całość wizualnie wyróżnia się na tle typowych, jednobarwnych konstrukcji. Szkoda tylko, że producent nie dorzucił ciemniejszych alternatyw dla żółtej spacji, entera i ESC – nie każdy przepada za tak krzykliwymi akcentami.

Profil to klasyczny OEM – sprawdzony i wygodny, choć przyznam, że z chęcią zobaczyłbym tu coś bardziej oryginalnego. Czcionka w żółtym kolorze dobrze kontrastuje z czarną obudową, ale warto wspomnieć, że nie przepuszcza podświetlenia, co może rozczarować fanów RGB.

Przełączniki i stabilizatory

Największą zaletą Magmy M40 są bez wątpienia przełączniki magnetyczne. Dzięki nim możemy samodzielnie dostosować punkt aktywacji – funkcję, którą dotychczas oferowały jedynie znacznie droższe modele. W dodatku, ich żywotność jest kilkukrotnie wyższa niż przełączników mechanicznych

W testowanym egzemplarzu znalazły się Outemu Pink Crystal, jedne z najtańszych przełączników magnetycznych dostępnych na rynku. Mimo to uważam, że to świetny wybór – są dobrze nasmarowane, dzięki czemu pracują płynnie i brzmią naprawdę przyjemnie (czego nie można powiedzieć o niektórych droższych switchach). Siła potrzebna do wciśnięcia to ok. 50 gF, czyli dość sporo jak na magnetyki. Dla mnie – fana cięższych przełączników – to idealna wartość.

Stabilizatory są solidne i dobrze nasmarowane, przez co nie wydają żadnych niepożądanych dźwięków. Nie ma klekotu, nie ma szelestu – po prostu działają, jak należy.

Pod względem brzmienia Magma pozytywnie mnie zaskoczyła. Dźwięk jest głęboki, wyraźny i – co ciekawe – pozbawiony charakterystycznego metalicznego pogłosu, często obecnego w tanich magnetykach. Spośród wszystkich testowanych przeze mnie modeli, Marvo Magma M40 z pewnością znajduje się w czołówce pod względem akustyki.

Oprogramowanie

Oprogramowanie dostępne jest w wersji przeglądarkowej pod adresem scorpion.driveall.cn. Warto zapisać ten link – na stronie producenta trudno go znaleźć.

Sam software jest prosty i intuicyjny. Umożliwia m.in. zmianę przypisania przycisków, konfigurację podświetlenia RGB, nagrywanie makr, a także regulację punktu aktywacji. Jest też kilka dodatkowych funkcji, jak Rapid Trigger, ale nie będę się rozpisywać – najważniejsze, że działa i nie wymaga instalacji żadnych dodatkowych programów.

Podsumowanie

O firmie MARVO nie słyszałem od dobrych kilku lat, więc gdy dostałem propozycję testu, byłem dość sceptyczny. Spodziewałem się bardzo budżetowego sprzętu o wątpliwej jakości. Ku mojemu zaskoczeniu, Magma M40 totalnie mnie zaskoczyła – i to pozytywnie.

Świetna jakość wykonania, solidne spasowanie elementów i sensowny dobór komponentów sprawiają, że w tym budżecie naprawdę trudno się do czegoś przyczepić. Największą zaletą są oczywiście przełączniki magnetyczne i sama cena, która czyni tę klawiaturę wyjątkowo opłacalnym wyborem.

Wskazanie wad nie jest proste. Brakuje jedynie zapasowych switchy w zestawie i alternatywnej wersji kolorystycznej – nie każdy polubi żółty design. Jasne, przydałby się pełny hot-swap dla klasycznych przełączników czy tryb bezprzewodowy, ale nie zapominajmy, że mówimy o klawiaturze za niecałe 200 złotych.

Muszę przyznać, że Marvo Magma M40 pozytywnie mnie zaskoczyła. To jeden z najlepszych budżetowych modeli, jakie miałem okazję testować, i dowód na to, że magnetyczna technologia nie musi kosztować fortuny. Świetna robota, Marvo – oby tak dalej!

Recenzja jest możliwa dzięki firmie MARVO, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

• Typ produktu: mysz dla graczy
• Łączność: przewodowa / bezprzewodowa (2.4 GHz)
• Sensor: PixArt PAW 3950
• Przełączniki główne: Omron Optical
• Waga: 48 g
• Gwarancja: 2 lata
• Cena: 549 złotych

Opakowanie i zawartość

W większości przypadków opakowanie to detal. Tutaj jednak warto o nim wspomnieć – Lamzu przygotowało naprawdę efektowne pudełko, którego otwieranie buduje poczucie obcowania ze sprzętem klasy premium. Świetny detal, którego konkurencja mogłaby się uczyć.

W środku znajdziemy:

• Mysz Lamzu Paro Aurora,
• odbiornik 2.4 GHz 1000 Hz,
• odbiornik 2.4 GHz 8000 Hz,
• przejściówka z USB-C na USB-A,
• przewód USB-C na USB-A,
• dwie pary ślizgaczy,
• zestaw grip-tape’ów,
• woreczek,
• instrukcję.

Ciekawostką jest to, że mysz przychodzi bez naklejonych ślizgaczy – trzeba zrobić to samodzielnie. Zrozumiałbym, gdyby zestaw zawierał dwa różne typy (np. PTFE i szklane), ale tu oba komplety są identyczne. Trochę dziwna decyzja.

Wykonanie, wygląd i sensor

Ultralekkie myszy cierpią czasami na kiepskie spasowanie i skrzypiące obudowy. Paro Aurora jest zupełnym przeciwieństwem – plastik jest solidny, nic nie trzeszczy ani się nie ugina. Co ważne – nie ma tu żadnych „dziurek” odchudzających wagę, poza wycięciami na ślizgacze.

Małym minusem jest brak schowka na odbiornik 2.4 GHz (1000 Hz). Ostatnio wielu producentów rezygnuje z tego rozwiązania, aby zaoszczędzić na wadze, ale w praktyce utrudnia to transport i jesteśmy zmuszeni schować nadajnik w innym miejscu.

Powierzchnia jest gładka, ale zarazem dość „lepka”, przez co chwyt jest bardzo dobry. W razie, gdybyście potrzebowali jeszcze lepszej przyczepności to można nakleić dołączone do zestawu grip-tape’y.

Pod względem estetyki – minimalizm. Do wyboru mamy czerń i biel; w jasnej wersji boczne przyciski i scroll są czarne, co daje fajny kontrast. Logo producenta znajduje się dyskretnie na bocznej ściance.

Sercem myszy jest PixArt PAW 3950 – obecnie jeden z najlepszych sensorów na rynku. Działa bezbłędnie, bez opóźnień czy błędów odczytu.

Ślizgacze i bateria

Ślizgacze PTFE są duże i świetnie działają – to jedne z najlepszych, z jakich korzystałem. Szkoda tylko, że w zestawie zabrakło szklanych, które w tym segmencie coraz częściej się pojawiają (np. Dark Project Nexus Ultra).

Bateria ma pojemność 250 mAh, co jest przeciętnym wynikiem w tej cenie. Większość konkurentów oferuje 300–500 mAh. W praktyce oznacza to kilka dni pracy na 1000 Hz i znacznie mniej przy 8000 Hz – zdecydowanie mogłoby być dużo lepiej.

Kształt i waga

Paro Aurora to mysz wyprofilowana pod prawą dłoń – coś, co w ostatnich latach stało się rzadkością, bo większość producentów woli tworzyć kolejne „klony” G Pro X Superlight. Dla mnie, jako zwolennika ergonomicznych kształtów, to świetna wiadomość.

Konstrukcyjnie Paro Aurora jest odpowiedzią Lamzu na takie modele jak Razer DeathAdder V4 Pro czy Pulsar Xlite V4. To ten sam typ myszy – smukła, z agresywniejszym wycięciem i bardzo wygodnym profilem. Różnica jest jednak w rozmiarze, bo Paro Aurora jest zauważalnie mniejsza od swoich rywali.

W praktyce oznacza to, że:

• dla fingertipu rozmiar nie ma większego znaczenia i mysz sprawdzi się niezależnie od dłoni,
• dla claw gripa i palm gripa będzie wygodna głównie dla małych i średnich dłoni, natomiast przy większych rękach może być problem.

Ja testowałem ją na średniej dłoni i palm gripie – korzystało mi się całkiem przyjemnie, ale na dłuższą metę prawdopodobnie wybrałbym coś większego.

Z drugiej strony, ta kompaktowość przekłada się na wagę. 48 gramów to absolutnie topowy wynik w świecie ergonomicznych myszek. Sam nie jestem wielkim „wyznawcą” ultralekkości, ale wiem, że dla wielu osób to kluczowy parametr – i pod tym względem Paro Aurora naprawdę błyszczy.

Przełączniki główne, boczne i scroll

Na głównych przyciskach znajdziemy optyczne Omrony – i to bardzo dobra wiadomość. Klik jest przyjemny, sprężysty, idealnie wyważony i jednocześnie cichy. Do tego przełączniki optyczne mają dłuższą żywotność niż mechaniczne, a tutaj dodatkowo nie zauważyłem praktycznie żadnego pre- ani post-travelu.

Przyciski boczne wypadają niestety gorzej. Są zauważalnie głośniejsze, a ich dźwięk jest pusty i nieco „plastikowy”. Da się do tego przyzwyczaić, ale w sprzęcie tej klasy oczekiwałbym czegoś lepszego.

Scroll działa poprawnie – ma lekki, wyczuwalny opór, nie spotkałem się z problemem ghost-scrollingu. Nie jest to jednak scroll, który by zachwycał – raczej solidny standard, bez fajerwerków.

Oprogramowanie

Do dyspozycji mamy dwie wersje softu – webową i klasyczną instalowaną. Osobiście preferuję webową – jest szybsza i nie zajmuje miejsca na dysku.

Interfejs nieco odbiega od minimalistycznej estetyki Lamzu, ale na szczęście obsługa jest bardzo prosta. Wszystko znajduje się na jednym ekranie:

• zmiana DPI,
• polling rate,
• nagrywanie makr,
• LOD,
• dodatkowe ustawienia.

Podsumowanie LAMZU Paro Aurora

Lamzu na rynku istnieje u nas już od jakiegoś czasu, aczkolwiek dopiero teraz miałem okazję przetestować ich pierwszy produkt. Muszę przyznać, że Paro Aurora zaskoczyła mnie pod wieloma względami.

Mysz wyróżnia się świetną jakością wykonania, znakomitymi ślizgaczami. Jej ogromną zaletą jest niska waga – 48 g, co czyni ją jedną z najlżejszych myszy ergonomicznych na rynku. Optyczne przełączniki Omron zapewniają pewny i przyjemny klik. Nie można też zapomnieć o topowym sensorze.

Największym rozczarowaniem jest bateria – 250 mAh to zdecydowanie za mało jak na mysz w tej cenie. Brak szklanych ślizgaczy w zestawie to kolejny minus, podobnie jak mniejszy rozmiar, który sprawia, że Paro Aurora będzie wygodna głównie dla osób z małymi lub średnimi dłońmi, a większych wersji niestety nie ma. Do tego boczne przyciski są głośne i brzmią pusto. W dodatku, w następnych edycjach chętnie zobaczyłbym schowek na odbiornik.

Lamzu Paro Aurora to jedna z najciekawszych propozycji w segmencie ultralekkich myszy ergonomicznych. Jest realną konkurencją dla Razera DeathAddera V4 Pro i Pulsara Xlite V4 – przy niższej cenie oferuje świetny kształt, niską wagę i doskonałe wykonanie. Nie jest pozbawiona wad, ale jeśli szukasz lekkiej, profilowanej myszy i jesteś gotów na kompromisy, Paro Aurora to sprzęt, który zdecydowanie warto rozważyć.

Dziękuję serdecznie firmie Lamzu, która dostarczyła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 60%
⦁ Łączność: przewodowa
⦁ Przełączniki: TTC Uranus SE
⦁ Typ przełączników: magnetyczny, liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 290 x 100 x 28 [mm]
⦁ Waga: 660 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 339 zł

Opakowanie i zawartość

Mchose ACE 60 dociera w niewielkim, czarnym pudełku. Na froncie znajdziemy zdjęcie klawiatury… które nie odpowiada modelowi w środku. W moim przypadku grafika przedstawiała wersję z keycapami side-print, podczas gdy w środku znalazł się wariant z klasycznymi nadrukami na górnej powierzchni. To drobiazg, ale przy stażu i skali marki takie błędy nie powinny się zdarzać – mogą wprowadzać klienta w błąd.

W zestawie znajdziemy:

• klawiaturę Mchose ACE 60,
• przewód USB-A na USB-C,
• keycap & switch puller,
• dwa dodatkowe przełączniki,
• instrukcję.

Całość zabezpieczono w standardowy sposób – klawiaturę chronią pianki, a akcesoria spakowano w osobne pudełko. Miłym dodatkiem jest plastikowa nakładka przeciwkurzowa. Czy ktoś faktycznie będzie z niej korzystał? Trudno powiedzieć, ale lepiej, że jest, niż miałoby jej zabraknąć.

Wykonanie i wygląd

ACE 60 przypomina konstrukcyjnie modele pokroju KRUX Neo Pro czy Genesis Thor 660. Obudowę wykonano z czarnego, matowego plastiku dobrej jakości. Na szczęście nie mamy tu konstrukcji typu float-key – zabudowana forma wygląda lepiej i korzystniej wpływa na akustykę.

Brakuje nóżek do regulacji kąta nachylenia, co w tym formacie zdarza się nagminnie. Szkoda, bo nawet prosta regulacja poprawiłaby ergonomię.

Sam rozmiar to klasyczne 60%. Zyskujemy sporo miejsca na biurku, a klawiaturę można łatwo zmieścić w plecaku. Problem pojawia się jednak, gdy potrzebujecie strzałek, albo rzędu klawiszy funkcyjnych, bo wtedy będziecie musieli zajrzeć do instrukcji i poszukać odpowiedniego skrótu klawiszowego. W niektórych klawiaturach 60% znajdują się nadruki na keycapach ułatwiające znalezienie odpowiedniego skrótu, jednak w Mchose niestety ich nie znajdziecie…

Klawiatura wspiera hot-swap, ale tylko dla przełączników magnetycznych. Na rynku znajdziemy już rozwiązania obsługujące zarówno switche magnetyczne, jak i mechaniczne, jednak tutaj postawiono na prostszy wariant – zapewne z myślą o cenie.

Podświetlenie

Do dyspozycji mamy pełne RGB. Podświetlenie jest dość jasne i w większości kolorów wygląda dobrze. Najgorzej wypadają pomarańcz i żółty, natomiast biel – zwykle najtrudniejsza do uzyskania – prezentuje się zaskakująco dobrze.

Keycapy

Nakładki wykonano z PBT metodą double-shot, co oznacza wysoką trwałość i odporność na ścieranie. Dużym zaskoczeniem okazał się profil Cherry – niezwykle popularny w świecie customów, ale rzadko spotykany w „gotowcach”. Cherry jest niższy od OEM, a jego powierzchnia górna jest większa, co poprawia komfort pisania.

Czcionka znajduje się w lewym górnym rogu nakładki, jest prosta i bardzo czytelna. Wszystkie „brzuszki” są domknięte. Szkoda, że Mchose nie naniósł żadnych znaków, które ułatwiłyby odnalezienie skrótów klawiszowych, bo w tym rozmiarze, jest ich całe mnóstwo…

Przełączniki i stabilizatory

ACE 60 możemy zakupić w kilku różnych wersjach przełączników. Do mnie trafiła sztuka z TTC Uranus SE, czyli magnetyczne, przełączniki z liniową charakterystyką, czyli pozbawione BUMPa informującego nas o aktywacji.

Przełączniki magnetyczne mają dwie główne zalety. Pierwszą z nich jest żywotność, ponieważ wytrzymałość takich switchy jest dużo większa niż mechanicznych. Kolejnym plusem jest możliwość ustawienia dowolnego punktu aktywacji. Przełączniki magnetyczne zazwyczaj mają ustawioną aktywację w połowie, czyli po przejściu 2 mm. W przypadku TTC Uranus SE, aktywacja może odbyć się między 0.1 mm, a 3.4 mm. Sprawia to, że realnie jesteśmy szybsi, czy spowoduje jednak to, że nagle wejdziemy na zupełnie inny level w grach? Raczej nie, a przynajmniej nie, lecz na pewno zauważymy różnicę.

Same switche są bardzo lekkie – wymagają zaledwie 32 gF do dociśnięcia do spodu. Osobiście preferuję cięższe, ale po krótkim przyzwyczajeniu korzystało mi się z nich wygodnie. Są fabrycznie nasmarowane – może niezbyt obficie, ale wystarczająco, by nie odczuwać szorstkości.

Stabilizatory to plate-mounty, solidnie osadzone i dobrze przesmarowane. Nie klekoczą, nie szeleszczą – działają wzorowo.

Tutaj niestety wychodzi największa wada ACE 60. Dźwięk jest metaliczny, zdominowany przez górne tony. Silikon wewnątrz obudowy nieco tłumi efekt, ale całość brzmi przeciętnie. To problem typowy dla magnetyków, ale tutaj szczególnie odczuwalny.

Oprogramowanie

Software do ACE 60 jest dostępny w formie przeglądarkowej pod adresem www.mchose.com.cn. Takie rozwiązanie staje się już obecnie standardem i producenci odchodzą od programów. Moim zdaniem to bardzo dobra decyzja, ponieważ dzięki temu nie musimy zgrywać najróżniejszych oprogramowań do każdego sprzętu z osobna.

Panel jest prosty i intuicyjny. Umożliwia m.in.:

• zmiana trybu, koloru, jasności, prędkości podświetlenia,
• zmiana punktu aktywacji,
• włączyć rapid trigger i snap tap,
• zmapować przyciski,
• nagrać makra.

Podsumowanie Mchose ACE 60

ACE 60 było drugą klawiaturą ze stajni chińskiego producenta, jaką udało mi się przetestować. Przedtem słyszałem sporo pozytywnych opinii o marce, szczególnie na temat myszek. Przed otrzymaniem jej do testów nie spodziewałem się rewolucji – i faktycznie jej nie było – sprzęt ma zarówno mocne, jak i słabsze strony.

Jakość wykonania jest dobra, jednak podobnie wykonane klawiatury można znaleźć dużo taniej. Wygłuszenie silikonami przy następnych edycjach zastąpiłbym piankami, które lepiej powinny się sprawdzić i brzmienie będzie przyjemniejsze dla ucha. To właśnie dźwięk jest moim zdaniem największym minusem tego modelu. Zdaję sobie sprawę, że mało który magnetyk satysfakcjonuje w tym aspekcie, jednak ACE 60 wypada wybitnie słabo. Szkoda też, że na keycapach nie znalazły się nadruki z oznaczeniami skrótów klawiszowych.

Z zalet, z pewnością trzeba wymienić bardzo dobre stabilizatory, które swoje zadanie spełniają idealnie. Software jest bardzo przejrzysty i intuicyjny. Miło było spotkać się z nakładkami o profilu Cherry, co na rynku jest rzadkością. Fajnie, że mamy tu hot-swap, choć pamiętajcie że może on obsłużyć tylko przełączniki magnetyczne. Największym plusem są natomiast przełączniki magnetyczne, które mają znacznie lepszą żywotność oraz co ważniejsze – pozwalają ustawić dowolny punkt aktywacji, dzięki czemu możemy dopasować je do naszych preferencji i może to realnie wpłynąć na nasze wyniki w grach – pamiętajcie jednak, że sprzęt ten nie uczyni z was nagle zupełnie innego gracza.

Czy polecam tę klawiaturę? To zależy. Nie jest to absolutnie zła klawiatura, jednak jej wybór będzie dobry dla bardzo wąskiego grona klientów. Zatem kto powinien ją rozważyć? Jeśli szukacie jak najmniejszej klawiatury, nie przeszkadza Wam brak strzałek, nie szukacie sprzętu, który będziecie mogli modyfikować i „bawić się” klawiaturowym hobby, a zależy Wam tylko na jak najlepszych wynikach w tabelach i szybkości w grach, jednocześnie przy zachowaniu rozsądnej ceny, wtedy Mchose ACE 60 powinien sprawdzić się idealnie.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Mchose, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: TKL (80%)
⦁ Łączność: przewodowa / bezprzewodowa (2.4 GHz / Bluetooth)
⦁ Przełączniki: HATOR Aurum Switches (autorskie)
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 364 x 144 x 44 [mm]
⦁ Waga: 943 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 399 zł

Opakowanie i zawartość

HATOR przychodzi w jaskrawo żółtym pudełku, którego trudno nie zauważyć. Sam projekt nie przypadł mi do gustu – wygląda jak pójście linią najmniejszego oporu – ale opakowanie to sprawa drugorzędna. Ważniejsze jest to, co w środku, a tutaj jest już bardzo dobrze. W zestawie znajdziemy:

Tutaj jest już znacznie lepiej, ponieważ w środku znajdziemy:

• klawiaturę HATOR Rockfall 3 Wireless,
• przewód USB-A na USB-C,
• odbiornik 2.4 GHz,
• przejściówka,
• druciany keycap & switch puller,
• pianka pod spację,
• zestaw nakładek,
• naklejki,
• instrukcja.

Zestaw jest naprawdę bogaty i dobrze zabezpieczony. Plus za druciany keycap puller – plastikowe potrafią rysować nakładki. Szkoda natomiast, że producent nie dorzuca choć dwóch zapasowych przełączników. Są to autorskie switche, więc jedyna droga do ich zdobycia w razie uszkodzenia to kontakt z producentem, szkoda…

Jakość wykonania i wygląd

Dołączony kabel to bardzo mocny punkt zestawu. Ma standardowe 180 cm, jest w oplocie typu paracord, dzięki czemu jest miękki i świetnie układa się na biurku. Jest to prawdopodobnie ten sam przewód, co producent dołącza do myszek, ponieważ końcówka USB-C jest lekko „uniesiona”, co imituje działanie mouse bungee i ogranicza haczenie się przewodu.

Obudowę wykonano w całości z czarnego, matowego plastiku. W tej cenie nie jest to zaskoczenie (choć konkurenci pokroju Redragona czy Dark Projectu oferują w tej cenie aluminium). Sam plastik jest dobrej jakości. Na plus zabudowana forma bez float-key – grube ścianki wyglądają lepiej i pozytywnie wpływają na brzmienie (o tym trochę później). Krawędzie są przyjemnie zaokrąglone. Na spodzie znajdziemy dwustopniowe nóżki do regulacji kąta oraz – pod jedną z nich – sprytny schowek na odbiornik 2.4 GHz.

Rozebranie klawiatury jest trudne: elementy plastikowe trzymają się bardzo mocno i trzeba użyć sporo siły, by je rozdzielić. W środku czeka „pełen pakiet” wygłuszeń – sporo pianek poprawiających brzmienie – oraz płyta montażowa z plastiku z nacięciami (flex-cutami). Choć częściej spotyka się aluminium, tutaj plastikowa płyta działa na plus: konstrukcja jest przyjemniejsza dźwiękowo i odrobinę bardziej „miękka”. Zastosowano też gasket-mount, więc podczas pisania czuć delikatne ugięcie, co poprawia komfort i odbiór dźwięku.

Klawiatura obsługuje hot-swap dla popularnych przełączników MX-style 3- i 5-pin (np. Gateron, Cherry, Feker), więc wymiana switchy nie wymaga lutowania.

Podświetlenie i bateria

Jak przystało na model „dla graczy”, mamy pełne RGB. Kolory są żywe i dobrze odwzorowane. Minusem jest jednak wygląd iluminacji na czarnych keycapach – światło jest tam wyraźnie słabsze i blade.

Hator zapewnia działanie na baterii do 160 godzin, jednak po moim teście jest to zapewne wynik podany przy wyłączonym podświetleniu. Podczas moich testów z włączonym podświetleniem na 100% klawiatura wytrzymała zaledwie 5 dni bardzo intensywnego użytkowania. Czas dość słaby, szczególnie że większość konkurencyjnych modeli wytrzymuje dwa razy tyle. Klawiaturę udało mi się rozładować dwa razy – za pierwszym razem było wszystko w porządku, aczkolwiek za tym drugim razem, HATOR zaczął się „psuć”. Gdy Rockfall był już na końcówce baterii podświetlenie zaczęło wariować, a sama klawiatura nagle przestała rejestrować niektóre kliknięcia lub robiła to z ogromnym opóźnienie. Po podłączeniu na całe szczęście klawiatura powróciła do normalności.

Producent deklaruje do 160 godzin pracy na baterii, ale to najpewniej wynik z wyłączonym podświetleniem, o czym oczywiście nie jesteśmy poinformowani na stronie. W moich testach, przy RGB ustawionym na 100% i intensywnym użytkowaniu, klawiatura wytrzymała około 5 dni. To wynik przeciętny – sporo konkurentów dowozi dwukrotność tego czasu. Dwa razy udało mi się rozładować akumulator „do zera”: za pierwszym razem obyło się bez atrakcji, za drugim – pod koniec energii podświetlenie zaczęło „wariować”, a klawiatura gubiła lub opóźniała rejestrację klików. Po podłączeniu kabla wszystko wróciło do normy.

Keycapy

Nakładki wykonano z PBT metodą double-shot, więc nie grozi im ścieranie znaków ani szybkie „polerowanie” powierzchni. Profil oznaczono jako OMA – autorskie rozwiązanie. Przypomina mi keycapy Dark Projectu (duża powierzchnia górna), ale z mniej zaoblonymi ściankami, co subiektywnie zwiększa wygodę. Kolorystyka „panda” (czarno-biała) wygląda świeżo i kontrastowo, a prosta czcionka z zaokrąglonymi „brzuszkami” dopełnia estetyki. Zauważyłem jedną niespójność: nadruki na czarnych keycapach są odrobinę cieńsze i mniejsze niż na białych.

Przełączniki i stabilizatory

Rockfall 3 korzysta z autorskich, liniowych przełączników Aurum Orange. Producent, niestety, nie podaje szczegółów specyfikacji (siła aktywacji, pre-travel, bottom-out) – a szkoda, bo to dziś standard. Po około dwóch tygodniach użytkowania mogę stwierdzić, że to lekkie switche: trochę cięższe od klasycznych Redów (Outemu/Cherry/Gateron), ale lżejsze niż Gateron Yellow. Na plus fabryczne smarowanie – ruch jest gładki. Dla części osób mogą być zbyt lekkie, mnie po krótkim przyzwyczajeniu pracowało się na nich bardzo przyjemnie.

Stabilizatory to dobrze znane plate-mounty, fabrycznie nasmarowane i poprawnie osadzone – bez klekotu i szelestów. W tej części trudno się do czegokolwiek przyczepić.

Brzmieniowo HATOR wypada zaskakująco dobrze. Klawiatura jest nieco głośniejsza, ale dźwięk jest głęboki i przyjemny – mówiąc językiem entuzjastów: sporo tu „thocku”. Jest to zdecydowanie jedna z najlepszych propozycji w swojej półce cenowej pod względem dźwięku.

Oprogramowanie

Software, za pomocą którego można obsłużyć klawiaturę to VIA, który możemy otworzyć w przeglądarce, albo zainstalować, choć to jest dość problematyczne, ponieważ program instaluje się w pliku json, którego ja nie mogłem otworzyć na swoim komputerze i żadne aplikacje ze sklepu microsoft nie pomagały. Początkowo, program nie wykrywał mi Rockfalla. Instalacja nowego firmware’u również nic nie zmieniła.

Jeśli natomiast uda Wam się połączyć z oprogramowaniem to macie dostęp do wszystkich podstawowych funkcji, jak; zmapowanie przycisków, nagranie makr, czy zmiana koloru i trybu podświetlenia. Niestety, w softwarze nie znajdziemy informacji o stanie baterii, czy opcji, która umożliwi nam regulację czasu uśpienia. Jeśli jesteście fanami ustawiania sobie customowego podświetlenia, a nie gotowych trybów, to również muszę Was rozczarować, ponieważ VIA nie posiada tej opcji.

Podsumowanie HATOR Rockfall 3 Wireless

Z HATORem, pierwszą styczność miałem podczas IEM EXPO i już wtedy wzbudził bardzo pozytywne odczucia. Widać było, że produkty są przemyślane i dobrze wycenione. Podczas testów Rockfalla 3 znalazłem wiele jego zalet.

Bardzo dobry przewód w oplocie (miękki, „bungee-like”), bogaty zestaw akcesoriów, schludna zabudowana obudowa, hot-swap dla MX-style 3/5-pin, plastikowa płyta z flex cutami i gasket-mount dające przyjemny „feel” i brzmienie, świetne stabilizatory, a największą zaletą moim zdaniem jest tu brzmienie, które zdecydowanie wybija się ponad konkurencję oraz bardzo dobry stosunek ceny do jakości, szczególnie na promocji, ponieważ Rockfalla 3 widziałem ostatnio za 319 złotych.

Sporo plusów prawda? Teraz pora na niestety tą gorszą część, czyli wady. Do nich mogę zaliczyć nierówne podświetlenie (bardzo blade na czarnych keycapach), słaby realny czas pracy na baterii, brak danych technicznych o autorskich switchach, początkowe problemy z VIA, brak informacji o poziomie baterii i regulacji czasu uśpienia w sofcie, drobna niespójność grubości fontu między białymi i czarnymi keycapami. Szkoda również, że dostanie się do wnętrza konstrukcji jest tak ciężkie…

Jak więc widać, HATOR Rockfall 3 ma mnóstwo zalet, jednak nie jest też pozbawiony wad. Mimo tego, klawiatura wywarła na mnie pozytywne wrażenie i może być to świetna alternatywa dla Dark Project Onionite, Bushido czy Delta. Co prawda, uważam że cena katalogowa (399 zł) jest trochę zbyt wysoka, jednak na promocji zdecydowanie rozważyłbym jej zakup!

Zrealizowanie recenzji było możliwe dzięki firmie HATOR, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 75%
⦁ Łączność: przewodowa / bezprzewodowa (bluetooth, 2.4 GHz)
⦁ Przełączniki: Gateron Double-rail Magnetic
⦁ Typ przełączników: magnetyczny, liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 320.5 x 126.7 x 30.1 [mm]
⦁ Waga: 965 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 599 zł

Opakowanie i zawartość

Klawiatura przychodzi w sporym opakowaniu. Po otwarciu od razu czuć, że mamy do czynienia ze sprzętem klasy premium – wszystko jest estetycznie i bezpiecznie ułożone. W środku znajdziemy:

• klawiaturę Keychron K2 HE,
• przewód USB-C na USB-C,
• przejściówkę USB-C na USB-A,
• odbiornik 2.4 GHz,
• druciany keycap & switch puller,
• mały imbus i śrubokręt,
• parę dodatkowych keycapów,
• dokumentacja.

Zestaw jest naprawdę pokaźny. Na plus – dołączone narzędzia, dzięki którym można rozkręcić klawiaturę bez szukania własnych.

Jakość wykonania

Przewód w białym oplocie wygląda dobrze, ale jest dość sztywny i trudno go sensownie ułożyć na biurku. Końcówka z wtykiem zagiętym pod 90° nie każdemu przypadnie do gustu – w razie uszkodzenia znalezienie zamiennika może być kłopotliwe.

Obudowa K2 HE jest w głównie plastikowa, ale boki zdobią aluminiowe i drewniane wstawki. Taki mix materiałów przykuwa wzrok i jednocześnie zachowuje elegancką stylistykę, jednak jeśli moja wersja nie przypada Wam do gustu to możecie zdecydować się na inną.

Keychron występuje w kilku wariantach. Można wybrać wersję z drewnianym akcentem (w mojej opinii „must have” – to znak rozpoznawczy Keychrona) oraz kolorystykę: białą lub czarną. Do mnie trafił wariant biały, ale prywatnie wybrałbym czerń – lepiej komponuje się z drewnem. Brakuje mi natomiast schowka na odbiornik 2.4 GHz. Przy plastikowej obudowie przygotowanie takiej wnęki na spodzie nie powinno stanowić problemu, a tak dongla trzeba przechowywać osobno.

Na lewej bocznej ściance znajdziemy port USB-C i dwa przełączniki: wyboru trybu pracy oraz przełączania macOS/Windows. Samo ich położenie jest w porządku, ale wolałbym port umieszczony centralnie z przodu – wtedy przewody „coil” pasują idealnie. W obecnej formie trzeba szukać kabla z kątową wtyczką albo pogodzić się z mniej estetycznym ułożeniem.

Płyta montażowa (plate) jest aluminiowa – to najczęstszy wybór i daje dużą sztywność. Zastosowano montaż tray-mount (przykręcenie płyty do dolnej części obudowy). Dziś wielu producentów stawia na gasket-mount, który poprawia dźwięk i „sprężystość” pod palcami, ale przy klawiaturze HE taki montaż mógłby minimalnie zwiększyć opóźnienia. Dla przeciętnego użytkownika różnica byłaby nieodczuwalna, ale w pomiarach mogłaby się pojawić. Uwaga praktyczna: plate łatwo się rysuje przy kontakcie z narzędziem do wyjmowania przełączników – podczas wyjmowania switchy jest cały porysowany…

W formacie 75% często spotkamy gałkę głośności (knob). K2 HE jej nie ma – szkoda, bo korzystam z takiego pokrętła bardzo często, podobnie jak wielu potencjalnych konsumentów.

Zgodnie z obecnymi trendami, wewnątrz znalazło się sporo warstw tłumiących: silikon, dwie pianki (pod PCB i między PCB a płytą), gumki pod spacją i w samym keycapie. Dzięki temu klawiatura jest dość cicha. Jeśli jednak zależy Wam na pełniejszym brzmieniu, rozważcie wyjęcie silikonowej wkładki – dźwięk robi się wtedy żywszy.

Podświetlenie

K2 HE oferuje pełne RGB – kolory są żywe i jaskrawe, trudno się do czegokolwiek przyczepić technicznie. Uważam, że w tej konkretnej wersji kolorystycznej (z drewnem) RGB wizualnie „gryzie się” ze stylistyką, więc sam używałem klawiatury z wyłączonym podświetleniem – wtedy wygląda jeszcze lepiej.

Hot-swap? Tak, ale…

Na stronie i opakowaniu znajdziecie informację o hot-swapie, jednak dotyczy on tylko wybranych przełączników magnetycznych. Niestety, o jakichkolwiek przełącznikach mechanicznych możecie zapomnieć. Szkoda – są modele, które pozwalają na hot-swap zarówno magnetyków, jak i mechaników (np. Glorious GMMK 3 HE).

Większość przełączników magnetycznych powinna pasować, ale przed zakupem koniecznie sprawdźcie budowę spodu. Przykładowo, przełączniki DrunkDeer z wystającym elementem z magnesem nie wejdą, za to Gateron Jade Pro pasują idealnie, aczkolwiek nie działają z klawiaturą…

Keycapy

Nakładki są wykonane z PBT w technologii double-shot – i bardzo mi się podobają. Zestaw jest biały z beżowym Enterem i ESC (można je wymienić na białe). Czcionka jest czarna, prosta i elegancka, bez udziwnień. Najbardziej przypadł mi do gustu profil – autorski OSA: wysoki (choć niższy niż ASA) z głębokim wyprofilowaniem górnej powierzchni. To jeden z moich ulubionych profili.

Przełączniki i stabilizatory

Największa zaleta Keychrona K2 HE to przełączniki Gateron Double-Rail Magnetic. Dopisek „HE” w nazwie nie jest przypadkowy – to klawiatura z czujnikami Halla. W porównaniu z mechanikami magnetyki mają znacznie dłuższą żywotność, bardzo niskie opóźnienia i pozwalają regulować punkt aktywacji oraz korzystać z rapid triggera. Są one fabrycznie przesmarowane, co niweluje szorstkość. Zakres siły, potrzebny do aktywacji, to 40-60 gF (w zależności na jakim poziomie go ustawimy), co jest dosyć neutralnym zakresem i powinny one przypasować każdemu, kto lubi przełączniki liniowe, pozbawione bumpa.

W skrócie: mechaniczny switch zwykle ma skok 3,8–4,0 mm i aktywuje się ok. 2,0 mm od góry. W K2 HE punkt aktywacji ustawicie np. na 0,2 mm (błyskawiczna reakcja) albo 3,7 mm (głębszy „klik” pod palcem) – jak Wam wygodniej. Pamiętajcie tylko, że sama klawiatura nie zrobi z nikogo pro gracza; to raczej realne, ale niewielkie usprawnienie – jak przesiadka z 144 Hz na 240 Hz – różnice widać, ale nie jest drastyczna.

Stabilizatory to śrubowane screw-in – rzadziej spotykane, a bardzo solidne. Przykręcane do PCB, z dodatkowymi „osłonami” bocznymi, świetnie stabilizują długie klawisze. Są równo i obficie nasmarowane – działają wzorowo. Dawno nie miałem tak dobrze zestrojonych stabilizatorów „z pudełka”.

Niestety na charakterystyczną budowę przełączników magnetycznych ciężko uzyskać tak fajny dźwięk jak przy typowych mechanikach i zazwyczaj jest ono po prostu przeciętne i akceptowalne. Natomiast w przypadku K2 HE nieco się zaskoczyłem, ponieważ brzmi na prawdę fajnie. Co prawda jest trochę głośniejsza niż testowany konkurent – Dark Project Gamma, jednak nie jest to jednocześnie na tyle głośno, aby miało nas denerwować. Zresztą, oceńcie sami…

Brzmienie magnetyków zwykle bywa poprawne, ale bez „efektu wow”. Tutaj pozytywne zaskoczenie: K2 HE brzmi naprawdę dobrze. Jest trochę głośniejsza niż testowany Dark Project Gamma, ale nie na tyle, by to przeszkadzało w codziennym użyciu.

Oprogramowanie

Klawiaturę możemy obsłużyć za pomocą dedykowanego software’u. Tym razem, nie mamy programu do instalacji, ponieważ wszystko możemy zmienić wchodząc na stronę launcher.keychron.com. Takie rozwiązanie zyskuje na popularności już od wielu miesięcy, co bardzo mnie cieszy. Osobiście, bardzo rzadko korzystam z oprogramowania, a taki program często zaśmieca mi tylko miejsce. Dzięki wersji internetowej nadal mamy zachowaną pełną funkcjonalność, a nie musimy bawić się w niepotrzebne programy, które w dodatku często przynoszą błędy.

W ustawieniach zmienicie m.in.:

• mapowanie przycisków,
• ustawienie punktu aktywacji przełączników i rapid trigger
• nagrać makra,
• zmienić tryb i kolor podświetlenia.

Jest też ciekawostka: dźwięki odtwarzane w słuchawkach przy każdym naciśnięciu (np. maszyna do pisania, tłuczone szkło czy „piszczałka” dla psa). Fanaberia, ale oryginalna .

Podsumowanie Keychron K2 HE

Keychron K2 HE ma całe mnóstwo zalet: bogaty zestaw akcesoriów, dobre wykonanie z ciekawym, ale minimalistycznym designem oraz fajne keycapy. Największym plusem jednak są magnetyczne przełączniki, które pozwolą nam ustawić dowolny punkt aktywacji i wytrzymają wiele lat. Nie mogę również zapomnieć o świetnych stabilizatorach screw-in, które jednymi z najlepszych z jakimi się spotkałem.

Nie wszystko jest jednak takie idealne: sztywny przewód w oplocie z kątową końcówką słabo układa się na biurku, port USB-C na lewym boku nie sprzyja „coilom”, a w obudowie zabrakło schowka na dongiel 2.4 GHz. Aluminiowy plate łatwo rysuje się przy wyjmowaniu switchy i niestety nie zaprojektowano miejsca dla odbiornika. Największy minus to „pół-hot-swap”, który jest kompatybilny tylko z wybranymi przełącznikami magnetycznymi, więc o swobodnej zabawie w klasyczne mechaniki trzeba zapomnieć.

Mimo to, w cenie 500–600 zł Keychron K2 HE to świetny wybór i bardzo mocny konkurent dla Dark Project Gamma. Ostateczny wybór zależy od priorytetów: jeśli stawiacie na przełączniki magnetyczne – K2 HE błyszczy, nawet mimo wskazanych wad. Gamma będzie cichsza, bardziej podatna na modyfikacje, ale też większa, cięższa i przewodowa. Trudno jednoznacznie wskazać „lepszego” – to kwestia Waszych oczekiwań. Natomiast, jeśli myśleliście o zakupie K2 HE, to z pewnością będziecie zadowoleni .

Zrealizowanie recenzji było możliwe dzięki firmie Keychron, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

⦁ Typ: profiowany
⦁ Łączność: 2.4 GHz / USB
⦁ Sensor: RAZER Focus Pro 45K Gen. 2
⦁ Przełączniki główne: Razer Optical Gen-3
⦁ Waga: ok. 56 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: ok. 699zł (Na dzień publikacji)

Opakowanie i zawartość

Jak przystało na RAZER-a, myszka trafia do nas w eleganckim, czarno-zielonym pudełku. Już na opakowaniu znajdziemy sporo kluczowych informacji, co bardzo mi się podoba – niektórzy producenci całkowicie z tego rezygnują.

W środku znajdują się:

• Mysz RAZER DeathAdder V4 PRO,
• przewód USB-A na USB-C,
• odbiornik 2.4 GHz,
• grip-tape’y,
• naklejki,
• papierologię.

Całość zapakowana jest estetycznie i od razu widać, że mamy do czynienia ze sprzętem z najwyższej półki.

Jakość wykonania, wygląd i ślizgacze

Dołączony kabel ma 180 cm długości i został opleciony – jest lekki, giętki i nie przeszkadza w użytkowaniu, nawet jeśli będziemy zmuszeni korzystać z myszy przewodowo. Dołączony nadajnik 2.4 GHz jest w formie półkola. Niestety, jest on za duży, aby zmieścił się w myszce na czas transportu, zatem na czas podróży trzeba znaleźć inne, bezpieczne miejsce.

O wykonaniu powiem krótko – absolutne TOP. Plastik jest wysokiej jakości, choć może się nieco palcować. Obudowa jest w pełni zabudowana, bez żadnych dziur odchudzających wagę, co bardzo mi pasuje. Spasowanie elementów perfekcyjne – zero luzów czy skrzypienia, co bywa problemem w ultralekkich konstrukcjach.

Zmieniła się też powierzchnia. W V3 Pro faktura była chropowata, co średnio mi odpowiadało – słabo „kleiła się” do dłoni. W nowej wersji jest gładka i „lepka”, dzięki czemu chwyt jest pewniejszy. To zdecydowanie dobra zmiana. Jednak nawet jeśli oczekiwalibyście jeszcze lepszej przyczepności to możecie nakleić dołączone grip-tape’y.

DeathAdder V4 dostępny jest w czerni i bieli. Testowałem wersję czarną – wygląda świetnie i nie krzyczy „gamingiem” na każdym kroku. Producent poszedł drogą aktualny trendów i nie znajdziemy w myszce podświetlanych elementów. Może rozczarować część osób, szczególnie fanów Chroma, ale pozwoliło to zmniejszyć wagę i znacząco wydłużyło czas pracy, także moim zdaniem jest to zmiana na plus. Ciekawym detalem jest logo widoczne tylko pod światłem – w biurze nikt nie zwróci na nie uwagi. RAZER od czasu do czasu wydaje też limitowane wersje kolorystyczne, np. we współpracy z pro-graczami, także może i ten model doczeka się ciekawszego designu.

Ślizgacze z czystego PTFE o dużej powierzchni działają świetnie, jednak czy to wystarczy za osiemset złotych? Moim zdaniem nie, ponieważ w zestawie nie dostajemy nawet zapasowej pary. W dodatku, w tej cenie można byłoby się pokusić o szklane ślizgacze, tak jak zrobiło to Dark Project w modelu Nexus Ultra, którego można dostać za prawie dwa razy mniej.

Kształt i waga

Kształt to znak rozpoznawczy DeathAddera. Przez lata był praktycznie niezmienny, aż w V3 RAZER mocno go przeprojektował – i moim zdaniem wyszło to na dobre. V4 PRO zachowuje tę samą formę – jest smuklejszy, bardziej agresywny, niż wersja V2 a przez to lepiej leży w dłoni. Jeśli korzystacie z palm lub claw gripu, macie średnią lub dużą dłoń i lubicie ergonomiczne konstrukcje, ta mysz sprawdzi się perfekcyjnie – zarówno w grach, jak i w pracy. Dla mniejszych dłoni polecam natomiast wersję HyperSpeed.

Waga to 56 g, czyli o 8 g mniej niż poprzednik. Jak na dużą, profilowaną mysz – wynik świetny i konkurencyjny. Zapewne dla wielu z Was jest to bardzo dobra informacja, chociaż ja jestem zwolennikiem nieco cięższych gryzoni. Aktualny trend raczej nie pozwala żadnemu producentowi na stworzenie myszki ważącej powyżej 70 gramów, gdyż taka myszka automatycznie byłaby przez wielu skreślona. Jednak mimo to, dość szybko przyzwyczaiłem się do myszek ultralekkich i niska waga w zupełności mi nie przeszkadza.

Przełączniki główne, boczne i scroll

Za główne przyciski odpowiadają RAZER Optical Switches Gen. 4. To przełączniki optyczne – szybkie, trwałe i nie wystąpi tu problem z double-clickiem. Klik jest przyjemny, chrupki, z wyraźnym bumpem. Minusem jest metaliczny pogłos w PPM. Nie jest to wada krytyczna, ale w sprzęcie za takie pieniądze zwracam uwagę na najdrobniejszy szczegół.

Przyciski boczne są teraz rozdzielone (w poprzedniej wersji były połączone). Nie przeszkadzało mi to wcześniej, ale być może dla osób z większym kciukiem nowy układ jest wygodniejszy. Niestety, RAZER nie informuje, czy zastosował tu przełączniki mechaniczne, czy optyczne, jednak są one równie przyjemne i nie mam do nich żadnych zastrzeżeń.

Scroll w V3 Pro był krytykowany za zbyt mały opór i kiepską trwałość. W V4 zastosowano enkoder optyczny – żywotniejszy i precyzyjniejszy, odporny na typowe problemy mechanicznych enkoderów (jak ghost scrolling). Ma większy opór i wyraźny bump, co mi bardzo odpowiada. Przycisk scrolla pozostał mechaniczny, jednak fajnie, że producent posłuchał się swoich klientów – oby tak dalej!

Sensor, testy i bateria

Sensor to optyczny Focus Pro Gen. 2 to obecnie absolutna czołówka. Pominę przytaczanie tutaj suchych danych producenta, jednak według testów, jakie przeprowadził randomfrankp wychodzi na to, że DeathAdder V4 PRO jest najszybszą myszką gamingową.

Przy 8000 Hz działa błyskawicznie, ale nawet przy 1000 Hz opóźnienie wynosi zaledwie 2,06 ms – różnica praktycznie niewyczuwalna, a bateria wytrzymuje znacznie dłużej. Podczas moich testów nie było ani jittera, ani interpolacji.

Producent deklaruje 150 godzin pracy na jednym ładowaniu przy 1000 Hz i faktycznie ten wynik jest realny. Natomiast przy 8000 Hz wynik drastycznie spada, ponieważ przy korzystaniu 6 – 10 godzin dziennie czas spada do 3–4 dni, co i tak jest dobrym wynikiem.

Oprogramowanie

Software do RAZER Synapse, znany, ale niezbyt lubiany program. Ja nigdy nie miałem raczej większych Do obsługi służy RAZER Synapse – program znany, choć nie wszyscy go lubią. Osobiście większych problemów nie miałem. Menu jest dość rozbudowane, bo Synapse obsługuje całą masę innych urządzeń RAZER-a, ale ustawienia DeathAddera są przejrzyste i intuicyjne.

Możemy tam m.in. przypisać funkcje do przycisków, zmienić DPI i polling rate, skonfigurować LED-y odbiornika, ustawić czas uśpienia i LOD. Dodatkowo dostępne są funkcje jak Dynamic Sensitivity czy rotacja – raczej ciekawostki niż coś potrzebnego.

Szkoda, że RAZER nadal nie oferuje wersji przeglądarkowej – coraz więcej marek to robi, a dla takiego giganta to nie powinien być problem.

Podsumowanie RAZER DeathAdder V4 PRO

DeathAdder V4 PRO to bardzo udana ewolucja kultowego modelu. Producent poprawił kilka istotnych elementów względem poprzednika i w efekcie mamy mysz, która łączy świetne wykonanie, znakomity chwyt i topową specyfikację. Nowa faktura obudowy sprawia, że mysz leży w dłoni pewniej niż kiedykolwiek, a przy tym całość jest smuklejsza i lżejsza – jak na profilowaną konstrukcję, 56 gramów robi naprawdę wrażenie. Ogromnym plusem jest również nowy optyczny enkoder, który rozwiązuje problemy poprzednika i daje wyraźny, satysfakcjonujący opór. Do tego dochodzi jeden z najlepszych obecnie sensorów – Focus Pro Gen. 2 – oraz świetna bateria, która przy niższych częstotliwościach potrafi wytrzymać nawet 150 godzin pracy. Nie można oczywiście zapomnieć o najważniejszym – świetnym kształcie, który ma całą rzeszę fanów.

Nie oznacza to jednak, że DeathAdder V4 PRO jest pozbawiony słabszych stron. Ślizgacze są dobre, ale w tej cenie można by oczekiwać choćby zapasowego kompletu, a najlepiej szklanych odpowiedników. Denerwował mnie też lekko metaliczny pogłos w prawym przycisku, a oprogramowanie Synapse, choć funkcjonalne, nadal nie doczekało się wersji przeglądarkowej. To drobiazgi, które można by zignorować, ale przy sprzęcie kosztującym niemal 800 zł oczekuję dopracowania w każdym, nawet najmniejszym detalu.

Ostatecznie jednak DeathAdder V4 PRO to absolutna czołówka rynku. To mysz, która z pewnością trafi do fanów marki i osób szukających topowej jakości w lekkiej, ergonomicznej konstrukcji. Jednocześnie trudno mi uzasadnić dopłatę ponad 300 zł względem wciąż znakomitego V3 Pro, bo różnice są minimalne i dla większości graczy praktycznie niezauważalne. Jeśli więc nie gracie zawodowo, rozsądniej będzie wybrać starszą wersję lub rozejrzeć się za konkurencją, jak chociażby Lamzu Paro, Pulsar x ZywOo, ewentualnie poczekać na spadek cen do 600 – 650 złotych.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie RAZER, która udostępniła sprzęt do testów.