Opakowanie i zawartość

Słuchawki trafiają do nas w klasycznym biało-żółtym opakowaniu, które Baseus stosuje regularnie w swoich produktach. Pudełko jest schludne i czytelne – na froncie umieszczono duże zdjęcie modelu, certyfikaty oraz deklarację producenta dotyczącą czasu pracy na baterii. Tył opakowania został zarezerwowany wyłącznie dla specyfikacji technicznej dostępnej w kilku językach, bez zbędnych grafik czy marketingowych haseł.

Wewnątrz poza samymi słuchawkami znajdziemy jedynie najpotrzebniejsze dodatki: instrukcję obsługi oraz dwa przewody – klasyczny kabel jack 3.5 mm do 3.5 mm, który pozwala na korzystanie ze słuchawek w trybie przewodowym, oraz przewód USB-A do USB-C służący do ładowania.

Wykonanie i wygoda

Konstrukcyjnie Baseus Bowie H1i prezentują się całkiem atrakcyjnie jak na swoją półkę cenową. Pałąk w całości wykonano z matowego plastiku, który wizualnie sprawia przyjemne, stonowane wrażenie. Od spodu pałąk wykończony został ekoskórą. Choć w dotyku całość sprawia wrażenie lekkiej konstrukcji, obecność metalowych prowadnic oraz elementu odpowiedzialnego za obrót muszli pozytywnie wpływa na odbiór trwałości słuchawek. Nie jest to oczywiście model, który zaskakuje solidnością na tle bardziej zaawansowanych konstrukcji, ale nie odnosi się też wrażenia, że mamy do czynienia z produktem szczególnie kruchym.

Rozmiar słuchawek regulowany jest poprzez klasyczne, metalowe prowadnice. Stopnie regulacji są mocno wyczuwalne i nie sprawiają kłopotu podczas codziennego użytkowania. Zakres wysuwu nie jest bardzo szeroki, jednak nawet przy większym obwodzie głowy nie występuje problem z dopasowaniem słuchawek – w tym elemencie model pozytywnie mnie zaskoczył, ponieważ często narzekam na zbyt małą regulację rozmiaru w innych słuchawkach.

Muszle wykonane zostały z błyszczącego, czarnego plastiku, który nadaje konstrukcji charakterystycznego „pazura” i pozytywnie wpływa na ogólne wrażenia estetyczne. Elementy są dobrze spasowane – nie widać żadnych niedoróbek czy ostrych krawędzi, a całość prezentuje się schludnie. Pady pokrywające muszle to klasyczna ekoskóra z tradycyjną pianką w środku. Wielkość oraz grubość padów pozostawiają jednak sporo do życzenia – otwór wewnętrzny jest stosunkowo niewielki, a uszy szybko stają się przez nie wyraźnie uciskane. W moim przypadku przekłada się to na odczuwalny dyskomfort już po krótkim czasie użytkowania.

Sterowanie jest rozłożone intuicyjnie: na prawej muszli znajdziemy przyciski do zmiany poziomu głośności, włącznik słuchawek, a także złącza USB-C oraz klasyczne gniazdo jack 3.5 mm. Na lewej muszli umieszczono włącznik aktywnej redukcji szumów.

ANC

Aktywna redukcja szumów w Baseus Bowie H1i nie należy do najbardziej spektakularnych na rynku, ale działa poprawnie jak na ten segment cenowy. System skutecznie wygasza szumy tła, rozmowy czy dźwięki przejeżdżających samochodów na akceptowalnym poziomie, pozwalając na komfortowe korzystanie ze słuchawek w typowych warunkach miejskich czy biurowych. Nie jest to jednak rozwiązanie, które całkowicie odizoluje nas od otoczenia – raczej dyskretnie poprawia wygodę odsłuchu w codziennych sytuacjach.

Bateria

Producent deklaruje, że Baseus Bowie H1i mogą pracować nawet do 100 godzin na jednym ładowaniu przy wyłączonym ANC oraz do 70 godzin z aktywną redukcją szumów. Moje doświadczenia potwierdzają te wartości – w trakcie testów spędziłem ze słuchawkami około 20 godzin, korzystając wyłącznie z włączonego ANC. W tym czasie poziom baterii spadł z 80% do około 50%, co pokrywa się z zapewnieniami producenta.

Aplikacja

Aplikacja producenta nie wprowadza żadnych nowości czy innowacyjnych rozwiązań, ale jej obsługę można ocenić pozytywnie. Użytkownik znajdzie tam prosty equalizer, gotowe tryby dźwięku dopasowane do różnych scenariuszy, możliwość ustawienia gestów oraz opcję sprawdzenia ostatniej lokalizacji słuchawek. Całość działa stabilnie i pozwala na podstawową personalizację urządzenia zgodnie z własnymi preferencjami.

Brzmienie

Brzmienie Baseus Bowie H1i nie przypomina tego, co często spotykamy w wielu tańszych słuchawkach, gdzie bas jest mocno podbity i przez to dominuje całą resztę. Tutaj niskie tony są bardzo wycofane – bas jest płytki, niemal pozbawiony głębi, nie daje poczucia większej energii ani nie sprawia, że muzyka staje się bardziej dynamiczna. W codziennym słuchaniu wyraźnie brakuje go w utworach, w których oczekiwalibyśmy trochę mocniejszego zejścia czy po prostu lepszej podstawy rytmicznej.

Przechodząc do średnicy, sytuacja jest dość mieszana. Męskie wokale brzmią tu płasko, nie przyciągają uwagi i nie potrafią poruszyć słuchacza. Brakuje im obecności i tego czegoś, co sprawia, że słuchanie sprawia więcej przyjemności. Zupełnie inaczej jest natomiast z kobiecymi głosami – te wypadają dużo korzystniej, są bardziej wyraźne, niosą ze sobą więcej emocji i brzmią znacznie lepiej na tle pozostałych dźwięków.

Wysokie tony stoją tutaj na trochę lepszym poziomie niż niskie. Szeleszczenie talerzy czy wysokie dźwięki instrumentów nie giną w tle, są łatwo wychwytywane i dodają muzyce nieco przestrzeni i lekkości. Szczegóły są obecne, choć nie są wyjątkowo wyraziste, ale całość w odbiorze sprawia wrażenie nieco jaśniejszej. Nawet przy większej głośności nie robią się przesadnie ostre, co nieźle wpływa na odbiór różnych gatunków muzycznych, zwłaszcza jeśli nie jesteśmy przyzwyczajeni do mocno rozjaśnionego brzmienia.

Podsumowanie Baseus Bowie H1i

Baseus Bowie H1i to przykład słuchawek, które łączą kilka mocnych atutów ze swoimi wyraźnymi ograniczeniami. Mamy tu atrakcyjną jak na ten segment cenowy konstrukcję, dobrze spasowane elementy, długi czas pracy na baterii oraz poprawnie działającą, choć niespektakularną aktywną redukcję szumów. Na plus wypada też prosta aplikacja pozwalająca na podstawową personalizację ustawień.

Niestety, słuchawki nie są pozbawione wad – największe zastrzeżenia budzi komfort użytkowania, głównie za sprawą małych i cienkich padów, które szybko potrafią zmęczyć uszy. Samo brzmienie również pozostawia niedosyt – niskich tonów jest mało, średnica nie wyróżnia się niczym szczególnym, a dopiero wysokie tony prezentują się nieco lepiej na tle reszty pasma.

Patrząc całościowo, Baseus Bowie H1i to propozycja skierowana głównie do osób szukających budżetowych słuchawek na siłownię lub do codziennej drogi do pracy, gdzie najważniejszy będzie długi czas działania i nieskomplikowana obsługa. W takich warunkach model ten sprawdzi się najlepiej.

Słuchawki dostarczone na recenzję przez firmę Baseus

Opakowanie i zawartość

HATOR Hypergang 3 trafiają do nas w charakterystycznym żółtym opakowaniu, które wyraźnie odcina się od typowych, ciemnych pudełek gamingowych. Na froncie znajdziemy duże zdjęcie słuchawek, logo producenta oraz nazwę modelu. Tył opakowania zajmują podstawowe dane techniczne, w tym informacje o zastosowanym DAC-u i układzie DSP oraz parametrach przetworników. Na bocznych ściankach umieszczono dodatkowe zdjęcia słuchawek z profilu.

W środku wszystko jest rozmieszczone w prostej, kartonowej wytłoczce – bez zbędnych ozdobników, ale też bez chaosu. W zestawie znajdziemy:

• słuchawki HATOR Hypergang 3,
• odpinany mikrofon na giętkim ramieniu,
• przewód USB-C – USB-C,
• przedłużkę USB-A – USB-C,
• dokumentację (instrukcja, karta gwarancyjna).

Ciekawostką jest możliwość jednoczesnego podłączenia słuchawek do komputera przewodem USB oraz sparowania ich z telefonem przez Bluetooth. Pozwala to na przykład słuchać dźwięku z komputera i odbierać połączenia z telefonu, choć w praktyce cały czas jesteśmy ograniczeni przewodem biegnącym do komputera.

Wykonanie i wygoda

Konstrukcyjnie Hypergang 3 bazują na klasycznej już budowie Takstarów Pro 80, która była wielokrotnie wykorzystywana przez różnych producentów. W tym przypadku HATOR korzysta z podobnego szkieletu, ale wprowadza wyraźnie niesymetryczne muszle, co ma swoje konsekwencje w kwestii wygody.

Pałąk opiera się na metalowym rdzeniu obłożonym ekoskórą, z cienką warstwą pianki od spodu. Całość sprawia wrażenie dość lekkiej konstrukcji – podczas rozsuwania i rozginania słuchawek na boki czuć, że nie mamy do czynienia ze szczególnie sztywnym pałąkiem. Przy mocniejszym rozszerzaniu słuchawki stosunkowo łatwo poddają się naciskowi, co nie musi od razu oznaczać problemów z trwałością, ale też nie sprawia wrażenia przesadnie solidnej konstrukcji. Mocowania muszli do pałąka w nowym egzemplarzu nie wykazują luzów, choć charakter pracy mechanizmu bardziej kojarzy się z konstrukcją lekką niż masywną.

Regulacja rozmiaru odbywa się poprzez klasyczne prowadnice, jednak ząbki odpowiadające za kolejne stopnie wysunięcia są słabo wyczuwalne. Prowadnice poruszają się z niewielkim oporem, co w praktyce oznacza, że podczas zakładania czy zdejmowania słuchawek potrafią one delikatnie się przestawić. Nie jest to ciągłe uciekanie regulacji, ale brakuje wyraźnego, stabilnego kliku, który trzymałby ustawioną długość bardziej zdecydowanie.

Muszle wykonano z matowego, czarnego plastiku. Spasowanie elementów jest poprawne – nie ma widocznych nadlewek czy ostrych krawędzi, a całość prezentuje się neutralnie. Z zewnątrz znajdziemy logo producenta z podświetleniem, które nadaje słuchawkom typowo „gamingowy” charakter, ale nie dominuje całego projektu. W porównaniu z symetryczną bryłą Pro 80, tutaj muszle są wyraźnie niesymetryczne, co wpływa na to, jak układają się na głowie.

Nauszniki pokryto ekoskórą, pod którą znajduje się miękka pianka. Otwór wewnątrz padów oraz ich ogólny rozmiar nie są szczególnie duże, co bardzo szybko wychodzi w praktyce. Dla osób o mniejszej lub średniej głowie słuchawki mogą okazać się jeszcze akceptowalne. W przypadku większej głowy problem staje się bardzo wyraźny – nawet przy maksymalnym rozsunięciu pałąka brakuje zapasu długości. Słuchawki siedzą za wysoko, dolna część padów mocniej dociska okolice uszu, a pałąk wyczuwalnie opiera się o czubek głowy. Małżowina potrafi stykać się z wewnętrzną tkaniną lub krawędzią padów, co przy dłuższym użytkowaniu przekłada się na narastający dyskomfort.

Ekoskóra, typowo dla tego materiału, słabo radzi sobie z odprowadzaniem ciepła – po kilku godzinach użytkowania pojawia się uczucie nagrzania i lekkiej potliwości, co w połączeniu z ograniczoną regulacją i niewielką przestrzenią w muszlach nie sprzyja długim sesjom.

Przewód jest cienki i elastyczny, dzięki czemu dobrze układa się na biurku i nie stawia wyraźnego oporu przy ruchach głową. Wszystkie podstawowe elementy sterujące trafiły bezpośrednio na jedną z muszli. Znajdziemy tam gniazdo mikrofonu, port USB-C do połączenia z komputerem, suwak regulacji głośności, przycisk wyciszania mikrofonu oraz przycisk do zmiany fabrycznych profili dźwiękowych. Rozmieszczenie przycisków jest intuicyjne i po krótkim czasie można je obsługiwać na wyczucie.

Producent udostępnia również dedykowaną aplikację, choć w przypadku tego modelu jej możliwości są ograniczone głównie do edycji korektora dźwięku. Nie ma tu rozbudowanych funkcji dodatkowych – to po prostu proste narzędzie do dostosowania charakteru brzmienia pod własne preferencje, bez zbędnych dodatków.

Mikrofon

Hator Hypergang 3 to słuchawki kierowane przede wszystkim do graczy, więc mikrofon pełni tu klasyczną rolę – ma umożliwić sprawną komunikację z drużyną na Discordzie, w komunikatorach głosowych czy podczas rozgrywek rankingowych. W tym zastosowaniu wypada poprawnie. Głos jest wyraźny i zrozumiały, bez większych problemów z szumami w tle czy przesterami, o ile nie ustawimy zbyt wysokiego wzmocnienia. Nie jest to oczywiście poziom dedykowanego mikrofonu pojemnościowego – brakuje mu nieco naturalności i głębi, a barwa potrafi być lekko spłaszczona – ale do codziennych rozmów ze znajomymi w grach w zupełności wystarcza. W trakcie testów nie pojawiały się żadne losowe trzaski czy piski, a odfiltrowanie typowych dźwięków tła (klawiatura, delikatny szum wentylatorów) stoi na przyzwoitym poziomie.

Brzmienie

Segment budżetowych headsetów gamingowych bardzo często kojarzy się z mocno podbitym, rozlanym basem, który zalewa całą resztę pasma i na pierwszy rzut ucha ma po prostu „robić wrażenie”. W przypadku Hator Hypergang 3 jest zupełnie inaczej – dół pasma jest tu dość stonowany, momentami wręcz można odnieść wrażenie, że przydałoby się go odrobinę więcej.

Bas jest lekko zaakcentowany w wyższym zakresie, dzięki czemu stopa perkusji czy bas elektryczny są wyraźne i trzymają tempo, ale nie dominują nad resztą utworu. Nie ma tu typowego „pompowania” ani uczucia ciągłego dudnienia w uszach. W muzyce przekłada się to na bardziej uporządkowany odbiór niż w wielu konkurencyjnych konstrukcjach – niskie tony są obecne, lecz nastawione raczej na kontrolę niż na efektowne wrażenia. W grach wybuchy, wystrzały czy odgłosy otoczenia brzmią poprawnie, ale jeśli ktoś jest przyzwyczajony do mocno podbitego basu z innych gamingowych modeli, może mieć poczucie lekkiego niedosytu.

Średnica została poprowadzona całkiem sensownie. Po lekkim ociepleniu wynikającym z wyższego basu delikatnie opada w kierunku wyższych częstotliwości, ale nie skutkuje to wyraźnym cofnięciem tego zakresu. Wokal pozostaje czytelny, gitary, pianino czy smyczki są dobrze słyszalne i nie chowają się za tłem. Spadek poziomu jest obecny, ale w praktyce nie rzuca się szczególnie w uszy – całość odbiera się raczej jako nieco łagodniejszą, mniej natarczywą prezentację środka, niż coś, co wyraźnie odsuwa środek sceny na dalszy plan.

Najwięcej zastrzeżeń można mieć do wysokich tonów. Góra jest tu wyraźnie nierówna – po początkowym podbiciu pojawia się dość głęboka dziura rozciągająca się mniej więcej od 3,5 do 5,5 kHz i to słychać od pierwszych minut odsłuchu. W praktyce odbija się to przede wszystkim na muzyce. Wokale tracą część swojej wyrazistości, spółgłoski są jakby złagodzone, a głos momentami sprawia wrażenie lekko zamglonego, pozbawionego właściwego ataku. Podobnie dzieje się z gitarami czy talerzami perkusji – brakuje im tej pierwszej iskry, szkicu dźwięku, przez co instrumenty brzmią mniej konkretnie, a cała góra sprawia wrażenie nie do końca dopowiedzianej. Detale są obecne, ale bardziej w tle niż na pierwszym planie, co odbiera części nagrań energię i klarowność.

W grach Hypergang 3 radzą sobie całkiem dobrze. Stonowany bas sprawia, że efekty nie przykrywają reszty sceny, a wyższe częstotliwości mimo swoich niedoskonałości pozwalają nadal wychwycić istotne szczegóły przestrzenne i kierunek, z którego dochodzą dźwięki.. Kroki czy przeładowania są łatwe do zlokalizowania, a ogólne pozycjonowanie stoi na przyzwoitym poziomie. W muzyce odbiór jest raczej zachowawczy – bez spektakularnych fajerwerków, ale też bez typowych dla tanich headsetów skrajności. To brzmienie nastawione bardziej na względną równowagę i funkcjonalność w grach niż na budowanie mocno charakternego, wyrazistego podpisu dźwiękowego.

Dodatkowo, w testowanym egzemplarzu przy wyższych poziomach głośności obecny jest stały, wyraźnie słyszalny szum tła oraz słyszalne sprzężenia, niezależnie od użytego kabla czy źródła dźwięku, co potrafi mocno popsuć odbiór subtelniejszych fragmentów utworów.

Podsumowanie Hator Hypergang 3 USB

Hator Hypergang 3 to przykład headsetu, który na pierwszy rzut oka korzysta ze sprawdzonych rozwiązań – znanej konstrukcji Takstarów Pro 80, prostego zestawu akcesoriów i typowo gamingowej estetyki z podświetlanym logo. W praktyce okazuje się jednak, że nie wszystkie decyzje projektowe wyszły temu modelowi na dobre. Z jednej strony mamy poprawne wykonanie, przyzwoity mikrofon do codziennej komunikacji, sensownie rozplanowane przyciski na muszli oraz brzmienie, które jak na ten segment cenowy trzyma się z dala od skrajności w stylu ekstremalnie podbitego basu. Z drugiej – ergonomia wyraźnie kuleje: niewielkie muszle, ograniczony zakres regulacji i sposób, w jaki słuchawki układają się na głowie, sprawiają, że dla osób o większym obwodzie głowy Hypergang 3 będą po prostu niewygodne, szczególnie przy dłuższych sesjach.

Pod względem dźwięku, Hypergang 3 oferują spokojniejsze, bardziej zachowawcze podejście niż większość budżetowych konstrukcji, ale nie można powiedzieć, że jest ono pozbawione wad. Stonowany bas będzie dla części użytkowników zaletą, dla innych od razu powodem do sięgnięcia po korektor. Średnica została poprowadzona całkiem sensownie, natomiast góra – z wyraźną dziurą w newralgicznym zakresie – potrafi odbierać muzyce energię i klarowność. W grach sytuację częściowo ratuje czytelność efektów i poprawne pozycjonowanie, ale w odsłuchu stricte muzycznym braki w wysokich tonach są już wyraźnie odczuwalne.

Patrząc całościowo, Hypergang 3 to słuchawki, które mogą się sprawdzić u osób szukających niedrogiego, przewodowego headsetu głównie pod gry, z mikrofonem „do Discorda” i bez basu zalewającego całe pasmo. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że przy lepiej przemyślanej ergonomii i dopracowaniu góry pasma mogłyby być znacznie ciekawszą propozycją. W obecnej formie to raczej kompromisowy wybór z kilkoma sensownymi elementami i kilkoma zauważalnymi ograniczeniami, o których warto pamiętać przed zakupem.

Dziękuję serdecznie firmie Hator, która egzemplarz Hypergang 3 USB udostępniła na testy.

Opakowanie i zawartość

Słuchawki trafiają do nas w dość nietypowym opakowaniu, jakiego dotąd nie spotkałem u innych producentów. Zewnętrzna część to prosty karton, który można by określić jako dość nudny, a raczej pusty – nie znajdziemy na nim prawie żadnych elementów graficznych. Umieszczono jedynie logo producenta, nazwę modelu oraz podstawowe informacje o licencjach i miejscu produkcji. Po zsunięciu tej zewnętrznej warstwy naszym oczom ukazuje się właściwe pudełko, w którym znajdują się słuchawki. Ono również jest bardzo minimalistyczne, a jedyną różnicą w stosunku do warstwy wierzchniej jest kolor – tym razem biały.

Wewnątrz zestawu, oprócz samych słuchawek, znajdziemy:

• stację ładującą,
• odbiornik USB 2,4 GHz,
• odpinany mikrofon,
• przewód USB-C – USB-A.

Wykonanie i wygoda

Decydując się na testy Fractal Design Scape, miałem dość mieszane uczucia. Z jednej strony są to słuchawki wycenione w momencie publikacji recenzji na 849 zł, a więc na tyle drogie, by oczekiwać wysokiej jakości i dopracowania. Z drugiej – to debiut tego producenta w świecie audio, a więc naturalne było przypuszczenie, że pewne aspekty mogą wymagać dopracowania. Moje obawy szybko jednak ustąpiły, gdy produkt trafił w moje ręce. Cały ten wstęp można by streścić w jednym zdaniu: „Fractal Design odrobił lekcję”. Ale recenzja to coś więcej niż krótka konkluzja, więc przejdźmy do szczegółów.

Pałąk wykonano z matowego plastiku, wzmocnionego aluminiowymi zakończeniami po bokach. Prowadnice również są aluminiowe – solidne i dobrze spasowane, jednak wysuwają się dość ciężko. Opór jest na tyle duży, że sprawia wrażenie trochę przesadzonego i może nie każdemu odpowiadać. Elementy łączące prowadnice z muszlami również wykonano z grubego aluminium, co podkreśla solidność całej konstrukcji. Same muszle zrobiono z matowego plastiku, który co prawda łapie odciski palców i tłuste ślady, ale ogólne wrażenie pozostaje pozytywne – wyglądają schludnie i są solidnie zmontowane. Pomiędzy muszlą a nausznikami dostrzec możemy również małe i dość estetyczne oświetlenie, które ładnie komponuje się z ogólnym wyglądem słuchawek.

Nauszniki pokryto materiałem o delikatnie szorstkiej fakturze, wypełnionym miękką pianką. Nie każdemu przypadnie on do gustu, ale nie można odmówić mu jakości wykonania. Podobnie jest w przypadku stacji dokującej – ta prezentuje się świetnie, jest stabilna dzięki gumowanemu spodowi, a magnesy w „uszach” dobrze utrzymują słuchawki podczas ładowania. Minimalne luzy przy próbie poruszania tych elementów są zauważalne, ale nie wpływają na funkcjonalność. Kabel USB-C – USB-A również zasługuje na pochwałę – został opleciony, elastyczny i nie wykazuje żadnych niepożądanych dźwięków czy sztywności. Całość zestawu sprawia wrażenie produktu z wyższej półki.

Przechodząc do kwestii wygody – tutaj nie obyło się bez drobnych problemów. Słuchawki oferują szeroki zakres regulacji, jednak w moim przypadku okazały się odrobinę za małe. Posiadam raczej większy rozmiar głowy, a w wielu innych testowanych modelach prowadnice miały jeszcze zapas – tutaj nawet przy maksymalnym rozsunięciu brakowało mi nieco komfortu. Dodatkowo mocny docisk powoduje ucisk skóry za uszami, co przy dłuższym użytkowaniu może prowadzić do dyskomfortu. Na minus można też zaliczyć materiałowe pady – choć trwałe i przewiewne, mają szorstką strukturę, która w dotyku nie jest szczególnie przyjemna.

Warto jednak zaznaczyć, że są to moje indywidualne odczucia i wynikają głównie z większego rozmiaru głowy. Osoby o mniejszej mogą odbierać słuchawki jako wygodne i dobrze dopasowane, bez wspomnianych niedogodności.

Warto też wspomnieć o sposobach łączenia słuchawek. Do wyboru mamy trzy opcje: klasyczny kabel USB-C, Bluetooth 5.3 oraz dołączony do zestawu dongle 2,4 GHz. Każde z tych rozwiązań ma swoje zalety, ale to właśnie odbiornik 2,4 GHz sprawdza się najlepiej w grach – daje stabilne połączenie i praktycznie brak opóźnień.

Bateria

Producent deklaruje czas pracy na poziomie 40 godzin i w praktyce trudno mu się przyczepić. W testach udało mi się osiągnąć około 38 godzin odtwarzania muzyki, co wciąż jest bardzo dobrym wynikiem i pozwala korzystać ze słuchawek przez kilka dni bez konieczności ładowania. Dodatkowym atutem jest dołączona stacja dokująca, która ułatwia ładowanie i sprawia, że nie musimy za każdym razem szukać kabla w szafce.

Sterowanie słuchawkami

Coraz częściej zdarza się, że producenci rezygnują z dedykowanych aplikacji na rzecz konfiguracji sprzętu przez stronę internetową. Tak jest również w tym przypadku. Warto jednak zaznaczyć, że dostęp do ustawień – zarówno oświetlenia, jak i brzmienia – możliwy jest wyłącznie przy korzystaniu z połączenia przez dongle 2,4 GHz. Sama strona oferuje aż 10 gotowych wzorów podświetlenia, a także możliwość ustawienia własnego koloru. Znajdziemy tam również parametryczny korektor, co jest sporym plusem, oraz gotowe profile dźwiękowe. Te ostatnie można przełączać także przyciskiem na prawej muszli, a dodatkowo edytować wedle uznania, dzięki czemu da się korzystać z własnych ustawień bez konieczności ponownego wchodzenia na stronę producenta.

Mikrofon

Fractal Design Scape w głównej mierze celuje w graczy, dlatego mikrofon służy głównie do komunikacji z drużyną czy z kolegami na Discordzie. W tym zadaniu sprawdza się w pełni. Oczywiście, mógłby być nieco lepszy – w niektórych, kilkukrotnie tańszych modelach spotkaliśmy ciekawsze rozwiązania – ale nie jest to wada, która przekreślałaby te słuchawki. Mikrofon dobrze radzi sobie z redukcją szumów, a głos pozostaje w pełni zrozumiały, choć minimalnie zniekształcony. Nie zauważyłem przy tym żadnych pisków ani trzasków. Sami oceńcie, co potrafi ten mikrofon:

Brzmienie

Przejdźmy do najciekawszej dla użytkownika, a zarazem najtrudniejszej kwestii dla producenta – brzmienia. Tutaj nie jest źle, choć nie brakuje też mankamentów.

Fractal Design przygotował trzy fabryczne ustawienia korektora: Balance, Clarity i Depth. Każdy z nich w znaczący sposób zmienia charakter brzmienia, ale nie każdy robi to we właściwy sposób. Wszystkie tryby opierają się wyłącznie na manipulacji basem i niestety w dwóch z trzech przypadków prowadzi to do wyraźnego „zamulenia” dźwięku. Jedynie profil Clarity prezentuje niskie tony w sposób poprawny, dlatego właśnie na nim skupię się w dalszej części.

Bas w tym trybie został poprowadzony naprawdę dobrze i trudno się do niego przyczepić. W utworach, gdzie dominuje niskie pasmo, jest on wyczuwalny, mocny i pełny, a jednocześnie nie zalewa reszty pasm – co niestety dzieje się przy pozostałych ustawieniach.

Średnica wypada poprawnie aż do momentu problematycznej „dziury” rozciągającej się od około 400 Hz do 1300 Hz. Brak tego zakresu najbardziej słychać w wokalach, które stają się wycofane i pozbawione głębi. Szczególnie cierpi na tym kobiecy wokal, który brzmi płasko i bez emocji.

Najwięcej zastrzeżeń budzą jednak wysokie tony. Najpierw mamy mocne podbicie w zakresie 2,5–4 kHz, po czym nagle trafiamy na charakterystyczną „dziurę” między 4 a 5,5 kHz. Dalej sytuacja również nie wygląda najlepiej – kolejne podbicia i spadki sprawiają, że soprany są pozbawione szczegółowości i finezji. W efekcie brzmienie nie oddaje pełni detali, jakich moglibyśmy oczekiwać od słuchawek w tej półce cenowej.

Jak jednak Scape radzą sobie w swoim głównym przeznaczeniu, czyli w grach? Aby to sprawdzić, sięgnąłem po tytuły doskonale znane z dopracowanej oprawy audio – Dying Light 2, Wiedźmin 3 oraz Subnautica. Te gry potrafią wciągnąć nie tylko obrazem, ale i muzyką czy efektami dźwiękowymi. W tym przypadku Scape wypadły całkiem dobrze – momentami brakowało mi większej ilości detali, które poprawiłyby odczucia z gry, ale ogólne wrażenie było pozytywne.

Nie mogło też zabraknąć testów w grach FPS, gdzie kluczową rolę odgrywają kroki przeciwników i precyzyjne pozycjonowanie dźwięku. Tutaj słuchawki spisały się naprawdę dobrze – bez problemu można było określić kierunek, z którego nadchodzi wróg. Zdarzało się, że brakowało mi precyzji w określaniu dystansu, jednak są to raczej drobne uwagi. W praktyce Scape zdają egzamin w tym, do czego zostały stworzone – dostarczają graczowi informacji, których potrzebuje w trakcie rozgrywki.

Podsumowanie Fractal Design Scape

Większość producentów, wchodząc na nieznany dotąd rynek, potrzebuje czasu, aby stworzyć produkt odpowiadający oczekiwaniom użytkowników. Często dopiero kolejne modele dorównują konkurencji, która działa w danej branży od lat. W przypadku Fractal Design jest jednak inaczej – Scape to debiut wyjątkowo udany i, przynajmniej dla mnie, spore zaskoczenie.

Producent wszedł na rynek mocnym akcentem, oferując słuchawki, które jakością wykonania, możliwościami komunikacji czy opcjami personalizacji oświetlenia i dźwięku mogłyby zawstydzić wielu bardziej doświadczonych rywali. Oczywiście, nie obyło się bez kilku mankamentów – brzmienie wymaga dopracowania, mikrofon mógłby być lepszy, a w moim przypadku także wygoda pozostawia pewien niedosyt – jednak nie są to błędy dyskwalifikujące ten model. Patrząc całościowo, Fractal Design zaliczył bardzo udany debiut na zupełnie nowym dla siebie polu, co bez wątpienia nie jest zadaniem łatwym.

Dziękuję serdecznie firmie Fractal Design, która egzemplarz Scape udostępniła na testy.

Specyfikacja

• typ mikrofonu: dynamiczny
• charakterystyka: kardioidalna
• czułość mikrofonu: -50 +/-3 dB
• pasmo przenoszenia: 50 – 16000 [Hz]
• częstotliwość próbkowania: 16 bit / 48 kHz
• złącza: USB-C i XLR
• funkcje: regulacja wzmocnienia, wyciszenie mikrofonu, głośność odsłuchu
• cena: 399 zł

Opakowanie i jego zawartość

Mozos TAM8 trafia w nasze ręce w prostym, czarnym opakowaniu. Na froncie znaleźć możemy wyłącznie nazwę oraz wizualizację naszego mikrofonu. Na boku pudełka mamy zaś opis zawartości opakowania, w skład której wchodzą:

• mikrofon dynamiczny z osłoną przeciwwietrzną,
• kabel USB,
• podstawka pod mikrofon,
• wysięgnik mikrofonu,
• instrukcja obsługi.

Z tyłu opakowania znajduje się jedynie specyfikacja podana wyżej, w różnych językach.

Jakość wykonania i wygląd

Od mikrofonu w tej cenie oczekiwać możemy zdecydowanie więcej niż od wspomnianego na początku poprzednika – Mozos MKIT-GX. Bez negatywnego zaskoczenia, jakość stoi na naprawdę wysokim poziomie. Użyte ramię niskoprofilowe wykonane zostało głównie ze szczotkowanego aluminium, choć zawiera również plastikowe zaślepki, które pozwalają na estetyczne ukrycie kabla. Producent przewidział dwie możliwości montażu mikrofonu: za pomocą uchwytu mocowanego do blatu w przypadku korzystania z ramienia, bądź też przy użyciu solidnej metalowej podstawy, gdy mikrofon montowany jest bezpośrednio na biurku.

Całość utrzymana jest w eleganckiej czarnej kolorystyce. Dołączony kabel, choć pozbawiony oplotu, został wykonany solidnie i nie budzi żadnych zastrzeżeń pod względem jakości. Sam mikrofon wyróżnia się masywną konstrukcją – ze względu na to można go śmiało określić mianem „dużej cegły”, co nadaje mu charakter solidnego, wytrzymałego sprzętu. Ponadto mikrofon oferuje zmienne podświetlenie, możliwość regulacji wzmocnienia głosu, funkcję wyciszania mikrofonu oraz kontrolę głośności odsłuchu, co czyni go bardzo wszechstronnym narzędziem, użytecznym zarówno w pracy, jak i rozrywce.

Jakość dźwięku

Mozos TAM8 w swojej klasie cenowej również prezentuje się bardzo solidnie pod względem jakości dźwięku. Nagrywany głos jest wyraźny i naturalny, pozbawiony sztucznego przekształcania barwy czy innych zakłóceń. Mikrofon świetnie radzi sobie także z eliminacją szumów tła – użytkownicy nie muszą obawiać się rejestrowania niepożądanych odgłosów, takich jak skrzypienie fotela czy ciche szumy urządzeń znajdujących się w pobliżu.

Na uwagę zasługuje również fakt, że mikrofon został wyposażony we wbudowany filtr piankowy, który skutecznie tłumi głoski wybuchowe, poprawiając ogólny komfort słuchania.

Warto też przypomnieć, że TAM8 to mikrofon dynamiczny, który zbiera dźwięk głównie z przodu, co znacząco ogranicza ryzyko wychwycenia odgłosów pochodzących z otoczenia, np. wentylatorów czy klawiatury.

Poniżej możecie sami posłuchać próbki nagrania wykonanej przy użyciu programu Audacity, bez żadnej dodatkowej obróbki dźwięku. Mikrofon podłączony był kablem USB-C.

Podsumowanie Mozos TAM8

Kooperacja Mozosa z Fifine od samego początku wydawała się strzałem w dziesiątkę, a dalsze użytkowanie zaprezentowanego mikrofonu tylko to potwierdziło. Dwie możliwości montażu, zależne od preferencji użytkownika, wysokiej jakości materiały oraz świetne brzmienie to tylko część atutów, którymi może się poszczycić ten model. Trudno doszukać się tutaj poważniejszych wad.

Jedynymi mankamentami, jakie dostrzegam, są brak koszyczka antywibracyjnego, który wspomógłby redukcję drgań, oraz spore rozmiary samego mikrofonu, mogące nieco zaburzyć estetykę stanowiska. Warto jednak zaznaczyć, że jest to wyłącznie subiektywna uwaga, która nie wpływa na funkcjonalność ani jakość urządzenia.

Reasumując, Mozos TAM8 to niezwykle udany mikrofon, który w swojej klasie cenowej oferuje znacznie więcej, niż można by oczekiwać. Jeśli szukasz solidnego, świetnie brzmiącego sprzętu, który posłuży ci przez lata, na bank będziesz zadowolony z jego wyboru.

Dziękuję serdecznie firmie Mozos, bez której ta recenzja by się nie odbyła.

Opakowanie i jego zawartość

Logitech G PRO X 2 LIGHTSPEED trafiają w nasze ręce w opakowaniu o dość monotonnej, typowej dla producenta kolorystyce. Na froncie pudełka znajdziemy logo producenta, nazwę modelu i jego render, a także spis podstawowych informacji, jeśli chodzi zaś o pozostałe jego boki, jest podobnie. Wiele napisów, na które raczej nikt nie zwróci uwagi.

W opakowaniu nie ma luźno latających elementów. Wszystko elegancko posegregowano w mniejszych pudełeczkach wewnątrz. W nich znajdziemy:

• kabel jack 3,5mm,
• kabel USB-C – USB–A,
• wpinany mikrofon,
• dongle 2,4 GHz
• zamienne welurowe nauszniki.

Jakość wykonania

Patrząc na cenę Logitech G PRO X 2 LIGHTSPEED, która wynosi aż 1249 zł, powinniśmy spodziewać się wybitnej jakości wykonania.

Czy faktycznie jest ona tak doskonała, jak sugeruje cena? Niby tak, ale… od początku.

Prowadnice i elementy obrotowe utrzymujące muszle wykonano z czarnego aluminium, które nie skrzypi i nie ugina się pod naciskiem. Te elementy nie mają żadnych luzów i poruszają się płynnie, bez przeszkód. Jeśli chodzi o nauszniki, postawiono na ekoskórę – jako tako niezłą, lecz – ze względu na strukturę i to, jak miękka jest pianka wewnątrz – pozostawiającą wrażenie, jakby miała zacząć się w niedalekiej przyszłości łuszczyć.

Nic nie szkodzi, bo do zestawu dorzucono także pady welurowe, do jakości i praktyczności których trudno się jakkolwiek przyczepić. Tego samego nie można niestety powiedzieć o pałąku, wykonanego z tej samej ekoskóry, co domyślnie założone nauszniki.

Żadne z kabli nie zostały oplecione, ale nie ma się co stresować – są naprawdę solidnie zrobione.

Komfort użytkowania i łączność

G PRO X 2 LIGHTSPEED testowałem w różnych warunkach i sprawdzałem ich zastosowanie w wielu sytuacjach. Nie skłamę, jeśli powiem, że wygoda idzie tutaj w parze z ceną. Należy jednak zaznaczyć, że korzystałem z moim zdaniem wygodniejszych padów welurowych. Nie powodują one żadnego dyskomfortu, a dzięki swojej konstrukcji zapewniają odpowiednią wentylację, co znacząco zwiększa komfort podczas częstych, a przede wszystkim długich sesji przed komputerem. Domyślne nauszniki, wykonane z ekoskóry, cechują się moim zdaniem nieco gorszą ergonomią, z uwagi na nieoddychający materiał, co będzie problematyczne szczególnie w upalne dni, powodując potliwość, a co za tym idzie również dyskomfort podczas rozgrywki.

Producent pozostawił nam do dyspozycji 3 sposoby komunikacji, które przewijają się od początku recenzji, są to:

• 2,4 GHz
• Bluetooth
• Kabel Jack

Komunikacja bezprzewodowa została przetestowana na odległości 20 metrów w warunkach, gdzie sygnał musiał przenikać przez ściany. Pomimo tego połączenie pozostało stabilne, co potwierdza deklaracje producenta dotyczące zasięgu do 30 metrów.

Aplikacja

Słuchawki współpracują z dedykowaną aplikacją Logitech G Hub, która w moim odczuciu jest bardzo estetyczna, ale mało intuicyjna i dość trudno było mi odnaleźć to czego w danym momencie szukałem. Słuchawki widoczne są w aplikacji tylko i wyłącznie po podłączeniu dołączonego Dongle’a 2,4GHz. Prezentuje ona bardzo mało rozbudowany korektor słuchawek, składający się z wyłącznie 5 suwaków, co daje bardzo mało możliwości zmiany brzmienia. Odnaleźć możemy tu również tryb dźwięku przestrzennego, zwanego przez producenta „DTS”. Tryb ten obcina średnicę i górę, podbijając jednocześnie bas, co w efekcie znacząco pogarsza lokalizację przeciwników, przez co stanowczo odradzam korzystanie z tej funkcji. Znajdziemy tu również opcję „Blue Voice”, która poprawia jakość rejestrowanego dźwięku, redukując szumy i sprawiając, że głos brzmi bardziej naturalnie.

Bateria

Żywotność baterii deklarowana przez producenta wynosi 50 godzin, co moim zdaniem jest wartością zbliżoną do rzeczywistej. Korzystając ze słuchawek za każdym razem na około 70-80% głośności, udało mi się osiągać około 47 godzin.

Mikrofon

Dołączony mikrofon z włączonym trybem Blue Voice prezentuje się naprawdę nieźle, co można samemu ocenić, odsłuchując poniższy plik. Nie spotkamy tu żadnych szumów i trzasków. Nie jest to oczywiście jakość mikrofonu pojemnościowego, choć do celu, do jakiego został stworzony, czyli komunikacji ze znajomymi podczas rozgrywki, jest w pełni wystarczający.

Brzmienie

Przyglądając się poprzedniej części recenzji, można by powiedzieć, że Logitech G PRO X 2 LIGHTSPEED to produkt niemal pozbawiony wad. Wysoka jakość wykonania, różnorodne sposoby komunikacji, daleki zasięg czy bateria wystarczająca na wiele wieczornych sesji ze znajomymi to bez wątpienia mocne strony tego modelu. Jednak, jak to często bywa, rzeczywistość bywa bardziej skomplikowana, a niektóre aspekty wymagają krytycznego spojrzenia. Jednym z takich elementów jest brzmienie, które nie jest w pełni takie jak byśmy tego chcieli.

Słuchawki z nausznikami z ekoskóry charakteryzują się podbiciem w zakresie 30–160 Hz, co sprawia, że dźwięk staje się mocno przytłumiony i mało klarowny. W praktyce oznacza to, że niskie tony dominują nad resztą pasma, odbierając dynamikę i szczegółowość. Powoduje to wrażenie bycia w pewnego rodzaju „bańce” czy też „zamkniętym pokoju”.

Przechodząc do średnicy, ekoskórzane pady radzą sobie naprawdę dobrze, choć trochę brakuje im do perfekcji. Zauważyć możemy lekkie podbicie od 600 Hz, ale nie byłbym w tym przypadku zbyt krytyczny, bo nie zmienia to znacząco brzmienia. Słuchając Linkin Park czy Christiny Aguilery, możemy usłyszeć piękno ludzkiego głosu i to co autor chciał przekazać słuchaczowi. Niestety, problemy zaczynają się w okolicach 1600 Hz, gdzie pojawia się wyraźna dziura. Co gorsza, te niedoskonałości towarzyszą całemu pasmu aż do jego końca, niezależnie od wybranego typu padów.

Najprościej rzecz ujmując, wysokie tony w G PRO X 2 LIGHTSPEED są nierówne i wyraźnie „dziurawe”. Pierwszy problematyczny zakres to między 1600 Hz a 2600 Hz, kolejny obejmuje od 3500 Hz do 5800 Hz, a ostatni rozciąga się od 7000 Hz aż do końca pasma. W rezultacie brzmienie w tej części spektrum jest wyraźnie pozbawione detali i szczegółowości, co znacząco wpływa na ogólne postrzeganie brzmienia.

Koniecznym jest również przyjrzeć się padom welurowym, które niestety nie wypadają dobrze, a wręcz prezentują się fatalnie. Znaczący spadek od 70 Hz do 600 Hz sięgający -10dB, czy też dziurawa góra, dosłownie psują całe brzmienie. Ciężko znaleźć tu jakikolwiek pozytyw, przez co pady te stają się wręcz asłuchalne, więc pozostawmy ich temat na tym etapie i skupmy się na padach ekoskórzanych.

Było trochę o muzyce i ogólnym brzmieniu, teraz pora na coś, do czego Logitech G PRO X 2 LIGHTSPEED zostały stworzone – gry. Na potrzeby tej recenzji odświeżyłem kilka tytułów, które „czekały na lepsze czasy”. Wśród nich znalazły się „Wiedźmin 3: Dziki Gon”, „Dying Light 2” oraz „Subnautica”. To gry, których soundtracki wręcz wciskają w fotel i pozostawiają niesamowite wrażenie. Tym razem nie było inaczej, choć nie można tego również nazwać perfekcją. Znacząco słychać podpicie dołu pasma, ale dalej możemy cieszyć się z rozgrywki i z tego co przygotowali dla nas twórcy w towarzyszących nam ścieżkach dźwiękowych.

Nie sposób pominąć również aspektu gier, w których kluczową rolę odgrywa lokalizowanie przeciwnika na podstawie dźwięków. Aby przetestować ten element, sięgnąłem po tytuły takie jak „CS-2” czy „Hell Let Loose”, gdzie nasłuchiwanie kroków, wystrzałów czy zbliżających się wrogów jest nieodzowną częścią rozgrywki. Pomimo wcześniej wspomnianego podbicia, słuchawki wciąż radziły sobie całkiem nieźle, dźwięk był dość precyzyjny i umożliwiał wychwycenie kierunku oraz źródła dźwięku.

Podsumowanie Logitech G PRO X 2 LIGHTSPEED

Decydując się na recenzję Logitech G PRO X 2 LIGHTSPEED, postawiłem poprzeczkę bardzo wysoko, zważywszy na wysoką cenę. Słuchawki te wywołały u mnie mieszane uczucia. Z jednej strony są doskonale wykonane, trudno wskazać jakiekolwiek wady konstrukcyjne. Komfort użytkowania, szczególnie z padami welurowymi, jest imponujący – słuchawki nie uciskają głowy nawet po długim czasie użytkowania. Bateria wytrzymuje blisko 50 godzin, co pokrywa się z deklaracjami producenta. Na zasięg również nie można narzekać, sprzęt działał nawet oddzielony od komputera ścianami. Z drugiej jednak strony, brzmienie tych słuchawek jest akceptowalne tylko w przypadku padów ekoskórzanych. Welurowe pady, pomimo, że są bliższe mojemu sercu, brzmią po prostu fatalnie. 

Podsumowując, Logitech G PRO X 2 LIGHTSPEED mają swoje mocne i słabe strony. W grach drużynowych, po założeniu padów z ekoskóry, zyskamy na precyzji lokalizacji przeciwników, co pozwoli na dokładniejsze wychwytywanie źródła dźwięków takich jak kroki czy wystrzały. W przypadku słuchania muzyki czy ścieżek dźwiękowych w grach, nie doświadczymy fajerwerków czy przysłowiowych „wodotrysków”, ale nie będzie to na pewno produkt o którym chcielibyśmy zapomnieć.

Dziękuję serdecznie firmie Logitech, która egzemplarz G PRO X 2 LIGHTSPEED udostępniła na testy.

Opakowanie i zawartość

Genesis Thulium 700 trafia w nasze ręce w dwuczęściowym opakowaniu. Wierzchnia warstwa to tekturowa okładka w kolorystyce dobrze znanej już z innych produktów tego producenta – czerwonej oraz grafitowej. Na froncie oraz bokach możemy zauważyć wizualizację naszego ramienia wraz z poszczególnymi cechami produktu, takimi jak:

• Dopasowanie do 99% mikrofonów dzięki możliwości dostosowania gwintu: 3/8”, 5/8”, 1/4”;
• Wymienne klipsy pasujące do kabla USB oraz XLR;
• Pewne mocowanie do blatu biurka.

Poza podstawowymi funkcjami, na tyle okładki widnieją dodatkowe cechy, takie jak dopuszczalne obciążenie wynoszące 1 kg, możliwość zamocowania ramienia do blatu o szerokości od 18 mm do 60 mm oraz możliwość zastosowania przewodu o grubości 6 lub 8 mm.

Po zdjęciu okładki możemy znaleźć nudne, białe opakowanie, a jedyne, co je wyróżnia, to czarne logo producenta na samym środku. Wewnątrz, poza samym ramieniem, znajdują się:

• uchwyt do blatu,
• czerwona podkładka z wypustkami,
• czarna tulejka,
• wymienne klipsy do mocowania kabla,
• blaszka do alternatywnego montażu,
• instrukcja obsługi.

Z dwóch dostępnych metod montażu ja osobiście wybrałem przykręcenie do blatu za pomocą zwykłego uchwytu. Alternatywnie możliwe jest zastosowanie dołączonej blaszki, dzięki której po wywierceniu dziury w blacie możemy na stałe zamocować nasze ramię, co z pewnością wyeliminowałoby możliwość poruszania się uchwytu. Z drugiej strony, zastosowanie grubych gumowych podkładek w przypadku „mobilnego” rozwiązania daje dużą pewność montażu i moim zdaniem w pełni wystarcza do normalnego użytkowania bez ingerencji w strukturę blatu i tworzenia niepotrzebnych otworów.

Jakość wykonania i wygląd

Genesis Thulium 700 na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie solidnie wykonanego produktu, co po dokładniejszym przyjrzeniu się jedynie się potwierdza. Ale zacznijmy od początku. Samo ramię wykonane jest z aluminium w kolorze grafitowym, połączonego z czarnymi, plastikowymi łączeniami. Podstawę ramienia wraz z uchwytem montowanym do biurka wykonano również z czarnego plastiku. Jedynym przełamaniem kolorystycznym jest czerwona podkładka, która subtelnie uzupełnia barwy reprezentowane przez Genesisa. Tak jak już to wyżej opisałem, uchwyt montowany do biurka posiada gumowe podkładki, które wykonane zostały bardzo solidnie i nawet częsty demontaż i montaż w zupełnie innym miejscu, nie powoduje zniszczenia czy też odklejenia się podkładek.

Dużym plusem jest zastosowanie wewnętrznej sprężyny w konstrukcji, co odróżnia Thulium 700 od tańszych alternatyw, gdzie sprężyny są często montowane na zewnątrz. Dzięki temu eliminujemy irytujące dźwięki, które mogłyby przeszkadzać podczas rozmów, na przykład gdy coś spadnie na blat biurka. Konstrukcja pozwala na regulację napięcia sprężyny, co umożliwia dostosowanie jej działania do własnych potrzeb – zapobiegając samoistnemu opadaniu ramienia lub jego unoszeniu się. Śrubę regulacyjną umieszczono między podstawą ramienia a uchwytem, co nie psuje estetyki konstrukcji i zapewnia łatwy dostęp do regulacji.

Niestety, Thulium 700 ma też swoją wadę, która w codziennym użytkowaniu bywa uciążliwa. Problemem jest brak możliwości regulacji gwintu, na którym montowany jest mikrofon. Oznacza to, że po dokręceniu gwintu do mikrofonu nie można regulować jego obrotu w płaszczyźnie „prawo-lewo”. W praktyce oznacza to, że ramię można używać tylko z jednej strony biurka. Na przykład przy zamocowaniu ramienia z lewej strony łatwo dopasujemy mikrofon do ust, ale po przeniesieniu go na prawą stronę użytkowanie może stać się niemożliwe, ponieważ nie da się obrócić mikrofonu w odpowiednim kierunku.

Podsumowanie Genesis Thulium 700

Pomimo tego, że Genesis Thulium 700 nie należy do najtańszych ramion mikrofonowych na rynku, zdecydowanie wyróżnia się wysokim poziomem wykonania oraz dużymi możliwościami regulacji. Oczywiście ma swoje wady, a konkretnie jedną istotną – brak możliwości obrotu mikrofonu – jednak nadal jest to solidny wybór dla osób poszukujących funkcjonalnego i trwałego ramienia mikrofonowego.

Warto również wspomnieć o jego wielozadaniowości, o której wcześniej nie pisałem. Thulium 700 można wykorzystać nie tylko do montażu mikrofonu na jednym z dostępnych gwintów, ale także z różnego rodzaju urządzeniami audiowizualnymi, takimi jak aparaty fotograficzne czy kamery. Ta dodatkowa funkcjonalność znacząco zwiększa jego użyteczność, szczególnie w produkcjach filmowych czy nagraniach wideo.

Recenzja jest możliwa dzięki Genesis, który udostępnił sprzęt do testów.

Specyfikacja

• Typ mikrofonu: dynamiczny
• Charakterystyka: kardioidalna
• Odbiór dźwięku: jednokierunkowy
• Czułość mikrofonu: -48 dB
• Pasmo przenoszenia: 60 – 14000 [Hz]
• Częstotliwość próbkowania: 24 bit / 192 kHz
• Złącza: USB-C
• Funkcje: regulacja wzmocnienia, wyciszenie mikrofonu
• Cena: 299 zł

Specyfikacja pochodzi z oficjalnej strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Genesis Radium 350d trafia do nas w typowym dla tej marki grafitowy-czerwonym opakowaniu. Na jego przodzie można znaleźć ilustrację mikrofonu, logo i nazwę producenta, a także nazwę modelu oraz spis kilku podstawowych funkcji produktu. Z lewej strony opakowania znajduje się zdjęcie mikrofonu wraz z dokładnymi nazwami poszczególnych elementów. Poniżej umieszczono opis charakterystyki mikrofonu, w tym wykres jego częstotliwości oraz schemat aktywacji kardioidy. Prawa strona przedstawia funkcje w delikatnie rozszerzonej formie. Można tam znaleźć informacje o:

• występowaniu czystej rejestracji dźwięku
• jedynej możliwości połączenia – poprzez USB-C
• możliwości regulacji gaina
• obecności przycisku wyciszenia

Tył opakowania to krótki opis produktu oraz specyfikacji technicznej, co jest typowe dla produktów Genesis.

Wewnątrz pudełka, poza mikrofonem, znajduje się pudełeczko z akcesoriami, w którym czekają na nas kabel USB-C – USB-C wraz z przejściówką na USB-A oraz 5-centymetrowa przedłużka, montowana pomiędzy podstawą a uchwytem. Niemiłą niespodzianką jest brak koszyczka antywibracyjnego, który niwelowałby niechciane stuknięcia czy wibracje. To niezrozumiała decyzja, bowiem koszyczki te są elementem powszechnym, nawet w tej półce cenowej.

Jakość wykonania i wygląd

Producent nie zaskoczył nas pod względem wyglądu, stawiając na sprawdzoną już kolorystykę: czarne podstawę i korpus oraz srebrną siatkę u góry mikrofonu. Na boku można zaś znaleźć logo i nazwę producenta, a na topie widnieje nazwa modelu mikrofonu – Radium 350D. Znajduje się tu również pokrętło do zmiany wzmocnienia, które po jego wciśnięciu wycisza mikrofon, co sygnalizuje dioda, świecąca w dwóch kolorach: zielonym, gdy mikrofon rejestruje głos, oraz czerwonym, gdy ten jest wyciszony.

Genesis Radium 350D to solidnie wykonany sprzęt. Metalowa, co potwierdza waga, podstawa, skutecznie uniemożliwia przewrócenie się mikrofonu, a ponadto uzbrojona jest w gumki antypoślizgowe na spodzie, które znacząco utrudniają przesuwanie się konstrukcji po biurku lub podkładce. Korpus z aluminium również świadczy o wysokiej jakości wykonania produktu. Mikrofon oferuje także regulację przód-tył, która mimo jednego mocowania nie ma problemów z luźnym bujaniem się na boki. Kabel, pomimo braku oplotu, wykonano poprawnie – to mikrofon, więc nawet gdyby jego jakość była niska, nie byłoby to raczej szczególnie dotkliwe.

Jedynym mankamentem, który doskwierał mi na co dzień, jest niestabilny przycisk wzmocnienia. Buja się on dość mocno na boki, co stanowi pewien dyskomfort.

Jakość dźwięku

Genesis Radium 350D w swojej półce cenowej wypada naprawdę świetnie pod względem brzmienia. Rejestrowany głos jest czysty i klarowny, pozbawiony jakichkolwiek zmian barwy czy innego przekłamywania rzeczywistości. Mikrofon radzi sobie również świetnie z usuwaniem szumów z tła. Nasi rozmówcy nie usłyszą pisków ani trzasków – posiadacze starych, skrzypiących foteli, miejcie to na uwadze.

Należałoby także wspomnieć o wbudowanym filtrze piankowym, który znacząco zmniejsza słyszalność głosek wybuchowych, często przeszkadzających w odbiorze głosu.

Pamiętajmy także, że jest to mikrofon dynamiczny, rejestrujący dźwięk wyłącznie od przodu – szumy komputera nie będą nam straszne.

Na podstawie poniższego nagrania możecie sami ocenić, jak Radium 350D wypada, jeśli chodzi o brzmienie. Nagranie zostało wykonane przy użyciu programu Audacity i nie zostało w żaden sposób obrobione.

Podsumowanie Genesis Radium 350D

Genesis Radium 350D to, jak już zdążyliśmy się dowiedzieć, bardzo udana propozycja na rynku mikrofonów dynamicznych. Solidna konstrukcja, dobrze wyważona podstawa oraz bardzo czyste i klarowne brzmienie to tylko część zalet tego mikrofonu. Jest jednak również druga strona medalu, która na szczęście nie jest zbyt obszerna. Do pełni szczęścia brakuje tu koszyczka antywibracyjnego, który w tej cenie jest już powszechnie stosowany, oraz ewentualnie aplikacji, która na pewno byłaby na plus.

Jak mogliśmy zauważyć, Genesis nie spoczął na laurach i dalej wprowadza na rynek bardzo dobre produkty w kategorii jakość-cena, co stawia ich w bardzo dobrym świetle i daje nadzieję na udane propozycje w przyszłości.

Recenzja jest możliwa dzięki Genesis, który udostępnił sprzęt do testów.

Opakowanie i jego zawartość

Słuchawki trafiają do nas w kartonowym pudełku, na którego froncie zamieszczono logo producenta oraz ilustrację produktu. Z tyłu zaś widoczne są obrazki przedstawiające podstawowe funkcje oraz cechy produktu. Można tam znaleźć między innymi informacje o trzech dostępnych typach połączenia (2,4 GHz, Bluetooth oraz kablem USB-C – Jack 3,5 mm), obecności odpinanego mikrofonu, oddychających, materiałowych nauszników, oraz trybu „7.1” na pokładzie. Wewnątrz, w wytłoczonym plastiku, poza samymi słuchawkami, znajdują się dongle 2,4 GHz oraz mniejsze pudełko z akcesoriami. W zestawie są także podpinany mikrofon, kabel USB-A – USB-C oraz wspomniany już kabel USB-C – Jack 3,5 mm.

Wykonanie i wygoda

Redragon Arrow, podobnie jak poprzednie modele headsetów – Zeus Pro oraz Zeus X, został wykonany bardzo solidnie. Nauszniki oraz wewnętrzna część pałąka są zrobione z oddychającego materiału, co jest znaczącym atutem headsetu. Prowadnice wykonano z aluminium, a zewnętrzną część pałąka pokryto ekoskórą. Zakończenia pałąka oraz boczne części komór wykonane zostały z czarnego, matowego plastiku, na powierzchni którego widać wszystkie tłuste plamy. Warto zauważyć, że poza cichym dźwiękiem pracującej ekoskóry na pałąku, słuchawki nie mają skłonności do trzeszczenia, co z miejsca stawia je w pozytywnym świetle. Odpinany mikrofon, choć jego montaż jest dość toporny, został wykonany poprawnie. Moim zdaniem mógłby być nieco mniej elastyczny, gdyż zazwyczaj gdy go wygniemy, samoczynnie wraca do poprzedniej pozycji.

Przechodząc do kwestii wygody, zastosowanie materiałowych padów oraz wewnętrznej części pałąka było strzałem w dziesiątkę. Coraz częściej stosuje się to rozwiązanie w headsetach w tym budżecie, choć nadal nie jest to standard. Dzięki temu nie powodują one nadmiernego pocenia się głowy w upalne dni ani dyskomfortu podczas długich sesji przy komputerze. Pady są na tyle grube, że ucho nie dotyka wnętrza komory, co dla mnie jest elementem kluczowym. Jedynym problemem, który udało mi się zaobserwować, jest brak pełnego przylegania nauszników z tyłu głowy, choć to raczej marginalna uwaga.

Bateria

Producent deklaruje czas pracy na baterii na poziomie 20 godzin. W moim przypadku czas ten wyniósł około 19 godzin, co jest jak najbardziej zadowalającym wynikiem, bliskim zresztą zapowiadanemu. Ładowanie trwa około 3 godziny co również pokrywa się z założeniami producenta.

Mikrofon

Redragon Arrow to słuchawki przeznaczone głównie dla graczy, dlatego mikrofon jest zaprojektowany z myślą o komunikacji z drużyną w ulubionych grach FPS czy też rozmowach z kolegami na Discordzie. Moglibyśmy więc odgórnie założyć, że jakość jego pracy będzie co najwyżej zadowalająca – i pomylić się. Mikrofon bowiem doskonale radzi sobie z eliminacją szumów otoczenia, a każde nasze słowo jest wyraźnie przekazywane. Zobaczcie sami, co potrafi, odsłuchując poniższe nagranie:

Brzmienie

Decydując się na recenzję Redragon Arrow, starałem się podejść do nich ze świeżą głową, bez uprzedzeń i emocji. Chciałem tym samym uniknąć stawiania poprzeczki na poziomie wcześniej wspomnianych Zeus Pro, które przez długi czas gościły na naszej liście polecanych. Jak się później okazało, była to dobra decyzja, bo Arrow zaskoczyły mnie bardzo pozytywnie. Ale od początku…

Na samym starcie zacząć musimy niestety od słów krytyki, ponieważ wita nas zauważalny imbalans kanałów, sięgający 5 dB, który zanika po obyciu się ze słuchawkami i przyzwyczajeniu się do nich. Pewnie wiele osób w ogóle by go nie zauważyło, co nie zmiana faktu, że muszę o nim wspomnieć. Pomijając kwestię imbalansu, bas jest poprawnie poprowadzony. Nie wybija się on ponad inne fragmenty pasma, zamulając całe brzmienie, a dobrze komponuje się z resztą pasma.

Przechodząc dalej, zauważyć możemy znaczącą poprawę średnicy względem basu – została ona poprowadzona świetnie, bez większych przygód i dysonansów. Słuchając wokalu Christiny Aguliery czy Jamesa Hetfielda, czuć wyraźnie każdy szczegół głosu, który autor chciał przekazać słuchaczowi. Jakość wokalu pozwala nam wczuć się w muzykę, co jest dość niespotykane w tej półce cenowej.

Przyszła pora na treble, które wymagają delikatnego pstryczka w nos. Wyraźnie słychać dziurę przy około 4400 hz, która jest poniekąd powszechnym problemem – począwszy od Takstarów Pro80, przez całą serię Cloud od HyperX czy też „rodzime” Zeus X i Zeus Pro. Idąc dalej, zauważyć możemy kontrast do sytuacji sprzed chwili, ponieważ z dołka nagle przenosimy się wysoko ponad target, co jest odczuwalne podczas słuchania wielu utworów Depeche Mode czy Metallici. Wyraźnie słychać podbicie trebli powyżej 5 kHz, co może niekiedy być lekko uporczywe.

Przyszła pora na to, do czego Redragon Arrow zostały stworzone, czyli zastosowanie w grach. Na tę okoliczność producent przygotował dla nas tryb „7.1”, który włączyć możemy przyciskiem fizycznym, znajdującym się na lewej muszli. Mówiąc wprost – niby wiem, co producent chciał osiągnąć, ale jednak nie do końca. Po włączeniu tej funkcji, słuchawki poprzez oprogramowanie wycofują znacząco całe pasmo, pozostawiając średnicę i wywołując wrażenie przebywania w otaczającym nas pomieszczeniu. Dzięki temu powinniśmy czuć poszerzenie sceny, co jednak nie do końca się sprawdza. Zdecydowanie lepiej słuchawki dają sobie radę w grach bez włączonego trybu „7.1”.

Wracając do głównego wątku – na początek sprawdziłem Arrow w bliskich mi tytułach, takich jak „Wiedźmin 3” czy „Dying Light 2” i w tej kwestii ciężko o negatywy, bo soundtracki tychże gier brzmią po prostu dobrze, wczuwając nas w rozgrywkę i fabułę. Następnie przeszedłem do zadań bardziej wymagających, czyli gier drużynowych, pokroju „CS2” i „CoD: Warzone”. W obu przypadkach sytuacja miała się podobnie – kroki były wyraźnie pozycjonowane, dzięki czemu zawsze wiedziałem, skąd nadchodzi wrogi gracz.

Wartą wspomnienia jest również wyżej wymieniona scena, która jest dość szeroka i nie brak jej detali, a separacja instrumentów dobrze rozdziela poszczególne elementy orkiestry od siebie, nie powodując zlania się ich w jedną całość.

Czymże byłaby ta recenzja bez porównania headsetu do starszego brata? Mowa oczywiście o Redragon Zeus Pro – jeśli macie ochotę, policzcie ile razy wspomniałem już go w tej recenzji. Zauważyć możemy między nimi wiele podobieństw, ale nie obyło się również bez pewnych różnic. W przypadku basu jest on tu wyprowadzony zdecydowanie niżej, a następnie stopniowo przechodzi w średnicę. W obu przypadkach środek poprowadzono poprawnie, co jest atutem obu produktów. Końcowo usłyszeć możemy wcześniej opisywane dołek w okolicach 4 kHz oraz delikatne podbicie trebli. Streszczając to wszystko, dochodzimy do konkluzji, że obydwie propozycje są do siebie bardzo zbliżone i brzmią naprawdę ciekawie, jak na swój budżet.

Podsumowanie Redragon Arrow

Powiedzieć o headsecie Redragon Arrow, że jest dobry, to jak nic nie powiedzieć. Na moment pisania recenzji kosztuje on 229 zł, a w zamian otrzymujemy fantastycznie brzmiące, bezprzewodowe słuchawki z długim czasem pracy na baterii, oddychające, materiałowe pady oraz wykonane z tego samego materiału wnętrze pałąka. Do plusów zaliczyć można również samą jakość wykonania i spasowania elementów, bo nawet przy usilnych próbach przetestowania wytrzymałości, słuchawki nie sprawiają wrażenia, jakoby miało im się coś stać, a same materiały nie wydają niepokojących dźwięków. Bez dwóch zdań stwierdzić można, że jest to naprawdę udany headset – w końcu Redragon nieraz już udowadniał, że zaprojektowanie porządnego headsetu nie stanowi dla niego problemu.

Przetestowanie słuchawek było możliwe dzięki firmie Redragon, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

• Typ mikrofonu: Pojemnościowy
• Charakterystyka: Kardioidalny
• Odbiór dźwięku: Jednokierunkowy
• Czułość mikrofonu: -33 ± 2 dB
• Pasmo przenoszenia: 30 – 18000 Hz
• Częstotliwość próbkowania: 24bit/192khz
• Złącza: USB-C, gniazdo słuchawkowe (jack 3,5 mm)
• Funkcje: Regulacja wzmocnienia, regulacja nasłuchiwania, wyciszenie mikrofonu
• Gwarancja: 12 miesięcy gwarancji producenta
• Cena: 199 zł

Specyfikacja oparta jest o informacje podane na opakowaniu mikrofonu oraz na stronie internetowej producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Mozos MKIT-GX trafia do nas w prostym tekturowym pudełku. Na froncie widnieją jedynie ilustracja mikrofonu, jego nazwa i opis zastosowania jako „dla graczy”, co stanowi minimalistyczne podejście do prezentacji produktu. Po odwróceniu opakowania ujrzymy specyfikację techniczną spisaną w językach polskim, czeskim i angielskim, która w porównaniu z innymi jest dość obszerna. Na boku producent umieścił opis kilku funkcji – moim zdaniem zbędny i niedopracowany, ze względu na dosłowne tłumaczenie z języka angielskiego, co w polskiej wersji brzmi nieco nienaturalnie (np. „headphone monitoring” tłumaczone jako „monitorowanie słuchawek” czy „heart-shaped pointing” jako „wskazujący w kształcie serca”).

W środku, poza samym mikrofonem, zaleźć możemy:

• Ramie mikrofonowe wraz z kablem USB typu C do USB typu C
• Uchwyt ramienia
• Adapter z USB typu C do USB typu A
• Gąbkę pełniącą funkcję pop-filtra
• Pop-popfiltr z plastikową siatką
• Adapter gwintu z 3/8” na 5/8”

Jakość wykonania i wygląd

Mikrofon Mozos MKIT-GX prezentuje się elegancko i solidnie, głównie dzięki swojej czarnej kolorystyce. By dodać nutkę kontrastu i estetycznego zróżnicowania, producent zdecydował się na pewne akcenty w innych kolorach. Postawiono na srebrne śruby, wykończenie pokręteł szczotkowanym aluminium, podświetlany przycisk do wyciszania w kolorach czerwonym i zielonym oraz czerwony pasek znajdujący się na korpusie mikrofonu.

MKIT-GX to mikrofon wykonany w większości z aluminium. W większości, bo korpus i uchwyty do dokręcania śrub zrobiono z tworzywa sztucznego. Pomimo przystępnej ceny model ten ma kilka zauważalnych wad, które mogą wpływać na komfort użytkowania. Ramię mikrofonu, choć aluminiowe, jest dość cienkie, co sprawia, że jego elementy mają tendencję do wyginania się.

Podczas zmiany ustawienia śruby odkręcają się, czego efektem są luzy i obniżona stabilność. Problem ten występuje również w miejscu montażu ramienia z uchwytem na biurku, gdzie śrubka często się odkręca, co także negatywnie wpływa na stabilność mikrofonu podczas jego obracania. Na korpusie znajdują się przycisk do wyciszania mikrofonu i dwa pokrętła ze szczotkowanego aluminium, służące do regulacji gaina oraz zmiany głośności odsłuchu. Kabel pomimo braku oplotu jest solidnie wykonany i nie wydaje się podatny na uszkodzenia. Adapter USB – C do USB – A działa poprawnie, chociaż przewód może się wypiąć, gdy przyłożymy do niego nawet niewielką siłę. Port USB – C na korpusie mikrofonu jest dość płytki, co powoduje, że kabel może się chwiać, ale z jego wypadaniem kłopotów nie napotkamy.

Jakość dźwięku

Planując recenzję modelu MKIT-GX początkowo nie spodziewałem się spektakularnych wyników, biorąc pod uwagę jego niewielką, bo wynoszącą nieco poniżej 200 złotych, cenę. Po przeprowadzeniu testów moje odczucia były jednak bardziej pozytywne niż negatywne. Choć zdarzają się gdzieniegdzie delikatne przebicia dźwięku oraz trzaski, to nie są one na tyle dokuczliwe, by znacząco wpłynąć na jakość odbioru. Słyszalny jest także cichy, więc nieprzeszkadzający w odbiorze naszych słów, szum.

Poniższe nagranie prezentuje możliwości oferowane przez model MKIT-GX. Nagranie zrealizowano bez dodatkowej korekcji dźwięku, prezentując surowe, nienaruszone brzmienie. Mikrofon został umieszczony na ramieniu z gąbkowym pop filtrem, znajdował się w odległości 20 centymetrów od moich ust. Czułość mikrofonu została ustawiona na poziom około 50%, natomiast głośność wejściowa pozostała na domyślnym poziomie 60%.

Dostaliśmy informację, że charakterystyczne przebicia i trzaski, które można usłyszeć to wada egzemplarza, więc decydując się na zakup, nie powinniście doświadczyć podobnego problemu.

Podsumowanie Mozos MKIT-GX

Mozos MKIT-GX ma swoje lepsze i gorsze strony. Jego zaletami są niska cena, poprawne brzmienie, możliwość odsłuchu i wyciszenia mikrofonu czy bogate wyposażenie i wielość dodatków. Wady zaś to luz na mocowaniu z uchwytem, odręcające się śruby oraz występowanie delikatnych przebić i trzasków.

W moim odczuciu, drobnym minusem jest również brak dedykowanej aplikacji oraz koszyka antywibracyjnego, który mógłby zmniejszyć drgania ramienia oraz amortyzować zastosowane sprężyny, jednakże biorąc pod uwagę przedział cenowy, do jakiego mikrofon ten należy, jakiekolwiek dodatki nazwać by można prawdziwym dobrem luksusowym, a tu mamy ich przecież tak wiele.

Niemniej jednak uważam, że MKIT-GX to dalej solidna propozycja dla osób poszukujących budżetowego mikrofonu o optymalnym stosunku jakości do ceny.

Dziękuję serdecznie firmie MOZOS, bez której ta recenzja by się nie odbyła.

Specyfikacja:

• Typ: pojemnościowy o charakterystyce kardioidalnej
• Pasmo przenoszenia: 30 – 18000 Hz
• Częstotliwość próbkowania: 24 bit/96 kHz
• Złącza: USB-C, gniazdo słuchawkowe (jack 3,5mm)
• Długość kabla: 2 m
• Cena: 249 zł

Specyfikacja oparta jest o informacje podane na opakowaniu mikrofonu oraz na stronie internetowej producenta.

Opakowanie i zawartość

Solum Voice S trafia do naszych rąk skryty w opakowaniu charakterystycznym dla firmy ENDORFY, które już wcześniej mieliśmy okazję zobaczyć podczas recenzji modeli AXIS czy Solum Broadcast. Całe opakowanie utrzymano w kolorze szarym, prezentując zakupiony przez nas mikrofon oraz zawierając informacje techniczne w różnych językach. Oferuje nam on szereg możliwości, takich jak:

• Podłączenie poprzez USB
• Podświetlenie RGB wokół pokrętła czułości mikrofonu
• Możliwość podłączenia słuchawek za pomocą złącza Jack 3.5mm
• Dotykowy przycisk wyciszający mikrofon
• Pokrętło do regulacji czułości mikrofonu
• Plug&Play
• 2-letnia gwarancja od producenta

Po zdjęciu zewnętrznego opakowania, zobaczyć możemy, że wszystko znajduje się w drugim, tekturowym pudełku w kolorze czarnym. Wewnątrz, oprócz samego mikrofonu, znajdziemy także:

• Wkręcaną podstawę mikrofonu
• 2- metrowy przewód USB typu C do USB typu C
• Adapter z USB typu C do USB typu A
• Gąbkę pełniącą funkcję pop-filtra
• Instrukcję obsługi

Jakość wykonania i wygląd

Mikrofon sam w sobie prezentuje solidne wykonanie – korpus zrobiony został z czarnego metalu, a z przodu możemy zauważyć subtelne logo producenta. Mimo że podstawa została wykonana z plastiku, wewnętrzna konstrukcja zawiera znaczną ilość metalu, co gwarantuje stabilność mikrofonu i uniemożliwia jego przypadkowe przewrócenie.

Na górze produktu znajduje się obrazek z przekreślonym mikrofonem, umożliwiający łatwe włączanie lub wyłączanie funkcji wyciszania. Centralnie umieszczono czarne, plastikowe pokrętło czułości, które porusza się płynnie, z delikatnym oporem, a także nie wykazuje żadnych cyklicznych przeskoków.

Wokół pokrętła mikrofonu znajduje się podświetlenie RGB, które można dostosować poprzez naciśnięcie pokrętła lub całkowicie wyłączyć, przytrzymując je. Producent oferuje różnorodne kolory, takie jak zielony, błękitny, żółty, fioletowy oraz niebieski. Warto zauważyć, że kolor podświetlenia zmienia się na czerwony, sygnalizując włączenie funkcji wyciszania mikrofonu.

Największym problemem prezentowanego mikrofonu okazuje się być dołączony kabel, który generuje liczne trudności. Przewód sam w sobie nie posiada oplotu, ale jest dość gruby i sztywny, co sprawia dobre wrażenie. Niestety, końcówki USB typu C wypadają z portu w mikrofonie i adapterze, wydają się nie być odpowiednio spasowane i łatwo się wysuwają. Używając innego kabla z USB typu C, problem znika, co świadczy o tym, że porty USB-C w mikrofonie i adapterze, zostały wykonane poprawnie, a winnym jest sam kabel.

Należy jednak zaznaczyć, że nie musi być to problem globalny, a tylko wada produkcyjna pojedynczej sztuki, która trafiła w moje ręce.

Jakość dźwięku

Pomimo tego, że ENDORFY Solum Voice S to produkt z segmentu budżetowego, oferuje czyste i neutralne brzmienie, pozbawione zbędnej koloryzacji. Szumy przy czułości ustawionej na poziomie około 50% są ledwo zauważalne, nieprzeszkadzające i niewpływające negatywnie na zrozumienie przez odbiorcę wypowiadanych słów.

Poniższe nagranie przedstawia możliwości tego mikrofonu. Pokrętło zostało ustawione na 50% czułości, a sam mikrofon umieszczony jest na stabilnym blacie, oddalony o około 30 cm ode mnie. Nagranie nie zostało poddane żadnej korekcie i prezentowane jest w surowej formie, bez dodatkowej obróbki. W trakcie nagrywania użyłem również dołączonego do wyposażenia pop-filtra.

Drugie nagranie przedstawia tę samą sytuację, ale z mikrofonem umieszczonym w nieco większej odległości od naszych ust. Znajduje się on około 50 cm ode mnie, przy zachowaniu tych samych warunków co na poprzedniej próbce dźwięku.

W obu powyższych przypadkach zauważyć można, że głos jest dobrze odwzorowany bez koloryzacji i przekłamań, a towarzyszący mu szum – cichy i nieprzeszkadzający przy odsłuchu.

Podsumowanie ENDORFY Solum Voice S

ENDOFY Solum Voice S to moim zdaniem kompletny mikrofon w swojej kategorii cenowej, zaskakujący pod wieloma względami. Sprawdzi się zarówno podczas streamowania, jak i w zwykłych rozmowach z przyjaciółmi. Dużym atutem jest dotykowy przycisk do wyciszania mikrofonu, który uważam za nieodzowny element każdego funkcjonalnego mikrofonu.

To, co przyciąga uwagę, to niespotykana w tej półce cenowej jakość dźwięku, połączona z relatywnie niskimi poziomami szumów. Wygląd mikrofonu jest prosty i minimalistyczny, utrzymany w ciemnej kolorystyce, przełamanej przez regulowane podświetlenie w kilku kolorach, które oferuje nam producent.

Niewielkim minusem jest brak koszyczka antywibracyjnego i dedykowanej aplikacji, ale w tym budżecie jest to zrozumiała decyzja producenta. Wartym wspomnienia jest również kabel, który w moim egzemplarzu okazał się być słabo spasowany i miał tendencję do wypadania z portu.

Podsumowując wszystko, uważam, że to świetny produkt wart swojej ceny. Z czystym sumieniem mogę go polecić każdemu poszukującemu mikrofonu do 250 złotych. Oferuje on solidne wykończenie i funkcje, które są wręcz niespotykane w tej kategorii cenowej, a samo brzmienie jest bardzo dobre, nieprzekoloryzowane i wiernie odwzorowuje nasz głos.

Dziękuję serdecznie firmie ENDORFY, która egzemplarz Solum Voice S udostępniła na testy.