Opakowanie i zawartość

Comfo Q przychodzą do nas w możliwie prostym zestawie, który pomaga obniżyć ich cenę poniżej 200 zł. Poza słuchawkami i etui ładującym dostajemy jedynie przewód USB-C.

Wykonanie i wygoda

Gdy uwzględnimy cenę Comfo Q, tracimy w zasadzie możliwość krytyki tych słuchawek z perspektywy wykonania. Zarówno etui, jak i słuchawki pokryte są perłowo białym plastikiem, którego minimalna faktura ładnie zakryje małe ryski. Zawias w case-ie jest solidny i nie lata, to samo można powiedzieć o magnesie trzymającym słuchawki w miejscu. Moje jedyne „ale” to brak miejsca, w którym można podważyć wieczko od etui, ponieważ bez niego palec potrafi się ześlizgnąć pozostawiając pokrywkę w zamkniętej pozycji.

Obie słuchawki są w pełni identyczne i nie posiadają na sobie oznaczeń stron. Choć może wydawać się to głupie, to podoba mi się takie rozwiązanie. Dlaczego? Otóż lewa słuchawka to zawsze ta, którą wyciągamy z lewej strony etui ładującego. Nie ważne, które ucho opuściła ta słuchawka przed zamknięciem case-a, po wyciągnięciu kanały ustawią się tak, jak włożone zostały słuchawki.

Pod kątem wygody Comfo Q robią dokładnie to co reklamują. Nie wypadają z uszu i nie powodują dyskomfortu podczas noszenia. Dzięki połączeniu trzymania się w uszach oraz odporności na wodę (IP56), słuchawki dobrze nadają się do wiosennych wyjść na dwór, gdzie nawet brak kaptura nie zaszkodzi Comfo Q. Niestety muszę wspomnieć, że potrafią się przemieszczać po małżowinie, co ważne okaże się w następnej sekcji.

Brzmienie

Jak brzmią Comfo Q? Nie wiem.

Zanim ktoś zacznie podważać moje zdolności jako recenzenta, to pozwolę sobie wytłumaczyć o co mi chodzi. Ze względu na specyficzne ułożenie w małżowinie bardzo łatwo spowodować, żeby oś głośnika nie pokrywała się z osią naszego kanału słuchowego. Gdyby znajdowały się nieco bliżej, to ciężko by było nie wcelować w kanał, ale też nazywałyby się słuchawkami dousznymi typu earbuds, które też mają swoje wady, jednak one leżą bardziej po stronie przylegania.

Z drugiej strony znalezienie się dalej od wejścia do kanału pozwoliłoby wiązce o szerokości 60-70 stopni (choć przy tak małym źródle mówimy raczej o 150-360 stopniach przez znaczącą większość zakresu) na rozproszenie wystarczające na trafienie w kanał jakąś bezpośrednią lub minimalnie pośrednią drogą, ale wtedy byłyby to słuchawki wokółuszne, nauszne lub (odchodząc wystarczająco daleko) głośniki.

Konstrukcja używa w Comfo Q powoduje, że te lekkie przesunięcia na małżowinie, które były wspomniane wcześniej, potrafią zmienić słuchawki ze zbyt jasnych w głośnik z odpiętym tweeter-em, i to taki z crossover-em na 2000 Hz. Ciężko mi tu winić Edifier-a, bo koncept ten jest skazany na porażkę od samego początku, niezależnie co wykombinują inżynierowie odpowiedzialni za akustykę – bez kompensacji mierzącej sygnał chociaż na wejściu kanału, taka pozycja źródła dźwięku jest prawie niemożliwa do wyratowania. Może uda się Wam trafić akurat na złotą pozycję, która da Wam dobry dźwięk, ale ja jestem zmuszony powstrzymać się od konkretów, bo jakikolwiek dokładny opis wprowadzi każdą czytającą osobę w błąd… albo przechylę do tyłu głowę i mnie również wprowadzi.

Aplikacja, sterowanie i bateria

Edifier ConneX oferuje użytkownikowi bardzo duże możliwości dostosowania słuchawek pod nasze potrzeby. Od wyboru co możemy sterować ze słuchawek, przez funkcję czujnika umieszczenia słuchawki w uchu, aż po czułość z jaką rejestrowane są dotknięcia na słuchawkach. Mamy tutaj nawet opcję usuwania wody z portów głośników, a także parametryczne EQ.

Trzeba przyznać, że możliwość wyboru czułości panelu, znajdującego pod logiem Edifier, się jest czymś, co powinno się znaleźć w każdych słuchawkach, których głównym sterowaniem jest dotyk. Choć na początku zdarzyło mi się mieć problem z aktywacją panelu, to po dostosowaniu tego aspektu wewnątrz aplikacji, słuchawki zawsze robią to czego od nich oczekuję pod względem sterowania.

W teście syntetycznym udało mi się osiągnąć ponad 8 godzin odtwarzania muzyki na pojedynczym naładowaniu słuchawek, co pokrywa się deklaracjami producenta i powinno wystarczyć na dzień pracy w biurze, szczególnie jeśli w trakcie przerwy słuchawki umieścimy w etui. Pozwoli to na odzyskanie 2 godzin odsłuchu w 15 minut.

Podsumowanie

Nie widzę sensu zakupu tego typu słuchawek pod kątem bycia faktycznymi słuchawkami, więc jest to raczej produkt stworzony do bardzo wąskiego grona konsumentów. Moim zdaniem, dużo lepszą alternatywą byłyby douszne TWS-y, które Edifier również posiada w swojej ofercie, albo w zasadzie każdy inny typ urządzenia emitującego sygnały akustyczne poza słuchawkami na przewodnictwo kostne. Niezależnie od tego do czego chcemy używać tego typu urządzenia, nie jestem w stanie go zarekomendować. Jak mam się do tego zmusić, to jeśli koniecznie chcecie mieć ten typ słuchawek, to Comfo Q nie odstają znacząco od konkurencji, jednocześnie nie strasząc swoją ceną.

Za udostępnienie sprzętu na recenzję dziękujemy firmie Edifier

Opakowanie i zawartość

Pierwszy punkt oceny i pierwsze cięcia kosztów – zamiast twardego etui, w zastawie poza przewodami USB oraz AUX, dostajemy jedynie woreczek. Jest on wykonany z dwóch warstw grubego materiału i dobrze zabezpieczy Edifier W80 przed zarysowaniami, jednak upadki zostaną już pochłonięte przez konstrukcję słuchawek.

Nie uważam tego za problem z racji na cenę, jednak jest to coś na co należy zwrócić uwagę (moim zdaniem niewielką) przy decydowaniu się pomiędzy starszym bratem, a testowanym dzisiaj modelem.

Wykonanie i wygoda

W tym miejscu recenzji W80 z czystym sumieniem mogę odesłać Was do tekstu opisującego WH950NB. Jedyne różnice to miejsce opisu strony muszli i minimalnie twardsza pianka zarówno na pałąku, jak i wewnątrz nauszników – przy czym ta druga różnica jest na tyle skromna, że może to być wina zużycia mojego egzemplarza 950-tek.

Większość konstrukcji W80 to plastik. Jedyne elementy metalowe to góra pałąka, a także zawiasy mocujące widełki do pałąka. Testowany egzemplarz to sprzęt utrzymany w czarnej kolorystyce, jednak wspomniany metalowy pasek na pałąku cierpi na bardzo łatwe łapanie odcisków palców. Plastik na pałąku i u dołu muszli nie posiada choćby grama faktury, która nadałaby słuchawkom większej odporności na pogorszenie się ich wyglądu podczas ciągłego użytkowania. Szczególnie istotne jest to na muszlach, gdzie użyty plastik wydaje się być stosunkowo miękki. Płaska część muszli pokryta jest fakturą imitującą skórę, która w mojej opinii poprawia wygląd słuchawek.

W kwestii wygody również przeżyć można deja’vu. W80 leżą na głowie lekko, ale nie zsuwają się tylko przy ograniczonej ilości gwałtownych ruchów. Bardzo miękkie gąbki dobrze rozkładają nacisk ze słuchawek i gwarantują przyzwoite przyleganie nawet z okularami, jednak odbija się to stabilności słuchawek na naszej głowie.

Brzmienie

Edifier W80 brzmią. jak klasyczne Edifier-y. Ear gain jest sensownie poprowadzony, jedyne większe wady to podbicie powyżej 6000 Hz, które powoduje zauważalną piskliwość brzmienia oraz przebicie całego zakresu poniżej 300 Hz. To drugie jest problematyczne głównie w 100 Hz, gdzie znaczące podbicie owocuje w natarczywości linii basowej, która skutecznie odtrąca nas na chwilę od reszty muzyki.

Pomijając te drobne odchyły ciężko mi się tu do czegoś konkretniej przyczepić. Oczywiście występują tu klasyczne problemy słuchawek zamkniętych takie jak znaczące odchyły w górze pasma z zależności od pozycji, jednak nie jest to coś co wykracza poza normę w tego typu słuchawek.

Aktywna redukcja szumów

I tutaj W80 są w praktyce kopią WH950NB. ANC jest akceptowalne jak na półkę średnią, a co za tym idzie doskonale wypada na tle konkurencji w okoliach 300 zł. Dobrze wycisza większość pasma, jednak najniższe częstotliwości wycinane są zauważalnie gorzej. Jest to problem przy porównaniu do najlepszych z najlepszych, ale tutaj nie mam na co narzekać.

Bateria oraz aplikacja

W trakcie testów W80 wytrzymały około 45 godzin, co dobrze pokrywa się z deklaracjami producenta, szczególnie biorąc pod uwagę, że cały czas używane były w trybie pełnej redukcji szumu lub trybie redukcji wiatru, który wyłącza mikrofony na zewnątrz muszli.

Jestem fanem aplikacji ConneX, która pozwala na dostosowanie ANC, sterowania przyciskiem oraz equalizację i to nie byle jaką, bo przy użyciu 4 flitrów ze zmiennymi parametrami. Nie jest to dużo funkcji, ale w 100% wystarczy do dostosowania W80 do codziennego użytku.

Podsumowanie Edifier W80

250 zł, hardware który niedawno kosztował 600 zł i lekko zmieniony soft brzmią jak przepis na sukces i ciężko mi się z tym nie zgodzić. Nie są to najlepsze słuchawki na świecie, posiadają wady, ale ciężko jest się do nich przyczepić przy tak niskiej cenie. Jest to kompetentny sprzęt za śmieszne pieniądze. Jeżeli nie macie dużego budżetu na słuchawki, albo chcecie kupić coś tańszego na sytuacje, w których Wasz główne słuchawki byłyby narażone na uszkodzenia, to ciężko mi je odradzić.

Za podesłanie sprzętu na test dziękujemy firmie Edifier

Opakowanie i zawartość

BH1 NC trafiają do użytkownika w biało-żółtym kartonowym pudełku. Na froncie znajduje się render produktu oraz podstawowe informacje, natomiast tył rozwija specyfikację i prezentuje zawartość zestawu oraz dane kontaktowe producenta. Na jednym z boków widnieje informacja o szybkim ładowaniu (10 minut = 10 godzin pracy), a na drugim kod QR do pobrania dedykowanej aplikacji.

W środku znajdziemy słuchawki, krótki przewód do ładowania, instrukcję obsługi, instrukcję bezpieczeństwa oraz zestaw naklejek. Zestaw jest prosty, ale w pełni wystarczający, a naklejki stanowią miły dodatek.

Wykonanie i wygoda

Baseus BH1 NC to słuchawki zamknięte o konstrukcji wokółusznej. Wykonano je głównie z tworzywa sztucznego, choć obecne są również metalowe elementy, np. prowadnice. Waga wynosi zaledwie 238 g, co przekłada się m.in. na bardzo dobry komfort użytkowania.

Siła docisku została dobrze wyważona – słuchawki nie spadają podczas ruchu, a jednocześnie nie powodują dyskomfortu. Pod względem ergonomii model ten wypada bardzo dobrze i stanowi wyraźny krok naprzód względem Baseus Bowie D05, których główną wadą była niewygodna konstrukcja.

Nauszniki BH1 NC wykonano z przyjemnej w dotyku ekoskóry. Są odpowiednio duże i dobrze przylegają do głowy, a ich grubość skutecznie zapobiega kontaktowi uszu z przetwornikami. Pałąk posiada wystarczającą ilość wypełnienia, co pozwala na wielogodzinne użytkowanie bez uczucia dyskomfortu.

Na plus należy zaliczyć także składaną konstrukcję, obracane muszle oraz odpowiednio duży zakres regulacji prowadnic.

Brzmienie

Charakterystyka dźwięku BH1 NC ma wyraźny profil „V” – podbite są w szczególności średni bas oraz wysokie tony.

Największe mankamenty to:

• momentami zbyt wyraźne sybilanty,
• nierówności w najwyższych częstotliwościach,
• lekko wycofana średnica.

Mimo tych niedoskonałości, jak na ultrabudżetowy segment, dźwięk prezentuje solidny poziom i stanowi dobrą bazę do ewentualnej korekcji.

Warto również zaznaczyć, że po wyłączeniu ANC Baseus BH1 NC stają się wyraźnie mniej basowe – momentami wręcz zbyt lekkie w dole pasma, przez co balans tonalny przesuwa się w stronę jasnego brzmienia. Podobna sytuacja występuje przy zmianie ustawień redukcji hałasu, szczególnie w tryb „w pomieszczeniu”.

ANC

ANC w Baseus BH1 NC wypada zaskakująco dobrze jak na swoją półkę cenową. Słuchawki skutecznie odcinają od otoczenia, szczególnie w niższych częstotliwościach.

Wyraźnie słabsze jest tłumienie wyższych dźwięków oraz izolacja pasywna, jednak całościowo system ANC można uznać za naprawdę udany – nawet w porównaniu z droższą nieco konkurencją.

Tryb transparentny, podobnie jak ANC, wypada naprawdę dobrze i pozwala na bezproblemową komunikację oraz wyraźne słyszenie dźwięków otoczenia.

Bateria

Producent deklaruje:

• do 80 godzin pracy bez ANC
• do 55 godzin z włączonym ANC

W praktyce wyniki te są osiągalne przy korzystaniu z kodeka SBC. LDAC skraca czas pracy i nie przynosi korzyści jakościowych.

Na duży plus zasługuje szybkie ładowanie, którego 10 minut wystarcza na około 10 godzin odsłuchu.

Aplikacja i sterowanie

BH1 NC współpracują z aplikacją mobilną Baseus (Android/iOS), która pełni funkcję centrum zarządzania.

Oferuje ona:

• wybór trybów ANC (On/Off/Transparentny),
• regulację siły redukcji szumów, tryb redukcji szumu wiatru,
• aktualizacje oprogramowania,
• dźwięk przestrzenny (BISA),
• prosty korektor graficzny (8-pasmowy),
• możliwość zapisania 3 własnych profili,
• instrukcję obsługi multipoint, tryb niskiej latencji, limiter głośności,
• funkcję „Znajdź słuchawki”.

Korektor jest dość podstawowy, brakuje wersji parametrycznej, co jest dla mnie sporym minusem.

Sterowanie odbywa się za pomocą fizycznych przycisków:

• lewa muszla – zmiana trybów ANC,
• prawa muszla – głośność, play/pause, przewijanie utworów oraz włączanie/wyłączanie słuchawek.

Obsługa jest intuicyjna i wygodna, a słuchawki zapamiętują ustawienia po ponownym uruchomieniu.

Podsumowanie – Baseus Bass BH1 NC

Baseus BH1 NC to bardzo mocna propozycja w ultrabudżetowym segmencie słuchawek z ANC. Oferują fantastyczną ergonomię, długi czas pracy, szybkie ładowanie oraz zaskakująco skuteczną redukcję hałasu. Ich największą wadą jest co najwyżej przeciętne strojenie, nierówne w zakresie wysokich częstotliwości. Mimo to, w swojej cenie są jedną z najbardziej opłacalnych opcji na rynku i nie wymagają dużych udoskonaleń, aby konkurować z droższymi produktami.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Baseus, która egzemplarz Bass BH1 NC udostępniła do testów.

Hator Phoenix 2 Wireless to model, który na papierze prezentuje się wyjątkowo obiecująco. Oferuje łączność 2.4 GHz oraz Bluetooth, system ANC, podświetlenie RGB, aplikację mobilną oraz dość długi czas pracy na baterii. Producent pozycjonuje go jako wszechstronne rozwiązanie – zarówno do grania, jak i codziennego użytkowania multimedialnego.

Czy jednak deklaracje marketingowe przekładają się na rzeczywiste doświadczenie użytkownika?Sprawdźmy.

Opakowanie i jego zawartość

Hator Phoenix 2 otrzymujemy w jaskrawym, żółtym pudełku. Na froncie znajduje się render słuchawek oraz kilka podstawowych informacji o produkcie. Z tyłu natrafimy na dokładną specyfikację modelu oraz wypisaną zawartość opakowania. Widok headsetu z boku umieszczono na ściankach bocznych pudełka. Znajdują się tam również kody QR, które przenoszą na stronę producenta produktu.

Po otwarciu pudełka pierwszą rzeczą, którą widzimy, jest żółta koperta zawierająca instrukcję obsługi oraz naklejki. Obok niej znajdują się przewody: USB-A do USB-C (żeńskiego) oraz USB-C do USB-C. Pierwszy umożliwia wyniesienie nadajnika bliżej headsetu, co poprawia stabilność połączenia, natomiast drugi służy do ładowania słuchawek. Ostatnim elementem zestawu jest twarde etui, w którym znajdziemy:

– słuchawki Hator Phoenix 2 Wireless z fabrycznie zamontowaną zaślepką portu mikrofonowego
– odłączany mikrofon na giętkim ramieniu
– nadajnik USB-C umieszczony w przejściówce na USB-A
– wymienne panele boczne (para bez logo producenta)

Zestaw należy uznać za kompletny. Na szczególne wyróżnienie zasługuje obecność twardego etui, które w tej półce cenowej nie zawsze jest standardem.

Wykonanie i wygoda

Phoenix 2 Wireless to konstrukcja wokółuszna o zamkniętej budowie. Słuchawki wykonano głównie z matowego tworzywa sztucznego, natomiast pałąk jest metalowy. Konstrukcja sprawia wrażenie solidnej i dobrze spasowanej. Przy wyłączonym RGB design jest stonowany i elegancki, co może przypaść do gustu osobom, które nie przepadają za agresywną stylistyką gamingową. Niestety podświetlenie działa w jednym, z góry ustalonym trybie – brak możliwości personalizacji kolorów czy efektów świetlnych jest wyraźnym minusem.

Waga 300 gramów nie jest problemem sama w sobie, jednak ergonomia nie będzie idealna dla każdego użytkownika. Zakres obrotu góry muszli do wewnątrz jest mocno ograniczony, przez co Phoenix 2 Wireless mogą odstawać od głowy nad uszami. Dodatkowo pod pałąkiem zastosowano stosunkowo cienką warstwę wypełnienia, co przy dłuższych sesjach skutkuje punktowym naciskiem na czubek głowy.

Nauszniki wykonano poprawnie – zastosowana ekoskóra jest miękka, a ilość pianki wystarczająca. W praktyce jednak przydałaby się większa głębokość i nieco szerszy otwór wewnętrzny, co poprawiłoby komfort przy większych uszach.

Na uwagę zasługują również wymienne panele boczne, pozwalające subtelnie dopasować wygląd Phoenix 2 Wireless do własnych preferencji. Wystarczy pociągnąć panel za szczelinę u dołu, aby go zdemontować. Szkoda jednak, że producent nie oferuje dodatkowych wariantów kolorystycznych. Takie rozwiązanie zastosowało SteelSeries w modelach z serii Nova (np. Nova 7x).

Brzmienie

To właśnie w tej kategorii Phoenix 2 Wireless wypadają według mnie najgorzej.

Charakterystyka dźwięku wyraźnie zależy od trybu pracy ANC, co już samo w sobie jest problematyczne. Włączenie aktywnej redukcji hałasu znacząco zmienia balans tonalny.

Z włączonym ANC dźwięk jest wyraźnie skoncentrowany na średnicy, szczególnie powyżej 800 Hz. Wokale potrafią brzmieć nosowo, a wyższa średnica bywa agresywna. Jednocześnie występuje zauważalne osłabienie w okolicach 4 kHz, co skutkuje utratą części detali. Brakuje też odpowiedniej ilości wyższego basu i niższej średnicy, przez ich niedomiar uderzenia tracą na mocy, a wokale brzmią cienko, nie mają masy.

Efekt końcowy to brzmienie dość ostre, miejscami szorstkie i niespójne.

Wyłączenie redukcji hałasu w Phoenix 2 Wireless skutkuje zwiększeniem ilości wyższego basu i niższej średnicy. Podbicie wyższej średnicy także nie jest już tak ogromne, aczkolwiek wraz z tym przychodzi przytłumienie górnego pasma, na całej jego przestrzeni o kilka decybeli. Całość staje się więc wręcz przesadnie ocieplona i przyciemniona, otrzymujemy przymulające brzmienie z pukającym basem.

Ostatecznie użytkownik otrzymuje wybór między dwoma skrajnie różnymi strojeniami, a niestety żadne z nich nie jest satysfakcjonujące.

Ze względu na specyfikę strojenia Phoenix 2 Wireless, szczególnie wyraźne różnice między trybem z włączonym i wyłączonym ANC, zdecydowałem się sprawdzić, czy możliwe jest częściowe skorygowanie charakterystyki za pomocą wbudowanego equalizera. Poniżej przedstawiam ustawienia, które w mojej opinii oferują najbardziej zrównoważony i uniwersalny efekt brzmieniowy (wartości dla ANC ON | OFF):

• 31 Hz: +3 dB | +3 dB
• 62 Hz: +0,6 dB | 0 dB
• 125 Hz: -3,4 dB | -8,2 dB
• 250 Hz: -1 dB | -2,4 dB
• 500 Hz: +3 dB | +2 dB
• 1000 Hz: -1,8 dB | 0 dB
• 2000 Hz: +2,2 dB | +2,2 dB
• 4000 Hz: 0 dB | +4 dB
• 8000 Hz: -1 dB | +1 dB
• 16000 Hz: -1 dB | 0 dB

Takie ustawienie pozwala nieco uporządkować dolne pasmo poprzez ograniczenie nadmiaru wyższego basu i jednoczesne wzmocnienie subbasu, a także wygładzić wyższą średnicę, która w domyślnym strojeniu potrafi być zbyt ofensywna. Delikatna korekta w okolicach 2 kHz pomaga odzyskać balans tonalny.

Warto jednak pamiętać, że każdy przeskok suwaka odpowiada zmianie o 0,2 dB, co przy braku widocznej skali wymaga dość precyzyjnego „liczenia kliknięć” podczas regulacji. Mimo to przy odrobinie cierpliwości możliwe jest osiągnięcie zauważalnie lepszego, bardziej spójnego brzmienia względem ustawień fabrycznych Phoenix 2 Wireless.

ANC

Aktywna redukcja szumu w Phoenix 2 Wireless naprawdę skutecznie daje sobie radę z wyciszaniem otoczenia, a szczególnie dźwięków o średniej oraz niskiej częstotliwości. Słychać jednak, że headset gorzej radzi sobie z wyższymi tonami, w których tłumieniu główne skrzypce gra izolacja pasywna. Z powodu brzmienia, headsetu lepiej używało mi się z włączonym ANC w trakcie przeprowadzania testów.

Bateria

Producent zapewnia, że akumulator znajdujący się w Hator Phoenix 2 Wireless wystarczy na 45 godzin ciągłego odtwarzania przy połączeniu 2.4 GHz. Używając headsetu z wyłączonym ANC, wyłączonym RGB oraz na poziomie do kilkunastu procent głośności maksymalnej, bez większych problemów da się osiągnąć zadeklarowany przez producenta, a nawet i wyższy wynik. Z włączonym ANC oraz RGB czas pracy skraca się o kilkanaście godzin, natomiast przy połączeniu poprzez Bluetooth headset wytrzymuje okolice 75 godzin (krócej lub dłużej w zależności od wybranego kodeka).

Według mnie wyniki te nie powalają z nóg, ale pozwalają na korzystanie z headsetu bez zbyt częstej potrzeby jego ładowania.

Mikrofon

Zarówno wbudowany w Phoenix 2 Wireless, jak i dedykowany mikrofon na wysięgniku, są według mnie dość kiepskiej jakości. Jeden, jak i drugi pozwala na bezproblemowe komunikowanie się za ich pośrednictwem, aczkolwiek rejestrowany przez nie dźwięk nie powala swoją jakością użytkownika po drugiej stronie.

Aplikacja i sterowanie słuchawkami

Hator Phoenix 2 Wireless współpracują z aplikacją mobilną Hator SyncHUB, dostępną na urządzenia z systemami Android oraz iOS. Jest to narzędzie pełniące rolę centrum zarządzania headsetem, które – mimo dość prostego interfejsu – oferuje zestaw podstawowych funkcji konfiguracyjnych.

Po sparowaniu słuchawek z aplikacją użytkownik ma wgląd w aktualny poziom naładowania akumulatora, co jest szczególnie przydatne, biorąc pod uwagę brak precyzyjnego wskaźnika procentowego bezpośrednio na obudowie headsetu. Z poziomu aplikacji możemy również wybrać jeden z trzech trybów pracy systemu redukcji hałasu: ANC On, ANC Off oraz tryb transparentny, który pozwala na częściowe przepuszczanie dźwięków otoczenia.

Aplikacja umożliwia także włączanie i wyłączanie podświetlenia RGB oraz mikrofonu, a także zmianę języka komunikatów głosowych – w tym na język polski, co jest miłym dodatkiem i nie zawsze oczywistym standardem w tej półce cenowej. Producent przewidział również możliwość aktualizacji oprogramowania słuchawek, co w teorii daje szansę na poprawę stabilności działania lub wprowadzenie drobnych usprawnień w przyszłości.

W SyncHUB znajdziemy również opcję aktywacji dźwięku przestrzennego (spatial audio) oraz prosty korektor graficzny, pozwalający w pewnym stopniu korygować charakterystykę brzmienia. Niestety zakres ingerencji w dźwięk jest ograniczony, a sam EQ nie jest w stanie w pełni naprawić problemów ze strojeniem, o których wspominałem w sekcji poświęconej brzmieniu. Brakuje także możliwości zapisywania własnych profili dźwiękowych (można ustawić tylko jeden) lub przypisywania ich do konkretnych trybów pracy.

Szkoda, że producent nie zdecydował się na dodanie w korektorze czytelnej skali lub dynamicznie zmieniającej się etykiety wyświetlającej aktualną wartość podbijania/tłumienia przy danej częstotliwości podczas przesuwania suwaka, ponieważ znacząco ułatwiłoby to precyzyjną regulację brzmienia. Bez takiego rozwiązania jedynym sposobem na względnie precyzyjne ustawienie korektora pozostaje ręczne „liczenie” przeskoków suwaka przy jego przesuwaniu, co jest mało intuicyjne i zwyczajnie niewygodne.

Jeśli chodzi o sterowanie fizyczne, Phoenix 2 Wireless obsługiwane są wyłącznie za pomocą przycisków umieszczonych na muszlach. Producent rozlokował je po obu stronach, co teoretycznie powinno poprawiać ergonomię.

Na lewej muszli znajduje się rolka służąca do regulacji głośności headsetu oraz pojedynczy przycisk odpowiedzialny za wyciszanie oraz odciszanie mikrofonu. Każdej zmianie towarzyszy komunikat głosowy, co jest rozwiązaniem czytelnym i intuicyjnym.

Znacznie więcej dzieje się na prawej muszli, gdzie umieszczono trzy przyciski osadzone bardzo blisko siebie, jeden pod drugim. Przy pojedynczym kliknięciu:

• górny przycisk przełącza tryby ANC (aktywny / transparentny),
• środkowy odpowiada za zmianę trybu połączenia między 2.4 GHz a Bluetooth,
• dolny obsługuje funkcję play/pause.

Podwójne kliknięcia pełnią funkcje dodatkowe:

• górny aktywuje dźwięk przestrzenny (wyłącznie w trybie Bluetooth),
• środkowy przełącza preset EQ pomiędzy trybami Music oraz Gaming,
• dolny odpowiada za włączanie i wyłączanie podświetlenia RGB.

Dodatkowo przytrzymanie środkowego przycisku w trybie Bluetooth przez kilka sekund resetuje headset do ustawień fabrycznych, natomiast przytrzymanie dolnego przycisku służy do włączania i wyłączania słuchawek.

W tym miejscu pojawia się kilka istotnych problemów. Po pierwsze, czas potrzebny do włączenia i wyłączenia Phoenix 2 Wireless (odpowiednio około 4 i 6 sekund) jest wyraźnie zbyt długi i w codziennym użytkowaniu potrafi irytować. Po drugie, przyciski nie różnią się fakturą ani kształtem, przez co ich obsługa „na ślepo” potrafi być mało intuicyjna.

Największym minusem całego systemu sterowania jest jednak brak zapamiętywania ustawień. Phoenix 2 Wireless po każdym uruchomieniu startują z wyłączonym ANC oraz w trybie 2.4 GHz, niezależnie od tego, w jakim trybie były używane wcześniej. W praktyce oznacza to konieczność każdorazowego ręcznego przełączania zarówno trybu redukcji hałasu, jak i sposobu połączenia, co w dłuższej perspektywie staje się zwyczajnie uciążliwe.

Podsumowując, aplikacja Hator SyncHUB spełnia swoje podstawowe zadania, ale brakuje jej głębszej funkcjonalności i większej swobody personalizacji. System sterowania fizycznego również pozostawia sporo do życzenia – zarówno pod względem ergonomii, jak i logiki działania. Są to elementy, które zdecydowanie wymagałyby dopracowania, zwłaszcza w kontekście sprzętu aspirującego do miana uniwersalnego headsetu premium.

Podsumowanie – Hator Phoenix 2 Wireless

Podsumowując, Hator Phoenix 2 Wireless to headset, który na papierze oferują naprawdę dużo tzn. ANC, łączność 2.4 GHz i Bluetooth, całkiem długi czas pracy na baterii oraz funkcjonalną aplikację mobilną. W praktyce jednak największym rozczarowaniem okazuje się brzmienie, które jest niespójne i wyraźnie zależne od trybu redukcji hałasu, a także przeciętnej jakości mikrofony. Na plus należy zaliczyć skuteczność ANC, bogaty zestaw akcesoriów oraz solidne wykonanie, choć ergonomia i wyprofilowanie nie sprawdzą się w przypadku każdego użytkownika. Ostatecznie jest to model, który sprawdzi się w codziennym, mniej wymagającym użytkowaniu, ale w swojej półce cenowej musi mierzyć się z konkurencją oferującą lepszą jakość dźwięku.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Hator, która egzemplarz Phoenix 2 Wireless udostępniła do testów.

Opakowanie i zawartość

W zestawie z Inzone E9 dostajemy kartę dźwiękową, twarde etui oraz całą kawalkadę gumek i pianek, żeby dopasować słuchawki do naszego ucha. Zestaw te pozwoli na spokojnie używanie słuchawek w większości warunków. Do pełni szczęścia brakuje jedynie przejściówki z małego na dużego jack-a, ale jest to już czepianie się, ponieważ praktycznie nikt jej nie dodaje do dokanałówek.

Wykonanie i wygoda

Słuchawki wykonane są z plastiku, jednak jest to matowy plastik o zauważalnej fakturze, a logo Inzone jest wypukłe, więc szybko nie zejdzie. Przewód jest śliski w dotyku, więc nie łapie się o ubrania i dobrze układa się podczas użytkowania. Jedynym zauważalnym minusem jest złącze MMCX, którym doczepiono przewód do słuchawek, jednak nawet ono osadzone jest głęboko, więc nie martwiłbym się o wyłamanie go podczas użytkowania.

Chylę czoła – Inzone E9 są diabelnie wygodnymi dokanałówkami. Jestem w stanie używać ich bez problemów godzinami. Zarówno mały korpus, jak i sporo rozmiarów gumek do wyboru, powodują, że noszenie tych słuchawek to sama przyjemność. Nie uświadczymy tutaj żadnych wyginających się gumek, czy innych kombinacji, ale nie są one w żadnym wypadku potrzebne.

Muszę przyznać, że nawet moja znajoma, której całe małżowiny się niewiele większe od Truthear Pure, nie miała problemu ze znalezieniem wygodnej kombinacji gumek (najmniejsze) i kąta ułożenia słuchawek, tak aby pasował idealnie do kanału słuchowego. Tu warto zaznaczyć, że Evolve2 Buds od Jabry nie mogą przypisać sobie takiego osiągnięcia.

Brzmienie

Inzone E9 to nie są słuchawki, które wygrywają z Truthear Gate, czy 7Hz Zero:2, o Pure i KE4 nawet nie wspominając. Środek pasma jest tu całkiem podobny do WH-1000XM6 – lekko przyciemny, lekko mulisty bas, ale jest też jedna znacząca różnica, otóż szczyt ear gain znajduje się w 2500 Hz i od razu za nim zaczyna się spadek z centrum w 4000 Hz. Powoduje to, że pasmo jest lekko niewyraźne i traci na uczuciu przestrzeni.

Niestety lekka mulistość dołu nie jest wspierana przez poprowadzenie pasma do 20 Hz, bo spadek zaczyna się już od 100 Hz, więc całość wydaje się tania i zrobiona od niechcenia. To samo można powiedzieć o górze pasma, gdzie powyżej 9 kHz mamy raczej śladowe ilości sygnału, a nie poprawne wyprowadzenie, co dodatkowo pogarsza problem wspomniany przy okazji ear gain-u. Mam świadomość niedoskonałości urządzenia pomiarowego w tych rejonach, jednak problem jest również słyszalny „na uchu”.

Niestety całościowo brzmienie wypada przeciętnie lub nawet słabo. Nie wyobrażam się używania Inzone E9 bez equalizacji, i to parametrycznej.

Podsumowanie – Sony Inzone E9

Jeżeli szukacie kompletnych słuchawek dokanałowych, to szukajcie dalej. Sony Inzone E9 to produkt dobrze wykonany, wygodny, ale brzmiący gorzej od wielu słuchawek w okolicach 100 zł. W cenie 700 zł walczą z Pure, KE4 i Daybreak, które tańczą dookoła Sony w kwestii dźwięku. Jeżeli nie boli Was konieczność użycia equalizacji, to E9 nadadzą się do wielogodzinnych sesji przed komputerem, ale po wyciągnięciu z pudełka, brzmienie nadaje się raczej jako odsłuch awaryjny niż główny sprzęt muzyczny.

Jeżeli spojrzymy na Inzone E9 jako sprzęt do podłączenia stricte pod jeden komputer, to jestem zdecydowanie skory polecić je, ale tylko pod warunkiem zainstalowania oprogramowania do equalizacji parametrycznej, ponieważ equalizer obecny w Inzone Hub nie wystarcza do naprawienia ear gain-u z racji na nieobecność filtra w okolicach 2700-3000 Hz.

Mam nadzieję, że w E9 II Sony wykorzysta wiedzę inżynierów odpowiedzialnych za MH750 i zrobią kompletne słuchawki dokanałowe, a chwilowo pozostają one produktem dla niszowego konsumenta.

Dziękuję za udostępnienie sprzętu firmie Sony

Wykonanie i zestaw w pudełku

Obwódka Topping M62 wykonana jest z anodyzowanego aluminium, podczas gdy zarówno przód, jak i tył pokryte są matowym szkłem. Urządzenie jest całkiem solidne, jednak nie nazwał był go pancernym, z drugiej strony brak wystających gałek znacząco uspokaja mnie pod kątem długowieczności w mobilnych zastosowaniach.

W zestawie z urządzeniem dostajemy twarde etui, dwa bardzo solidne przewody USB (1x C do C oraz 1x A do C), pilot oraz bardzo chiński przewód do lighting, którego nie ma na liście na stronie producenta, więc może być to jedynie element zestawu recenzenckiego. Topping oferuje także zestaw akcesoriów, w którego skład wchodzą silikonowe etui, stojak oraz przewód Jack TRS – XLR.

Co potrafi Topping M62?

Odpowiedź na to pytanie zależy od trybu, w który ustawimy nasz interfejs.

W trybie mobilnym posiadamy dwa pełne wejścia mikrofonowe, które automatycznie wpuszczane są zarówno na lewą, jak i prawą ścieżkę stereo, wejście AUX ze sztywnym podziałem L oraz R bez możliwości odebrania jako „separate mono”, a także Bluetooth, USB OTG, oraz Playback 1/2 (wejście z komputera podłączonego do głównego USB) o tych samych właściwościach, co wejście AUX, tylko że działających w pełni cyfrowo. Wszystkie wejście wysyłane są automatycznie na odsłuch oraz szynę OTG, podczas gdy szyna recording miksuje wszystkie wejścia poza szyną Playback (tak zwana suma minus).

Wejścia IN 1 oraz IN 2 są na sztywno przepuszczane przez efekty, które dowolnie dostosować łącznie z całkowitym pominięciem. Dwa główne inputy posiadają również funkcję ducking-u, który przycisza pozostałe inputy w momencie, w którym poziom naszego głosu przekroczy ustalony przez nas próg.

Tryb mobilny nadaje się dobrze do podłączenia telefonu przez wyjście OTG, zostawiając obsługę miksu komputerowi wpiętemu przez główne USB. Pozwoli on na zrealizowanie dwuosobowego podcastu z efektami puszczanymi przez bluetooth lub prosto z laptopa obsługującego M Control Center.

Tryb Livestream obecny na pokładzie Topping M62 to coś, co w doświadczonych rękach może zrobić bardzo dużo, jednak posiada też parę irytujących ograniczeń.

Zmieniając na ten tryb, przed użytkownikiem staje praktycznie pełny zestaw narzędzi potrzebny do podstawowej realizacji transmisji z małej konferencji (gdzie sumę na salę miksuje już ktoś inny), albo podstawowego stream-u na dwa mikrofony. Mamy szynę efektów, na którą można swobodnie miksować sygnały z dwóch wejść głównych oraz 3 wejść stereo, 5 miksów, które można swobodnie wysyłać na 2 wyjścia fizyczne oraz 4 wyjścia logiczne, a także dostęp do wszystkich cyfrowych wejść dla komputera.

Jeżeli dostajemy gotową sumę stereo, jednak z jakiegoś powodu jej sygnał jest zbyt niski, to możemy użyć dwóch wejść głównych z panoramą ustawioną maksymalnie w lewo i w prawo, co daje nam dostęp do wysokiej jakości analogowego pre-ampa – niestety w tym momencie przechodzimy też do wad tego trybu. Sygnał z IN1 oraz IN2 na szynie FX nie reaguje na panoramę i zawsze wychodzi jednakowo na oba kanały, co uniemożliwia nam korzystanie z kompresora. Jeżeli chcemy skorzystać z kompresji poziomu sygnału stereo, to jesteśmy skazani na wejście AUX, które odbiera nam phantomy (pod potencjalne użycie Di-boxa), equalizację oraz ducking.

Dodanie obsługi panoramy w szynie efektów znacząco poprawiłoby możliwości Topping M62, jednak trzeba też przyznać, że w większości zastosowań konferencyjnych miks i tak jest w mono.

Tryb Pro Audio teoretycznie powinien być oczywistym wyborem dla doświadczonych użytkowników z racji na możliwość dowolnego dobierania linkowania stereo kanałów, zmianę fazy, a także 10-pasmowe EQ wyjścia słuchawkowego, jednak moim zdaniem jest to zbytnio ograniczony tryb, aby stanowił jednoznacznie lepszą opcję od Livestream. M62 w trybie Pro Audio daje nam do dyspozycji dokładnie ten sam zestaw wejść i wyjść, co w trybie livestream, jednak pozwala nam na traktowanie wejść stereo jako dwóch osobnych kanałów, kosztem obecności jedynie 3 miksów.

Sprawne oko pewnie zauważyło też zniknięcie duckingu oraz całej szyny FX, a także pojawienie się przycisku SOLO (obecnego także w trybie Livestream), który nie jest przyciskiem SOLO służącym do sprawdzenia sygnału na słuchawkach, tylko wyciszenia wszystkich pozostałych sygnałów w danym miksie, co jest zrozumiałe ze względu na brak możliwości wyroutowania dedykowanej szyny odsłuchowej (takiej jak np. HP w Soundcraftach, albo PAFL w A&H) przez ograniczoną ilość wyjść, jednak utrudnia korzystanie z tego jak ze standardowego miksera.

Funkcje dodatkowe i efekty

EQ wejść dostępne jest jedynie na IN1 oraz IN2 i składa się z 4 pasmowego EQ parametrycznego.

EQ wyjścia słuchawkowego dostępne jest jedynie w trybie Pro Audio. Posiada ono 10 pasm, z którego w każdym można wybrać pomiędzy różnymi rodzajami filtra. W celu ułatwienia equalizacji umożliwia wgranie pomiaru FR naszych słuchawek, targetu, a nawet gotowych filtrów z autoEQ, jednak muszę przyznać, że eksporty zarówno ze squig link, jak i REW nie działają jak Target, ani Source FR.

Ducking obecny jest w trybach Mobile oraz Livestream i umożliwia przyciszenie inputów dodatkowych bazując na sygnale z IN1 oraz IN2, tak aby muzyka nie zagłuszała rozmowy.

Noise reduction w trybie NC1 opiera się na redukcji poprzez analizę pasma (od biedy można to nazwać AI), NC2 to zwykła bramka szumów. Reverb to pogłos, w którym można ustawić wielkość pomieszczenia (room size – zmienia czas w którym pogłos wraca do nas), długość jego trwania (decay) oraz szerokość (width – to jak bardzo kanał lewy różni się od prawego), a także profil barwowy odbić poprzez wybór studia, koncertu na żywo (który najwyraźniej nie może się dziać ani w hali, ani w studiu) lub hali.

Moim zdaniem najważniejszy element szyny efektów to kompresor obecny na pokładzie M62. Nie jest to byle plug-in, bo pozwala na ustawienie praktycznie wszystkiego, czego można oczekiwać po kompresorze. Nie jest on idealny, ponieważ nie pozwala ustawić czy chcemy, aby ograniczał Peak-i czy RMS, wymuszając na nas to drugie (co jest bardziej praktyczne w przypadku zastosowań z ludzkim głosem).

Ale komu to potrzebne?

Chociaż ciężko mi znaleźć jedno zastosowanie, w którym M62 były bezkonkurencyjny, to widzę wiele, w których byłby dobry.

Odbieranie połączeń telefonicznych (tzw. hybryda). Przy użyciu złącza OTG można prosto wprowadzić sygnał z telefonu na mikser, a także oddać osobny miks dla osoby, z którą jesteśmy połączeni. W obecnych czasach raczej używa się połączeń zdalnych korzystających z internetu, jednak czasami zdarzają się rozmówcy, którzy wolą starsze rozwiązania, a nawet w przypadku WhatsApp-a, Messengera, czy innych usług VoIP interfejs taki ułatwi wymianę sygnałów bez konieczności korzystania z NDI lub łączenia się analogowo przez osobny interfejs z drugim komputerem.

Wymiana sygnałów przy użyciu Dante VIA. Korzystając z tego, że Dante VIA jest możliwy do przełożenia na inny komputer oraz pozwala na nadanie zegara sieci, w przeciwieństwie do DVS, możemy odebrać sygnał po Dante na wejścia Playback, a także wysłać sygnał przy użyciu 4 Loopback-ów stereo z dowolnym miksem lub nawet dowolnym z fizycznych wejść (IN1, IN2, Aux, BT, OTG). Pozwala to też na awaryjne rozszerzenie ilości dostępnych wyjść i wejść przy użyciu np. ESI planet 22c pozwalając na zdalną wymianę sygnałów z inną sceną wydarzenia pokroju większej konferencji.

Troubleshoothing sygnału przy użyciu M62, nie jest tak bezproblemowy, jak w przypadku SoundBullet od Sonnect, ale dalej jest możliwy. Wybudowana bateria pozwala na podejście do testowanego urządzenia, fizyczny input (zbalansowany lub aux) pozwoli posłuchać na słuchawkach oraz zobaczyć poziom sygnału, który jest na wyjściu z np. stagebox-a lub bodypacka, a połączenie BT pozwoli wypuścić generator sygnału z telefonu na wejście miksera, żeby ustalić czy wina jest po stronie mikrofonu, wejścia, czy interfejsu białkowego (użytkownika).

Poprawienie wyjścia słuchawkowego w mikserze audio jest możliwe dzięki odebraniu sygnału na wejście AUX w M62 oraz wypuszczenie go prosto na wyjście słuchawkowe urządzenia. Dzięki temu zyskujemy nie tylko poniżej 1 Ohm na wyjściu słuchawkowym (zmierzyłem 0,9 Ohm), a także i 10-pasmowy PEQ w torze sygnałowym, co pozwoli na zakup słuchawek ze słabym brzmieniem, ale doskonałą wygodą i wygłuszeniem, wiedząc, że niezależnie do czego się wepniemy, uzyskamy zadowalający nas poziom odsłuchu.

Nawet jeżeli zadowala nas brzmienie, wygoda oraz wygłuszenie naszych słuchawek, to jeśli są one dokanałówkami z więcej niż jednym przetwornikiem, to prawie na pewno nie posiadają liniowej krzywej impedancji, a co za tym idzie 50 Ohm na wyjściu mikserów Behringera lub nie wiadomo ile Ohm , tak jak, w przypadku konsol A&H już czeka, żeby zaburzyć nam odsłuch, więc taki zewnętrzny mikser w roli wzmacniacza słuchawkowego się tu przyda.

Stabilność i wygoda pracy

Muszę przyznać, że cudowałem jak mogłem, żeby zmusić M62 do klęknięcia. Od wielogodzinnej konferencji, po zabawy z Dante Via – nie zdarzyło się, aby software lub hardware powodowały problemy. Jedyny minus ze strony softu, to automatyczne zaczytywanie ustawień z komputera po włączeniu aplikacji M Control Center. Moim zdaniem M62 powinno traktować aplikację, tak jak miksery audio traktują swoje aplikacje sterujące – powinna ona zaczytywać dane z urządzenia przy każdym połączeniu, zamiast na odwrót z możliwością włączenia sceny zapisanej na komputerze, jeśli powstałaby taka potrzeba.

Największym minusem M62 jest brak dedykowanego wyjścia analogowego. Oczywiście da się użyć wyjścia słuchawkowego z przejściówkami, ale nie jest to optymalne rozwiązanie ponieważ zabiera nam możliwość odsłuchu.

Podsumowanie Topping M62

Jestem wielkim fanem M62 jako urządzenia, które pozwala na dużo więcej niż przeciętny interfejs audio, ale tylko pod warunkiem, że nie potrzebuje się oddać sygnału „na zewnątrz”. Osobiście używam go jako urządzenia, które jeździ ze mną w plecaku i jest pod ręką jak tylko wyjdzie jakaś nieplanowana sytuacja na evencie, którą M62 jest w stanie rozwiązać (w zasadzie cokolwiek wymienionego już w tym artykule).

Jednak, przy tym całym etuzjazmie, jestem zmuszony odradzić Wam zakupu Topping’a M62. Jeżeli jedyne co potrzebujecie, to interfejs z wejściem mikrofonowym oraz wyjściem słuchawkowym, to nie muszę skierować Wasz wzrok na np. Topping E2x2 lub Focusrite Scarlett Solo – w przypadku tego drugiego raczej odradzałbym podpinanie dokanałówek z racji na wysoką impedancję na wyjściu wzmacniacza słuchawkowego, ale dalej jest to bardziej kusząca opcja niż mikro-mikser za 1000 zł.

Jakbym miał krótko podsumować M62, to powiedziałbym tak: Jesteście świadomi jego ograniczeń i widzicie konkretne zastosowanie dla siebie? Bierzcie go, to kawał solidnego sprzętu. Jesteście konsumentami, którzy szukają prostego interfejsu lub widzicie, że jest to zbyt ograniczone urządzenie na Wasze potrzeby? Trzymajcie się z dala od M62, ale zerkajcie na to co może przynieść seria M.

Dziękuję firmie Topping za udostępnienie sprzętu do recenzji.

Opakowanie i zawartość

Słuchawki trafiają do nas w klasycznym biało-żółtym opakowaniu, które Baseus stosuje regularnie w swoich produktach. Pudełko jest schludne i czytelne – na froncie umieszczono duże zdjęcie modelu, certyfikaty oraz deklarację producenta dotyczącą czasu pracy na baterii. Tył opakowania został zarezerwowany wyłącznie dla specyfikacji technicznej dostępnej w kilku językach, bez zbędnych grafik czy marketingowych haseł.

Wewnątrz poza samymi słuchawkami znajdziemy jedynie najpotrzebniejsze dodatki: instrukcję obsługi oraz dwa przewody – klasyczny kabel jack 3.5 mm do 3.5 mm, który pozwala na korzystanie ze słuchawek w trybie przewodowym, oraz przewód USB-A do USB-C służący do ładowania.

Wykonanie i wygoda

Konstrukcyjnie Baseus Bowie H1i prezentują się całkiem atrakcyjnie jak na swoją półkę cenową. Pałąk w całości wykonano z matowego plastiku, który wizualnie sprawia przyjemne, stonowane wrażenie. Od spodu pałąk wykończony został ekoskórą. Choć w dotyku całość sprawia wrażenie lekkiej konstrukcji, obecność metalowych prowadnic oraz elementu odpowiedzialnego za obrót muszli pozytywnie wpływa na odbiór trwałości słuchawek. Nie jest to oczywiście model, który zaskakuje solidnością na tle bardziej zaawansowanych konstrukcji, ale nie odnosi się też wrażenia, że mamy do czynienia z produktem szczególnie kruchym.

Rozmiar słuchawek regulowany jest poprzez klasyczne, metalowe prowadnice. Stopnie regulacji są mocno wyczuwalne i nie sprawiają kłopotu podczas codziennego użytkowania. Zakres wysuwu nie jest bardzo szeroki, jednak nawet przy większym obwodzie głowy nie występuje problem z dopasowaniem słuchawek – w tym elemencie model pozytywnie mnie zaskoczył, ponieważ często narzekam na zbyt małą regulację rozmiaru w innych słuchawkach.

Muszle wykonane zostały z błyszczącego, czarnego plastiku, który nadaje konstrukcji charakterystycznego „pazura” i pozytywnie wpływa na ogólne wrażenia estetyczne. Elementy są dobrze spasowane – nie widać żadnych niedoróbek czy ostrych krawędzi, a całość prezentuje się schludnie. Pady pokrywające muszle to klasyczna ekoskóra z tradycyjną pianką w środku. Wielkość oraz grubość padów pozostawiają jednak sporo do życzenia – otwór wewnętrzny jest stosunkowo niewielki, a uszy szybko stają się przez nie wyraźnie uciskane. W moim przypadku przekłada się to na odczuwalny dyskomfort już po krótkim czasie użytkowania.

Sterowanie jest rozłożone intuicyjnie: na prawej muszli znajdziemy przyciski do zmiany poziomu głośności, włącznik słuchawek, a także złącza USB-C oraz klasyczne gniazdo jack 3.5 mm. Na lewej muszli umieszczono włącznik aktywnej redukcji szumów.

ANC

Aktywna redukcja szumów w Baseus Bowie H1i nie należy do najbardziej spektakularnych na rynku, ale działa poprawnie jak na ten segment cenowy. System skutecznie wygasza szumy tła, rozmowy czy dźwięki przejeżdżających samochodów na akceptowalnym poziomie, pozwalając na komfortowe korzystanie ze słuchawek w typowych warunkach miejskich czy biurowych. Nie jest to jednak rozwiązanie, które całkowicie odizoluje nas od otoczenia – raczej dyskretnie poprawia wygodę odsłuchu w codziennych sytuacjach.

Bateria

Producent deklaruje, że Baseus Bowie H1i mogą pracować nawet do 100 godzin na jednym ładowaniu przy wyłączonym ANC oraz do 70 godzin z aktywną redukcją szumów. Moje doświadczenia potwierdzają te wartości – w trakcie testów spędziłem ze słuchawkami około 20 godzin, korzystając wyłącznie z włączonego ANC. W tym czasie poziom baterii spadł z 80% do około 50%, co pokrywa się z zapewnieniami producenta.

Aplikacja

Aplikacja producenta nie wprowadza żadnych nowości czy innowacyjnych rozwiązań, ale jej obsługę można ocenić pozytywnie. Użytkownik znajdzie tam prosty equalizer, gotowe tryby dźwięku dopasowane do różnych scenariuszy, możliwość ustawienia gestów oraz opcję sprawdzenia ostatniej lokalizacji słuchawek. Całość działa stabilnie i pozwala na podstawową personalizację urządzenia zgodnie z własnymi preferencjami.

Brzmienie

Brzmienie Baseus Bowie H1i nie przypomina tego, co często spotykamy w wielu tańszych słuchawkach, gdzie bas jest mocno podbity i przez to dominuje całą resztę. Tutaj niskie tony są bardzo wycofane – bas jest płytki, niemal pozbawiony głębi, nie daje poczucia większej energii ani nie sprawia, że muzyka staje się bardziej dynamiczna. W codziennym słuchaniu wyraźnie brakuje go w utworach, w których oczekiwalibyśmy trochę mocniejszego zejścia czy po prostu lepszej podstawy rytmicznej.

Przechodząc do średnicy, sytuacja jest dość mieszana. Męskie wokale brzmią tu płasko, nie przyciągają uwagi i nie potrafią poruszyć słuchacza. Brakuje im obecności i tego czegoś, co sprawia, że słuchanie sprawia więcej przyjemności. Zupełnie inaczej jest natomiast z kobiecymi głosami – te wypadają dużo korzystniej, są bardziej wyraźne, niosą ze sobą więcej emocji i brzmią znacznie lepiej na tle pozostałych dźwięków.

Wysokie tony stoją tutaj na trochę lepszym poziomie niż niskie. Szeleszczenie talerzy czy wysokie dźwięki instrumentów nie giną w tle, są łatwo wychwytywane i dodają muzyce nieco przestrzeni i lekkości. Szczegóły są obecne, choć nie są wyjątkowo wyraziste, ale całość w odbiorze sprawia wrażenie nieco jaśniejszej. Nawet przy większej głośności nie robią się przesadnie ostre, co nieźle wpływa na odbiór różnych gatunków muzycznych, zwłaszcza jeśli nie jesteśmy przyzwyczajeni do mocno rozjaśnionego brzmienia.

Podsumowanie Baseus Bowie H1i

Baseus Bowie H1i to przykład słuchawek, które łączą kilka mocnych atutów ze swoimi wyraźnymi ograniczeniami. Mamy tu atrakcyjną jak na ten segment cenowy konstrukcję, dobrze spasowane elementy, długi czas pracy na baterii oraz poprawnie działającą, choć niespektakularną aktywną redukcję szumów. Na plus wypada też prosta aplikacja pozwalająca na podstawową personalizację ustawień.

Niestety, słuchawki nie są pozbawione wad – największe zastrzeżenia budzi komfort użytkowania, głównie za sprawą małych i cienkich padów, które szybko potrafią zmęczyć uszy. Samo brzmienie również pozostawia niedosyt – niskich tonów jest mało, średnica nie wyróżnia się niczym szczególnym, a dopiero wysokie tony prezentują się nieco lepiej na tle reszty pasma.

Patrząc całościowo, Baseus Bowie H1i to propozycja skierowana głównie do osób szukających budżetowych słuchawek na siłownię lub do codziennej drogi do pracy, gdzie najważniejszy będzie długi czas działania i nieskomplikowana obsługa. W takich warunkach model ten sprawdzi się najlepiej.

Słuchawki dostarczone na recenzję przez firmę Baseus

Opakowanie i zawartość

HATOR Hypergang 3 trafiają do nas w charakterystycznym żółtym opakowaniu, które wyraźnie odcina się od typowych, ciemnych pudełek gamingowych. Na froncie znajdziemy duże zdjęcie słuchawek, logo producenta oraz nazwę modelu. Tył opakowania zajmują podstawowe dane techniczne, w tym informacje o zastosowanym DAC-u i układzie DSP oraz parametrach przetworników. Na bocznych ściankach umieszczono dodatkowe zdjęcia słuchawek z profilu.

W środku wszystko jest rozmieszczone w prostej, kartonowej wytłoczce – bez zbędnych ozdobników, ale też bez chaosu. W zestawie znajdziemy:

• słuchawki HATOR Hypergang 3,
• odpinany mikrofon na giętkim ramieniu,
• przewód USB-C – USB-C,
• przedłużkę USB-A – USB-C,
• dokumentację (instrukcja, karta gwarancyjna).

Ciekawostką jest możliwość jednoczesnego podłączenia słuchawek do komputera przewodem USB oraz sparowania ich z telefonem przez Bluetooth. Pozwala to na przykład słuchać dźwięku z komputera i odbierać połączenia z telefonu, choć w praktyce cały czas jesteśmy ograniczeni przewodem biegnącym do komputera.

Wykonanie i wygoda

Konstrukcyjnie Hypergang 3 bazują na klasycznej już budowie Takstarów Pro 80, która była wielokrotnie wykorzystywana przez różnych producentów. W tym przypadku HATOR korzysta z podobnego szkieletu, ale wprowadza wyraźnie niesymetryczne muszle, co ma swoje konsekwencje w kwestii wygody.

Pałąk opiera się na metalowym rdzeniu obłożonym ekoskórą, z cienką warstwą pianki od spodu. Całość sprawia wrażenie dość lekkiej konstrukcji – podczas rozsuwania i rozginania słuchawek na boki czuć, że nie mamy do czynienia ze szczególnie sztywnym pałąkiem. Przy mocniejszym rozszerzaniu słuchawki stosunkowo łatwo poddają się naciskowi, co nie musi od razu oznaczać problemów z trwałością, ale też nie sprawia wrażenia przesadnie solidnej konstrukcji. Mocowania muszli do pałąka w nowym egzemplarzu nie wykazują luzów, choć charakter pracy mechanizmu bardziej kojarzy się z konstrukcją lekką niż masywną.

Regulacja rozmiaru odbywa się poprzez klasyczne prowadnice, jednak ząbki odpowiadające za kolejne stopnie wysunięcia są słabo wyczuwalne. Prowadnice poruszają się z niewielkim oporem, co w praktyce oznacza, że podczas zakładania czy zdejmowania słuchawek potrafią one delikatnie się przestawić. Nie jest to ciągłe uciekanie regulacji, ale brakuje wyraźnego, stabilnego kliku, który trzymałby ustawioną długość bardziej zdecydowanie.

Muszle wykonano z matowego, czarnego plastiku. Spasowanie elementów jest poprawne – nie ma widocznych nadlewek czy ostrych krawędzi, a całość prezentuje się neutralnie. Z zewnątrz znajdziemy logo producenta z podświetleniem, które nadaje słuchawkom typowo „gamingowy” charakter, ale nie dominuje całego projektu. W porównaniu z symetryczną bryłą Pro 80, tutaj muszle są wyraźnie niesymetryczne, co wpływa na to, jak układają się na głowie.

Nauszniki pokryto ekoskórą, pod którą znajduje się miękka pianka. Otwór wewnątrz padów oraz ich ogólny rozmiar nie są szczególnie duże, co bardzo szybko wychodzi w praktyce. Dla osób o mniejszej lub średniej głowie słuchawki mogą okazać się jeszcze akceptowalne. W przypadku większej głowy problem staje się bardzo wyraźny – nawet przy maksymalnym rozsunięciu pałąka brakuje zapasu długości. Słuchawki siedzą za wysoko, dolna część padów mocniej dociska okolice uszu, a pałąk wyczuwalnie opiera się o czubek głowy. Małżowina potrafi stykać się z wewnętrzną tkaniną lub krawędzią padów, co przy dłuższym użytkowaniu przekłada się na narastający dyskomfort.

Ekoskóra, typowo dla tego materiału, słabo radzi sobie z odprowadzaniem ciepła – po kilku godzinach użytkowania pojawia się uczucie nagrzania i lekkiej potliwości, co w połączeniu z ograniczoną regulacją i niewielką przestrzenią w muszlach nie sprzyja długim sesjom.

Przewód jest cienki i elastyczny, dzięki czemu dobrze układa się na biurku i nie stawia wyraźnego oporu przy ruchach głową. Wszystkie podstawowe elementy sterujące trafiły bezpośrednio na jedną z muszli. Znajdziemy tam gniazdo mikrofonu, port USB-C do połączenia z komputerem, suwak regulacji głośności, przycisk wyciszania mikrofonu oraz przycisk do zmiany fabrycznych profili dźwiękowych. Rozmieszczenie przycisków jest intuicyjne i po krótkim czasie można je obsługiwać na wyczucie.

Producent udostępnia również dedykowaną aplikację, choć w przypadku tego modelu jej możliwości są ograniczone głównie do edycji korektora dźwięku. Nie ma tu rozbudowanych funkcji dodatkowych – to po prostu proste narzędzie do dostosowania charakteru brzmienia pod własne preferencje, bez zbędnych dodatków.

Mikrofon

Hator Hypergang 3 to słuchawki kierowane przede wszystkim do graczy, więc mikrofon pełni tu klasyczną rolę – ma umożliwić sprawną komunikację z drużyną na Discordzie, w komunikatorach głosowych czy podczas rozgrywek rankingowych. W tym zastosowaniu wypada poprawnie. Głos jest wyraźny i zrozumiały, bez większych problemów z szumami w tle czy przesterami, o ile nie ustawimy zbyt wysokiego wzmocnienia. Nie jest to oczywiście poziom dedykowanego mikrofonu pojemnościowego – brakuje mu nieco naturalności i głębi, a barwa potrafi być lekko spłaszczona – ale do codziennych rozmów ze znajomymi w grach w zupełności wystarcza. W trakcie testów nie pojawiały się żadne losowe trzaski czy piski, a odfiltrowanie typowych dźwięków tła (klawiatura, delikatny szum wentylatorów) stoi na przyzwoitym poziomie.

Brzmienie

Segment budżetowych headsetów gamingowych bardzo często kojarzy się z mocno podbitym, rozlanym basem, który zalewa całą resztę pasma i na pierwszy rzut ucha ma po prostu „robić wrażenie”. W przypadku Hator Hypergang 3 jest zupełnie inaczej – dół pasma jest tu dość stonowany, momentami wręcz można odnieść wrażenie, że przydałoby się go odrobinę więcej.

Bas jest lekko zaakcentowany w wyższym zakresie, dzięki czemu stopa perkusji czy bas elektryczny są wyraźne i trzymają tempo, ale nie dominują nad resztą utworu. Nie ma tu typowego „pompowania” ani uczucia ciągłego dudnienia w uszach. W muzyce przekłada się to na bardziej uporządkowany odbiór niż w wielu konkurencyjnych konstrukcjach – niskie tony są obecne, lecz nastawione raczej na kontrolę niż na efektowne wrażenia. W grach wybuchy, wystrzały czy odgłosy otoczenia brzmią poprawnie, ale jeśli ktoś jest przyzwyczajony do mocno podbitego basu z innych gamingowych modeli, może mieć poczucie lekkiego niedosytu.

Średnica została poprowadzona całkiem sensownie. Po lekkim ociepleniu wynikającym z wyższego basu delikatnie opada w kierunku wyższych częstotliwości, ale nie skutkuje to wyraźnym cofnięciem tego zakresu. Wokal pozostaje czytelny, gitary, pianino czy smyczki są dobrze słyszalne i nie chowają się za tłem. Spadek poziomu jest obecny, ale w praktyce nie rzuca się szczególnie w uszy – całość odbiera się raczej jako nieco łagodniejszą, mniej natarczywą prezentację środka, niż coś, co wyraźnie odsuwa środek sceny na dalszy plan.

Najwięcej zastrzeżeń można mieć do wysokich tonów. Góra jest tu wyraźnie nierówna – po początkowym podbiciu pojawia się dość głęboka dziura rozciągająca się mniej więcej od 3,5 do 5,5 kHz i to słychać od pierwszych minut odsłuchu. W praktyce odbija się to przede wszystkim na muzyce. Wokale tracą część swojej wyrazistości, spółgłoski są jakby złagodzone, a głos momentami sprawia wrażenie lekko zamglonego, pozbawionego właściwego ataku. Podobnie dzieje się z gitarami czy talerzami perkusji – brakuje im tej pierwszej iskry, szkicu dźwięku, przez co instrumenty brzmią mniej konkretnie, a cała góra sprawia wrażenie nie do końca dopowiedzianej. Detale są obecne, ale bardziej w tle niż na pierwszym planie, co odbiera części nagrań energię i klarowność.

W grach Hypergang 3 radzą sobie całkiem dobrze. Stonowany bas sprawia, że efekty nie przykrywają reszty sceny, a wyższe częstotliwości mimo swoich niedoskonałości pozwalają nadal wychwycić istotne szczegóły przestrzenne i kierunek, z którego dochodzą dźwięki.. Kroki czy przeładowania są łatwe do zlokalizowania, a ogólne pozycjonowanie stoi na przyzwoitym poziomie. W muzyce odbiór jest raczej zachowawczy – bez spektakularnych fajerwerków, ale też bez typowych dla tanich headsetów skrajności. To brzmienie nastawione bardziej na względną równowagę i funkcjonalność w grach niż na budowanie mocno charakternego, wyrazistego podpisu dźwiękowego.

Dodatkowo, w testowanym egzemplarzu przy wyższych poziomach głośności obecny jest stały, wyraźnie słyszalny szum tła oraz słyszalne sprzężenia, niezależnie od użytego kabla czy źródła dźwięku, co potrafi mocno popsuć odbiór subtelniejszych fragmentów utworów.

Podsumowanie Hator Hypergang 3 USB

Hator Hypergang 3 to przykład headsetu, który na pierwszy rzut oka korzysta ze sprawdzonych rozwiązań – znanej konstrukcji Takstarów Pro 80, prostego zestawu akcesoriów i typowo gamingowej estetyki z podświetlanym logo. W praktyce okazuje się jednak, że nie wszystkie decyzje projektowe wyszły temu modelowi na dobre. Z jednej strony mamy poprawne wykonanie, przyzwoity mikrofon do codziennej komunikacji, sensownie rozplanowane przyciski na muszli oraz brzmienie, które jak na ten segment cenowy trzyma się z dala od skrajności w stylu ekstremalnie podbitego basu. Z drugiej – ergonomia wyraźnie kuleje: niewielkie muszle, ograniczony zakres regulacji i sposób, w jaki słuchawki układają się na głowie, sprawiają, że dla osób o większym obwodzie głowy Hypergang 3 będą po prostu niewygodne, szczególnie przy dłuższych sesjach.

Pod względem dźwięku, Hypergang 3 oferują spokojniejsze, bardziej zachowawcze podejście niż większość budżetowych konstrukcji, ale nie można powiedzieć, że jest ono pozbawione wad. Stonowany bas będzie dla części użytkowników zaletą, dla innych od razu powodem do sięgnięcia po korektor. Średnica została poprowadzona całkiem sensownie, natomiast góra – z wyraźną dziurą w newralgicznym zakresie – potrafi odbierać muzyce energię i klarowność. W grach sytuację częściowo ratuje czytelność efektów i poprawne pozycjonowanie, ale w odsłuchu stricte muzycznym braki w wysokich tonach są już wyraźnie odczuwalne.

Patrząc całościowo, Hypergang 3 to słuchawki, które mogą się sprawdzić u osób szukających niedrogiego, przewodowego headsetu głównie pod gry, z mikrofonem „do Discorda” i bez basu zalewającego całe pasmo. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że przy lepiej przemyślanej ergonomii i dopracowaniu góry pasma mogłyby być znacznie ciekawszą propozycją. W obecnej formie to raczej kompromisowy wybór z kilkoma sensownymi elementami i kilkoma zauważalnymi ograniczeniami, o których warto pamiętać przed zakupem.

Dziękuję serdecznie firmie Hator, która egzemplarz Hypergang 3 USB udostępniła na testy.

Opakowanie i jego zawartość

Eli Sport 1 otrzymujemy wraz z dość krótkim kablem USB-C mierzącym trochę ponad 30 cm, papierologią, naklejkami oraz sznureczkiem, dzięki któremu jesteśmy w stanie fizycznie połączyć ze sobą obie słuchawki. Jest to przydatny gadżet, którego użycie umożliwia nam wyjęcie słuchawek z uszu i pozostawienia ich wiszących na naszej szyi bez potrzeby odkładania ich do case’a ładującego.

Jakość wykonania i wygoda

Baseus Eli Sport 1 są wykonane naprawdę solidnie. Konstrukcja jest zgodna ze standardem IPx4, więc niestraszne im pot czy zachlapania. Bryła słuchawek jest matowa, głównie wykonana z tworzywa sztucznego, choć można zauważyć także elementy metalowe, zausznik jest natomiast gumowy, giętki, z plastikowym obciążnikiem przytwierdzonym z drugiej strony struktury. Samo w sobie etui słuchawek daje jednak gorsze wrażenia z użytkowania, ponieważ czasem podczas podnoszenia i opuszczania klapki słychać dziwne klikanie, a samo w sobie wieczko rusza się odczuwalnie na boki podczas gdy etui jest domknięte. Jakość materiałów użytych do jego wyprodukowania też mogłaby być nieco lepsza, gdyż spód etui zauważalnie się rysuje.

Wygoda to natomiast jedna z cech Eli Sport 1, która jest w przypadku moich uszu niezaprzeczalnie niesamowita. Eli Sport 1 to nie są kolejne klasyczne słuchawki douszne, jak każde inne, a słuchawki z zausznikiem, które jedynie leżą na małżowinie. Na dodatek Eli Sport 1 to konstrukcja otwarta, co skutkuje brakiem fizycznego wyciszania przez nie dźwięków otoczenia, więc słyszymy w nich wszystko, co dzieje się wokół nas. Jedynym sposobem na większe odizolowanie się od otoczenia jest zwiększenie głośności. Oprócz tego nie doświadczymy dzięki takiej konstrukcji uczucia ciśnienia w kanale, z którego obecnością część osób miewa problem i potrafi to dyskwalifikować takie słuchawki z użytku.

Według mnie kolejnym atutem budowy Eli Sport 1 jest ich stabilne osadzenia na małżowinie, przez co niemal wcale nie musiałem korygować ich położenia na uchu w trakcie testów. Naprawdę nie mam pojęcia, co musiałbym robić, żeby Eli Sport 1 jakkolwiek przesunęły się lub tym bardziej spadły kompletnie z moich uszu.

W sprzedaży dostępne są 3 wersje kolorystyczne Eli Sport 1 – czarna, biała oraz zielono biała.

Brzmienie

Eli Sport 1 to naprawdę zaskakująco solidnie brzmiące słuchawki. Po wyjęciu prosto z pudełka, na ustawieniach fabrycznych, wielu osobom może brakować najniższego basu, ponieważ w takim wydaniu jest on niemalże nieobecny na tle reszty pasma. Sytuacja zmienia się jednak diametralnie w momencie włączenia wzmocnienia niskich częstotliwości w aplikacji, ponieważ to dopiero wtedy słuchawki pokazują, na co naprawdę je stać.

Jeśli chodzi o spójność brzmienia, Eli Sport 1 zostały całkiem odpowiednio wyważone. Momentami da się niemniej usłyszeć, że brzmienie idzie bardziej w stronę jaśniejszego, lecz góra nie jest nachalna, a jedynie lekko bardziej wychyla się ponad resztę.

Bateria

Baseus Eli Sport 1 deklarują do 7.5 godziny użytkowania na jednym ładowaniu, a łącznie 30 godzin przy użyciu etui. Takie też wyniki udało mi się uzyskać w trakcie testów.

Mikrofon

Mikrofony Eli Sport 1 znajdziemy po zewnętrznej stronie brył słuchawek, za niewielkimi grillami. Służą one tylko i wyłączenie do rozmów, ponieważ słuchawki nie są wyposażone w ANC ani tryb transparentny.

Ich jakość jest na naprawdę niezłym poziomie i bez problemu da się przez nie dogadać z osobą po drugiej stronie.

Gesty i aplikacja

Aplikacja Baseus pozwala na zmianę ustawień korektora, wzmocnienie niskich częstotliwości czy też włączenie trybu niskiej latencji. Jesteśmy również w stanie sprawdzić poziom naładowania każdej ze słuchawek z osobna czy też case’a. Użytkownik otrzymuje do wyboru 12 predefiniowanych trybów korektora oraz możliwość stworzenia własnego profilu, co stanowczo odradzam, ponieważ przy próbie personalizacji brzmienia, dotychczasowe ustawienia układu DSP znikają i stroimy swoje słuchawki od zera.

Kontynuując, mamy także możliwość wzmocnienia niskich częstotliwości. Opcja ta forsuje tryb korektora Baseus Classic, który jest fabrycznie wybranym przy pierwszym wyjęciu słuchawek z case’a.

Nie zabrakło również trybu niskiej latencji, który pozwala nam na lepsze zsynchronizowanie obraz naszego urządzenia wraz z dźwiękiem.

Sterowanie gestami w przypadku Eli Sport 1 odbywa się standardowo, czyli za pomocą paneli dotykowych, które są wystarczająco czułe, żeby bezproblemowo dało się z nich skutecznie korzystać. Do dyspozycji użytkownika są gesty podwójnego i potrójnego stuknięcia oraz przytrzymania. Układ funkcji przypisanych do poszczególnych gestów wygląda następująco:

Dwukrotne stuknięcie:

• Odtwarzanie/Pauza
• Asystent głosowy

Trzykrotne stuknięcie:

• Poprzedni utwór
• Następny utwór
• Asystent głosowy
• Tryb niskiej latencji

Przytrzymanie:

• Głośność +
• Głośność –

Aplikacja, jak sami widzicie, nie jest mocno rozbudowana, ale uważam, że w pełni wystarcza ona, aby skonfigurować swoje słuchawki.

Podsumowanie – Baseus Eli Sport 1

Baseus Eli Sport 1 to słuchawki, stworzone z myślą o aktywnych użytkownikach, które wyróżniają się świetną wygodą, stabilnym trzymaniem się ucha i solidnym wykonaniem samych słuchawek. Konstrukcja otwarta oraz zauszniki sprawiają, że korzysta się z nich komfortowo nawet przez długi czas, choć etui wypada pod względem jakości nieco gorzej.

Brzmieniowo Eli Sport 1 oferują przyjemne, spójne brzmienie. Bateria trzyma zgodnie z deklaracjami producenta, a mikrofon zapewnia wyraźne rozmowy. Aplikacja Baseus daje podstawowe, lecz wystarczające możliwości konfiguracji, w tym dostęp do korektora, trybu niskiej latencji i wzmocnienia basu. Gesty działają pewnie i są intuicyjne.

Podsumowując całość, Eli Sport 1 to bardzo udany model dla sportowców, który oferuje świetną wygodę i dobre brzmienie, choć z drobnymi kompromisami.

Recenzja jest możliwa dzięki Baseus, który udostępnił sprzęt do testów.

Opakowanie i zawartość

W zestawie z Inzone H9 II znajdziemy przewody usb-c, audio, nadajnik na usb-c oraz woreczek na słuchawki. Jest on całkiem sztywny jak na miękki pokrowiec, jednak nie zapewni też takiej ochrony jak twarde etui i będzie wymagał odrobiny uwagi w transporcie na wydarzenie, jeśli będziemy chcieli używać ich w turniejach.

Wykonanie i wygoda

Muszę przyznać, że design pałąka Inzone H9 II jest jednym z lepszych jakie wydziałem. Oczywiście łuk nad głową skutecznie zniechęca do poruszania się w nich po mieście, ale blokowana regulacja i pasek ze znaczącą ilością gąbki dobrze leżą na głowie oraz nie powodują bólu nawet przy dłuższym korzystaniu. W połączeniu z niską wagą, miękkimi gąbkami i lekkim naciskiem na boki głowy słuchawki te oferują dobry komfort na długie godziny. Należy jednak wspomnieć, że dzieje się to kosztem stabilności, która nie wystarcza do mocniejszego zanurzenia się w muzykę metalową.

W kwestii wykonania doświadczyć można dysonansu, ponieważ wspomniany pałąk obity jest w materiale o grubej fakturze, jedna wszystkie plastiki są możliwie cienkie i lekkie, co powoduje uczucie taniości produktu. Nie mam zamiaru mówić, że Inzone H9 II są słabo wykonane, ponieważ byłoby to kłamstwem. Wszystko jest dobrze spasowane i pracuje z odpowiednim oporem, zwyczajnie brakuje im wrażenia trzymania słuchawek z blisko 2000 zł, co lepiej robią o wiele tańsze Arctis Nova 7x.

Brzmienie

Tylko Sony wie co tu się stało. Odchyły są praktycznie wszędzie i nie są one w żaden sposób skoorydynowane ze sobą. Mamy pełen festiwal mulącego przebicia 150 Hz, wytracającego detale głosu spadku w 700 Hz, kolejny dołek w 3000 Hz zmniejszający czytelność pasma i podbicie powyżej 7 kHz, które chyba ma na celu poprawę czystości, ale w zamian kłuje w uszy.

Ciężko jest tutaj znaleźć jakość zaletę, poza śladową widocznością rezonansu HRTF w okolicach 3000 Hz, a i ono jest niewystarczające do jakiegokolwiek wyratowania pasma. Co z tego, że przetworniki są z XM6, jak w bezprzewodowym sprzęcie gra DSP, a nie przetwornik?

Inzone H9 II grają jak tanie gamingowe słuchawki, które daje się kuzynowi, żeby nie narzekał, że musi grać bez słuchawek. Nawet przeciętnie brzmiąca pierwsza generacja wypada tu lepiej, a on XM6 nawet nie wspomnę, bo to jak porównywać Pinto do Escorta RS Cosworth – może ten lepszy nie jest ideałem, ale no c’mon. Tak jak kierowca rajdowy nie zestroi idealnie zawieszenia, tak i profesjonalny gracz nie zestroi poprawnie słuchawek.

ANC

ANC w Inzone h9 II wypada podobnie jak w zwykłych słuchawkach bezprzewodowych w okolicach 500-600 zł. Jest słyszalne, lepiej mieć niż nie mieć, ale jeżeli szukacie słuchawek, które zamkną Was wewnątrz Waszej prywatnej bańki, to myślicie raczej o WH-1000XM6.

Bateria

W testach Izone H9 II z włączonym ANC pozwalały jedynie na około 17 godzin zabawy. Choć wystarczy to bez problemu na dwa lub trzy dni grania, to raczej osoby regularnie korzystające ze słuchawek przy komputerze zmuszone będą do wyprowadzenia dedykowanego kabelka i wyrobienia w sobie odruchu podłączania słuchawek po skończonej sesji. Nie pomaga tutaj brak dedykowanej stacji do ładowania. Niestety zmusza mnie to do odjęcia punktów z komfortu użytkowania.

Aplikacja i sterowanie słuchawkami

Inzone Hub pozwala na dostosowanie prostego EQ, zmianę trybów redukcji hałasu oraz aktywację dźwięku przestrzennego. W lewym górnym rogu zauważyć możemy stan naładowania słuchawek, połączenia BT oraz status wyciszenia mikrofonu.

Mikrofon

Chociaż zakres zbierania mikrofonu Inzone H9 II zaczyna się w okolicach 100 ze znaczącym spadkiem w 200 Hz, to dźwięk który tu uzyskujemy jest czytelny, a charakterystyka kierunkowa mikrofonu pozwala na dobre tłumienie klawiatury oraz myszki.

Podsumowanie – Sony Inzone H9 II

Sony Inzone H9 II to zmarnowany potencjał. Mamy wybitną wygodę, mamy sprawdzony hardware, jest nawet dobrze zbalansowany (czytelność vs przyjemność odbioru) mikrofon. Jednak wyjściowe brzmienie to jakieś nieporozumienie. Gracze profesjonalni może i mają swoje ulubione EQ, ale jestem pewien, że nie rozumieją co stoi za zmianami pasma, a strojenie na „bo tak chyba mi się wydaje, że jest git” to coś co odradza się od pół wieku. Dla osób, które się zastanawiają – tak, brzmienie XM6 (może z usuniętym przebiciem w 200 Hz, ale nie jest to dramatycznie konieczne) w pełni sprawdziłoby się w grach. Ponownie, dla osób z takim pomysłami w głowach – 230 ms opóźnienia mierzone w WH-1000XM6 to zbyt dużo na gry.

Oby Fanatic nie dotykał WF-1000XM6.

Za udostępnienie sprzętu na testy dziękuję firmie Sony