Specyfikacja

⦁ Typ produktu: mysz dla graczy
⦁ Łączność: 2.4 GHz, USB, Bluetooth
⦁ Sensor: PixArt PAW3395 26000 DPI
⦁ Akumulator 400 mAh (około 80 godzin)
⦁ Przełączniki główne: Kailh GM 8.0
⦁ Waga: około 57 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 199 złotych
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Genesis dostarczył nam dwie wersje kolorystyczne: czarną i białą. Oba opakowania charakteryzują się klasycznym dla producenta designem. Są to niewielkie pudełka utrzymane w charakterystycznej szaro-czerwonej kolorystyce.

Wewnątrz znajdziemy solidne kartonowe pudełko z logo producenta, które stanowi miejsce przechowywania produktu. Zircon 660 Pro został zabezpieczony foliowym woreczkiem, co skutecznie chroni go podczas transportu. Oprócz samej myszki w zestawie znajdują się jedynie instrukcja obsługi oraz przewód USB-C – USB-A, służący do zasilania urządzenia.

Jakość wykonania oraz wygląd

Jeśli mieliście okazję przeczytać artykuł o tańszym modelu, to świetnie. W kwestii różnic dotyczących jakości wykonania czy wyglądu, Zircon 660 Pro nie różni się znacząco od swojego poprzednika – można je porównać do „szukania igły w stogu siana”. Myszka jest bardzo dobrze spasowana, choć jedyną zauważalną wadą są chyboczące się na boki przyciski główne, co zauważymy, gdy naciskamy ich górną część. Boczne przyciski działają bez zarzutów, a do materiału, z którego wykonano 660 Pro, również trudno się przyczepić.

Zircon 660 Pro wyróżnia się symetrycznym kształtem, delikatnie wyprofilowanymi przyciskami dostosowanymi do palców, wciętymi bokami dla lepszego komfortu trzymania oraz centralnie umieszczonym wybrzuszeniem. Zmiany w porównaniu do poprzedniego modelu dotyczą głównie wyglądu rolki, która w nowej wersji dopasowana jest kolorystycznie do wybranej wersji urządzenia. Warto wspomnieć o diodzie LED nad scrollem, która wskazuje stan naładowania, oraz oświetleniu LED umieszczonym z przodu myszki, przed linią bocznych przycisków.

Powierzchnia

Jest to dokładnie ten sam materiał, który znajdziemy w standardowej wersji 660. Coating, dobrze przylegający do skóry dłoni, zapewnia pewny chwyt i komfort użytkowania. Tworzywo o gładkim, matowym wykończeniu pozbawione widocznej tekstury prezentuje się świetnie, a jego jakość można podsumować jednym zdaniem – sprawdza się wyśmienicie.

Przyciski główne, boczne

Tutaj zauważamy pierwsze istotne zmiany, ponieważ główne przełączniki to popularne wśród budżetowych myszek switche Kaihua Kailh GM 8.0. Jak sugeruje ich nazwa, oferują imponującą żywotność na poziomie 80 milionów kliknięć. Ich implementacja jest poprawna – klik jest średnio ciężki, a jego głośność umiarkowana, co daje dość standardowe wrażenia użytkowe. W porównaniu do Huano Purple wypadają nieco gorzej, ale nadal są solidnym wyborem. To przełączniki, które są po prostu w porządku.

Przełączniki boczne można opisać dokładnie tak, jak zrobił to nasz redakcyjny kolega przy okazji recenzji tańszego modelu – Genesis naprawdę się tutaj postarał. Są twarde, responsywne i solidnie osadzone. Jedynym drobnym mankamentem jest nieco gąbczasty feedback jednego z nich, za co należy się mały minus.

Scroll, ślizgacze

Genesis nie podał informacji na temat zastosowanego enkodera. Rolka jest nieco węższa niż w konkurencyjnych rozwiązaniach, co może budzić pewne obawy. Jej działanie charakteryzuje się wyczuwalnym skokiem, a naciśnięcie wymaga użycia pewnej siły, choć nadal mieści się to w akceptowalnych granicach. Mimo tych uwag, enkoder działa bez zarzutu.

Zaokrąglone rogi ślizgaczy to ich jedyny wyróżniający się atut. Wykonano je z barwionego teflonu, który nie oferuje nic ponad standard. Zapewniają umiarkowaną płynność i szybkość, co w tej kategorii cenowej jest w pełni akceptowalne. Choć nie są to elementy premium, spełniają swoje zadanie wystarczająco dobrze.

Kształt i waga

G Pro Wireless / G Pro X Superlight – to pierwsze modele, które mogą przyjść na myśl, patrząc na kształt Zircon 660 Pro, który nie uległ zmianie w porównaniu do tańszego modelu. Korpus, względem droższej myszki Logitech, został zmniejszony i usprawniony, a Genesis dodatkowo go odchudziło. Z dolnej części usunięto zbędny plastik, co pozwoliło na obniżenie wagi. Taki kształt najlepiej sprawdzi się u osób preferujących chwyt claw lub fingertip.

Jeśli mowa o wadze, Zircon 660 Pro jest o 2 gramy lżejszy od Zircon 660, ważąc zaledwie 57 gramów. To bardzo dobra wiadomość, ponieważ pokazuje, że Genesis nie daje konkurencji odpocząć, co jest świetnym sygnałem dla polskiego rynku. Firma powoli wchodzi w segment ultralekkich myszek, co stanowi bardzo pozytywny krok naprzód.

Łączność oraz bateria

Oprócz łączności 2,4 GHz, Zircon 660 Pro oferuje możliwość połączenia za pomocą wbudowanego modułu Bluetooth, a tradycyjne połączenie kablowe również nie sprawia żadnych problemów. Myszka została wyposażona w akumulator o pojemności 400 mAh, który teoretycznie powinien zapewnić około 80 godzin pracy. Jak to wygląda w praktyce?

Korzystając z łączności 2,4 GHz i wyłączonym podświetleniu, myszka zbliża się do osiągnięcia teoretycznego wyniku 80 godzin pracy. Po około tygodniu codziennego użytkowania, pojawiła się czerwona dioda, sygnalizująca konieczność podłączenia do ładowania. Całkowite naładowanie myszy zajmuje około półtorej, maksymalnie 2 godziny, co jest bardzo dobrym wynikiem. W związku z tym, czas pracy na jednym ładowaniu wypada na zdecydowany plus.

Sensor

Nie trzeba wiele mówić – Genesis postawił na klasyczny wybór w segmencie budżetowych konstrukcji, czyli sensor PixArt PAW 3395. Do niedawna był to jeden z najlepszych sensorów, a dzisiaj znajduje się w ścisłej topce. Charakteryzuje się maksymalnym DPI na poziomie 26 000, przyspieszeniem 50 G oraz maksymalną prędkością rejestru wynoszącą 650 IPS. Jego implementacja w Zircon 660 Pro nie wykazuje żadnych problemów z błędnymi odczytami położenia, zacinkami czy innymi trudnościami. To główny atut nowego modelu, który został zaimplementowany z myślą o najbardziej wymagających użytkownikach.

Oprogramowanie

Zircon 660 Pro, podobnie jak inne produkty Genesis, posiada dedykowane oprogramowanie. Jest to prosta aplikacja, która umożliwia dostosowanie makr, zmianę ustawień sensora, przypisanie funkcji przyciskom oraz konfigurację podświetlenia. Choć spełnia swoje zadanie, producent mógłby zyskać na spójności, tworząc jedno uniwersalne oprogramowanie obejmujące wszystkie urządzenia, na przykład dostępne przez przeglądarkę. Mimo to obecne rozwiązanie jest w pełni wystarczające dla większości.

Podsumowanie Genesis Zircon 660 Pro

Genesis Zircon 660 Pro to subtelny upgrade w stosunku do standardowego modelu, dzięki zastosowaniu topowego sensora PAW 3395. Choć przełączniki Kailh GM 8.0 stanowią delikatny krok wstecz, rekompensują to zmniejszona waga oraz inne usprawnienia. Świetna wycena, optymalnie dobrane podzespoły i zaawansowany sensor sprawiają, że w cenie 199 złotych Zircon 660 Pro dostarcza wszystko, co najważniejsze. Pozostaje tylko czekać na bezprzewodowe myszki, które osiągną wagę poniżej 50 gramów – a do tego już niewiele brakuje.

Dziękuję serdecznie firmie Genesis, bez której ta recenzja by się nie odbyła.

Opakowanie i zawartość

Silver Monkey LB200 dostarczany jest w białym kartonowym pudełku. Na jego zewnętrznej stronie znajdują się grafiki przedstawiające produkt oraz podstawowe informacje o nim, a także wyraźnie widoczna nazwa producenta. Wewnątrz opakowania znajduje się plastikowa forma, która ma za zadanie zabezpieczyć lampkę, przewód USB-A do USB-C oraz pilot do sterowania. Do zestawu dołączona jest także instrukcja obsługi. Niestety, zabrakło baterii do pilota, które trzeba dokupić osobno.

Jakość wykonania

Jakość wykonania Silver Monkey LB200 stoi na dobrym poziomie. Zacznijmy od pilota, który wyposażono w gumową podstawkę. Jest ona przymocowana do wieczka, a jej przekręcenie umożliwia demontaż podstawki i włożenie baterii, niezbędnych do zasilenia urządzenia. W górnej części pilota znajduje się wnęka z gumową warstwą ochronną, pełniąca funkcję stojaka na telefon. Użyty do produkcji plastik nie sprawia wrażenia tandetnego, prawie nie zbiera odcisków palców i nie rysuje się łatwo, co jest dużym plusem. Komunikacja między pilotem a lampką przebiega bezproblemowo – lampka reaguje szybko, nawet z większych odległości, a opóźnienia są praktycznie niezauważalne.

Jeśli chodzi o samą lampkę, została ona wykonana z innych materiałów. Uchwyt, a właściwie klips, który utrzymuje lampkę na monitorze, jest solidny i dobrze zaprojektowany. Jego regulacja zapobiega przypadkowemu zsunięciu się lub zmianie ustawienia, a sam mechanizm działa płynnie, co jest zgodne z oczekiwaniami. Dodatkowo, część klipsa stykająca się z monitorem została pokryta gumowym materiałem, co zapewnia stabilność lightbara na monitorze. Jakość wykonania tego elementu nie budzi większych zastrzeżeń.

Główny element, czyli sama lampka z podświetleniem, również została wykonana z tworzywa sztucznego. Ze względu na to, że wewnątrz znajdują się jedynie paski świetlne oraz elektronika, materiał może sprawiać wrażenie niższej jakości. Jednak podczas użytkowania nie zauważyłem żadnych rys na powierzchni, a odciski palców, podobnie jak w przypadku pilota, praktycznie się na niej nie pojawiają. Lampka jest dodatkowo stabilizowana przez dwie nóżki, które w połączeniu z klipsem skutecznie utrzymują ją na miejscu.

Oświetlenie i zastosowanie

Silver Monkey LB200 może pełnić funkcję nie tylko lightbara do monitora, choć głównie w ten sposób go używałem. Za podświetlenie odpowiada 56 diod, podzielonych równomiernie na dwie części. Pierwsze 28 diod zapewnia chłodne światło, natomiast druga połowa, również 28 diod, odpowiada za światło ciepłe. Producent umożliwia włączenie każdej z tych stref osobno lub obu jednocześnie, co daje większą elastyczność w dostosowaniu oświetlenia do własnych potrzeb.

Tego właśnie brakowało mi w standardowej lampce, która oferowała jedynie ciepłą barwę podświetlenia. Działanie podświetlenia w Silver Monkey LB200 nie budzi żadnych zastrzeżeń. Przez kilka tygodni lampka działała bezbłędnie, skutecznie doświetlając stanowisko pracy w nocy. Jasność lampki oceniam bardzo dobrze – w ciemnych porach nie tylko oświetlała biurko, które pełni rolę obszaru roboczego, ale także rozjaśniała znaczną część pokoju. Dzięki temu mogłem zrezygnować z włączania głównego oświetlenia, gdy potrzebowałem szybko znaleźć coś w szafce.

Jedynym minusem, który co prawda nie jest obowiązkowy w produkcie tej klasy cenowej, ale byłby miłym dodatkiem, jest brak możliwości regulacji natężenia oświetlenia. Lampka oferuje dwa kolory światła i trzy tryby podświetlenia, jednak producent nie uwzględnił opcji dostosowania jasności. Uważam, że to jedyny element, którego rzeczywiście brakuje w tym produkcie.

Podsumowanie Silver Monkey LB200

Lightbar polskiego producenta, Silver Monkey LB200, to solidnie wykonany produkt, który wyróżnia się niską ceną, obecnością pilota do bezprzewodowego sterowania oraz wysokiej jakości tworzywem sztucznym, odpornym na zarysowania. Trudno znaleźć poważne wady tego urządzenia. Miłym dodatkiem jest uchwyt na telefon zintegrowany z pilotem. Czy produkt ma jakieś mankamenty? W zasadzie jedynym, na co można zwrócić uwagę, jest brak regulacji jasności, co mogłoby wpłynąć na cenę urządzenia, ale jednocześnie zwiększyłoby jego funkcjonalność. To aspekt, który producent mógłby rozważyć w przyszłej wersji lampki.

Opakowanie i zawartość

Silver Monkey X Arago przychodzą do nas w czarnym kartonowym pudełku z błyszczącym wykończeniem. Na froncie znajduje się wzór składający się z małych białych kwadracików, w centrum którego umieszczono grafikę słuchawek. Dodatkowe elementy na opakowaniu to nazwa producenta oraz modelu produktu, a także informacje o produkcie i jego specyfikacji.

Wewnątrz znajdziemy plastikową formę, w której znajdują się: instrukcja obsługi, zapakowany w foliowy woreczek przewód USB-A – USB-C do ładowania headsetu, transmiter oraz same słuchawki.

Jakość wykonania

Silver Monkey X Arago celują w niską półkę cenową, co znajduje odzwierciedlenie w jakości wykonania. Trzymając produkt w rękach, można zauważyć, że jest wykonany z tworzywa sztucznego niższej jakości. Podobnie jest z materiałem, którym zostały obite pady i pałąk. Warto jednak zaznaczyć, że prowadnice wraz z pałąkiem są wykonane z lepszego tworzywa, co przekłada się na większą wytrzymałość. Mimo że słuchawki nie skrzypią, tworzywo w dotyku nie sprawia najlepszego wrażenia.

Wygląd i wygoda

Silver Monkey X Arago czerpią inspirację z modeli Logitech G435 oraz niedawno recenzowanych Logitech Zone Vibe 100. Choć nie jest to konstrukcja identyczna, podobieństwa są widoczne na pierwszy rzut oka. Postawiono tutaj wyłącznie na tworzywo sztuczne. Góra pałąka oraz pady zostały obite materiałem, a cienka poduszka pałąka znajduje się jedynie po wewnętrznej stronie. Pady wyposażono w gąbki, których miękkość można określić jako przeciętną. Mikrofon znajduje się na plastikowym, chowanym pałąku i nie ma możliwości jego wyginania.

Pomimo wagi wynoszącej 200 gramów, headset leży na głowie przeciętnie. Mimo że produkt jest wykonany z tworzywa sztucznego, słuchawki mają dość mocny ścisk na głowie, przez co pierwsze kilka godzin użytkowania może nie być zbyt komfortowe. W rezultacie, słuchawki wydają się cięższe, niż są w rzeczywistości. Pomijając ten fakt, poduszki oraz obicie pałąka nie wzbudzają negatywnych odczuć. W swojej półce cenowej spełniają swoje zadanie bardzo dobrze.

Łączność i bateria

Silver Monkey X Arago zostały wyposażone w ogniwo o pojemności 300 mAh. Producentowi udało się osiągnąć czas pracy na poziomie 48 godzin przy połączeniu za pomocą transmitera 2.4 GHz oraz 63 godziny przy połączeniu przez Bluetooth (przy 70% głośności). W przypadku połączenia radiowego nie doświadczymy opóźnień ani problemów z łącznością. Natomiast przy połączeniu przez Bluetooth mogą wystąpić lekkie opóźnienia, szczególnie podczas rozgrywki.

Skoro o Bluetooth mowa, to znajdziemy tutaj wersję 5.3. Dzięki temu, przy korzystaniu z produktu średnio 4-6 godzin dziennie, musimy podłączyć słuchawki do ładowania po około 12 dniach. Ten czas skraca się do około 9 dni podczas połączenia przez dongle, przy założeniu głośności na poziomie 70%. Czas ładowania produktu wyniósł nieco ponad 3 godziny, co jest zgodne z założeniami producenta.

Mikrofon

Zdawać by się mogło, że Silver Monkey X Arago nie są w stanie zaskoczyć. Moje zdanie szybko się zmieniło, gdy sprawdziłem brzmienie mikrofonu. Dla pewności sprawdziłem, czy przypadkiem źródłem dźwięku nie jest inny produkt, jednak nie – tak brzmi mikrofon testowanego headsetu za bagatela 149 złotych.

Brzmienie

Dźwięk jest twardym orzechem do zgryzienia, z którym radzi sobie tylko garstka produktów, i to zaledwie przeciętnie. Silver Monkey X Arago to słuchawki stworzone głównie z myślą o graniu. Czy producent upewnił się, że brzmienie słuchawek jest wystarczająco dobre?

„I Ty, Brutusie, przeciwko mnie.” Niestety, nie ma róży bez kolców. Brzmienie to zdecydowanie największy problem nowego produktu. Choć można to częściowo zrozumieć, ponieważ nie każdy korzysta z dobrodziejstw standardów IEC 60318-4 (znanych również jako IEC 711).

Koniec końców, Silver Monkey X Arago oferują dość zniekształcone brzmienie. Brak podbicia średnich tonów, w miejscu występowania eargainu, skutkuje ciemnym brzmieniem, niczym z najgłębszych otchłani oceanu. Sytuacji nie poprawia podbity wysoki bas oraz niski zakres średnich tonów, które potęgują ten efekt. W rezultacie tracimy szeroką scenę dźwiękową oraz detaliczność. Pozycjonowanie dźwięku również pozostawia wiele do życzenia.

W grach single-player zauważymy wycofanie żeńskich dialogów, podczas gdy męskie będą donośne i często tłumić resztę dźwięków. Wycofanie niskiego basu sprawia, że nie będziemy w stanie uchwycić jego głębi. Gameplay i soundtrack mogą nie przypaść do gustu, a w grach e-sportowych pozycjonowanie przeciwników będzie mocno utrudnione.

Podsumowanie Silver Monkey X Arago

Jeżeli szukacie taniego bezprzewodowego headsetu, który umożliwi bezproblemową komunikację ze znajomymi, to trafiliście w odpowiednie miejsce. Jednak jeśli zależy Wam na dobrze brzmiącym bezprzewodowym headsetcie, będziecie musieli zakasać rękawy i kontynuować poszukiwania.

Słuchawki można co prawda poprawić dzięki ogólnodostępnym pomiarom zgodnym z certyfikowanym urządzeniem pomiarowym, ale to nie jest główny atut tego modelu. Główne zalety nowego headsetu od Silver Monkey X to mikrofon, czas pracy oraz, w pewnym stopniu, wygoda. Jednak nie każdy użytkownik koncentruje się wyłącznie na mikrofonie.

Za dostarczenie sprzętu do testów dziękujemy serdecznie x-kom.

Dlaczego wspominam o odświeżaniu? Gracze obecnie oprócz jak najwydajniejszych podzespołów, aby mieć przewagę w każdym aspekcie, skupiają się również na opóźnieniu jako parametrze gryzonia. Nie muszę wam mówić, jaka jest różnica między np. opóźnieniem matrycy wynoszącym 40 ms, a 5 ms. Odświeżanie pozwala na zmniejszenie opóźnienia inputu, co w połączeniu z ustawieniem DPI na poziomie 1600 i wyżej oferuje nawet o 10 ms mniejsze opóźnienia. Czy więc rozwiązania zaimplementowane w Redragon K1NG Pro 4k faktycznie dają przewagę? Przekonajmy się!

Specyfikacja

⦁ Typ produktu: mysz dla graczy
⦁ Łączność: dongle 2,4 GHz, USB, Bluetooth 5.3
⦁ Sensor: PixArt PAW 3395 26000 DPI, 4k Hz Polling Rate
⦁ Akumulator 400 mAh
⦁ Przełączniki główne: Huano Blue Shell White Dot 50 mln
⦁ Waga: ok. 49 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 249 zł (na dzień publikacji)
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Redragon K1NG Pro 4k przychodzi do nas w białym kartonie, ozdobionym czernią i czerwienią. Znajdują się na nim grafiki prezentujące myszkę, informacje o produkcie, producencie oraz nazwie modelu. Wewnątrz znajdziemy plastikową formę, która skrywa zestaw naklejek z logo Redragona, produkt schowany w woreczku, przewód do ładowania myszy oraz transmiter 4k Hz.

Jakość wykonania, powierzchnia i wygląd

Ciężko przyczepić się do jakości wykonania Redragon K1NG Pro. Postawiono tutaj na tworzywo sztuczne, które, biorąc pod uwagę ultralekką wagę produktu, może przy pierwszym obcowaniu wywołać pewien niepokój. Po dłuższym obcowaniu z produktem nie czuć jednak, że jest to tani plastik. Uścisk myszki nie powodował niepokojących symptomów, konstrukcja trzyma się w ryzach. Jakiegokolwiek skrzypienia bryły także nie usłyszymy.

K1NG Pro to matowe wykończenie, jedynie błyszczące przyciski boczne wyróżniają się na tle reszty. Scroll został pokryty warstwą gumy. Producent postanowił umieścić swoje logo na tylnej stronie korpusu, a całość dopełnia nazwa producenta umieszczona wzdłuż lewego przycisku myszy. Niestety, nie obyło się bez wad. Pretravel oraz posttravel są odczuwalne. Boczne przyciski wyróżniają się na tle tych głównych.

Powierzchnia

Tworzywo sztuczne o matowej powłoce jest przyzwoitej jakości. Pomimo braku okrycia coatingu warstwą ochronną, K1NG Pro ma tendencję do maskowania odcisków palców. Jedynie przyciski boczne, mające błyszczące wykończenie, będą gryzły się z resztą, a więc zbierały odciski palców. Producent wspomina o wykończeniu matowej powierzchni, które sprzyja przyczepności urządzenia do ręki. Trzeba przyznać mu rację, bowiem pomimo braku dedykowanych gumowych naklejek, produkt trzyma się bardzo dobrze.

Przyciski główne oraz boczne

Redragon K1NG Pro uzbrojono w przełączniki Huano Blue Shell White Dot, które cechują się żywotnością 50 milionów kliknięć. Są one niestety głośne, natomiast nadrabiają wysoką płynnością. Feeling z ich użytkowania należy do przyjemnych, a całokształt można ocenić bardzo dobrze, patrząc na cenę i dostępność urządzenia.

Boczne to zaś inna para kaloszy – tych dziurawych, można by rzec. Feelingu oraz głośności przełączników, nie można ocenić najlepiej. Poziom stoi w tym przypadku poniżej przeciętnej. Dodatkowym pstryczkiem w nos jest odróżnienie przedniego przycisku bocznego wypustkami – coś tutaj ewidentnie poszło nie tak.

Scroll (enkoder) oraz kształt

Producent nie poinformował nas o modelach przełączników bocznych czy też znajdującego się tu enkodera. Środkowy przycisk wymaga od nas pewnej siły nacisku, dzięki czemu podczas przewijania stron przypadkowo nie zostanie on wciśnięty. Skok rolki jest delikatnie wyczuwalny, co pozostaje aspektem czysto subiektywnym. Mimo delikatnego skoku, jego działanie jest płynne i nie stawia nierównego oporu.

K1NG Pro to symetryczna myszka, której wybrzuszenie jest przesunięte na tył konstrukcji. Boczne ścianki są delikatnie ścięte w głąb z przodu, aby w tylnej części powstało uwypuklenie. Przyciski główne są odseparowane od siebie i mają delikatny profil pod palce, rozpoczynający się już przy rolce. Wymiary myszki to kolejno 120,8 mm długości, 64,3 mm szerokości oraz 37,9 mm wysokości. W przypadku posiadaczy małych oraz średnich dłoni myszka powinna się sprawdzić przy różnego rodzaju chwytach palm. Od preferujących chwyty claw oraz fingertip wymagana będzie średnia lub duża dłoń dla uzyskania maksymalnego komfortu.

Ślizgacze i waga

Ślizgacze w K1NG Pro wymagają poprawy. Są pofalowane i cienkie, co szczególnie w połączeniu z podkładką o chropowatej powierzchni da się negatywnie we znaki. Sam feeling korzystania z nich jest przeciętny. Nie jest to nic dobrego, ale tragicznie również nie jest.

Waga myszki to natomiast jej znacząca zaleta. Na naszym rynku ciężko o bezprzewodową myszkę, która faktycznie zalicza się do rodziny ultralekkich, czyli takich, których waga nie przekracza 70 gramów. 49 (+/- 2 g) gramów to maksymalna waga urządzenia, co w połączeniu z idealnym wyważeniem w centrum (sensor) daje jej przewagę nad produktami konkurencji.

Bateria i łączność

Redragon K1NG Pro 4k pracuje na ogniwie 400 mAh. Gdy próbkowanie 4000 Hz było włączone, malutki gryzoń wołał o dodatkowe zasilanie, przy korzystaniu z niej po 4-8 h dziennie, po 4 dniach. W przypadku przełączenia na próbkowanie 2000 Hz czas ten wydłużył się o 2 dni. Przy standardowym próbkowaniu 1000 Hz, K1NG Pro potrzebował doładowania akumulatora po okresie 8 dni. Nie są to wyniki najgorsze, patrząc na wielkość ogniwa, a także na półkę cenową, w jaką celuje K1NG Pro.

Producent, oprócz przewodowej łączności oraz transmitera 4 kHz, oferuje nam połączenie Bluetooth. K1NG Pro wyposażono w moduł Bluetooth w wersji 5.1. Połączenie przewodowe oraz dzięki dedykowanemu dongle’owi odbywa się bez przeszkód oraz jakichkolwiek zakłóceń, Bluetooth natomiast wprowadza wyczuwalne opóźnienie, lecz do zastosowań biurowych sprawdzi się bez problemów – pamiętajmy, że w tym trybie procentowy stan naładowania baterii będzie spadał wolniej.

Oprogramowanie

Redragon udostępnia nam dedykowaną aplikację. M916 Pro 4k daje możliwość sprawdzenia stanu naładowania ogniwa, swoją drogą dość precyzyjnie. Pozwala nam także na zmianę przypisania przycisków myszy, ustawienie LOD oraz makra. Dostępne wartości próbkowania to: 125, 250, 500, 1000, 2000, 4000 [Hz], przy czym tylko podstawowe cztery pozwalają nam na przełączanie między LowPower (LP) oraz HighPower (HP).

Wspomniane tryby odpowiadają za wydajność sensora. Producent dodatkowo udostępnił nam technologie Motion Sync, Ripple Control, a także Angle Snapping. Małym dodatkiem jest zmiana podświetlenia diody znajdującej się na spodzie urządzenia. Ponadto mamy możliwość włączenia na maksymalnie 15 minut maksymalnej wydajności sensora (Peak Performance) – esportowcy, to chyba coś dla was!

Sensor

Redragon K1NG Pro 4k został wyposażony w sensor PixArt PAW 3395 o maksymalnej rozdzielczości 26000 DPI. Sensor ten ciągle jest jednym z topowych rozwiązań w branży. Nie musimy się obawiać o występowanie interpolacji czy też niepokojącego jitteru, lecz problematyczną będzie wysoka wartość parametru LOD (Lift Off Distance). Może być to wina zastosowanych ślizgaczy, a właściwie ich grubości, lecz należy o tym wspomnieć, albowiem K1NG rejestruje ruch z nieco większej odległości.

Stabilność

Nie mogliśmy obejść się bez testów stabilności K1NG’a. Ten został wykonany przy użyciu programu Enotus Mouse Test. Zarówno test 4 kHz, jak i 2 kHz, wypadły bardzo dobrze – różnice oscylowały w granicach błędu pomiarowego. Maksymalny tracking, jak i precyzja, również wypadły fantastycznie. Maksymalna prędkość, którą jest w stanie zarejestrować sensor, wyniosła 12,03 m/s – to świetny wynik, który z pewnością docenią fani „Valoranta” czy „Counter Strike’a 2”, a więc gier, gdzie często porusza się myszą gwałtownie.

Podsumowanie Redragon K1NG Pro 4k

Myszka będąca bohaterem dzisiejszej recenzji w dniu premiery kosztowała 249 złotych. Na chwilę obecną możemy ją dostać w kwocie nawet poniżej 200 złotych. Pomimo wad pokroju występowania pre- i posttravelu przycisków czy zbyt cienkich ślizgaczy, dostajemy tu topowy sensor, dobrze działające główne przełączniki, a także stabilną łączność. Nie zapominajmy również o świetnie zaprojektowanym kształcie i niskiej wadze, co w połączeniu z idealnym wyważeniem w centrum deklasuje konkurencję dostępną w Polsce, nawet w kwotach kilkukrotnie droższych. Redragon K1NG Pro 4k, jak sama nazwa wskazuje, może zostać nazwany „królem budżetowych myszek”.

Producent jednak postanowił zwiększyć swoje zyski kosztem klientów, starając się jednocześnie wykazać ich znaczenie dla firmy. Wprowadził na rynek zupełnie nową serię, jednak bezprzewodowy model obciążył dodatkowymi akcesoriami, co przyczyniło się do zwiększenia masy urządzenia – czego klienci nie oczekiwali. Ale dosyć narzekania, nadszedł czas sprawdzić, czy ten kawałek plastiku faktycznie potrafi zaoferować coś interesującego.

Specyfikacja

Opakowanie i zawartość

Opakowanie Cobra Pro nie wyróżnia się niczym szczególnym spośród innych produktów tego producenta. Znajdziemy w nim czarno-zielony karton, który na zewnątrz ozdobiony jest grafikami produktu oraz informacjami. Wewnątrz kartonowej formy znajdują się instrukcje obsługi, podziękowania za zakup oraz przewód ładowania Cobra Pro wraz z adapterem dla Dongle. Myszka dodatkowo jest zabezpieczona plastikową formą, zapewniającą bezpieczny transport.

Jakość wykonania

Plastik użyty do produkcji Cobra Pro cechuje się wysoką jakością, co sprawia, że z łatwością możemy umieścić go w jednym worku z droższymi modelami tego samego producenta. Dopasowanie elementów jest na dobrym poziomie, jednak pewien dyskomfort sprawia pasek LED, który znajduje się między korpusem a spodem myszki. Niepewnością pozostają elementy wykonane z błyszczącego plastiku – podczas testów zachowały swoją pierwotną jakość, jednak jak będzie to wyglądało w dłuższej perspektywie – „time only knows”.

Przyciski główne i boczne

Podobnie jak w przypadku przewodowego modelu, Cobra Pro wykorzystuje autorskie przełączniki główne RAZER Optical Mouse Switch oraz ChangFeng dla przełączników bocznych, które mają żywotność wynoszącą 500 tysięcy kliknięć. Zestaw ten prezentuje się imponująco, a użytkowanie przynosi przyjemny feeling. Jedynym potencjalnym problemem może być delikatne „wobble” bocznych przycisków.

Scroll oraz ślizgacze

RAZER, zgodnie ze swoją polityką, wykorzystuje enkodery TTC, co również ma miejsce w przypadku myszki Cobra Pro. Producent zdecydował się na zastosowanie specjalnej obudowy enkodera, ponieważ standardowa niebieska obudowa nie jest dostępna. Enkoderem jest TTC Silver o średnicy 11 mm, charakteryzujący się żywotnością wynoszącą 2 miliony pełnych obrotów. Użytkowanie go jest bardzo komfortowe, skok rolki jest precyzyjny, ale nie wyolbrzymiony.

Stopy myszki wykonane są w 100% z teflonu (PTFE). Zachowują się one zgodnie z oczekiwaniami dobrych ślizgaczy teflonowych, co oznacza, że zapewniają bardzo płynne i przyjemne poruszanie się myszką na każdej powierzchni. Bez względu na rodzaj podkładki, ślizg jest gładki i komfortowy. Grubość stopek również nie stwarza większych problemów użytkownikowi.

Kształt oraz waga

Kształt myszki Cobra Pro pozostał niezmieniony w porównaniu do recenzowanego wcześniej przewodowego modelu. Jednakże producent zdecydował się na usunięcie przewodu stałego i dodanie więcej podświetlenia. Waga urządzenia stała się jednak pewnym problemem, gdyż 77 gramów nie można zaliczyć do kategorii ultralekkich myszek. Zastanawiające jest, jak producent, wychodząc z 58 gramów przewodowego modelu RAZER, stworzył coś o takiej masie. Niestety, w wyniku tego doświadczenia, korzystanie z bezprzewodowej wersji produktu sprawiało mi mniejszą przyjemność.

Oprogramowanie

RAZER Synapse to program, który obsługuje wszystkie urządzenia peryferyjne RAZER, i został szczegółowo opisany w recenzji RAZER Viper Mini. W przypadku modelu Cobra Pro, odwołuję się do opisu tego oprogramowania.

Łączność oraz bateria

Kolejne trudności pojawiają się w przypadku wydajności baterii myszki Cobra Pro. Przy wyłączonym podświetleniu i użytkowaniu przez około 5 godzin dziennie, myszka pozwala na nieco ponad 3 tygodnie użytkowania, co nie jest imponującym wynikiem. Jednakże włączenie podświetlenia na 100% skraca ten czas do kilku dni, co stanowi dla mnie abstrakcję. Niestety, bateria myszki Cobra Pro wypada blado w porównaniu do konkurencji w tym samym przedziale cenowym. Rozumiem sens takiego podświetlenia w przypadku przewodowej wersji, ale w przypadku bezprzewodowej? Tutaj brak podświetlenia byłby praktycznym rozwiązaniem.

Produkt łączy się bezproblemowo zarówno poprzez Bluetooth, jak i za pomocą radiowego dongla. Niestety, podczas korzystania z oprogramowania w wersji beta zauważyłem sporadyczne przerywanie poziomu łączności, zwłaszcza gdy poziom naładowania baterii spadał do okolic 30%.

Nie możemy zapominać również o tym, że producent udostępnia nam stację do ładowania oraz możliwość rozszerzenia próbkowania myszki do 4000 za pomocą specjalnego dongla. Niestety, te opcje nie są zawarte w standardowym zestawie, a cena za dodatkowe akcesoria równa się niemalże cenie samej myszki – to naprawdę dużo.

Sensor

Cobra Pro została wyposażona w topowy sensor od producenta, mowa tutaj o RAZER FOCUS PRO. Z imponującymi parametrami, takimi jak 30 tysięcy DPI, prędkość na poziomie 750 IPS, tracking do 70 G oraz dodatkami Motion-Sync czy Smart Tracking, nie ma z czego się przyczepić. To po prostu topowy sensor o imponującej specyfikacji, który zapewnia bezproblemową i precyzyjną pracę.

Podsumowanie RAZER Cobra Pro

Zastanawiający jest fakt, że przed zakupem tego produktu musiałbym się bardzo długo zastanawiać. Z jednej strony posiada on najważniejsze cechy, na które społeczność stale czekała – małe rozmiary oraz połączenie bezprzewodowe. Jednak z drugiej strony producent postanowił wypełnić myszkę wszystkim, co tylko się da, a na koniec zostawił kluczowe akcesoria do zakupu osobno. Pytanie, które nasuwa się tutaj, to po co? Dlaczego producent nie uwzględnił tych akcesoriów w standardowym zestawie, co mogłoby uczynić produkt bardziej kompletnym i atrakcyjnym dla klienta?

Niestety, Cobra Pro to produkt, który nie spełnia oczekiwań klientów i po prostu stanowi krok w kierunku zdobycia więcej pieniędzy od kupujących. W porównaniu do konkurencji, która oferuje produkty o podobnych lub lepszych parametrach w niższej cenie, Cobra Pro pozostawia wiele do życzenia. Nie dość, że nie zawiera wszystkich niezbędnych akcesoriów w standardowym zestawie, to dodatkowo kusi klientów do zakupu dodatkowych elementów, które powinny być już włączone w cenę. Chociaż posiada dobrą jakość sensora, wykorzystuje popularny kształt i logo marki, to jednak to nie wystarczy, aby przekonać ludzi do zakupu tego produktu. Mimo wszystko, myszka nadal jest po prostu dobra, ale nie wyróżnia się niczym szczególnym.

Specyfikacja RAZER Blade 14

Opakowanie i zawartość

RAZER Blade 14 przychodzi do nas zapakowany w minimalistyczny, czarny karton. Oprócz logo producenta procesora, znaków towarowych oraz informacji o zastosowanej technologii THX Spatial Audio i HDMI, na opakowaniu znajdują się podstawowe dane dotyczące specyfikacji naszego modelu. Wewnątrz kartonu znajdziemy mniejszy karton, zabezpieczony solidnym kawałkiem folii bąbelkowej, w którym znajduje się zaplombowane urządzenie. Obok niego znajdziemy zasilacz, również zabezpieczony folią bąbelkową.

Jakość wykonania

Nie ma co się wstrzymywać – RAZER Blade 14 to solidnie wykonany laptop. Matryca nie ugina się na boki, a podczas pisania czy grania zawias nie powoduje chybotania ekranu. Cała konstrukcja jest wykonana z aluminium, które nie zbiera zbytnio odcisków palców i doskonale czyści się szmatką z mikrofibry. Powierzchnia klawiatury, niezależnie od tego, czy piszemy, czy celowo dociskamy klawisze, pozostaje sztywna.

Na mały minus zasługują gumowe podstawki, na których stoi laptop. Przez cały okres trwania testu, Blade 14 przesuwał się po biurku lub podkładce tak często, jak w grach wyścigowych. Możliwe, że dodatkowym czynnikiem jest waga urządzenia, wynosząca zaledwie 1,8 kilograma, jednak warto to odnotować.

Wygląd

RAZER Blade 14 to przede wszystkim minimalizm. Na próżno szukać tutaj typowych dla sprzętu dla graczy akcentów. Jedynymi elementami zdradzającymi charakter urządzenia są podświetlane logo RAZER na pokrywie ekranu oraz klawiatura, której podświetlenie możemy zmieniać dzięki predefiniowanym trybom w aplikacji RAZER Synapse. Producent zdecydował się na ukrycie wylotów powietrza za zawiasem matrycy, natomiast wszystkie porty umieścił po bokach. To dodatkowe aspekty, które ukrywają prawdziwy potencjał Blade 14.

Klawiatura

Klawiatura w Blade 14 to element, któremu ciężko cokolwiek zarzucić. Pisanie i granie oferuje feeling na najwyższym poziomie. Niski skok klawiszy w połączeniu z przyjemnie wykonanymi nakładkami sprawdza się doskonale. Nie zapominajmy o podświetleniu – RAZER oferuje, oprócz całkowitego wyłączenia podświetlenia, 17 stopni jasności, co jest ogromną zaletą i pozwala dostosować jasność podświetlanych czcionek do warunków otoczenia oraz ewentualnie chronić nasz wzrok. Jedynym minusem jest brak dedykowanego przycisku włączania laptopa z wbudowanym czytnikiem linii papilarnych. Jest to jednak minus w kategorii „fajnie by było, ale bez tego też jest dobrze”.

Dodatkowo klawiatura dysponuje kilkoma skrótami funkcyjnymi (FN + Przycisk_X). Po wciśnięciu klawisza Fn podświetlenie automatycznie gaśnie, pozostawiając podświetlone tylko te przyciski, które oferują dodatkowe funkcje. To bardzo przydatna funkcja w dzisiejszych czasach.

RAZER, poprzez swój ekosystem i aplikacje, oferuje możliwość zmiany podświetlenia poszczególnych przycisków. Wszystko odbywa się za pomocą aplikacji „Chroma Studio”, ponieważ Blade 14 wspiera podświetlenie RAZER Chroma. Dzięki temu dostępne są specjalne tryby podświetlenia klawiatury dla gier, takie jak Cyberpunk 2077.

Touchpad

Gładzik zastosowany w Blade 14 to kolejna zaleta tego urządzenia. Duża powierzchnia robocza, połączona z przyjemnym w dotyku materiałem, sprawia, że wszelkie gesty i poruszanie się po urządzeniu są łatwe i intuicyjne. Dla zachowania większej przestrzeni roboczej, gładzik został pozbawiony wydzielonych przycisków fizycznych. Jak w podobnych urządzeniach, można go wcisnąć – lewa dolna część odpowiada za lewy przycisk myszy, a prawa część za prawy.

Przyciski są idealnie podzielone na pół, przy czym od środka gładzika do jego krawędzi wciskamy prawy przycisk. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby użyć dwóch palców do wciskania lewej części w celu symulacji prawego kliknięcia. RAZER udostępnia skrót klawiszowy Fn + T, którym można w razie potrzeby wyłączyć gładzik. Warto jednak zwrócić uwagę na rozmiar gładzika. Czasami podczas pisania tekstu lub przeglądania internetu przypadkowo lewa lub prawa dłoń może dotknąć touchpada, co może nieco utrudniać jego używanie.

Bateria

RAZER wyposażył Blade 14 w baterię o pojemności 68.1 Wh. Z włączoną opcją NVIDIA Optimus, laptop był w stanie wytrzymać od 100% do 20% na baterii przy głośności i jasności ekranu ustawionej na 50%, oraz podświetleniu klawiatury na poziomie 4 z dostępnych 17 (wliczając brak podświetlenia), około 4 godzin podczas oglądania 4K/1440p, w międzyczasie korzystając z komunikatora Discord czy przeglądając Facebooka. Jak na 14-calowy laptop, ten wynik nie jest powodem do zadowolenia.

Ekran (matryca)

RAZER wzorowo podszedł do kwestii zawiasu – jest duży i solidny, co jest celem do którego powinni dążyć producenci. Jednak jego umiejscowienie pozostawia pewne pytania: dlaczego nie umieszczono go nad wylotami powietrza zamiast przed nimi? Zamiast poprawić efektywność odprowadzania ciepła, obecność zawiasu na drodze ogranicza tę możliwość. Wydłużenie układu chłodzenia oraz umieszczenie nieco mniejszego zawiasu nad wylotami powietrza mogłoby poprawić wydajność chłodzenia, o czym będzie mowa za chwilę.

Wracając jednak do tematu samej matrycy, to wypada ona dobrze w porównaniu do rozwiązań konkurencji. Niestety producent nie pokusił się o umieszczenie technologi G-Sync, zamiast tego RAZER dał nam do dyspozycji FreeSync Premium.

Testy matrycy wypadły, można by rzec, bardzo dobrze. Średnie opóźnienie matrycy (GTG – gdyż takie wartości mają bezpośrednie przełożenie) nie wychodzi ponad 7 ms, co jest bardzo dobrym wynikiem. RGB Overshoot czyli tzw. inverse ghosting również jest na bardzo dobrym poziomie, średnio nie przekracza 5ms. VRR to parametr ukazujący połączenie postrzeganego czasu reakcji i początkowego czasu reakcji wynik powyżej 90 punktów to bardzo dobry wynik.

Razer Blade 14 może poszczycić się topową matrycą nie tylko ze względu na opóźnienia. Pokrycie palety barw sRGB na poziomie 99.8%, DCI-P3 98.7% oraz 85.3% na domyślnych ustawieniach. Przy odrobinie zabawy z kalibracją jesteśmy w stanie bez problemu podbić pokrycie do ponad 100% na wszystkich trzech paletach. Chyba nie muszę mówić jak laptop bedzie się spisywał w programach graficznych i jak dobra kolorystyka będzie reprezentowana przez Blade 14.

Nie gorzej wypada ogólne opóźnienie laptopa. Średni zarejestrowany wynik wynosi 4 ms, co jest bardzo niskim i dobrym wynikiem. Maxymalna zarejestrowana wartośc to 11 ms, co tylko potwierdza pełen profesjonalizm producenta w kwestii podejścia do tematu przewagi i to się ceni.

Audio

Kolejnym ważnym elementem dla twórców i graczy jest oczywiście jakość dźwięku. Oprócz standardowego złącza combo jack, RAZER wyposażył Blade 14 w zestaw głośników stereo umieszczonych po bokach klawiatury. Obsługują one technologię THX Spatial Audio, która jest rodzajem korektora dźwięku dostępnego przez oprogramowanie RAZER Synapse. Niestety, producent nie dostarcza szczegółowych informacji na temat konkretnych ustawień, jakie można zmieniać w tym oprogramowaniu. Dodatkowo, można zainstalować dedykowaną aplikację Dolby Access.

Nie jest to jednak nic straconego, ponieważ zestaw stereo w Blade 14 oferuje wysoką jakość dźwięku. Głośniki są donośne i bez problemu można usłyszeć laptop nawet z drugiego końca mieszkania po ich podgłośnieniu do maksimum. Co więcej, jakość reprodukcji dźwięku nie jest powodem do niepokoju. Podczas słuchania moich testowych playlist z Apple Music oraz oglądania seriali, głośniki laptopa spisały się dobrze. Oczywiście, nie ma tu mowy o głębokich basach, ponieważ głośniki w laptopach fizycznie nie mogą ich zapewnić, ale dźwięk z zestawu stereo został odpowiednio dostrojony przy użyciu domyślnych ustawień equalizera lub presetów muzycznych. Dodatkowo, nie ma potrzeby martwić się o ewentualne problemy z zewnętrznymi słuchawkami przewodowymi, ponieważ Blade 14 ma zintegrowaną kartę dźwiękową, która nie generuje szumów.

Połączenie z internetem & Bluetooth

RAZER Blade 14 oferuje wyłącznie bezprzewodową łączność, co może nie zadowolić graczy wymagających najniższych opóźnień w rozgrywkach sieciowych. Za połączenie odpowiada karta sieciowa Qualcomm FastConnect 7800, która posiada Wi-Fi 7 oraz Bluetooth w wersji 5.4. Takie połączenie pozwala na bezproblemową komunikację nawet w grach sieciowych, co było dla mnie sporym zaskoczeniem.

Najciekawszą rzeczą okazało się jednak korzystanie z bezprzewodowych słuchawek bluetooth, które przez wzgląd na wykorzystaną technologię i obecność najnowszej wersji bluetooth nie powodowały opóźnień, które znacząco utrudniałyby rozgrywkę. Testując laptopa w Call Of Duty: Warzone, korzystałem ze słuchawek TWS Nothing Ear 2024 zajmujący przy tym dość wysokie miejsce.

Testy syntetyczne

Tak jak w przypadku testów Nitro 16, Blade 14 zostanie poddany kilku testom obciążeniowym, aby sprawdzić, jak laptop zachowuje się podczas intensywnego użytkowania. Wszystkie testy zostały przeprowadzone z wyłączoną opcją NVIDIA Optimus (iGPU), przy użyciu podkładki chłodzącej Cooler Master Notepal U3 Plus, jednak bez zamontowanych wentylatorów. Użycie podkładki miało na celu wyeliminowanie ewentualnego wpływu nagrzewania się powierzchni pod laptopem na wyniki testów wydajnościowych.

W skład listy programów, które biorą udział w testach, wchodzą: CristalDiskMark (SSD), OCCT (CPU), Cinebench R23 (GPU), FurMark (GPU), 3DMark, PCMark.

Dysk SSD (NVME)

Nośnik znajdujący się w RAZER Blade 14 to Samsung PM9A1. Jak widać, OEMowa wersja 980 Evo jest bardzo popularna, wielu producentów stosuje ten dysk. Niestety, brak dodatkowego chłodzenia odbiło się negatywnymi skutkami. Dysk wpadał w tak zwany throttling, czyli spadek wydajności w wyniku przegrzewania się. Najbardziej było to odczuwalne przy pracy w DaVinci Resolve, przerzucaniu plików i niekiedy nawet odbijało się w grach. Bywały momenty, gdy dysk działał dobrze, lecz w przypadku większego zapełnienia będziemy mieć większe problemy.

OCCT

Podczas 15-minutowego testu OCCT Blade 14 nie wykazał żadnych problemów ze stabilnością pracy procesora. Ryzen 9 8945HS był w stanie dojść do prawie 80 W poboru mocy, przy czym maksymalna zanotowana temperatura to ponad 95 stopni, trochę ciepło. Poniżej oprócz zrzutów ekranu z programu OCCT wraz z ustawieniami dołączam wam zrzuty ekranu z programu HWInfo, które monitorowało na bierząco stan urządzenia.

Cinebench R23

Testy w programie Cinebench, czyli sprawność w trybie pojedyńczego jak i wielu rdzeni. Z uwagi na to, że wyniki różniły się zależnie od użytego trybu wydajności, postanowiłem wykonać test przy użyciu trybu Custom z ustawieniami CPU Boost oraz GPU High z maksymalnymi nastawami wentylatorów. W trybie pojedyńczego rdzenia maksymalny wynik wyniósł 1698 pkt. zas w trybie multi 17107 pkt.

3DMark

Nie mogło się obejść bez testów 3DMark. W tym wypadku pominęliśmy niepotrzebne benchmarki i skupiliśmy się na tych najważniejszych: FireStrike Ultra, TimeSpy & TimeSPy Extreme. Blade 14 w FireStrike Ultra mógł pochwalić się wynikiem 6.956 punktów, w teście TimeSpy laptop osiągnął 12.536 punktów, natomiast w wersji Extreme to 5.767 punktów. Poniżej załączam zrzuty ekranu z wynikami.

Układ chłodzenia

RAZER od lat korzysta z rozwiązania, które systematycznie udoskonala – mowa oczywiście o komorze parowej (Vapor Chamber). Blade 14 został wyposażony w ten zaawansowany układ chłodzenia. Technologia ta zwiększa powierzchnię rozpraszania ciepła generowanego przez kartę graficzną i procesor, co jednocześnie ogranicza wzrost temperatury podczas intensywnych zadań. Dzięki temu modele Blade od RAZER nie wymagają dodatkowych wylotów powietrza po bokach, jednak usprawnienie tego elementu mogłoby być istotnym ulepszeniem, zwłaszcza że obecnie są one częściowo zasłonięte.

Do sprawdzenia wydajności układu chłodzenia RAZER Blade 14 zostanie przeprowadzony test pełnego obciążenia przy użyciu OCCT oraz FurMarka. Testy zostaną wykonane przy użyciu wszystkich trybów, a w przypadku spoczynku laptop nie będzie obciążany. Ponieważ testujemy wydajność układu chłodzenia, testy będą przeprowadzone bez użycia podkładki chłodzącej. Dodatkowo, jako bonus, przeprowadzę testy w najwydajniejszym trybie oraz trybie zrównoważonym z użyciem podkładki chłodzącej.

Pełne obciążenie CPU & GPU (temperatury)

Blade 14 to urządzenie o małych gabarytach, które posiada ustawiony limit mocy na 150 W (maksymalny zanotowany pobór mocy to 148 W przy najgorszym scenariuszu). RAZER dostarcza nam urzączenie z 230 W zasilaczem, co przy 80% sprawności zasilacza daje nam 184 W. Myslę, że to trochę radykalne posunięcie, patrząc, że throttling nie występuje, a chłodzenie posiada spory zapas. Rzecz jasna dzieki temu jest chłodno i cicho, lecz procesor nie wykorzystuje swojego pełnego potencjału (o czym za chwile będzie nieco wiecej).

Testy wydajności

Testy syntetyczne mamy za sobą, więc pora na to, co gracze lubią najbardziej — sprawdzimy, jak Blade 14 sprawdza się w popularnych grach. Ten model został wyposażony w MUX switch, który umożliwia przełączanie między technologią NVIDIA Optimus a dedykowaną kartą graficzną. Niestety, testowany model nie posiada zaawansowanej wersji technologii Optimus, czyli Advanced Optimus, co oznacza, że przełączanie między nimi wymaga restartu urządzenia. Aby zapewnić rzetelność testów, technologia NVIDIA Optimus została wyłączona. Laptop został umieszczony na podkładce chłodzącej, aby uniknąć przypadkowego throttlingu, który mógłby wpłynąć na wyniki testów.

Tak jak poprzednio, ze względu na rozdzielczość 16:10, testy będą przeprowadzone w tym formacie. Gry posiadające opcję Ray Tracingu będą testowane zarówno z nią, jak i bez niej, przy dwóch rozdzielczościach: 2560 x 1600 oraz 1920 x 1200. Dodatkowo, testy zostaną wykonane z i bez użycia technologii DLSS oraz DLSS Frame Generator. W skład testowanych gier wchodzą:

• Assassin’s Creed Mirage
• Call of Duty: Warzone
• Counter-Strike 2
• Cyberpunk 2077: Phantom Liberty
• Fortnite
• God of War
• Horizon: Zero Dawn
• Rachet & Clank: Rift Apart
• Wiedźmin 3: Dziki Gon Edycja Kompletna [Next-Gen Update]

Przed przystąpieniem do testów wydajności sprawdziłem, jak RAZER Blade 14 zachowuje się na różnych trybach wydajności. Ze względu na fakt, że RTX 4070 osiąga pełną wydajność przy 100 W mocy z uwagi na limity napięcia, a w modelu z TDP 140 W RAZER oferuje kilka trybów wydajności: Silent, Balanced, Turbo oraz Custom. Tryby Balanced i Turbo mają automatyczną regulację prędkości wentylatorów, z możliwością ustawienia maksymalnej prędkości do 5800 rpm. Tryb Custom pozwala również na ustawienie maksymalnej prędkości wentylatorów, ale wymaga załączenia trybu Boost dla procesora oraz High dla karty graficznej.

Testy różnic w wydajności zostały przeprowadzone w grze Cyberpunk 2077 przy wyłączonych dodatkach: Ray Tracingu, DLSS, FG. Rozdzielczość jaka towarzyszyła w testach to 1200p.

Blade 14 jest domyślnie wyposażony w 4 tryby wydajności, z czego oprócz trybu Silent, każdy posiada automatyczne ustawienie prędkości obrotu wentylatorów bądź własnoręczne ustawienie. W tym wypadku zmiany dotyczą jedynie temperatur, nie wydajności. Najgorzej prezentuje się tryb Silent, którego róznica względem trybu Custom/Turbo to 20%.

Najlepsze wyniki osiągają tryby Custom oraz Turbo, których różnica wynosi około 1%, co można uznać za granicę błędu pomiarowego związanego z różnymi czynnikami, takimi jak liczba renderowanych postaci czy samochodów. Natomiast tryb Balanced skutkuje zmniejszeniem wydajności o około 4%.

Jak widać, różnice względem profili dostarczonych przez RAZER mają mniejszy wpływ, niż można by przypuszczać. Ograniczenie mocy do 60 W w trybie Silent może powodować większy dyskomfort, jednak ten tryb powinien być używany w przypadku odłączenia urządzenia od zasilania – na baterii dostępny jest obecnie tylko tryb Balanced. Dodatkowym problemem jest ograniczenie mocy procesora, przez co gry nie wykorzystują w pełni jego potencjału. Reszta testów została przeprowadzona przy użyciu trybu Custom.

Zestawienie rozpoczynamy od gier e-sportowych, które były testowane w rozdzielczości 1200p na najniższych ustawieniach, z wyłączonymi opcjami DLSS, FrameGen oraz RayTracing. W tych warunkach jesteśmy w stanie płynnie grać nawet w WARZONE, które jest najbardziej wymagającą grą e-sportową w zestawieniu. Niestety, ograniczenie procesora oraz throttling dysku NVMe skutkują bardzo niską wartością 1% Low. Mimo to, po ponad dwóch latach przerwy udało się osiągnąć pierwsze miejsce przy trzecim podejściu.

Kolejnymi w zestawieniu są gry, które nie posiadają RayTracingu czy generatora klatek. Blade 14 poradził sobie bez większych problemów nawet w 1600p bez DLSS.

Następnie przechodzimy do Ratchet & Clank, portu bezpośrednio z konsoli Sony. Jest to kolejna gra, w której widoczne jest ograniczenie mocy procesora oraz throttling dysku SSD, co wpływa na niskie wartości klatek 1% Low. Mimo to, Blade 14 radzi sobie z tą grą w rozdzielczości 1600p, nawet z włączonym Ray Tracingiem.

Assassin’s Creed: Mirage umożliwia bezproblemową rozgrywkę na każdej z testowanych rozdzielczości, zarówno przy włączonym, jak i wyłączonym skalowaniu DLSS. Zestawienie zamykamy klasykami, takimi jak Wiedźmin 3 oraz Cyberpunk z dodatkiem Phantom Liberty.

Wiedźmin 3 to kolejny twardy orzech do zgryzienia. Niestety, nawet w rozdzielczości 1200p laptop nie był w stanie obsłużyć trybu RayTracing: Overdrive. Pozostała część rozgrywki przebiega bardzo dobrze – bez problemu możemy grać w 1200p z RayTracingiem oraz dodatkowymi efektami graficznymi, a także w 1600p bez RayTracingu. Jeśli nie przeszkadzają nam spadki poniżej 60 fps, również w 1600p możemy grać przy włączonym RayTracingu. Dla płynnej rozgrywki w 1600p wymagane będzie skalowanie oraz generowanie klatek, jednak aby w pełni cieszyć się grafiką z RayTracingiem, pozostaje nam 1200p. Niemniej jednak, laptop poradził sobie dobrze, pomijając spadki 1% Low z uwagi na ograniczenia procesora oraz throttling dysku.

Podsumowanie RAZER Blade 14

Blade 14 nie jest pierwszym laptopem, z którym mam do czynienia. Takie aspekty jak matryca, jakość dźwięku z głośników czy jakość wykonania są godne podziwu i mogą być wzorem dla wielu producentów. Niemniej jednak, RAZER zdecydował się na pewne ustępstwa. Zawias matrycy blokuje wylot ciepłego powietrza, brakuje wsparcia dla G-Sync, paleta barw Adobe RGB jest ograniczona, wydajność CPU pod pełnym obciążeniem jest zmniejszona, a także brak dedykowanego portu Ethernet.

Mała konstrukcja to jedno, ale niewykorzystany potencjał to drugie. Blade 14 bez problemu znajduje się na szczycie wydajności wśród 14-calowych modeli z RTX 4070, a producent włożył wiele wysiłku w jego aktualizację na rok 2024. Pozostają jednak drobne poprawki, które mogłyby zapewnić mu pierwsze miejsce. Laptop końcowo wypada znakomicie, jednak czy jest wart kwoty 13 tysięcy złotych? Na to pytanie musicie odpowiedzieć sobie sami.

Dotychczas najdroższym headsetem bezprzewodowym, a zarazem najlepszym dostępnym na rynku, był model Maxwell producenta Audeze. Astro A50x podnoszą poprzeczkę, gdyż ich cena wynosi 1.750 złotych. Czy Logitech G wraz z Astro podniosło rękawicę i przebiło możliwości Audeze? Tego dowiecie się, przeczytawszy dzisiejszy materiał.

Specyfikacja Astro A50 X

Opakowanie i jego zawartość

Astro A50x przychodzą do nas w pudełku o rozpoznawalnej kolorystyce. W jego wnętrzu znaleźć możemy instrukcję obsługi, listę informacji, w tym te o aktywacji Dolby Atmos, dwa kable do połączenia urządzenia z komputerem bądź konsolą, zasilacz do stacji dokującej wraz z kablem i przejściówkami, których używamy zależnie od posiadanego typu gniazdka, oraz oczywiście sam produkt. Zabrakło niestety przewodu HDMI 2.1 do połączenia stacji z konsolą.

Jakość wykonania

Astro A50x zostały wykonane z tworzywa sztucznego, które jest przyjemne w dotyku. Ogólnie headset sprawia wrażenie solidnego. Jest tak głównie za sprawą jakości użytego tworzywa – ten materiał nie tylko wygląda, ale jest bardzo dobry. Matowe wykończenie czyni odciski palców niewidocznymi, co sprzyja estetyce – w przypadku czarnej wersji kolorystycznej będzie to mało duże znaczenie.

Prowadnice zostały wykonane z topowej jakości aluminium. Chodzą gładko, nie mają odgórnie nakreślonych poziomów wysunięcia, co pozwala dokładniej ułożyć headset na głowie. Nie ma tutaj mowy o przypadkowej zmianie rozstawu muszli. Pady oraz gąbka pałąka ubrano w miękką, przyjemną w dotyku tkaninę. W nadchodzących gorących dniach będzie to dla nas wybawieniem, ekoskóra wykorzystywana przez 90% rynku byłaby nie do zniesienia. Gąbka oddzielająca nasze uszy od przetwornika jest na stałe przymocowana do muszli, czego nie można powiedzieć o padach. Te są zamontowane na kawałku plastiku, który trzyma się za pomocą magnesów w konstrukcji muszli.

Dodatkowym aspektem, który niestety jest minusem, jest biały szum, towarzyszący nam przez cały okres używania słuchawek. Nie jest on przesadnie głośny, bo w trakcie słuchania muzyki czy podczas rozgrywki go zwyczajnie nie słychać, ponadto zmienia się on wraz z głośnością słuchawek – jest to jakieś rozwiązanie, niemniej jednak bywa irytujące.

Komfort użytkowania i łączność

Astro A50x, pomimo wagi, której niedaleko do 400 gramów, na głowie leżą przyjemnie. Obicie gąbek i pałąka tkaniną jest świetnym rozwiązaniem, gdyż oprócz zwiększonego komfortu użytkowania, z uwagi na bardziej przyjazny dla skóry materiał, są one bardzo miękkie. Dzięki temu waga produktu nie jest tak odczuwalna, jak np. w przypadku Kraken V3 Pro, których także miałem okazję używać i w których przypadku faktycznie jest to problem. Jedyne, czego mi tutaj brakuje, to rozdzielenie pośrodku poduszki pałąka, ale i tak z jego wygodą jest nieźle. Przyjemnym dodatkiem, który obecnie jest ciężko spotkać, są obrotowe muszle. Te obracają się o około 100 stopni, więc o dopasowanie headsetu do naszej głowy nie musimy się kompletnie martwić.

Headset łączy się za pomocą modułu Bluetooth bądź technologii Lightspeed, obsługiwanej przez stację dokującą. Następnie Astro komunikują się z konsolą lub komputerem (oraz telefonem w przypadku połączenia Bluetooth). Jest to trochę upierdliwe, bo nie mamy możliwości wypięcia dongle 2.4 GHz ze stacji dokującej, spakowania sprzętu i pójścia np. do znajomych w celu utworzenia LAN Party. Wiem, że obecnie rzadko się tak robi, mimo wszystko przyjemnie by było, gdybym z laptopem mógł pójść do innego pokoju i podłączyć headset bezpośrednio poprzez taki dongle.

Przełączanie się między podłączonymi urządzeniami jest absolutnie bezproblemowe. Odpowiada za nie dedykowany przycisk, znajdujący się pod przełącznikiem włączania Astro. Logitech G nie przyoszczędziło także na rolce do zmiany głośności z wyczuwalnym skokiem (headset posiada własny poziom głośności). Pomiędzy nimi znalazło się miejsce na dodatkowy przycisk odpowiadający za połączenie Bluetooth. Do lewej muszli przymocowano na stałe mikrofon, który wyciszenie sygnalizuje delikatnym zatrzaskiem, kiedy przekręcimy go do góry.

Aplikacja

Logitech G Hub to wszystkim dobrze znana aplikacja. Poza aktualizacją firmware, zmianą nazwy urządzenia oraz opcją chatmix, headset oferuje zmianę ustawień trasowania. Nie zapominajmy też o możliwości doboru ustawień mikrofonu. Nowością natomiast, szczególnie dla mnie, jest dostęp do zaawansowanego parametrycznego korektora. Co prawda jest to jedynie 10 suwaków, jednak w zupełności wystarczą one do dokładnej korekty produktu, na podstawie odpowiednich pomiarów, rzecz jasna (których przykład zobaczycie nieco niżej).

Bateria

Astro A50x to bezprzewodowy headset, więc siłą rzeczy bateria musiała się w nich znaleźć. Producent umieścił tutaj ogniwo, które w teorii wytrzymuje 24 godziny na jednym ładowaniu. Jak jest w praktyce? W praktyce nie będziemy nawet tego odczuwać, bowiem za każdym razem, gdy kończycie rozgrywkę bądź idziecie spać, headset odstawiacie na stację dokującą.

Nie wiem, jak wytrzymałe jest ogniwo i czy po naładowaniu do 100% headset pobiera jeszcze prąd, lecz odstawianie go do stacji było czystym odruchem. W gruncie rzeczy, po odłączeniu headsetu od stacji i korzystaniu z niego od 4 do 7 godzin dziennie, bateria wymagała doładowania po okresie maksymalnie 6 dni. Wynik jest więc jak najbardziej w porządku. Stacja dokująca posiada indykator naładowania baterii, dzięki któremu zawsze wiemy, czy nasz sprzęt jest już w pełni gotowy do pracy, czy też potrzebuje jeszcze nieco czasu.

Mikrofon

Astro A50x, jak przystało na headset, ma wbudowany mikrofon. Jest on przymocowany do pałąka i nie da się go ściągnąć. Wyciszenie odbywa się poprzez schowanie go do góry i jest informowane delikatnym zatrzaskiem. Chyba po raz pierwszy przyszło mi pracować z tak dobrze brzmiącym mikrofonem w headsecie. Z pomiarów rtings wynika, że brakuje mu nieco niskich częstotliwości, lecz pozwolę wam go ocenić osobiście, gdyż moje zdanie nie ma tutaj większego znaczenia. Posłuchajcie.

Brzmienie

„Crème de la crème”, czyli to, co najważniejsze w przypadku słuchawek – brzmienie. Jak wspomniałem na wstępie, Logitech G nowym modelem pod-marki Astro na nowo ukierunkowują schemat działania producenta. Miejmy tylko nadzieję, że tak pozostanie, bo Astro A50x wyróżniają się pod względem brzmienia na tle innych modeli producenta, pozytywnie, rzecz jasna.

Brzmienie Astro A50x co prawda nie jest pozbawione wad, ale wygląda całkiem przyzwoicie. Wysoki bas wraz z niską średnicą wyglądają obiecująco. Nieco gorzej jest z niskim basem, z uwagi na wycofanie 20-35 Hz. Nie jest to najważniejszy element brzmienia, lecz doprowadzenie tego elementu do ładu i tak jest niezwykle ważne. Tak czy siak, obecnie jest dobrze. Przez spadek najniższych częstotliwości ucieka nam nieco głębi i przestrzeni z basów. Cała reszta jest dostrojona z należytą przyzwoitością, przez co męski wokal nie będzie się „wywyższał”. Również nie uświadczymy tutaj niechcianego efektu przytłumionego brzmienia, które nie jest akceptowalne w słuchawkach.

Idąc dalej, napotykamy nieszczęsne podbicie przed początkiem eargainu, które potrafi spowodować szorstkość oraz „nosowość” brzmienia. Niekiedy dostrzec możemy także płaskość wokali. Nie jest to drastyczne, lecz do wyłapania. Dalej mamy niestety często spotykany spadek częstotliwości 3-6 kHz. Na szczęście nie jest to typowa wyrwa, która sprawia, że brzmienie jest bardzo nienaturalne i pozbawione detali – te są delikatnie „przymrużone”, gitary potrafią zejść na dalszy plan, a talerze i perkusja powiedzą „tutaj jestem”, ale tragedii nie ma. Słuchawki natomiast nie mają większych problemów z pasmem treble oraz sceną.

Opis brzmienia mamy za sobą, a jak słuchawki spisują się w grach? No cóż, szeroka scena i dobre pozycjonowanie będą tutaj górowały w grach competetive. Przewagę daje fakt, że headset jest dostrojony przyzwoicie na każdej płaszczyźnie, co pozwoli nam się również cieszyć podczas ogrywania tytułów singleplayer. Spędzanie czasu przy „Wiedźminie 3”, „Cyberpunku” czy starszych częściach „Need For Speed” było czystą przyjemnością. Podobne odczucia płynęły z pokonywania wrogów w „Valorant”.

Podsumowanie Astro A50x

„Jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili” – takie słowa cisną się na usta, gdy widzę, że kolejny producent idzie w dobrą stronę. Oczywiście, pewne zgrzyty musiały się pojawić, w końcu nic nie jest idealne.

Mimo to widać ogromny przeskok jakościowy względem poprzednich modeli. Nie tylko w kwestii jakości wykonania, ale całokształtu. Fantastyczny mikrofon, poprawione brzmienie, porządna jakość wykonania i możliwość połączenia słuchawek z wieloma urządzeniami to tylko niektóre z zalet tego produktu. Niestety, nie jest to sprzęt dla wszystkich, bowiem kwota, jaką przyjdzie nam za testowany dziś egzemplarz zapłacić, to 1749 złotych. Czy zasługuje on na miano najlepszego headsetu do gier? Z pewnością jest blisko, brakuje tu dosłownie małych udoskonaleń.

Czy warto kupić Astro A50x? Na pytanie, czy ten produkt jest wart prawie 2 tysiące złotych, odpowiedzcie sobie sami. Według mnie jest to porządny, ciekawy produkt, lecz nie dla wszystkich.

Dziękujemy firmie Logitech za udostępnienie sprzętu do recenzji.

Samsung Galaxy S25 Ultra – odchudzanie czas zacząć

Kwadratowy design Galaxy S24 Ultra ma nie przejść do następnej generacji. Ice Universe poinformował na portalu X, że Samsung powróci do zaoblonych rogów znanych z Galaxy Note7. Jeśli Samsung faktycznie przygotowuje taką zmianę w konstrukcji, to urządzenie będzie zdecydowanie lepiej się trzymało w dłoni, co ucieszy użytkowników. Nie ucieszy jednak fakt, że po raz kolejny będziemy zmuszeni do zakupu Etui dedykowanego dla S25 Ultra, gdyż te z poprzedniej generacji nie będą kompatybilne.

Natomiast wracając do wymiarów urządzenia, możliwe, że S25 Ultra będzie cienkim flagowcem. Grubość nadchodzącego flagowca ma wynieść 8.4 mm. Względem poprzednika będzie do niewielkie odchudzenie, raptem 0.2 mm (S24 Ultra 8.6 mm), zaś względem S23 Ultra będzie to różnica 0.5 mm (8.9 mm). Ziarnko do ziarnka i wychodzi nam przyjemny szczupły flagowiec.

Coroczne odchudzanie smartfonów wyjaśnia również, czemu ciężko samsungowi zrobić wydajniejsze ogniwa niż 5.000 mAh. Koreański producent może jednak pójść za śladem OnePlus, który w model Ace 3 Pro zastosował technologię „Glacier Battery”. Pozwoli to zmniejszyć rozmiary urządzenia, aby lepiej trzymało się w dłoni i jednocześnie posiadać wydajną baterię. W dalszym ciągu brakuje pełnej specyfikacji, a do premiery jeszcze daleka droga.

Źródło:
ICE UNIVERSE (@UniverseIce) / X (twitter.com)
Wccftech

Nie tak dawno gościliśmy Nothing Ear (2), a firma już wypuściła nowe modele – mowa o droższych Nothing Ear oraz tańszych Ear (a). Carl Pei poinformował, że porzucają dodawanie numeru generacji w nazwie. Dzisiejsza recenzja dotyczy flagowego modelu, który został wyceniony na 679 złotych. Czy Nothing Ear będą godnymi następcami Ear (2) i ponownie zawitają w listach polecanych? Czas się przekonać!

Specyfikacja

Opakowanie i zawartość

Nothing Ear 2024 przychodzą do nas w zwyczajnym kartonowym opakowaniu. Producent zastosował plombę, dzięki której odczuwamy efekt „otwierania czegoś niezwykłego”, jednocześnie rozpieczętowując pudełko na amen. Nothing, oprócz instrukcji obsługi, umieścił w zestawie przewód do ładowania, obustronnie zakończony USB-C wraz z zestawem wymiennych silikonowych nakładek w rozmiarach S oraz L.

Jakość wykonania

Nothing Ear, tak samo jak poprzednie generacje, zostały wykonane z przeźroczystego plastiku oraz matowego tworzywa w kolorze adekwatnym do posiadanej przez nas wersji kolorystycznej. Niestety, matowego plastiku jest mało, użyto go tylko w środku i na spodzie etui. Wieczko jest dodatkowo zabezpieczone przeźroczystą folią, mającą zwiększyć żywotność plastiku. Z biegiem czasu materiał może zacząć zbierać rysy czy odpryski. Użyty przeźroczysty plastik jest wysokiej jakości, lecz z wiadomych przyczyn lepiej nie rzucać etui na prawo i lewo.

Wygoda i ergonomia

Ciężko przyczepić się do trybu gestów, od lat korzystam ze słuchawek True Wireless i z doświadczenia wiem, że haptyczne sterowanie poprzez uszczypnięcia ogonka wypada najlepiej. Nie jesteśmy zmuszani do wciskania słuchawek w ucho ani narażeni na przypadkowe dotknięcia i nieodpowiedni dobór gestu – wszystko jest tip-top.

Jedynie kolejkowanie gestów wymaga nieco poprawy i powinno zostać usprawnione (nie jesteśmy w stanie wykonać dwóch gestów w tym samym momencie, musimy poczekać, aż skończy się pierwszy). Apple wychodzi tu na prowadzenie, włączając system haptyczny ze sterowaniem dotykowym, które odpowiada za zmianę głośności.

Kształt Nothing Ear pozostaje ten sam od lat. Nie bez powodu Carl Pei pozostał przy jednej konstrukcji, w końcu, po co zmieniać coś, co jest fantastyczne? Wszystkie informacje na temat komfortu użytkowania zostały opisane w recenzji poprzedniego modelu – Nothing Ear (2).

Bateria

Nothing Ear to nie tylko usprawnienia w kwestiach ANC czy dźwięku. Oprócz lepszej optymalizacji baterii, Nothing zdołało upchać dodatkowe 13 mAh dla słuchawek oraz 15 mAh dla etui, co przełożyło się na podniesienie czasu działania produktu o kolejno 2,2 i 4 godziny. 8,5 godziny pracy wraz z etui, które trzyma dodatkowe 40 godzin, to bardzo dobry wynik. Wszystko to rzecz jasna bez użycia ANC, zaś gdy moduł ten będzie włączony, wyniki wyniosą kolejno 5,2 oraz 24 godziny.

W przypadku ANC mogło być lepiej, lecz bez problemu wystarczy nam na ponad tydzień korzystania ze słuchawek, jeśli nie będziemy ich używali non stop. Niestety, mowa tutaj tylko o połączeniu na kodeku SBC/AAC, więc wynik ten obniży się, gdy przełączymy się na LHDC 5.0 lub LDAC.

Mikrofon

Producent pozostawił nam do dyspozycji 3 pary mikrofonów na słuchawkę, które odpowiadają za różne funkcje. Skupmy się na tych mikrofonach do rozmów, akurat w tej kwestii Clear Voice Technology nie zawodziło w poprzednich modelach i nie zawodzi tym razem. Zresztą nie ma tutaj co dużo mówić, zostawiam was z krótkim samplem testowym.

Tryb kontaktu

Transparency to kolejna rzecz, którą producent postanowił w wersji Nothing Ear 2024 usprawnić. W końcu doczekaliśmy się czystego dźwięku, którego brakowało w poprzednich generacjach, a nasz głos brzmi naturalniej. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że niewiele brakuje do trybu kontaktu znanego z AirPodsów Pro. Niewiele, czyli czego? Wydaje mi się, że głośność przekazywanych dźwięków, mimo że z komunikacją czy odsłuchem otoczenia nie ma problemów, w dalszym ciągu zasługuje na delikatną, ale to naprawdę delikatną poprawę. Poza tym żadnych wad nie jestem w stanie wykazać, albowiem po prostu ich nie ma.

Redukcja hałasu

Nothing Ear 2024 to też usprawniony tryb Noise Cancellation. Poprzednia generacja miała mocne braki, oferując co prawda szerszy zakres tłumienia, jednak niemającego większego wpływu na moc redukcji hałasu. W Ear 2024 zostało to bardziej dopracowane, producent teraz może grać jak równy z równym z konkurencją. ANC sprawdziło się w takich miejscach, jak chociażby komunikacja miejska, zatłoczone w godzinach szczytu miasto czy samochód. Nie miałem problemów, podczas słuchania muzyki, by odciąć się od świata zewnętrznego, mało które dźwięki się przebijały, także redukcję hałasu w tym modelu możemy uznać za dobrą (niestety, pomimo wielu prób zarejestrowania mocy tłumienia Ear 2024, nie udało się ich zmierzyć, słuchawki odmówiły współpracy).

Brzmienie

Miałem odpuścić sobie recenzję nowych słuchawek Nothing, lecz zaniepokoiła mnie jedna rzecz. Wiele osób zaczęło powoływać się na opinię prowadzącego kanał Kuba Klawiter – ciężko było mi uwierzyć, że Nothing byłby zdolny do stworzenia gorzej brzmiących słuchawek niż te z poprzedniej generacji, ale, tak jak podejrzewałem, prawda jest zupełnie inna.

Brzmienie Nothing Ear 2024 zostało dopieszczone względem poprzedniego modelu. Problematyczne jest pierwsze parowanie słuchawek, gdyż na nasze nieszczęście producent domyślnie włącza na maksymalnym poziomie wszystkie „dodatki”. Gdy wyłączymy pewne funkcje w aplikacji, słuchawki przy domyślnym brzmieniu zaoferują szerszą niż poprzednik scenę i będą wówczas bardziej wyważone, co przełoży się m.in. na mniejsze „kłucie” w zakresie treble.

Nothing w przypadku nowych modeli słuchawek poszedł w zupełnie innym kierunku, co okazało się wprost fenomenalną decyzją. Domyślnie Ear 2024 cechuje mniejsza ilość basu niż model z 2022 roku, ponadto użytkownikom dano możliwość doboru odpowiednich jego ilości, dodając tryb „Bass Enhance”. Odpowiada on za podbicie częstotliwości od 20 do 200 Hz. Czas zakończyć te dywagacje i przejść do wisienki na torcie.

Najnowsza generacja została dość mocno usprawniona na polu brzmienia. Średnica jest dużo lepiej wyważona, co nie będzie powodowało dziwnych zniekształceń w brzmieniu czy złośliwego efektu tłumienia. Delikatne cofnięcie napotkamy przy perkusjach i talerzach, przez 2.5-3 tysiące Hz, jednak nie jest to na tyle drastyczne. Jest to wada, ale nie jest ona ogromna. Poza tym Treble również są dostrojone z należytą starannością.

Scena to kolejny aspekt, który producent poprawił. Oprócz detali, których tutaj nie brakuje, dostajemy szeroką jak na IEM-y scenę, co przekłada się na bardzo dobrą separację i doznania przy odsłuchu. Bas, z uwagi na dodanie opcji „Bass Enhance” domyślnie został wycofany. Czy to dobra zagrywka? Pewnie, że tak. Patrząc na takie Moondrop Space Travel, które kosztują 119 złotych, producent dostosował brzmienie słuchawek na poziomie neutralnym, z podkręconym basem oraz czysto „monitorowym” brzmieniem. Nothing w Ear 2024 dał nam neutralnie poprowadzony bas, który dedykowaną opcją możemy podbić.

Oczywiście „nie ma róży bez kolców”. Nothing zapomniał delikatnie podbić niższy bas, koniec wysokiego basu i początku niskiej średnicy, co prowadzi do lekkiego zaniku głębi oraz emocji w słuchanych utworach (dla przykładu: Hanz Zimmer – Time, Two Steps From Hell – Victory). Niemniej jednak te kolce nie są tak szkodliwe, jak brzmienie oferowane przez „firmy audiofilskie”. Nothing zrobił tutaj kawał dobrej roboty i nie jeden producent ma teraz problem.

Podsumowanie Nothing Ear 2024

Fantastycznie brzmiące słuchawki, dobre mikrofony do rozmów, szeroka gama wspieranych kodeków, usprawniony tryb transparentny oraz ANC, które w końcu nie są marketingowym bełkotem. To wszystko opisuje najnowszy model Nothing Ear, które z godnością mogą zastąpić starszego brata na listach polecanych słuchawek TWS. Szczerze powiedziawszy, myślałem, że będę zawiedziony tymi słuchawkami i producent wypuści bardziej wadliwy produkt, tak jak miało to miejsce w przypadku poprzednich generacji, lecz tak się nie stało.

Przyjemnie testowało mi się zarówno ten model, jak i jego tańszy odpowiednik. Według mnie, AirPods Pro Gen. 2 w końcu mają solidną konkurencję na rynku, a omawiane słuchawki Nothing są tańszą alternatywą dla osób, które nie chcą płacić prawie tysiąca złotych za słuchawki, zaś patrząc na osoby korzystające z Androida, jest to obecnie najlepszy dostępny do wyboru model. „Good Game”, Nothing.

Specyfikacja Edifier W260nc

Opakowanie i zawartość

Słuchawki Edifier W260nc przychodzą do nas w eleganckim pudełku zamykanym na magnes. Oprócz nazwy marki nie znajdziemy tu żadnych dodatkowych elementów wizualnych. Inaczej jest z kartonową okładką, która zabezpiecza pudełko główne, na którym umieszczone są podstawowe informacje o produkcie, nazwa modelu i producenta oraz inne szczegóły. Wewnątrz znajdziemy zaplombowane słuchawki oraz mniejsze pudełko kartonowe zawierające przewód do ładowania, wymienne nakładki oraz zestaw dokumentów.

Jakość wykonania

Wydawać by się mogło, że W260nc są wykonane ze skóry, jednak jest to jedynie imitacja. Grawerowane tworzywo sztuczne jest wysokiej jakości, podobnie jak błyszczący element plastikowy wokół (pomiędzy wieczkiem a korpusem). Sama konstrukcja słuchawek również została poddana grawerowaniu, co świadczy o tym, że producent postawił tutaj na elegancję i dobrą jakość.

Wygoda i ergonomia

Edifier W260nc, wbrew pozorom, są słuchawkami dobrze trzymającymi się w uchu. Ich obły i kompaktowy korpus zapewnia przyjemne dopasowanie. Choć ogonek jest większy niż w przypadku konkurencyjnych modeli, nie sprawia to dyskomfortu podczas noszenia. Małej wielkości etui jest łatwe do transportu w kieszeni spodni, co również jest atutem.

Największą bolączką są gesty. Panel dotykowy nie informuje nas w żaden sposób, czy gest został wykonany, czy się wykonuje (często miałem z tym problem przy przełączaniu piosenek). Dodatkowo jego czułość jest niepewna. W ciągu ostatnich tygodni wielokrotnie zmieniałem utwory i wielokrotnie panel dotykowy nie reagował na gesty, mimo że były wykonywane w ten sam sposób. Pomimo możliwości zmiany czułości w zakresie od 1 do 31, ustawienie na maksymalną wartość nie rozwiązało problemu.

Ilość gestów to kolejny z aspektów, które należy usprawnić. Konkurencja oferuje możliwość zmiany głośności poprzez przesuwanie palcem w górę i w dół po panelu oraz gest jednokrotnego dotknięcia i przytrzymania. W słuchawkach Edifier W260NC dostępne są jedynie gesty dwukrotne i trzykrotne stuknięcie. Niezależnie od wybranego gestu możemy zmieniać utwory, zatrzymywać odtwarzanie, regulować głośność, kontrolować hałas, przełączać w tryb niskiego opóźnienia oraz uruchamiać asystenta głosowego.

Aplikacja

Edifier ConneX to nazwa nowej aplikacji dla słuchawek tego producenta. Po omówieniu funkcji dotyczących gestów, warto teraz zobaczyć, co jeszcze oferuje ta aplikacja. Oprócz informacji o gestach, aplikacja pozwala sprawdzić stan naładowania słuchawek oraz etui, kontrolować ustawienia redukcji hałasu, korzystać z efektów dźwiękowych (4 presety: Standardowy, Pop, Klasyczny, Rock) oraz dostosować inne parametry i otrzymać informacje o produkcie. Jednak brakuje w niej opcji korektora dźwięku.

Bateria

Edifier wyposażył W260nc w baterię o nieujawnionej pojemności. Gwarantuje ona czas pracy słuchawek do 8 godzin przy wyłączonym ANC (do 32 godzin z etui) oraz do 6 godzin pracy z włączonym trybem redukcji hałasu (do 24 godzin z etui). Jest to wynik akceptowalny i typowy dla słuchawek True Wireless w tej kategorii cenowej. Podczas spacerów po parku, przebywania na uczelni czy siedzenia w domu, założenia te są mniej więcej spełnione przy głośności nieprzekraczającej 50%. Etui z urządzeniem w środku można naładować do pełna w około godzinę i 40 minut.

Mikrofon

Producent zapewnia, że W260nc posiadają algorytm redukcji hałasu otoczenia, który umożliwia bezproblemową komunikację bez zakłóceń. Postanowiłem to sprawdzić, poniżej znajdziecie nagranie składające się z dwóch części: jednej pozbawionej hałasu otoczenia i drugiej, gdzie występuje dość duży hałas.

Ambient Sound

Tryb kontaktu w W260nc został dobrze wykonany. Edifier na tym polu nie ma wiele do nadrobienia — słuchawki delikatnie tłumią otoczenie, ale nie przeszkadza to w komunikacji z rodziną w domu, kolegami na uczelni czy panią ekspedientką w sklepie. Może nieco brakuje tu czystości dźwięku, ale ogólnie jest naprawdę nieźle. Moim zdaniem słuchawki w tej kwestii radzą sobie lepiej niż FreeBuds 5i. W skrócie — bardzo dobrze.

Redukcja hałasu

ANC to aktualnie szeroko omawiany temat, a W260nc w porównaniu do dostępnej konkurencji wypada, delikatnie mówiąc, nie najlepiej. Edifier deklaruje redukcję hałasu na poziomie do 45 dB, jednak praktyka jest inna. Redukcja hałasu w tym modelu ogranicza się głównie do dolnego pasma, nie mając znaczącego wpływu na średnie i wysokie częstotliwości, delikatnie ujmując pasywnemu tłumieniu tych częstotliwości. W praktyce, rozmowy przechodniów będą nieco mniej słyszalne. Dostajemy lekkie podbicie szumów. Do tego z otoczenia będziemy w dalszym ciągu wiele słyszeć.

O ile kilka lat temu taki poziom redukcji byłby akceptowalny, dzisiaj wymaga to już większego wysiłku. Przykładem lepszych rozwiązań w tej kategorii są np. cmf Buds Pro, Moondrop Space Travel oraz Baseus Bowie MA20.

Brzmienie

To, co ptaszki lubią najbardziej, czyli dźwięk. Edifier W260nc nie wypadają na tym polu źle, chociaż niektóre aspekty mogłyby być poprawione. Dobrze, ale jak brzmi ten model?

Producent postawił na brzmienie nowego modelu, które sprawdza się dobrze niezależnie od słuchanego gatunku. Średnice zostały poprowadzone dobrze, choć z małymi zastrzeżeniami. Pierwszym z nich jest wycofanie początku Ear-Gain w okolicach 1~1,5 kHz, co rozszerza scenę dźwiękową, ale wprowadza delikatny efekt plastikowego charakteru. Dalej mamy lekkie podbicie w okolicach 5 kHz, co sprawia, że W260nc brzmią ostrzej, z akcentem na jaśniejsze barwy. Scena i detalizacja tych słuchawek są przyjemne i nie przysparzają problemów.

Nieco gorzej wypada bas, lekkie wycofanie w przedziale 100-300 Hz powoduje, że bas nie ma takiej głębi, jaką można by oczekiwać (jest delikatnie płaski), szczególnie słychać to w utworach pełnych emocji, jak np. „Time” Hansa Zimmera. Pomimo tych małych niedoskonałości, W260nc brzmią dobrze. Lekkie wycofanie sub-basu oznacza, że traci on nieco na głębokości i przestrzeni, ale nie jest to drastyczny spadek.

Podsumowanie Edifier W260nc

Słuchawki Edifier W260nc mocno stawiają na styl i są dostępne w przystępnej cenie. Jednak jeśli zależy Wam na wygodzie użytkowania i redukcji hałasu, to może być ciężko. W260nc nie są złe, problemy z gestami czy ANC można spokojnie poprawić aktualizacją oprogramowania. Główne zalety nowego modelu to nietypowy design, solidne brzmienie oraz dobry zestaw mikrofonów. Co do baterii, trudno się wypowiedzieć, gdyż każdy producent oferuje obecnie podobny poziom. Dobrze, że tryb transparentny działa dobrze, a dodatkowo producent do zestawu dołączył kodek LDAC, co może być dodatkowym atutem dla wielu osób.