Opakowanie i zawartość

Comfo Q przychodzą do nas w możliwie prostym zestawie, który pomaga obniżyć ich cenę poniżej 200 zł. Poza słuchawkami i etui ładującym dostajemy jedynie przewód USB-C.

Wykonanie i wygoda

Gdy uwzględnimy cenę Comfo Q, tracimy w zasadzie możliwość krytyki tych słuchawek z perspektywy wykonania. Zarówno etui, jak i słuchawki pokryte są perłowo białym plastikiem, którego minimalna faktura ładnie zakryje małe ryski. Zawias w case-ie jest solidny i nie lata, to samo można powiedzieć o magnesie trzymającym słuchawki w miejscu. Moje jedyne „ale” to brak miejsca, w którym można podważyć wieczko od etui, ponieważ bez niego palec potrafi się ześlizgnąć pozostawiając pokrywkę w zamkniętej pozycji.

Obie słuchawki są w pełni identyczne i nie posiadają na sobie oznaczeń stron. Choć może wydawać się to głupie, to podoba mi się takie rozwiązanie. Dlaczego? Otóż lewa słuchawka to zawsze ta, którą wyciągamy z lewej strony etui ładującego. Nie ważne, które ucho opuściła ta słuchawka przed zamknięciem case-a, po wyciągnięciu kanały ustawią się tak, jak włożone zostały słuchawki.

Pod kątem wygody Comfo Q robią dokładnie to co reklamują. Nie wypadają z uszu i nie powodują dyskomfortu podczas noszenia. Dzięki połączeniu trzymania się w uszach oraz odporności na wodę (IP56), słuchawki dobrze nadają się do wiosennych wyjść na dwór, gdzie nawet brak kaptura nie zaszkodzi Comfo Q. Niestety muszę wspomnieć, że potrafią się przemieszczać po małżowinie, co ważne okaże się w następnej sekcji.

Brzmienie

Jak brzmią Comfo Q? Nie wiem.

Zanim ktoś zacznie podważać moje zdolności jako recenzenta, to pozwolę sobie wytłumaczyć o co mi chodzi. Ze względu na specyficzne ułożenie w małżowinie bardzo łatwo spowodować, żeby oś głośnika nie pokrywała się z osią naszego kanału słuchowego. Gdyby znajdowały się nieco bliżej, to ciężko by było nie wcelować w kanał, ale też nazywałyby się słuchawkami dousznymi typu earbuds, które też mają swoje wady, jednak one leżą bardziej po stronie przylegania.

Z drugiej strony znalezienie się dalej od wejścia do kanału pozwoliłoby wiązce o szerokości 60-70 stopni (choć przy tak małym źródle mówimy raczej o 150-360 stopniach przez znaczącą większość zakresu) na rozproszenie wystarczające na trafienie w kanał jakąś bezpośrednią lub minimalnie pośrednią drogą, ale wtedy byłyby to słuchawki wokółuszne, nauszne lub (odchodząc wystarczająco daleko) głośniki.

Konstrukcja używa w Comfo Q powoduje, że te lekkie przesunięcia na małżowinie, które były wspomniane wcześniej, potrafią zmienić słuchawki ze zbyt jasnych w głośnik z odpiętym tweeter-em, i to taki z crossover-em na 2000 Hz. Ciężko mi tu winić Edifier-a, bo koncept ten jest skazany na porażkę od samego początku, niezależnie co wykombinują inżynierowie odpowiedzialni za akustykę – bez kompensacji mierzącej sygnał chociaż na wejściu kanału, taka pozycja źródła dźwięku jest prawie niemożliwa do wyratowania. Może uda się Wam trafić akurat na złotą pozycję, która da Wam dobry dźwięk, ale ja jestem zmuszony powstrzymać się od konkretów, bo jakikolwiek dokładny opis wprowadzi każdą czytającą osobę w błąd… albo przechylę do tyłu głowę i mnie również wprowadzi.

Aplikacja, sterowanie i bateria

Edifier ConneX oferuje użytkownikowi bardzo duże możliwości dostosowania słuchawek pod nasze potrzeby. Od wyboru co możemy sterować ze słuchawek, przez funkcję czujnika umieszczenia słuchawki w uchu, aż po czułość z jaką rejestrowane są dotknięcia na słuchawkach. Mamy tutaj nawet opcję usuwania wody z portów głośników, a także parametryczne EQ.

Trzeba przyznać, że możliwość wyboru czułości panelu, znajdującego pod logiem Edifier, się jest czymś, co powinno się znaleźć w każdych słuchawkach, których głównym sterowaniem jest dotyk. Choć na początku zdarzyło mi się mieć problem z aktywacją panelu, to po dostosowaniu tego aspektu wewnątrz aplikacji, słuchawki zawsze robią to czego od nich oczekuję pod względem sterowania.

W teście syntetycznym udało mi się osiągnąć ponad 8 godzin odtwarzania muzyki na pojedynczym naładowaniu słuchawek, co pokrywa się deklaracjami producenta i powinno wystarczyć na dzień pracy w biurze, szczególnie jeśli w trakcie przerwy słuchawki umieścimy w etui. Pozwoli to na odzyskanie 2 godzin odsłuchu w 15 minut.

Podsumowanie

Nie widzę sensu zakupu tego typu słuchawek pod kątem bycia faktycznymi słuchawkami, więc jest to raczej produkt stworzony do bardzo wąskiego grona konsumentów. Moim zdaniem, dużo lepszą alternatywą byłyby douszne TWS-y, które Edifier również posiada w swojej ofercie, albo w zasadzie każdy inny typ urządzenia emitującego sygnały akustyczne poza słuchawkami na przewodnictwo kostne. Niezależnie od tego do czego chcemy używać tego typu urządzenia, nie jestem w stanie go zarekomendować. Jak mam się do tego zmusić, to jeśli koniecznie chcecie mieć ten typ słuchawek, to Comfo Q nie odstają znacząco od konkurencji, jednocześnie nie strasząc swoją ceną.

Za udostępnienie sprzętu na recenzję dziękujemy firmie Edifier

Opakowanie i zawartość

Pierwszy punkt oceny i pierwsze cięcia kosztów – zamiast twardego etui, w zastawie poza przewodami USB oraz AUX, dostajemy jedynie woreczek. Jest on wykonany z dwóch warstw grubego materiału i dobrze zabezpieczy Edifier W80 przed zarysowaniami, jednak upadki zostaną już pochłonięte przez konstrukcję słuchawek.

Nie uważam tego za problem z racji na cenę, jednak jest to coś na co należy zwrócić uwagę (moim zdaniem niewielką) przy decydowaniu się pomiędzy starszym bratem, a testowanym dzisiaj modelem.

Wykonanie i wygoda

W tym miejscu recenzji W80 z czystym sumieniem mogę odesłać Was do tekstu opisującego WH950NB. Jedyne różnice to miejsce opisu strony muszli i minimalnie twardsza pianka zarówno na pałąku, jak i wewnątrz nauszników – przy czym ta druga różnica jest na tyle skromna, że może to być wina zużycia mojego egzemplarza 950-tek.

Większość konstrukcji W80 to plastik. Jedyne elementy metalowe to góra pałąka, a także zawiasy mocujące widełki do pałąka. Testowany egzemplarz to sprzęt utrzymany w czarnej kolorystyce, jednak wspomniany metalowy pasek na pałąku cierpi na bardzo łatwe łapanie odcisków palców. Plastik na pałąku i u dołu muszli nie posiada choćby grama faktury, która nadałaby słuchawkom większej odporności na pogorszenie się ich wyglądu podczas ciągłego użytkowania. Szczególnie istotne jest to na muszlach, gdzie użyty plastik wydaje się być stosunkowo miękki. Płaska część muszli pokryta jest fakturą imitującą skórę, która w mojej opinii poprawia wygląd słuchawek.

W kwestii wygody również przeżyć można deja’vu. W80 leżą na głowie lekko, ale nie zsuwają się tylko przy ograniczonej ilości gwałtownych ruchów. Bardzo miękkie gąbki dobrze rozkładają nacisk ze słuchawek i gwarantują przyzwoite przyleganie nawet z okularami, jednak odbija się to stabilności słuchawek na naszej głowie.

Brzmienie

Edifier W80 brzmią. jak klasyczne Edifier-y. Ear gain jest sensownie poprowadzony, jedyne większe wady to podbicie powyżej 6000 Hz, które powoduje zauważalną piskliwość brzmienia oraz przebicie całego zakresu poniżej 300 Hz. To drugie jest problematyczne głównie w 100 Hz, gdzie znaczące podbicie owocuje w natarczywości linii basowej, która skutecznie odtrąca nas na chwilę od reszty muzyki.

Pomijając te drobne odchyły ciężko mi się tu do czegoś konkretniej przyczepić. Oczywiście występują tu klasyczne problemy słuchawek zamkniętych takie jak znaczące odchyły w górze pasma z zależności od pozycji, jednak nie jest to coś co wykracza poza normę w tego typu słuchawek.

Aktywna redukcja szumów

I tutaj W80 są w praktyce kopią WH950NB. ANC jest akceptowalne jak na półkę średnią, a co za tym idzie doskonale wypada na tle konkurencji w okoliach 300 zł. Dobrze wycisza większość pasma, jednak najniższe częstotliwości wycinane są zauważalnie gorzej. Jest to problem przy porównaniu do najlepszych z najlepszych, ale tutaj nie mam na co narzekać.

Bateria oraz aplikacja

W trakcie testów W80 wytrzymały około 45 godzin, co dobrze pokrywa się z deklaracjami producenta, szczególnie biorąc pod uwagę, że cały czas używane były w trybie pełnej redukcji szumu lub trybie redukcji wiatru, który wyłącza mikrofony na zewnątrz muszli.

Jestem fanem aplikacji ConneX, która pozwala na dostosowanie ANC, sterowania przyciskiem oraz equalizację i to nie byle jaką, bo przy użyciu 4 flitrów ze zmiennymi parametrami. Nie jest to dużo funkcji, ale w 100% wystarczy do dostosowania W80 do codziennego użytku.

Podsumowanie Edifier W80

250 zł, hardware który niedawno kosztował 600 zł i lekko zmieniony soft brzmią jak przepis na sukces i ciężko mi się z tym nie zgodzić. Nie są to najlepsze słuchawki na świecie, posiadają wady, ale ciężko jest się do nich przyczepić przy tak niskiej cenie. Jest to kompetentny sprzęt za śmieszne pieniądze. Jeżeli nie macie dużego budżetu na słuchawki, albo chcecie kupić coś tańszego na sytuacje, w których Wasz główne słuchawki byłyby narażone na uszkodzenia, to ciężko mi je odradzić.

Za podesłanie sprzętu na test dziękujemy firmie Edifier

Opakowanie i zawartość

W zestawie z Inzone E9 dostajemy kartę dźwiękową, twarde etui oraz całą kawalkadę gumek i pianek, żeby dopasować słuchawki do naszego ucha. Zestaw te pozwoli na spokojnie używanie słuchawek w większości warunków. Do pełni szczęścia brakuje jedynie przejściówki z małego na dużego jack-a, ale jest to już czepianie się, ponieważ praktycznie nikt jej nie dodaje do dokanałówek.

Wykonanie i wygoda

Słuchawki wykonane są z plastiku, jednak jest to matowy plastik o zauważalnej fakturze, a logo Inzone jest wypukłe, więc szybko nie zejdzie. Przewód jest śliski w dotyku, więc nie łapie się o ubrania i dobrze układa się podczas użytkowania. Jedynym zauważalnym minusem jest złącze MMCX, którym doczepiono przewód do słuchawek, jednak nawet ono osadzone jest głęboko, więc nie martwiłbym się o wyłamanie go podczas użytkowania.

Chylę czoła – Inzone E9 są diabelnie wygodnymi dokanałówkami. Jestem w stanie używać ich bez problemów godzinami. Zarówno mały korpus, jak i sporo rozmiarów gumek do wyboru, powodują, że noszenie tych słuchawek to sama przyjemność. Nie uświadczymy tutaj żadnych wyginających się gumek, czy innych kombinacji, ale nie są one w żadnym wypadku potrzebne.

Muszę przyznać, że nawet moja znajoma, której całe małżowiny się niewiele większe od Truthear Pure, nie miała problemu ze znalezieniem wygodnej kombinacji gumek (najmniejsze) i kąta ułożenia słuchawek, tak aby pasował idealnie do kanału słuchowego. Tu warto zaznaczyć, że Evolve2 Buds od Jabry nie mogą przypisać sobie takiego osiągnięcia.

Brzmienie

Inzone E9 to nie są słuchawki, które wygrywają z Truthear Gate, czy 7Hz Zero:2, o Pure i KE4 nawet nie wspominając. Środek pasma jest tu całkiem podobny do WH-1000XM6 – lekko przyciemny, lekko mulisty bas, ale jest też jedna znacząca różnica, otóż szczyt ear gain znajduje się w 2500 Hz i od razu za nim zaczyna się spadek z centrum w 4000 Hz. Powoduje to, że pasmo jest lekko niewyraźne i traci na uczuciu przestrzeni.

Niestety lekka mulistość dołu nie jest wspierana przez poprowadzenie pasma do 20 Hz, bo spadek zaczyna się już od 100 Hz, więc całość wydaje się tania i zrobiona od niechcenia. To samo można powiedzieć o górze pasma, gdzie powyżej 9 kHz mamy raczej śladowe ilości sygnału, a nie poprawne wyprowadzenie, co dodatkowo pogarsza problem wspomniany przy okazji ear gain-u. Mam świadomość niedoskonałości urządzenia pomiarowego w tych rejonach, jednak problem jest również słyszalny „na uchu”.

Niestety całościowo brzmienie wypada przeciętnie lub nawet słabo. Nie wyobrażam się używania Inzone E9 bez equalizacji, i to parametrycznej.

Podsumowanie – Sony Inzone E9

Jeżeli szukacie kompletnych słuchawek dokanałowych, to szukajcie dalej. Sony Inzone E9 to produkt dobrze wykonany, wygodny, ale brzmiący gorzej od wielu słuchawek w okolicach 100 zł. W cenie 700 zł walczą z Pure, KE4 i Daybreak, które tańczą dookoła Sony w kwestii dźwięku. Jeżeli nie boli Was konieczność użycia equalizacji, to E9 nadadzą się do wielogodzinnych sesji przed komputerem, ale po wyciągnięciu z pudełka, brzmienie nadaje się raczej jako odsłuch awaryjny niż główny sprzęt muzyczny.

Jeżeli spojrzymy na Inzone E9 jako sprzęt do podłączenia stricte pod jeden komputer, to jestem zdecydowanie skory polecić je, ale tylko pod warunkiem zainstalowania oprogramowania do equalizacji parametrycznej, ponieważ equalizer obecny w Inzone Hub nie wystarcza do naprawienia ear gain-u z racji na nieobecność filtra w okolicach 2700-3000 Hz.

Mam nadzieję, że w E9 II Sony wykorzysta wiedzę inżynierów odpowiedzialnych za MH750 i zrobią kompletne słuchawki dokanałowe, a chwilowo pozostają one produktem dla niszowego konsumenta.

Dziękuję za udostępnienie sprzętu firmie Sony

Wykonanie i zestaw w pudełku

Obwódka Topping M62 wykonana jest z anodyzowanego aluminium, podczas gdy zarówno przód, jak i tył pokryte są matowym szkłem. Urządzenie jest całkiem solidne, jednak nie nazwał był go pancernym, z drugiej strony brak wystających gałek znacząco uspokaja mnie pod kątem długowieczności w mobilnych zastosowaniach.

W zestawie z urządzeniem dostajemy twarde etui, dwa bardzo solidne przewody USB (1x C do C oraz 1x A do C), pilot oraz bardzo chiński przewód do lighting, którego nie ma na liście na stronie producenta, więc może być to jedynie element zestawu recenzenckiego. Topping oferuje także zestaw akcesoriów, w którego skład wchodzą silikonowe etui, stojak oraz przewód Jack TRS – XLR.

Co potrafi Topping M62?

Odpowiedź na to pytanie zależy od trybu, w który ustawimy nasz interfejs.

W trybie mobilnym posiadamy dwa pełne wejścia mikrofonowe, które automatycznie wpuszczane są zarówno na lewą, jak i prawą ścieżkę stereo, wejście AUX ze sztywnym podziałem L oraz R bez możliwości odebrania jako „separate mono”, a także Bluetooth, USB OTG, oraz Playback 1/2 (wejście z komputera podłączonego do głównego USB) o tych samych właściwościach, co wejście AUX, tylko że działających w pełni cyfrowo. Wszystkie wejście wysyłane są automatycznie na odsłuch oraz szynę OTG, podczas gdy szyna recording miksuje wszystkie wejścia poza szyną Playback (tak zwana suma minus).

Wejścia IN 1 oraz IN 2 są na sztywno przepuszczane przez efekty, które dowolnie dostosować łącznie z całkowitym pominięciem. Dwa główne inputy posiadają również funkcję ducking-u, który przycisza pozostałe inputy w momencie, w którym poziom naszego głosu przekroczy ustalony przez nas próg.

Tryb mobilny nadaje się dobrze do podłączenia telefonu przez wyjście OTG, zostawiając obsługę miksu komputerowi wpiętemu przez główne USB. Pozwoli on na zrealizowanie dwuosobowego podcastu z efektami puszczanymi przez bluetooth lub prosto z laptopa obsługującego M Control Center.

Tryb Livestream obecny na pokładzie Topping M62 to coś, co w doświadczonych rękach może zrobić bardzo dużo, jednak posiada też parę irytujących ograniczeń.

Zmieniając na ten tryb, przed użytkownikiem staje praktycznie pełny zestaw narzędzi potrzebny do podstawowej realizacji transmisji z małej konferencji (gdzie sumę na salę miksuje już ktoś inny), albo podstawowego stream-u na dwa mikrofony. Mamy szynę efektów, na którą można swobodnie miksować sygnały z dwóch wejść głównych oraz 3 wejść stereo, 5 miksów, które można swobodnie wysyłać na 2 wyjścia fizyczne oraz 4 wyjścia logiczne, a także dostęp do wszystkich cyfrowych wejść dla komputera.

Jeżeli dostajemy gotową sumę stereo, jednak z jakiegoś powodu jej sygnał jest zbyt niski, to możemy użyć dwóch wejść głównych z panoramą ustawioną maksymalnie w lewo i w prawo, co daje nam dostęp do wysokiej jakości analogowego pre-ampa – niestety w tym momencie przechodzimy też do wad tego trybu. Sygnał z IN1 oraz IN2 na szynie FX nie reaguje na panoramę i zawsze wychodzi jednakowo na oba kanały, co uniemożliwia nam korzystanie z kompresora. Jeżeli chcemy skorzystać z kompresji poziomu sygnału stereo, to jesteśmy skazani na wejście AUX, które odbiera nam phantomy (pod potencjalne użycie Di-boxa), equalizację oraz ducking.

Dodanie obsługi panoramy w szynie efektów znacząco poprawiłoby możliwości Topping M62, jednak trzeba też przyznać, że w większości zastosowań konferencyjnych miks i tak jest w mono.

Tryb Pro Audio teoretycznie powinien być oczywistym wyborem dla doświadczonych użytkowników z racji na możliwość dowolnego dobierania linkowania stereo kanałów, zmianę fazy, a także 10-pasmowe EQ wyjścia słuchawkowego, jednak moim zdaniem jest to zbytnio ograniczony tryb, aby stanowił jednoznacznie lepszą opcję od Livestream. M62 w trybie Pro Audio daje nam do dyspozycji dokładnie ten sam zestaw wejść i wyjść, co w trybie livestream, jednak pozwala nam na traktowanie wejść stereo jako dwóch osobnych kanałów, kosztem obecności jedynie 3 miksów.

Sprawne oko pewnie zauważyło też zniknięcie duckingu oraz całej szyny FX, a także pojawienie się przycisku SOLO (obecnego także w trybie Livestream), który nie jest przyciskiem SOLO służącym do sprawdzenia sygnału na słuchawkach, tylko wyciszenia wszystkich pozostałych sygnałów w danym miksie, co jest zrozumiałe ze względu na brak możliwości wyroutowania dedykowanej szyny odsłuchowej (takiej jak np. HP w Soundcraftach, albo PAFL w A&H) przez ograniczoną ilość wyjść, jednak utrudnia korzystanie z tego jak ze standardowego miksera.

Funkcje dodatkowe i efekty

EQ wejść dostępne jest jedynie na IN1 oraz IN2 i składa się z 4 pasmowego EQ parametrycznego.

EQ wyjścia słuchawkowego dostępne jest jedynie w trybie Pro Audio. Posiada ono 10 pasm, z którego w każdym można wybrać pomiędzy różnymi rodzajami filtra. W celu ułatwienia equalizacji umożliwia wgranie pomiaru FR naszych słuchawek, targetu, a nawet gotowych filtrów z autoEQ, jednak muszę przyznać, że eksporty zarówno ze squig link, jak i REW nie działają jak Target, ani Source FR.

Ducking obecny jest w trybach Mobile oraz Livestream i umożliwia przyciszenie inputów dodatkowych bazując na sygnale z IN1 oraz IN2, tak aby muzyka nie zagłuszała rozmowy.

Noise reduction w trybie NC1 opiera się na redukcji poprzez analizę pasma (od biedy można to nazwać AI), NC2 to zwykła bramka szumów. Reverb to pogłos, w którym można ustawić wielkość pomieszczenia (room size – zmienia czas w którym pogłos wraca do nas), długość jego trwania (decay) oraz szerokość (width – to jak bardzo kanał lewy różni się od prawego), a także profil barwowy odbić poprzez wybór studia, koncertu na żywo (który najwyraźniej nie może się dziać ani w hali, ani w studiu) lub hali.

Moim zdaniem najważniejszy element szyny efektów to kompresor obecny na pokładzie M62. Nie jest to byle plug-in, bo pozwala na ustawienie praktycznie wszystkiego, czego można oczekiwać po kompresorze. Nie jest on idealny, ponieważ nie pozwala ustawić czy chcemy, aby ograniczał Peak-i czy RMS, wymuszając na nas to drugie (co jest bardziej praktyczne w przypadku zastosowań z ludzkim głosem).

Ale komu to potrzebne?

Chociaż ciężko mi znaleźć jedno zastosowanie, w którym M62 były bezkonkurencyjny, to widzę wiele, w których byłby dobry.

Odbieranie połączeń telefonicznych (tzw. hybryda). Przy użyciu złącza OTG można prosto wprowadzić sygnał z telefonu na mikser, a także oddać osobny miks dla osoby, z którą jesteśmy połączeni. W obecnych czasach raczej używa się połączeń zdalnych korzystających z internetu, jednak czasami zdarzają się rozmówcy, którzy wolą starsze rozwiązania, a nawet w przypadku WhatsApp-a, Messengera, czy innych usług VoIP interfejs taki ułatwi wymianę sygnałów bez konieczności korzystania z NDI lub łączenia się analogowo przez osobny interfejs z drugim komputerem.

Wymiana sygnałów przy użyciu Dante VIA. Korzystając z tego, że Dante VIA jest możliwy do przełożenia na inny komputer oraz pozwala na nadanie zegara sieci, w przeciwieństwie do DVS, możemy odebrać sygnał po Dante na wejścia Playback, a także wysłać sygnał przy użyciu 4 Loopback-ów stereo z dowolnym miksem lub nawet dowolnym z fizycznych wejść (IN1, IN2, Aux, BT, OTG). Pozwala to też na awaryjne rozszerzenie ilości dostępnych wyjść i wejść przy użyciu np. ESI planet 22c pozwalając na zdalną wymianę sygnałów z inną sceną wydarzenia pokroju większej konferencji.

Troubleshoothing sygnału przy użyciu M62, nie jest tak bezproblemowy, jak w przypadku SoundBullet od Sonnect, ale dalej jest możliwy. Wybudowana bateria pozwala na podejście do testowanego urządzenia, fizyczny input (zbalansowany lub aux) pozwoli posłuchać na słuchawkach oraz zobaczyć poziom sygnału, który jest na wyjściu z np. stagebox-a lub bodypacka, a połączenie BT pozwoli wypuścić generator sygnału z telefonu na wejście miksera, żeby ustalić czy wina jest po stronie mikrofonu, wejścia, czy interfejsu białkowego (użytkownika).

Poprawienie wyjścia słuchawkowego w mikserze audio jest możliwe dzięki odebraniu sygnału na wejście AUX w M62 oraz wypuszczenie go prosto na wyjście słuchawkowe urządzenia. Dzięki temu zyskujemy nie tylko poniżej 1 Ohm na wyjściu słuchawkowym (zmierzyłem 0,9 Ohm), a także i 10-pasmowy PEQ w torze sygnałowym, co pozwoli na zakup słuchawek ze słabym brzmieniem, ale doskonałą wygodą i wygłuszeniem, wiedząc, że niezależnie do czego się wepniemy, uzyskamy zadowalający nas poziom odsłuchu.

Nawet jeżeli zadowala nas brzmienie, wygoda oraz wygłuszenie naszych słuchawek, to jeśli są one dokanałówkami z więcej niż jednym przetwornikiem, to prawie na pewno nie posiadają liniowej krzywej impedancji, a co za tym idzie 50 Ohm na wyjściu mikserów Behringera lub nie wiadomo ile Ohm , tak jak, w przypadku konsol A&H już czeka, żeby zaburzyć nam odsłuch, więc taki zewnętrzny mikser w roli wzmacniacza słuchawkowego się tu przyda.

Stabilność i wygoda pracy

Muszę przyznać, że cudowałem jak mogłem, żeby zmusić M62 do klęknięcia. Od wielogodzinnej konferencji, po zabawy z Dante Via – nie zdarzyło się, aby software lub hardware powodowały problemy. Jedyny minus ze strony softu, to automatyczne zaczytywanie ustawień z komputera po włączeniu aplikacji M Control Center. Moim zdaniem M62 powinno traktować aplikację, tak jak miksery audio traktują swoje aplikacje sterujące – powinna ona zaczytywać dane z urządzenia przy każdym połączeniu, zamiast na odwrót z możliwością włączenia sceny zapisanej na komputerze, jeśli powstałaby taka potrzeba.

Największym minusem M62 jest brak dedykowanego wyjścia analogowego. Oczywiście da się użyć wyjścia słuchawkowego z przejściówkami, ale nie jest to optymalne rozwiązanie ponieważ zabiera nam możliwość odsłuchu.

Podsumowanie Topping M62

Jestem wielkim fanem M62 jako urządzenia, które pozwala na dużo więcej niż przeciętny interfejs audio, ale tylko pod warunkiem, że nie potrzebuje się oddać sygnału „na zewnątrz”. Osobiście używam go jako urządzenia, które jeździ ze mną w plecaku i jest pod ręką jak tylko wyjdzie jakaś nieplanowana sytuacja na evencie, którą M62 jest w stanie rozwiązać (w zasadzie cokolwiek wymienionego już w tym artykule).

Jednak, przy tym całym etuzjazmie, jestem zmuszony odradzić Wam zakupu Topping’a M62. Jeżeli jedyne co potrzebujecie, to interfejs z wejściem mikrofonowym oraz wyjściem słuchawkowym, to nie muszę skierować Wasz wzrok na np. Topping E2x2 lub Focusrite Scarlett Solo – w przypadku tego drugiego raczej odradzałbym podpinanie dokanałówek z racji na wysoką impedancję na wyjściu wzmacniacza słuchawkowego, ale dalej jest to bardziej kusząca opcja niż mikro-mikser za 1000 zł.

Jakbym miał krótko podsumować M62, to powiedziałbym tak: Jesteście świadomi jego ograniczeń i widzicie konkretne zastosowanie dla siebie? Bierzcie go, to kawał solidnego sprzętu. Jesteście konsumentami, którzy szukają prostego interfejsu lub widzicie, że jest to zbyt ograniczone urządzenie na Wasze potrzeby? Trzymajcie się z dala od M62, ale zerkajcie na to co może przynieść seria M.

Dziękuję firmie Topping za udostępnienie sprzętu do recenzji.

Opakowanie i zawartość

W zestawie z Inzone H9 II znajdziemy przewody usb-c, audio, nadajnik na usb-c oraz woreczek na słuchawki. Jest on całkiem sztywny jak na miękki pokrowiec, jednak nie zapewni też takiej ochrony jak twarde etui i będzie wymagał odrobiny uwagi w transporcie na wydarzenie, jeśli będziemy chcieli używać ich w turniejach.

Wykonanie i wygoda

Muszę przyznać, że design pałąka Inzone H9 II jest jednym z lepszych jakie wydziałem. Oczywiście łuk nad głową skutecznie zniechęca do poruszania się w nich po mieście, ale blokowana regulacja i pasek ze znaczącą ilością gąbki dobrze leżą na głowie oraz nie powodują bólu nawet przy dłuższym korzystaniu. W połączeniu z niską wagą, miękkimi gąbkami i lekkim naciskiem na boki głowy słuchawki te oferują dobry komfort na długie godziny. Należy jednak wspomnieć, że dzieje się to kosztem stabilności, która nie wystarcza do mocniejszego zanurzenia się w muzykę metalową.

W kwestii wykonania doświadczyć można dysonansu, ponieważ wspomniany pałąk obity jest w materiale o grubej fakturze, jedna wszystkie plastiki są możliwie cienkie i lekkie, co powoduje uczucie taniości produktu. Nie mam zamiaru mówić, że Inzone H9 II są słabo wykonane, ponieważ byłoby to kłamstwem. Wszystko jest dobrze spasowane i pracuje z odpowiednim oporem, zwyczajnie brakuje im wrażenia trzymania słuchawek z blisko 2000 zł, co lepiej robią o wiele tańsze Arctis Nova 7x.

Brzmienie

Tylko Sony wie co tu się stało. Odchyły są praktycznie wszędzie i nie są one w żaden sposób skoorydynowane ze sobą. Mamy pełen festiwal mulącego przebicia 150 Hz, wytracającego detale głosu spadku w 700 Hz, kolejny dołek w 3000 Hz zmniejszający czytelność pasma i podbicie powyżej 7 kHz, które chyba ma na celu poprawę czystości, ale w zamian kłuje w uszy.

Ciężko jest tutaj znaleźć jakość zaletę, poza śladową widocznością rezonansu HRTF w okolicach 3000 Hz, a i ono jest niewystarczające do jakiegokolwiek wyratowania pasma. Co z tego, że przetworniki są z XM6, jak w bezprzewodowym sprzęcie gra DSP, a nie przetwornik?

Inzone H9 II grają jak tanie gamingowe słuchawki, które daje się kuzynowi, żeby nie narzekał, że musi grać bez słuchawek. Nawet przeciętnie brzmiąca pierwsza generacja wypada tu lepiej, a on XM6 nawet nie wspomnę, bo to jak porównywać Pinto do Escorta RS Cosworth – może ten lepszy nie jest ideałem, ale no c’mon. Tak jak kierowca rajdowy nie zestroi idealnie zawieszenia, tak i profesjonalny gracz nie zestroi poprawnie słuchawek.

ANC

ANC w Inzone h9 II wypada podobnie jak w zwykłych słuchawkach bezprzewodowych w okolicach 500-600 zł. Jest słyszalne, lepiej mieć niż nie mieć, ale jeżeli szukacie słuchawek, które zamkną Was wewnątrz Waszej prywatnej bańki, to myślicie raczej o WH-1000XM6.

Bateria

W testach Izone H9 II z włączonym ANC pozwalały jedynie na około 17 godzin zabawy. Choć wystarczy to bez problemu na dwa lub trzy dni grania, to raczej osoby regularnie korzystające ze słuchawek przy komputerze zmuszone będą do wyprowadzenia dedykowanego kabelka i wyrobienia w sobie odruchu podłączania słuchawek po skończonej sesji. Nie pomaga tutaj brak dedykowanej stacji do ładowania. Niestety zmusza mnie to do odjęcia punktów z komfortu użytkowania.

Aplikacja i sterowanie słuchawkami

Inzone Hub pozwala na dostosowanie prostego EQ, zmianę trybów redukcji hałasu oraz aktywację dźwięku przestrzennego. W lewym górnym rogu zauważyć możemy stan naładowania słuchawek, połączenia BT oraz status wyciszenia mikrofonu.

Mikrofon

Chociaż zakres zbierania mikrofonu Inzone H9 II zaczyna się w okolicach 100 ze znaczącym spadkiem w 200 Hz, to dźwięk który tu uzyskujemy jest czytelny, a charakterystyka kierunkowa mikrofonu pozwala na dobre tłumienie klawiatury oraz myszki.

Podsumowanie – Sony Inzone H9 II

Sony Inzone H9 II to zmarnowany potencjał. Mamy wybitną wygodę, mamy sprawdzony hardware, jest nawet dobrze zbalansowany (czytelność vs przyjemność odbioru) mikrofon. Jednak wyjściowe brzmienie to jakieś nieporozumienie. Gracze profesjonalni może i mają swoje ulubione EQ, ale jestem pewien, że nie rozumieją co stoi za zmianami pasma, a strojenie na „bo tak chyba mi się wydaje, że jest git” to coś co odradza się od pół wieku. Dla osób, które się zastanawiają – tak, brzmienie XM6 (może z usuniętym przebiciem w 200 Hz, ale nie jest to dramatycznie konieczne) w pełni sprawdziłoby się w grach. Ponownie, dla osób z takim pomysłami w głowach – 230 ms opóźnienia mierzone w WH-1000XM6 to zbyt dużo na gry.

Oby Fanatic nie dotykał WF-1000XM6.

Za udostępnienie sprzętu na testy dziękuję firmie Sony

Opakowanie i zawartość

Nowe Baseusy przychodzą do nas w zestawie, który praktycznie w pełni zaskopaja nasze potrzeby. Znajdziemy to przewód usb-c, jack oraz twarde etui. Jedyne braki to rozmiar etui, które wymaga złożenia prowadnic w celu schowania słuchawek, oraz brak przejściówki na separate mono do samolotów.

Wykonanie i wygoda

Inspire XH1 wykonane są w większości z plastiku, jednak zarówno prowadnice, zawiasy, jak i widelce trzymające muszle są metalowe, więc nie powinny być łatwe w uszkodzeniu. Całość słuchawek, jakością wykonania, przypomina modele od firmy Bose, a z racji na metalowe dodatki, mowa tu raczej o serii Ultra, niż podstawowych QuietComfort.

Od Bose pożyczona została nie tylko jakość wykonania, ale i wygoda. Muszle są głębokie, a na naszej głowie trzymają je miękkie poduszki, które bez problemu otaczają ramki okularów bez powodowania bólu. Jedynym minusem, pod kątem wygody, jest prosta konstrukcja pałąka, która wbija się w czubek naszej głowy po dłuższym czasie noszenia, jeżeli nieoptymalnie ustawimy długość prowadnic. Przy poprawnym ułożeniu ciężko się tu do czegoś przyczepić, niestety poprawne ułożenie nie jest tak proste do uzyskania przy każdym wyciągnięciu z etui, z racji na bezstopniową regulację obecną w Inspire XH1.

Brzmienie

„Sound by Bose” w produktach tej amerykańskiej korporacji niekoniecznie oznacza wybitnego brzmienia, jednak gwarantuje przynajmniej nieofensywne problemy. Niestety w słuchawkach, gdzie są jedynie współtwórcami, zazwyczaj pojawiają się jakieś znaczące problemy. Inspire XH1 nie uciekły od tej klątwy, co widać w sporym podbiciu w okolicach 200 Hz, które znacząco pogarsza przyjemność z odsłuchu muzyki. Powoduje ono, że dół pasma jest mulisty i przykrywa środek pasma, jednocześnie nie dając efektu wzmocnienia uderzenia lini basowej.

Drugą wadą brzmienia Inspire XH1 jest za słabo wyprowadzony ear gain, co powoduje słabą percepcję lokalizacji instrumentów oraz zauważalne przyciemnienie brzmienia, a co za tym idzie gorszą odbieralną czytelność brzmienia, która dodatkowo pogarszana jest przez wspomniane w poprzednim akapicie podbicie w 200 Hz.

całość da się naprawić ustawiając suwaki w EQ w następujący sposób: 200 Hz do samego dołu, a 3000 Hz na około połowę, jednak żadne z predefiniowanych przez producenta ustawień nie naprawia tych wad jednym naciśnięciem.

Aktywna redukcja szumów

Aktywna redukcja szumów na pokładzie Inspire XH1 nie jest czymś, co można nazwać popisem możliwości technologicznych. Tłumienie dołu pasma to raczej kosmetyka, jest ono zauważalne, jednak wypadają nieco gorzej od WH-950NB, które można dorwać w podobnej cenie.

Bateria

W testach z włączonym ANC, Inspire XH1, wytrzymały około 30 godzin zanim poziom naładowania spadł do 50%, co sugeruje że obiecywane przez producenta 65 godzin powinno być osiągalne

Aplikacja

Aplikacja Baseusa działa sprawnie, bezproblemowo łącząc się z Inspire XH1 i płynnie dokonując zmian na słuchawkach. W zakres sterowania z poziomu aplikacji wchodzą: regulacja ANC, przełączanie dźwięku Dolby Atmos, Equalizacja, limiter głośności oraz ustawienia gestów i połączenia słuchawek.

Podsumowanie – Baseus Inspire XH1

Baseus Inspire XH1 nie powtórzyły sukcesu modelu AeQur GH02. Muliste brzmienie połączone z przeciętnym ANC powoduje, że w tych pieniądzach wolałbym kupić wspominany już model Edifier-a. Baseusy są lepiej wykonane, jednak tu kończy się ich przewaga nad konkurencją. Ich brzmienie da się naprawić w equalizacji, jednak po wyciągnięciu z pudełka, dźwięk których się z nich wydobywa, nie spełnia standardów, które pozwoliłyby na zyskanie rekomendacji.

Słuchawki dostarczone na recenzję przez firmę Baseus

Opakowanie i zawartość

Testowany sprzęt przychodzi do nas w zestawie składającym się z przewodu o długości 1.8 metra oraz woreczka na HD550. Kabel z jednej strony kończy jack 2,5 mm z obudową pozwalającą na zablokowanie wtyczki w muszli, a z drugiej znajduje się jack 3,5, na którego można nakręcić dołączony adapter do 6,35 mm.

Wygoda i jakość wykonania

HD550 to klasyczna seria piąta niemieckiego producenta. Motyw przewodni to twarde plastiki, o których wytrzymałość nie ma co się martwić, jednak nie dające wrażenia obcowania z produktem z wyższej półki. Całość złożona jest solidnie i nie skrzypi, więc jakość wykonania oceniam raczej pozytywnie.

W kwestii komfortu HD550, zauważyć można dwie zmiany względem modelu HD560s, niestety tylko jedna z nich jest na plus, a są nią nauszniki wykonane ze znacznie miększej gąbki, która dużo lepiej układa się na głowie i sprawniej radzi sobie z ramkami okularów, niż miało to miejsce do tej pory. Zmianą na gorsze jest, moim zdaniem, pałąk zaczerpnięty z tych bardziej „cywilnych” piątek. Na tle odpowiednika z modelu HD560s brakuje tutaj wycięcia po środku, które pozwalało uniknąć, powstającego tutaj, punktu nacisku na szczycie głowy.

Brzmienie

Na wstępie muszę zaznaczyć, że w egzemplarzu testowym zauważyć dało się imbalans między kanałami, który wynosił około 2 dB, z przewagą lewej muszli. Dysproporcja ta nie jest widoczna na pomiarach innych recenzentów, poza GadgetryTech, gdzie wynosi ona około 1 dB, ponownie przesuwając muzykę w lewą stronę. Reszta segmentu o brzmieniu będzie bazowała na odsłuchach z wyrównanymi kanałami oraz analizie uśrednionego pasma przenoszenia HD550, jednak należy mieć z tyłu głowy ten problem.

Sennheiser nie zdecydował się na wymyślanie koła na nowo i postawił na sprawdzoną krzywą bazującą na DF HRTF, która znana jest z wielu innych modeli tego producenta, a także stanowi bardzo dobry punkt startowy przy tuningu nowych słuchawek. W HD550, niemiecki producent, postawił na pochylenie w okolicach -0.5 dB/oct. Powoduje to, że brzmienie tego modelu można raczej zaliczyć do tych jaśniejszych i lżejszych. Nie można jednak powiedzieć, że jest to brzmienie znacząco koloryzowane, ponieważ poza odchyłem na około 1.5 dB w 1200 Hz ciężko tutaj znaleźć coś co nie pokrywa się z ludzkim HRTF.

Wspomniany w poprzednim akapicie odchył powoduje, że zarówno wokal, jak i instrumenty brzmią trochę bardziej sucho niż powinny, co nie pomaga przy ogólnym, stosunkowo małym, pochyleniu pasma. Nie jest to duży problem, jednak powoduje on, że słuchawki te, moim zdaniem, wypadają gorzej od takich PC38x, które pomimo identycznego podbicia, ratują się większym pochyłem pasma, oscylującym w okolicach -0.9 dB/oct.

Chociaż HD550 brzmią bardzo poprawnie, to stosunkowo jasne brzmienie powoduje, że ciężko mi postawić je na szczycie listy słuchawek dostępnych na rynku, szczególnie, że ich cena wynosi obecnie ponad 1000 zł. Nie chcę, żeby zostało to odebrane, jako nazwanie tych słuchawek złymi, bo obok takich nawet nie stały – dalej są to piekielnie dobrze brzmiące nauszniki, które bardzo dobrze reprodukują wysyłany na nie dźwięk i jeśli czytacie tę recenzję po zakupie, to nie powinniście go żałować. Zwyczajnie w tej cenie można kupić Fiio FT-1, Kiwi Ears KE4, Truthear Hexa, Truthear Pure, Epos PC38x, czy nawet Sennheiser HD560s, które grają nieco jaskrawiej, ale kosztują połowę tego co HD550.

Podsumowanie

Sennheiser HD550 to, poza pałąkiem, usprawnione HD560s. Niestety od premiery ich poprzednika minęło już trochę czasu, a co za tym idzie rynek zdążył nadgonić, w wyniku czego ciężko jest mi przełknąć podwyżkę ceny, którą zaproponował Sennheiser. Jeżeli HD550 kiedyś spadną w okolice 600-700 zł, to ciężko będzie ich nie polecać, jednak obecnie swój wzrok skierowałbym na wspomnianą już konkurencję.

Dziękuję firmie Aplauz za udostępnienie sprzętu na testy.

Sony Inzone H9 II – headset z dużym potencjałem i wieloma niepewnościami

Prezentację prasową Sony otworzyło nowym flagowym headset’em – Inzone H9 II. Informacja, która sporo obiecuje, ale niewiele mówi, to obecność przetworników z WH-1000XM6. Tutaj muszę zaznaczyć, że zarówno DSP, jak i komora akustyczna zostały zmienione aby zoptymalizować je pod „Gaming sound”. Ciężko ocenić, czy będzie to zmiana na lepsze czy gorsze – XM6 brzmią na tyle dobrze, że wystarczyłoby zostawić ich tuning i nie byłoby na co narzekać, ale możliwe też, że dopracowali małe wady i postawili na design, który poprawi już i tak doskonałą stabilność brzmienia kosztem izolacji od dźwięków otoczenia. Dużą część muszli zajmuje siatka służąca za wentylację komory akustycznej, bazując na opisie jako „poprawiająca bas” podejrzewam, że jest to raczej tylna komora, więc jest szansa na to, że poszli wspomnianą wcześniej drogą i będzie lepiej niż w modelu cywilnym – przekonamy się we wrześniu.

Z ciekawszych rozwiązań mamy obecność audio przestrzennego opartego o Mesh-To-HRTF, które pozwala na zeskanowanie naszego ucha, a następnie opracowuje symulację wirtualnych źródeł dźwięku na bazie naszego własnego ucha, co teoretycznie może poprawić odbiór takiej symulacji (o ile działa dobrze).

Dodatkowo na pokładzie znajdziemy ANC, łączność 2,4 GHz oraz Bluetooth (z możliwością jednoczesnego odsłuchu dwóch źródeł), odczepiany mikrofon, a także baterię pozwalającą na 30 godzin odsłuchu bez aktywnej redukcji hałasu. Z Inzone H9 II można korzystać podczas ładowania.

Z zewnątrz zauważyć można duży przycisk odpowiedzialny za wyciszenie mikrofonu, obsługę głośności na rolce oraz fakt, że większość obsługi słuchawek znajduje się na lewej muszli, aby nie trzeba było odrywać ręki z myszki. Największą zmianą wizualną jest nowy pałąk, który wygląda całkiem obiecująco pod kątem wygody.

Sony Inzone E9 – zatyczki do uszu z funkcją odtwarzania dźwięku

Inzone E9 to słuchawki dokanałowe, które opisywane są jako w pełni zamknięte. W przeciwieństwie to większości rynku nie posiadają one wentylacji żadnej z komór akustycznych. Z jednej strony oznacza to lepszą izolację, którą chwali się Sony, ale z drugiej powoduje potencjalne ryzyko wystąpienia driver flex-u, czyli uginania się przetwornika podczas umieszczania słuchawek z uchu, co powoduje nieprzyjemne odgłosy i nie jest raczej kojarzone z produktami z wyższej półki, a przy cenie około 600 zł tak właśnie prezentują się E9, które będą musiały konkurować chociażby z o połowę tańszymi Truthear Pure, które do łatwych przeciwników nie należą.

W zaistnieniu Inzone E9 na rynku pomóc ma ergonomiczna budowa, która chowa się w uchu tak, aby mogły zmieścić się pod headsetem organizatora na turnieju oraz specjalny tuning do gier FPS. Podczas gdy pierwsza obietnica wygląda całkiem realnie, kiedy spojrzymy na grafiki dostarczone przez producenta, tak na hasło „tuning pod typ gry” w mojej głowie odpala się alarm, który raczej nie powoduje chęci wyczekiwania na ten produkt. Pozostaje mieć nadzieję, że to jedynie hasło marketingowe, a faktyczne brzmienie zostało zaprojektowane zgodnie z nauką, a nie „widzimisiami” graczy.

Mouse-A oraz KBD-H75

Cechą wspólną obu produktów jest polling rate na poziomie 8 kHz, którym Sony chwali na prawo i lewo w materiałach prasowych. Przydatność takiego poziomu komunikacji peryferii z komputerem jest raczej średnia, ale ładnie wygląda na papierku.

Myszka waży jedynie 48,4 g, posiada optyczne przełączniki oraz sensor PixArt 3950IZ. Wbudowana bateria pozwala na około 90 godzin rozgrywki przy polling rate wynoszącym 1000 Hz.

KBD-75H to klawiatura 75%, której obudowa wykonana jest z aluminium, a konstrukcja oparta jest o gasket mount. Wbudowane magnetyczne przełączniki oferują funkcję rapid trigger.

Opakowanie i zawartość

Tu wypada zaznaczyć, że testowana wersja nie posiada nadajnika Smart TX w zestawie. Co za tym idzie, w zestawie dostajemy słuchawki, etui oraz przewody: usb-c do jack-a oraz usb-c do usb-c. Dużą zaletą dołączonego etui jest możliwość przechowania słuchawek w stanie rozłożonym do około 5-6. stopnia regulacji pałąka.

Wykonanie i wygoda

Ciężko jest tutaj zarzucić coś JBL Tour One M3, ale też nie ma specjalnie co chwalić. Całość słuchawek wykonana jest z matowego plastiku, który dobrze radzi sobie z odciskami, a pałąk i poduszki pokryte są ekoskórą, która niestety potrafi się przykleić do głowy, kiedy zaczynamy się pocić.

Na szczęście, kiedy słuchawki już leżą na naszej głowie, to szybko o tym zapominamy. Głęboka gąbka na pałąku, w połączeniu z głębokimi muszlami, które nie dotykają naszej małżowiny powodują, że noszenie Tour One M3 godzinami nie jest żadnym problemem.

Brzmienie

Ktoś w JBL musi mieć podobne podejście do mnie, bo domyślne brzmienie Tour One M3 z włączonym ANC naprawia wszystko to, z czym miałem problem w poprzednim modelu. Bezproblemowo mogę opisać ich brzmienie jako Diffuse Field z pochyleniem -0.8 dB/oct oraz półką basową w wysokości 5 dB. Ciężko się tutaj przyczepić do czegoś poza lekkim spadkiem w 4 kHz, który minimalnie wpływa na odbieraną przejrzystość brzmienia, szczególnie, że z racji na bardzo dobrze poprowadzoną resztę pasma, nie jest to mocno wyczuwalny problem.

Jedyną większą wadą, która może wpłynąć na nasz odsłuch, to znaczące odchyły w zależności od ułożenia między 1500 a 3000 Hz. Jeżeli przechylimy pałąk do tyłu, to może się pojawić uczucie nosowości brzmienia, jednak łatwo tego uniknąć, ponieważ problem ten nie pojawia się przy zwykłym ułożeniu słuchawek na głowie.

Mam pełną świadomość, że jest to stosunkowo krótki opis brzmienia, jak na moje teksty, jednak nie ma tu specjalnie czego opisywać – one nie grają, tylko oddają to zadanie muzyce.

ANC

Chociaż nie jest to poziom WH-1000XM6, to Tour One M3 wypadają lepiej, niż choćby poprzedni model flagowca Sony. Aktywna redukcja hałasu w nowych JBL-ach prezentuje się godnie, przez większość zakresu wypadając raptem 2-3 dB gorzej od najbliższej konkurencji (QC Ultra), co za tym idzie oferując satysfakcjonujące odcięcie od tła. Należy jednak zaznaczyć, że na tle XM6 wypadają zauważalnie gorzej (6-7 dB).

Bateria

Pod kątem baterii Tour One M3 to klasyczne JBL-e. Testując je przez miesiąc i słuchając po 2-3 godziny dziennie z włączonym ANC, nie udało mi się ich w pełni rozładować, a jedynie zejść w okolice 10 procent, co z zapasem wypełnia obietnice producenta. Oczywiście wypada zaznaczyć, że przez większość czasu trzymałem się poniżej 70 dB w peak-u, co powoduje, że wspomniany wynik jest raczej maksimum osiągalnym przez Tour One M3.

Aplikacja i sterowanie słuchawkami

Aplikacja JBL Headphones pozwala na ustawienie 10-pasmowego equalizer graficznego, podstawowych ustawień ANC oraz dodatków w stylu sterowania słuchawkami, czy generatora szumów.

Obsługa Tour One M3 z poziomu samego sprzętu jest na wysokim poziomie. Zarówno zmiana trybów ANC, jak i głośności odbywa się z poziomu fizycznych przycisków, włączanie słuchawek bazuje na moim ulubionym rozwiązaniu – suwaku, a tylko pauza oraz przewijanie oparte są o panel dotykowy na prawej muszli. Chociaż muszę przyznać, że wolę rozwiązanie obecne w WH-1000XM6, gdzie pauza realizowana jest przez podwójne, zamiast pojedynczego dotknięcia, a przewijanie poprzez przesunięcie palcem zamiast wielokrotnych stuknięć, jak ma to miejsce w Tour One M3.

Podsumowanie – JBL Tour One M3

JBL Tour One M3 są dokładnie tym, czego się spodziewałem. Drobne ulepszenia względem poprzednika są zauważalne, jednak dalej widoczne są też dawne problemy. Nie skreślają one testowanego modelu, ale nie można tych wad pominąć przy porównaniu do takich WH-1000XM6, które znacząco nadgoniły różnice między rywalami. Kiedy M2 prezentowały sobą najwyższą jakość pośród wokółusznych słuchawek z ANC, tak M3 zastały inną sytuację na rynku, a ich pozycja przestała być bezpieczna.

Dalej JBL Tour One M3 są najlepszym wyborem jeśli chodzi dźwięk, jednak nie jest to na tyle duża różnica, aby zignorować konkurencję i jej inne zalety.

Dziękujemy firmie JBL za udostępnienie sprzętu na testy.

Opakowanie i zawartość

Sony WH-1000XM6 przychodzą do nas w prostym zestawie składającym się ze samych słuchawek, przewodu jack-jack, kabelka USB oraz etui, które jest jednym z bardziej przemyślanych etui, z którymi miałem przyjemność obcować. System zamykania na magnesy znacząco upłynnia korzystanie ze słuchawek, które jednak muszą być całkowicie złożone, aby zmieścić się do etui. Użycie tutaj bezstopniowej regulacji pałąka jest – moim zdaniem – błędem, ponieważ chodzi ona zbyt ciężko, aby płynnie nałożyć słuchawki na głowę, ale nie pozwala też na przygotowanie sobie swojej pozycji przed użytkowaniem.

Wykonanie i wygoda

Ogół wykonania Sony WH-1000XM6 jest stosunkowo przyjemny. Wszystko jest dobrze spasowane, a zawiasy wykonane są z metalu. Nie oznacza to jednak, że nie uświadczymy tutaj wad – konkretnie dwóch. Przy używaniu słuchawek w temperaturach oscylujących w okolicach 30 stopni Celsjusza, zaczynają one skrzypieć w okolicach zawiasów. Może to być spowodowane większym rozszerzaniem się metalu względem otaczającego go plastiku. Druga wada, to pokrycie gumowatym plastikiem, który zbiera odciski palców i za parę lat może zacząć ulegać degradacji, co raczej nie jest wskazane.

W kwestii wygody można powiedzieć dwie skrajne rzeczy. Wszystko zależy od tego, czy mówimy o głębokich muszlach, które wypełnione są po brzegi pianką, a o naszą głowę opierają się poduszkami pokrytymi plastikiem, który nie przykleja się do głowy, czy może jednak o pałąku, z którego pianka została zabrana w celu wypełnienia muszli. Powoduje to, że muszle sprawiają wrażenie miękkich poduszek na naszych uszach, podczas gdy pałąk zaczyna powodować dyskomfort po godzinie odsłuchu.

Brzmienie

No to co – na stos? No właśnie nie do końca. Są to zdecydowanie najlepsze wokółuszne Sony, z jakimi miałem przyjemność obcować, a mowa tu nie tylko o innych bezprzewodowych konstrukcjach, ale także o MDR-MV1 oraz MDR-M1 (chociaż tych drugich słuchałem w okularach, a poduszki mają raczej sztywne, więc moja opinia może być zaburzona). Nie chcę też, aby zostało to odebrane jako moje uwielbienie do brzmienia WH-1000XM6, bo nie jest ono pozbawione wad, ale w pełni zrozumiem, że ktoś może czerpać przyjemność z odsłuchu tego modelu, nawet mając porównanie do obiektywnie lepszego sprzętu.

Chociaż znaczącym problemem brzmienia WH-1000XM6 jest raptem pojedyncze odchylenie, to jest to przebicie pomiędzy 50, a 300 Hz, które powoduje, że bas nie jest ładnie oddzielony od reszty pasma, a wokale wydają się lekko niewyraźne. Niestety jest to coś, co powoduje, że nie jestem w stanie polecić tych słuchawek ponad JBL Tour One M3, ale zdecydowanie wolę je od Bose QC Ultra, które na moich poziomach odsłuchu grają samym basem.

Na zdecydowaną pochwałę zasługuje system wbudowanej korekty brzmienia pod ułożenie słuchawek na głowie, dzięki któremu WH-1000XM6 wypadają pod tym kątem bardziej jak przeciętne otwarte słuchawki, niż jakiekolwiek zamknięte.

Pomimo, że daleko mi do wychwalania WH-1000XM6 pod kątem brzmienia na tle konkurencji, to ciężko nie docenić, jak dużym przeskokiem na tle jakości brzmienia, są one na tle swoich poprzedników. Tak, jak poprzednie modele nadawały się raczej jedynie do pokazywania jak nie powinno się stroić słuchawek, tak w XM6 bardzo łatwo zauważyć wpływ zjawiska HRTF w procesie strojenia. Obecność takich zmian u praktycznie największego producenta wokółusznych słuchawek z ANC jest mile widziana i może zwiastować dobre zmiany w branży.

ANC

Muszę przyznać, że Sony dało tu popis swoich możliwości. Nie tylko są to najlepiej tłumiące słuchawki, jakie miałem okazję mierzyć, ale też stosunkowo dobrze radzą sobie nawet po wyłączeniu zewnętrznych mikrofonów, aby w znaczącym stopniu ograniczyć zniekształcenia od wiatru.

Bateria

Chociaż nie udało mi się rozładować WH-1000XM6 przez okres trwania testów, to jestem w stanie potwierdzić obiecywane 30 godzin działania na baterii z włączonym ANC. Z racji na raczej niską głośność odsłuchu udało mi się osiągnąć około 28 godzin przy pozostałych 30 procentach baterii.

Aplikacja i sterowanie słuchawkami

Sound Connect – aplikacja służąca do sterowania WH-1000XM6 – działa bezproblemowo na moim Zenfone 9. Największą nowością tej generacji jest 10-pasmowy equalizer, który pozwala dograć wspomniane wady brzmienia.

Chociaż całe sterowanie słuchawkami, poza włączaniem oraz sterowaniem ANC, zostało tutaj oparte o panel dotykowy, to jest to na tyle dobra implementacja, że nie jest to wada. Regulacja głośności poprzez przesunięcia w pionie, przewijanie realizowane muśnięciami w poziomie oraz zatrzymywanie muzyki uzyskiwane przez podwójne stuknięcie panelu, to rozwiązania, które są wygodne oraz skutecznie zapobiegają przed przypadkową aktywacją, szczególnie, że po zdjęciu z głowy, panel dotykowy wyłącza się.

Podsumowanie – Sony WH1000XM6

WH-1000XM6 to zwiastun dobrych zmian na rynku. Dalej nie są to słuchawki idealne, szczególnie pod kątem brzmienia, jednak na tle poprzedników jest to gigantyczny skok w jakości. Jeżeli posiadacie JBL Tour One M2, Tour One M3 lub Bose QC Ultra, to kupowanie XM6 mija się z celem, ale kiedy w Waszym posiadaniu znajduje się któryś z poprzednich modeli Sony, albo dopiero szukacie swoich pierwszych wokółusznych słuchawek z ANC z wysokiej półki, to XM6 powinny przynajmniej znaleźć się na Waszych listach, razem z wymienionymi wcześniej konkurentami.

Widząc postęp, jaki został dokonany przez Sony, z niecierpliwością czekam na premierę WF-1000XM6 (TWS-ów) i trzymam kciuki, bo w końcu jest czemu kibicować.

Dziękuję firmie Sony za udostępnienie WH-1000XM6 na testy