Specyfikacja

⦁ Layout: 96%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: EPOMAKER Low-Profile Mint Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: DSA Low-Profile ABS Double-shot
⦁ Oprogramowanie: VIA
⦁ Wymiary: 37.1cm x 12.85cm x 2.55cm
⦁ Waga: 620g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 375 pln
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Epomaker Luma 100 dociera w pudełku, które już przy pierwszym kontakcie daje poczucie obcowania z solidnym sprzętem. Podobnie jak w przypadku innych modeli tego producenta karton jest sztywny, schludny i pozbawiony krzykliwych oraz budżetowych grafik. Prawdziwe zaskoczenie pojawia się jednak po podniesieniu wieka, ponieważ klawiatura Luma 100 jest nie tylko świetnie zabezpieczona, ale dostajemy w pakiecie akcesoria mocno przebijające rynkowy standard.

W zestawie poza samą klawiaturą Luma 100 znajdziemy przewód USB-C, narzędzie do wyciągania keycapów i switchy, dwa dodatkowe przełączniki, odbiornik 2.4 GHz oraz zapasowe nakładki dla systemu Mac i ściereczkę z mikrofibry. Bardzo praktycznym dodatkiem w Luma 100 są również dodatkowe naklejane stópki, które pozwalają na lekkie podbicie kąta nachylenia, gdyby dla kogoś fabryczna wysokość była zbyt niska. Absolutnym hitem tej sekcji pozostaje jednak dorzucane fabrycznie smukłe etui w formie wsuwki. Wrzucenie tego dodatku do pudełka to strzał w dziesiątkę, zwłaszcza że Luma 100 to niskoprofilowa konstrukcja idealna wręcz do przenoszenia w plecaku.

Jakość wykonania i wygląd

Jeśli myślicie, że lekka klawiatura musi być plastikowa, Luma 100 szybko wyprowadzi was z błędu. Obudowa modelu Luma 100 została wykonana w całości z anodowanego aluminium, a mimo to całość waży zaledwie 0,62 kg. To waga piórkowa w świecie aluminiowych klawiatur, co w połączeniu z grubością rzędu 1,65 cm na froncie czyni z klawiatury Luma 100 genialny sprzęt mobilny. Konstrukcja jest sztywna jak skała, nic tu nie trzeszczy i nie ma mowy o uginaniu się pod mocniejszym wciśnięciem klawiszy.

Wizualnie Epomaker Luma 100 to kwintesencja elegancji, a jej nowoczesny sznyt podkreśla bardzo ładnie prezentujący się pasek ledowy umieszczony na górze po prawej stronie. To świetny detal, który przełamuje surowość aluminium i nadaje Luma 100 unikalnego charakteru. Układ 96% to z kolei doskonały kompromis dla osób absolutnie potrzebujących bloku numerycznego bez chęci dominacji całego biurka przez pełnowymiarowy sprzęt. Ten projekt w Luma 100 naprawdę ma sens i świetnie siądzie zarówno u minimalisty, jak i w nowoczesnym, biurowym setupie.

Podświetlenie

RGB w klawiaturze Luma 100 wypada bardzo satysfakcjonująco, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę smukłą konstrukcję tego modelu. Mamy tu do czynienia z diodami skierowanymi na północ (north-facing), które generują żywe oraz dosyć równe kolory na całej powierzchni urządzenia. Co niezwykle istotne, fabryczne nakładki w Luma 100 posiadają legendy przepuszczające światło, co w świecie niskoprofilowych klawiatur wcale nie jest tak oczywistym standardem.

Oznacza to, że po zmroku podświetlenie w Luma 100 staje się w stu procentach użyteczne i realnie pomaga w pracy czy rozrywce, zamiast pełnić wyłącznie funkcję estetyczną. Do wyboru dostajemy szeroki wachlarz efektów, którymi możemy sterować zarówno z poziomu skrótów klawiaturowych, jak i przez oprogramowanie, dzięki czemu każdy dopasuje wygląd Luma 100 do swojego stanowiska. Osobiście ten design bardzo przypadł mi do gustu, a nie do końca jestem klientem docelowym takiej klawiatury.

Keycapy

Fabryczne keycapy zamontowane w Epomaker Luma 100 to niskoprofilowe nakładki wykonane z tworzywa ABS w technologii Double-Shot uformowane w jednolitym profilu DSA. Oznacza to jednakową wysokość wszystkich rzędów oraz delikatnie wgłębienie. W połączeniu z niskim profilem klawiatury Luma 100 sprawdza się to rewelacyjnie, a palce bardzo gładko przeskakują między klawiszami. Samo pisanie po krótkim przyzwyczajeniu staje się wręcz ekstremalnie płynne i przyjemne.

Trzeba jednak jako recenzent otwarcie zaznaczyć jedną rzecz odnośnie materiału użytego w Luma 100. To nadal jest ABS. Choć technologia Double-Shot gwarantuje nienaruszalność samych znaków, z czasem na nakładkach może pojawić się charakterystyczny połysk. Dla jednych to wada, dla innych po prostu naturalne zużycie materiału, ale warto mieć tego świadomość przed zakupem tej klawiatury.

Przełączniki i stabilizatory

W tej sekcji Luma 100 najmocniej zaznacza swoją obecność na rynku sprzętu low-profile. Klawiatura od Epomaker’a korzysta z dedykowanych przełączników liniowych Epomaker Mint Low-Profile. Mają one siłę nacisku na poziomie 50g, a aktywacja następuje bardzo szybko, bo po zaledwie 1,2 mm. W praktyce przełączniki w Luma 100 są niesamowicie responsywne i gładkie bez irytującego uczucia gąbczastości. Dźwięk dzięki solidnemu wewnętrznemu wygłuszeniu jest zwarty i wcale nie tak pusty jak można by się obawiać po cienkiej obudowie Lumy.

Dużym atutem jest hotswap pozwalający na swobodną wymianę przełączników niskoprofilowych w locie. Warto podkreślić, że zastosowane w Luma 100 PCB to zwykły układ w standardzie MX style, co rozwiązuje wszelkie wątpliwości dotyczące kompatybilności. Dzięki temu takie przełączniki jak chociażby Gateron Low Profile 3.0 będą w pełni współpracować, a my będziemy mogli łatwo i przyjemnie customizować naszą klawiaturę pod własne preferencje.

Stabilizatory w modelu Luma 100 docierają do nas fabrycznie przesmarowane i stockowo prezentują się zadowalająco. Duże klawisze nie klekoczą dramatycznie, a druciki nie szeleszczą, więc dla większości osób Luma 100 będzie najzwyczajniej bardzo przyjemna w użytkowaniu już po wyjęciu z pudełka. Nie jest to może topka rynku, a bardziej dobra średnia z zalotami na coś więcej.

Bateria i łączność

W odróżnieniu od wielu stricte gamingowych konstrukcji stawiających na sam kabel Epomaker Luma 100 to w pełni mobilna i bezprzewodowa bestia. Mamy tu na pokładzie niezawodny system Tri-Mode oferujący klasyczny przewód, 2.4 GHz z dedykowanym donglem oraz Bluetooth. Pozwala to użytkownikowi płynnie przełączanie się na przykład między komputerem stacjonarnym a laptopem. Podczas użytkowania nie doświadczyłem żadnych problemów z bezprzewodowymi trybami. Bluetooth bardzo szybko się łączył, a połączenie radiowe dawało radę nawet w dynamiczniejszych grach. chapeau bas!

Wbudowane ogniwo w Luma 100 ma pojemność 3000 mAh. W świecie wielkich tradycyjnych klawiatur może to nie robić oszałamiającego wrażenia, ale w sprzęcie typu low-profile takim jak Luma 100, gdzie fizycznie brakuje miejsca w obudowie, to wynik bardzo solidny. Przy włączonym RGB pewnie podepniecie ją do ładowania dość często, ale przy pracy bez podświetlenia bateria w Luma 100 pozwoli zapomnieć o kablu na długi czas. W szczególności przy trybie łączności Bluetooth, gdzie bateria znika bardzo powoli pozwalając nam skupić się na tym co ważne.

Oprogramowanie

Luma 100 nie zmusza nas do instalowania ciężkiego i topornego oprogramowania. Klawiatura chińskiego producenta jest w pełni kompatybilna ze standardem VIA, co dla świadomych użytkowników stanowi absolutnie najlepsze rozwiązanie. Wykorzystuje lekki interfejs przeglądarkowy pozwalający na zremapowanie każdego klawisza, ustawienie makr czy swobodną konfigurację warstw.

Jedyny drobny minus jest taki, że aby program zobaczył naszą klawiaturę Luma 100 musimy ręcznie załadować ze strony producenta plik JSON. To na szczęście jednorazowa akcja zajmująca minutę. Oprogramowanie dedykowane do Luma 100 daje ogromną kontrolę nad sprzętem i omija problem z obciążaniem systemu zasobożernymi aplikacjami działającymi w tle. Nie trzeba ukrywać, że jest to po prostu najlepsza opcja w przypadku klawiatur tego typu!

Podsumowanie Epomaker Luna 100

Szczerze mówiąc Epomaker Luma 100 zrobiła na mnie świetne wrażenie i jest bardzo mocnym zawodnikiem w kategorii klawiatur niskoprofilowych. Zbudowana w całości z aluminium obudowa Lumy zapewnia rewelacyjną sztywność przy jednoczesnym zachowaniu niesamowicie niskiej wagi. Przełączniki Mint działają płynnie, a układ 96% idealnie godzi potrzebę posiadania bloku numerycznego z oszczędnością miejsca na biurku.

Ten minimalistyczny sprzęt do pracy oraz rozrywki broni się swoją konstrukcją i mobilnością. Jeżeli szukacie mobilnej klawiatury oferującej wsparcie dla VIA, aluminiową obudowę, świetną jakość wykonania oraz rewelacyjny zestaw z praktycznym etui, to moim zdaniem Luma 100 jest aktualnie jedną z lepszych i najbardziej opłacalnych propozycji w swojej półce cenowej!

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 80%, TKL
⦁ Łączność: przewodowa / bezprzewodowa (bluetooth, 2.4 GHz)
⦁ Przełączniki: Gateron Double-rail Magnetic Nebula
⦁ Typ przełączników: magnetyczny, liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 365 x 137 x 35.8 [mm]
⦁ Waga: 1775 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 1149 zł

Opakowanie i zestaw

Keychron przyzwyczaił nas do standardu premium i Q3 HE nie jest wyjątkiem. Klawiatura dociera w dużym, ciężkim kartonie, a już przy wyjmowaniu zaskakuje swoją masą – prawie 1,8 kg! W środku, oprócz samej klawiatury, znajdziemy przewód USB-C w oplocie, adapter USB-A do USB-C, odbiornik 2.4 GHz, zestaw narzędzi (keycap puller, switch puller, śrubokręt i klucz imbusowy) oraz wymienne keycapy dla Windowsa – fabrycznie założone są te dla Maca. Całość zapakowana schludnie i bez zbędnych plastików. Tutaj nie mam zastrzeżeń.

Wykonanie i design

No i tu zaczyna się jazda. Cała obudowa wykonana jest z aluminium, a grubość ścianek robi wrażenie – to nie jest klawiatura, którą przypadkiem zepchniecie ze stołu i będzie po niej (wtedy radzę szukać ekipy remontowej). Trzeba przyznać, że wykonanie stoi na najwyższym poziomie. Design jest minimalistyczny, co akurat mnie przekonuje bardziej niż agresywne linie rodem z gamingowych potworniaków. Z przodu mamy charakterystyczną gałkę do regulacji głośności, która dla mnie jest zbawieniem. Jest w pełni programowalna przez Keychron Launcher, więc możecie przypisać do niej zoom, przewijanie, jasność podświetlenia – co tylko dusza zapragnie.

Montaż Gasket Mount zapewnia lekką sprężystość podczas pisania i tłumi rezonanse, a wielowarstwowe wygłuszenie wewnątrz obudowy daje pełne, głębokie brzmienie. Chociaż moim zdaniem, klawiatura mogłaby być trochę głośniejsza.

Q3 HE posiada hot-swap, jednak nie jest on takim „pełnym hot-swapem”. Myk polega na tym, ze jest on przeznaczony tylko dla przełączników magnetycznych – w dodatku nie każdych. Wszystko zależy od ułożenia pin-ów. Szkoda, w tej cenie oczekiwałbym już hot-swapa dla obu typów.

Keycapy

Nakładki Double-Shot PBT w profilu OSA – coś pomiędzy OEM a SA. Jest to autorski pomysł Keychrona i jednocześnie jest to mój ulubiony profil. Wykonanie bardzo dobre, znaki nie zetrą się nawet po latach. Jedyny (dla części z Was) minus – keycapy nie przepuszczają światła, więc jeśli jesteście fanami RGB świecącego przez legendy, to musicie poszukać alternatywy.

Do wyboru mamy kilka wersji kolorystycznych. Do mnie trafiła biała z zielonymi akcentami. Takie połączenie wygląda świetnie! Klawiatura wygląda elegancko i jednocześnie przykuwa oko. Piękne!

Przełączniki i stabilizatory

Sercem Q3 HE są przełączniki Gateron Double-Rail Magnetic Nebula 2.0. Przełączniki są bardzo gładkie, pisanie na nich to sama przyjemność. Brak fizycznych styków oznacza teoretycznie nieskończoną żywotność, ale przede wszystkim – regulowany punkt aktywacji, co jest niedostępne dla klasycznych mechaników.

Punkt aktywacji regulujemy w zakresie 0,2–3,8 mm z dokładnością do 0,1 mm. Do tego oczywiście Rapid Trigger, SOCD i możliwość przypisania wielu akcji do jednego klawisza w zależności od głębokości naciśnięcia. Dla graczy FPS to game changer, dosłownie.

Keychron zastosował tutaj własne, wkręcane stabilizatory z wzmocnionymi ściankami bocznymi wokół trzonu. I muszę przyznać – fabrycznie działają naprawdę dobrze. Spacja, shift, enter i backspace nie chyboczą się, nie grzechoczą i nie mają tego irytującego „muszlowego” odgłosu, który znacie z tańszych konstrukcji. Jest to jeden z lepszych fabrycznych setupów, jakie miałem okazję testować.

Brzmienie

Kombinacja aluminiowej obudowy, Gasket Mountu, wielowarstwowego wygłuszenia (pianka między PCB a płytką + pianka na dnie obudowy) i przełączników magnetycznych daje brzmienie, które jest dość specyficzne. Wynika to z magnetyków, przez które ciężko uzyskać ciekawy dźwięk, aczkolwiek już przy modelu K2 HE marka udowodniła, że się da. W tym modelu wygląda to nieco gorzej. Wielu konsumentów na pewno zadowoli poziom głośności, gdyż Q3 HE jest bardzo cichą klawiaturą. Jeśli jednak oczekujecie satysfakcjonującego dźwięku to trzeba szukać gdzie indziej i skierować się w stronę wspomnianego K2 HE.

Łączność i bateria

Q3 HE oferuje trzy tryby: przewodowo USB-C (1000 Hz), bezprzewodowo 2.4 GHz (1000 Hz) oraz Bluetooth 5.2 z możliwością sparowania z trzema urządzeniami jednocześnie. Pewnie część osób zarzuci brak większego odświeżania na poziomie 4000-8000 Hz. Jasne, rzeczywiście w tej cenie wypadałoby je mieć, jednak z drugiej strony jestem pewien że nikt nie zauważy tej różnicy.

Bateria 4000 mAh pozwala na około 100 godzin pracy bez podświetlenia. Warto jednak dodać, że w tym budżecie większość klawiatur posiada dwukrotnie większą baterię.

Oprogramowanie

Keychron porzucił instalowane aplikacje na rzecz przeglądarkowego Keychron Launchera i uważam, że to dobra decyzja. Remapowanie klawiszy, punkty aktywacji, makra, podświetlenie RGB – wszystko konfigurujemy z poziomu przeglądarki. Software jest przejrzysty i intuicyjny. Jedyne czego mi zabrakło to stan naładowania baterii.

Podsumowanie

Keychron Q3 HE to klawiatura, która łączy bezkompromisową jakość wykonania z e-sportową genetyką. Nie jest to sprzęt dla każdego – jeśli szukacie po prostu „dobrej klawiatury do grania”, decydowanie poszedłbym w stronę prawie trzykrotnie tańszego Keychron K2 HE, który posiada te same przełączniki. Ale jeśli oczekujecie produktu, który sprawdzi się zarówno podczas rankeda w CS2, jak i przy wielogodzinnej pracy, oferując przy tym brzmienie i feeling klasy premium – Q3 HE jest obecnie jedną z najlepszych klawiatur TKL na rynku. Cena 1199 zł to sporo, ale Keychron uzasadnia ją w każdym aspekcie.

Z zalet można wymienić wiele – świetne przełączniki, czy jedne z najlepszych stabilizatorów na rynku w pre-builtcie. Natomiast, to za co głównie tu płacimy to jakość. W tej cenie otrzymujemy prawie dwukilogramowy sprzęt dopracowany w każdym detalu.

Nie można jednak zapomnieć o kilku wadach jak przeciętna bateria, czy brzmienie. Największą wadą jest jednak moim zdaniem cena, ponieważ wyżej wymienionego K2 HE możemy otrzymać za nawet 399 złotych, a oferuje te same przełączniki, stabilizatory, keycapy, czy baterię. Różni się tak na prawdę jedynie obudową, w której w większości jest plastikowa. Zatem czy jest sens dopłacać te 750 złotych do Q3 HE? Na to pytanie musicie sobie odpowiedzieć sami, aczkolwiek moim zdaniem zdecydowanej większości z Was wystarczy model K2 HE, który osobiście uwielbiam.

Zrealizowanie recenzji było możliwe dzięki firmie Keychron, która udostępniła sprzęt do testów.

Na papierze wszystko wygląda wzorowo – od dopracowanych przełączników po solidne materiały obudowy. Czy jednak w rzeczywistości EA75 MAX to faktycznie tak dopracowana konstrukcja, czy może to tylko marketingowe obietnice, które nie mają pokrycia w praktyce? Przekonajmy się, jak ten model wypada w codziennym użytkowaniu! I przede wszystkim czy uda mu się przebić Aule F75?

Specyfikacja

⦁ Layout: 75%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: LEOBOG Reaper Mechanical Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT Double-Shot
⦁ Oprogramowanie: Epomaker X Aula EA75 Max driver
⦁ Wymiary: 333.29×147.39×43.17 (mm)
⦁ Waga: 958.5g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 285 zł
Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i jego zawartość

Kupując nową klawiaturę, często oceniamy ją już po samym pudełku, a w przypadku EA75 MAX pierwsze wrażenie jest naprawdę solidne. Urządzenie przyjeżdża do nas w estetycznym opakowaniu, które dobrze zabezpiecza sprzęt na czas transportu przed wszelkimi uszkodzeniami mechanicznymi.

Wewnątrz, oprócz samej klawiatury, znajdziemy zestaw akcesoriów pozwalający na natychmiastowe rozpoczęcie przygody z nowym nabytkiem. Producent dorzuca solidny, choć gumowy kabel USB-C, narzędzie do wyciągania keycapów i switchy jednocześnie oraz kilka zapasowych switchy, co zawsze jest miłym akcentem w tej półce cenowej.

Jakość wykonania i wygląd

Jeśli chodzi o konstrukcję zewnętrzną, to EA75 MAX prezentuje się po prostu świetnie. Wzorowa jakość wykonania i użytych materiałów to cecha, którą czuć od razu po wzięciu urządzenia w dłonie, gdyż obudowa jest sztywna, odpowiednio ciężka i przede wszystkim znakomicie spasowana.

Nic tutaj nie skrzypi pod naciskiem, a spasowanie poszczególnych elementów konstrukcyjnych stoi na najwyższym poziomie, co nie zawsze jest standardem w tej klasie. Wygląd jest na tyle uniwersalny, że klawiatura bez problemu odnajdzie się na biurku gracza, jak i w bardziej stonowanym środowisku pracy biurowej.

Projektanci postawili na klasyczną bryłę z delikatnymi akcentami, które nadają całości unikalnego charakteru, nie będąc przy tym zbyt nachalnymi dla oka. Solidne nóżki gumowe zapewniają idealną stabilność na blacie, więc nie ma mowy o żadnym przesuwaniu się klawiatury podczas grania.

Czytaj teraz: Strzał w dziesiątkę, czyli Secret Gear ZX2 – Test i recenzja

Podświetlenie i ekran

Wizualna strona urządzenia nie byłaby kompletna, gdyby nie ładne, jasne i wyraźne podświetlenie, które w tym modelu zrealizowano wzorcowo. Diody LED umieszczone pod klawiszami generują nasycone barwy, które bardzo dobrze prezentują się nawet w ciągu dnia przy mocnym świetle padającym z okien.

W nocy EA75 MAX zamienia się w prawdziwą ozdobę biurka, oferując płynne przejścia kolorów i dużą oraz przede wszystkim łatwą swobodę w konfiguracji poszczególnych efektów wizualnych. Światło nie razi użytkownika, ponieważ jest odpowiednio rozproszone przez konstrukcję wewnętrzną, co tworzy estetyczny odbłysk wokół każdego przycisku.

Do wyboru mamy wiele trybów podświetlenia, więc każdy z pewnością znajdzie coś, co idealnie wpasuje się w jego osobiste preferencje. Wysoka jasność maksymalna pozwala na pełną czytelność symboli, a precyzja sterowania iluminacją pokazuje, że producent nie potraktował tego elementu po macoszemu.

Ciekawym i niezwykle praktycznym dodatkiem w tym modelu jest wbudowany mini ekranik tft. Pozwala on na błyskawiczny podgląd najważniejszych parametrów pracy EA75 MAX, takich jak aktualny poziom naładowania baterii czy tryb łączności, z którego korzystamy.

Dzięki temu nie musimy co chwilę zaglądać do oprogramowania, aby sprawdzić, czy klawiatura nie wymaga podłączenia do ładowania. Wyświetlacz jest czytelny, a jego jasność dobrze współgra z resztą podświetlenia, co sprawia, że całość wygląda bardzo czytelnie.

Dodatkowo, ekranik w EA75 MAX daje możliwość personalizacji poprzez wgranie własnych animacji typu GIF lub statycznych grafik. Mini ekran działa sprawnie i jest miłym urozmaiceniem, które realnie podnosi atrakcyjność całego urządzenia w oczach użytkownika.

Keycapy

Kolejnym ważnym punktem są keycapy PBT Double-Shot. Technologia podwójnego wtrysku sprawia, że znaki na powierzchni EA75 MAX są praktycznie nieścieralne, co jest kluczowe dla osób spędzających przy komputerze wiele godzin. Dzięki temu nasze keycapy, a raczej legendy na nich są praktycznie nie do zdarcia!

Tworzywo PBT ma tę przewagę nad ABS, że jest odporne na tłuste ślady i charakterystyczne wyświecanie się po długim czasie użytkowania, a to po prostu wygląda mało estetycznie. Ścianki nasadek są odpowiednio grube, co pozytywnie wpływa na dźwięk kliknięcia, nadając mu pożądaną, głęboką barwę pozbawioną wyższych tonów.

Satynowe wykończenie sprawia, że opuszki palców pewnie trzymają się klawiszy, co przekłada się na większą precyzję podczas szybkiego pisania. Widać, że nie szukano tu oszczędności, stawiając na materiały, które zazwyczaj rezerwowane są dla znacznie droższych konstrukcji. Dzięki tak solidnym nakładkom, klawiatura nawet po miesiącach eksploatacji będzie wyglądać dokładnie tak samo, jak w dniu zakupu.

Przełączniki i stabilizatory

Prawdziwa magia dzieje się jednak pod spodem, gdzie znajdziemy świetne i bardzo płynne oraz gładkie przełączniki EPOMAKER Leobog Reaper. Te liniowe switche pracują z należytą kulturą, nie wykazując żadnych oznak tarcia czy też oporu, co w EA75 MAX owocuje niesamowitą lekkością pisania.

Przełączniki zostały fabrycznie przesmarowane, dzięki czemu każdy ruch klawisza w dół i w górę jest idealnie gładki i powtarzalny. Stabilizatory również zostały dopracowane, co eliminuje irytujące grzechotanie większych przycisków i zapewnia im pewne osadzenie w ramie urządzenia.

Akustyka całości jest bardzo satysfakcjonująca – dźwięk jest zwarty, czysty i mięsisty, co wynika z dobrej synergii przełączników i wyciszenia obudowy. Pisanie na tym modelu to czysta przyjemność ze względu na gasket mount, który niezwykle poprawia doznania podczas klikania w przyciski. To rzadko spotykany poziom dopracowania, który sprawia, że użytkownik nie musi nic poprawiać we własnym zakresie. Granie w najróżniejsze tytuły na EA75 Max również jest bardzo przyjemny doświadczeniem do którego z chęcią wracałem dzień w dzień.

Bateria i łączność

W dobie bezprzewodowych setupów, stabilność połączenia i czas pracy na jednym ładowaniu mają kluczowe znaczenie dla wygody użytkownika. Model EA75 MAX oferuje kilka trybów łączności, co pozwala na swobodne przełączanie się między różnymi urządzeniami bez zbędnych kabli.

Wbudowany akumulator ma na tyle dużą pojemność, że przy rozsądnym zarządzaniu podświetleniem nie musimy martwić się o częste szukanie ładowarki. Połączenie 2.4 GHz działa bez żadnych wyczuwalnych opóźnień, co jest kluczowe w dynamicznych grach takich jak Fortnite czy też CS2, gdzie każda sekunda ma znaczenie.

Bluetooth z kolei sprawdza się idealnie przy pracy biurowej z laptopem, oferując szybkie parowanie i stabilny sygnał na dużej odległości. Jeśli jednak preferujemy tradycyjne rozwiązania, kabel USB-C dołączony do zestawu zapewnia pewne połączenie i szybkie uzupełnianie energii. Cały system zarządzania energią jest intuicyjny i nie sprawia problemów w codziennym użytkowaniu.

Oprogramowanie

Dla osób lubiących personalizację, producent przygotował dedykowane oprogramowanie, które pozwala wycisnąć z urządzenia jeszcze więcej możliwości. Interfejs aplikacji sterującej EA75 MAX jest przejrzysty i pozwala na szybką zmianę przypisania klawiszy oraz tworzenie makr.

Możemy tutaj również precyzyjnie dostosować parametry podświetlenia, wybierając spośród gotowych schematów lub tworząc własne kompozycje. Soft działa stabilnie i nie obciąża procesora w tle, co jest bardzo istotne dla zachowania wydajności całego systemu podczas grania.

Wszystkie wprowadzone zmiany są zapisywane w pamięci klawiatury, więc raz skonfigurowany sprzęt zachowuje swoje ustawienia po podpięciu do innego komputera. Nasze ulubione skróty i efekty wizualne będą zawsze pod ręką, niezależnie od tego, gdzie aktualnie korzystamy ze sprzętu. Oprogramowanie EA75 Max wypada na piątke z plusem!

Podsumowanie Epomaker X Aula EA75 Max

Zbierając wszystkie powyższe punkty w całość, trzeba przyznać, że mamy do czynienia z jedną z ciekawszych propozycji na rynku. Model EA75 MAX to świetnie wyważony produkt, który w swojej cenie oferuje parametry znane dotychczas z segmentu premium.

Wzorowa jakość wykonania połączona z genialnymi switchami Leobog Reaper sprawia, że każda chwila spędzona z tą klawiaturą jest przyjemnością. Bardzo dobre keycapy PBT oraz jasne podświetlenie tylko utwierdzają w przekonaniu, że projektanci wiedzieli, na czym zależy użytkownikom.

Trudno znaleźć tutaj jakiekolwiek istotne wady, które mogłyby przyćmić liczne zalety tego urządzenia. Jest to sprzęt kompletny, dopracowany i gotowy do działania prosto z pudełka, bez potrzeby wprowadzania większych modyfikacji. Z czystym sumieniem mogę polecić EA75 MAX każdemu, kto szuka solidnego all roundera, który nie zrujnuje portfela, a zaoferuje wrażenia z wyższej półki. To zdecydowanie zauważalny progres względem Auli F75.

Zrealizowanie recenzji umożliwiła firma EPOMAKER, która udostępniła sprzęt do testów.

Specyfikacja

⦁ Layout: 30%
⦁ Łączność: przewodowa
⦁ Przełączniki: Purple Magnetic Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT Double-Shot, profil Cherry
⦁ Oprogramowanie: Web Software
⦁ Wymiary: 15.3*13.3*2.9 [cm]
⦁ Waga: 350g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 180zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Zacznijmy standardowo od tego, co producent serwuje nam na „dzień dobry”, czyli od opakowania i jego zawartości. Pudełko jest estetyczne, ale nie zdradza jeszcze potencjału, jaki drzemie w tym maleństwie. Prawdziwa zabawa zaczyna się po otwarciu, bo Epomaker postanowił nas nieco rozpieścić dodatkami. W zestawie dostajemy z nią przewód paracord, co jest dla mnie zaskoczeniem na plus. W świecie, gdzie nawet droższe marki potrafią dorzucić sztywny, gumowy kabel, tutaj mamy miękki, świetnie układający się oplot, który w ogóle nie krępuje ruchów urządzenia po biurku.

Oprócz tego w pudełku znajdziemy keycap puller i switch puller w jednym – proste, ale funkcjonalne narzędzie, które zaoszczędzi nam szukania dwóch osobnych akcesoriów w szufladzie. Jest też skrócona instrukcja, która przyda się przy ogarnianiu skrótów klawiszowych, oraz uwaga – przyczepiana do klawiatury smycz. Tak, dobrze czytacie. Producent przewidział smyczkę, co sugeruje, że HE30 ma być sprzętem ultra-mobilnym, który zabieramy ze sobą na turnieje czy lan party, nosząc go niemalże jak breloczek. Ciekawy bajer, choć pewnie większość z nas i tak wrzuci ją po prostu luzem do plecaka czy torby.

Jakość wykonania i wygląd

Przechodzimy do budowy, i tutaj niestety muszę wylać kubeł zimnej wody na głowy projektantów. Obudowa wykonana jest z tworzywa sztucznego, które samo w sobie nie jest złe – jest twarde, matowe i nie zbiera odcisków palców. Design jest minimalistyczny, wręcz surowy, co akurat mi się podoba. Keypad wygląda profesjonalnie i nie krzyczy „jestem zabawką”. Niestety, dobre wrażenie mija, gdy postawimy urządzenie na blacie. Z minusów to różnej wysokości stópki antypoślizgowe przez co klawiatura po prostu się lekko buja.

To jest wada, której nie spodziewałem się w sprzęcie tej klasy. Podczas delikatnego użytkowania może to nie przeszkadzać, ale w ferworze walki, gdy emocje biorą górę i dociskamy klawisze mocniej, to chybotanie jest po prostu irytujące i wybija z rytmu. Oczywiście można to naprawić we własnym zakresie, podklejając kawałek taśmy czy gumy, ale kupując gotowy produkt, oczekujemy, że będzie on gotowy do działania po wyjęciu z pudełka, a nie będzie wymagał od nas zabawy w „Zrób to sam”. Szkoda, bo psuje to odbiór solidnej konstrukcji modelu HE30.

Podświetlenie

Epomaker przyzwyczaił nas do tego, że RGB w ich produktach stoi na wysokim poziomie i nie inaczej jest w przypadku tego keypada. Diody są jasne, kolory nasycone, a przejścia tonalne płynne. Mamy tu do dyspozycji pełne spektrum barw i mnóstwo trybów świecenia, które możemy zmieniać z poziomu skrótów klawiszowych lub oprogramowania. Dzięki konstrukcji przełączników i keycapów światło ładnie rozlewa się po płycie mocującej, tworząc przyjemną dla oka poświatę.

Dla wielu graczy podświetlenie to tylko zbędny bajer, ale w przypadku tak małego urządzenia, które często używane jest w ciemnych pomieszczeniach, ma ono wymiar praktyczny. Pozwala szybko zlokalizować odpowiednie klawisze, co przy przesiadce na nietypowy układ keypada może być pomocne. Oczywiście, jeśli ktoś nie lubi choinki na biurku, może całkowicie wyłączyć LED-y, co nada HE30 jeszcze bardziej surowego charakteru. Warto dodać, że diody są skierowane na północ (north-facing), co jest standardem w gotowych klawiaturach, choć może stanowić wyzwanie przy niektórych profilach keycapów, jeśli chcielibyśmy je wymienić na aftermarketowe.

Keycapy

Nakładki zastosowane w tym modelu to solidny standard, do którego nie można się zbytnio przyczepić. Wykonane są w technologii, która zapewnia dobrą trwałość i odporność na ścieranie czyli PBT. Powierzchnia jest lekko chropowata, co zapewnia dobrą przyczepność opuszka palca nawet podczas intensywnych sesji gamingowych. Profil keycapów Cherry jest wygodny i nie męczy dłoni, co przy specyficznej ergonomii keypada jest kluczowe.

Czcionka na nakładkach jest czytelna, nowoczesna i dosyć starannie wytłoczona. Nie są to może najgrubsze keycapy na rynku, jakie widziałem w klawiaturze, ale w tej półce cenowej spełniają swoje zadanie w stu procentach. Co ważne są wykonane w technologii Double-Shot więc legendy nigdy się nie zetrą.

Przełączniki, stabilizatory i wydajność

Dochodzimy do „mięsa”, czyli tego, co tygryski lubią najbardziej. Sercem tego urządzenia są przełączniki magnetyczne działające w oparciu o efekt Halla. Podobnie jak w recenzji HE80, tak i tutaj muszę zaznaczyć, że jest to zupełnie inna bajka niż klasyczne przełączniki. Wewnątrz switcha nie ma fizycznych styków, które mogłyby się zużyć czy zaśniedzieć. Rejestracja kliknięcia odbywa się poprzez wykrycie zmiany pola magnetycznego. W praktyce oznacza to niesamowitą gładkość pracy. Feeling jest totalnie liniowy, „maślany”, pozbawiony jakiegokolwiek tarcia czy chrobotania.

Największą zaletą tej technologii w HE30 jest funkcja Rapid Trigger. Pozwala ona na dynamiczną zmianę punktu aktywacji i resetu klawisza. Nie musimy puszczać przycisku do samej góry, by móc go wcisnąć ponownie. Wystarczy minimalny ruch, rzędu 0,1 mm, by zresetować switch. W grach takich jak CS2 czy Valorant, gdzie counter-strafing jest fundamentem mechaniki, daje to zauważalną przewagę. Postać reaguje natychmiast, zatrzymuje się w miejscu dokładnie wtedy, kiedy tego chcemy.

Niestety, jest też druga strona medalu. Mam tu na myśli bardzo głośny dźwięk switchy jak na klawiaturę gamingową która często będzie używana w nocy. Akustyka tych przełączników jest surowa, plastikowa i donośna. Słychać wyraźne uderzenie trzpienia o dół obudowy oraz głośny powrót. Nie jest to ten przyjemny, niski „thock”, którego szukają entuzjaści, a raczej wysoki, klekoczący dźwięk. Jeśli mieszkasz z kimś w jednym pokoju, nocne granie na tym sprzęcie może skończyć się eksmisją.

Stabilizatory pod dłuższymi klawiszami (o ile na keypadzie nie mamy ich wiele) są poprawne, choć nie idealne – słychać lekkie grzechotanie, które można by zniwelować odrobiną smaru.

Oprogramowanie

Aby wycisnąć z HE30 maksimum, musimy zajrzeć do dedykowanego oprogramowania. To tutaj skalibrujemy punkty aktywacji dla każdego klawisza (od 0,1 do 4,0 mm) i odpalimy wszystkie przydatne funkcje. Mowa przede wszystkim o funkcji Snap Tap (SOCD), która automatycznie priorytetyzuje ostatni wciśnięty kierunek, zapewniając perfekcyjne counter-strafy w CS2 czy Valorancie (Warto pamiętać że Snap Tap jest bannable na oficjalnych serwerach w CS2). Producent dorzucił też przydatne na małym keypadzie opcje takie jak Mod Tap czy Toggle Key, które znacząco rozszerzają funkcjonalność pojedynczych przycisków.

Interfejs programu jest dość typowy dla chińskich producentów – trochę surowy, miejscami mało intuicyjny, ale spełnia swoje zadanie. Znajdziemy tam również edytor makr, który w przypadku keypada o ograniczonej liczbie przycisków może być zbawieniem, oraz oczywiście sterowanie podświetleniem. Mimo pewnej toporności wizualnej, soft działa stabilnie i zapisuje ustawienia w pamięci urządzenia, co jest dużym plusem. Ogromną zaletą jest fakt iż to apka na przeglądarke, nie obciąża naszego komputera kiedy nie trzeba, a w dodatku nie ma konieczności jej instalacji. Bardzo podoba mi się to rozwiązanie.

Podsumowanie Epomaker HE30

Epomaker HE30 to urządzenie pełne kontrastów. Z jednej strony otrzymujemy zaawansowaną technologię Hall Effect, która realnie wpływa na nasze wyniki w grach, oferując responsywność i szybkość nieosiągalną dla zwykłych przełączników. Do tego dochodzi bogaty zestaw akcesoriów, oraz kompaktowa forma, która daje nam hektary miejsca na biurku pod ruchy myszką.

Z drugiej strony, producent potknął się na podstawach. Różnej wysokości stópki powodujące chybotanie to wpadka, która nie powinna mieć miejsca, a bardzo głośna praca przełączników skutecznie ogranicza grono odbiorców do tych, którzy grają w słuchawkach i nie mają wrażliwych na hałas współlokatorów.

Czy warto? Jeśli szukasz bezkompromisowej wydajności w formacie keypad’a i jesteś w stanie przymknąć oko na wady konstrukcyjne oraz akustyczne – tak. To mały demon prędkości. Jeśli jednak cenisz sobie ciszę i perfekcyjne wykonanie, HE30 może wymagać od Ciebie zbyt wielu wyrzeczeń lub ewentualnie modyfikacji. To sprzęt dla świadomego gracza, który wie, po co sięga i jest gotów zapłacić za nią pewną cenę – nie tylko w złotówkach.

Dziękuję serdecznie firmie Epomaker, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 1800
⦁ Łączność: Przewodowa / bezprzewodowa (Bluetooth, 2.4GHz)
⦁ Przełączniki: Redragon Bullet QL (Galatin), Redragon Lion L (Artemis)
⦁ Typ przełączników: liniowy (linear)
⦁ Typ obudowy: Closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: Obecne
⦁ Wymiary: 394 × 144 × 39 [mm]
⦁ Waga: 830 g
⦁ Gwarancja: 24 miesiące
⦁ Cena: 279,99 / 329,99 zł

Opakowanie i zawartość

Artemis Pro przychodzi w pudełku, które na pierwszy rzut oka nie zdradza swojej zawartości – na froncie znajdziemy jedynie grafikę identyczną z tą na samej klawiaturze. Galatin Pro zapakowany jest w bardziej standardowe pudełko z renderem produktu. Przejdźmy jednak do tego, co najciekawsze, czyli zawartości. W środku znajdziemy:

• klawiaturę,
• przewód USB-C na USB-A,
• druciany keycap puller & metalowy switch puller,
• cztery zapasowe przełączniki,
• instrukcję,
• naklejki.

W tym budżecie zestaw jest kompletny i bezpiecznie zapakowany, więc pod tym względem nie mam nic do zarzucenia.

Wykonanie i wygląd

Redragon konsekwentnie trzyma się swojego unikalnego języka projektowego, który mocno odróżnia ich produkty od rynkowej konkurencji. Podobnie jak w bliźniaczych modelach, obudowa to konstrukcja typu „sandwich”, złożona z dwóch spasowanych ze sobą warstw plastiku. Choć osobiście jestem zwolennikiem prostszych, bardziej surowych brył, a tutaj nie brakuje specyficznych wyżłobień i obłości, trzeba oddać producentowi, że spasowanie elementów stoi na wysokim poziomie – mimo zastosowania tworzyw sztucznych konstrukcja nie skrzypi i sprawia wrażenie solidnej.

Galatin utrzymany jest w eleganckiej, biało-szarej kolorystyce, co nie do końca do mnie przemawia. Dużo bardziej podoba mi się Artemis w ciemnofioletowym kolorze. Od spodu znajdziemy grafikę w stylu anime – i choć nie jestem jej wielkim fanem, doceniam tak oryginalne detale.

Na lewej krawędzi standardowo umieszczono centrum dowodzenia: port USB-C oraz przełączniki trybów łączności i wyboru systemu, a po prawej znajduje się miejsce na odbiornik 2,4 GHz, który siedzi tam bezpiecznie. Są oczywiście jeszcze naklejki anty-poślizgowe, jednak klawiatura jest na tyle ciężka, że podczas normalnego korzystania raczej nie ma opcji żeby się ruszała.

Na lewej krawędzi umieszczono „centrum dowodzenia”: port USB-C oraz przełącznik trybów łączności. Po prawej znajduje się bezpieczny schowek na odbiornik 2,4 GHz. Na spodzie są oczywiście naklejki antypoślizgowe, które zapobiegają przemieszczaniu się klawiatury podczas pracy.

Prawdziwa siła tej konstrukcji drzemie jednak w jej wnętrzu. Aby się do niego dostać, musimy odkręcić aż 10 śrubek. Z reguły wolę mniej skomplikowane montaże, ale podejrzewam, że mniejsza liczba śrub mogłaby skutkować skrzypieniem, co zdarzało się w testowanym kiedyś modelu UCAL.

W środku bez zaskoczeń: typowa dla Redragona konstrukcja gasket-mount, kilka warstw wygłuszających oraz plastikowa płyta mocująca (plate). Oba modele oferują pełny hot-swap, pozwalający na wymianę przełączników na inne modele 3- lub 5-pinowe. To duży plus, choć w dzisiejszych czasach staje się to już standardem.

Obie klawiatury pracują bezprzewodowo (BT oraz 2.4 GHz). Bateria ma pojemność 4000 mAh, co przy podświetleniu włączonym na 100% wystarczyło mi na 6 dni.

Rozmiar i funkcjonalność

Rozmiar klawiatur to format 1800, czyli w praktyce 96% z wydzielonymi sekcjami. Jedyne, co „ucięto”, to część klawiszy nawigacyjnych (np. End, PgDn, Insert) oraz systemowych (Print Screen, ScrollLock, Pause). To idealne rozwiązanie dla osób, które szukają czegoś mniejszego niż full-size, ale nie chcą rezygnować z sekcji numerycznej.

Nad panelem numerycznym znajdziemy dwa świetne dodatki. Pierwszym jest pokrętło głośności, z którego korzystam bez przerwy i trudno mi sobie wyobrazić powrót do klawiatury pozbawionej tej funkcji. Po lewej stronie umieszczono niewielki ekran, wyświetlający datę, godzinę, stan baterii oraz podstawowe informacje o urządzeniu. Za pomocą tych dwóch elementów możemy sterować np. podświetleniem. Niestety, nie ma możliwości wgrania własnego GIF-a – dostępna jest tylko jedna animacja od producenta.

Przewód

W zestawie otrzymujemy standardowy dla Redragona kabel ze złączem kątowym (90 stopni). Wynika to z umieszczenia portu na lewym boku urządzenia. Jest to rozwiązanie dość kontrowersyjne – utrudnia estetyczne zastosowanie zamienników (np. kabli typu „coiled”). Co więcej, jakość fabrycznego przewodu rozczarowuje: brak oplotu, sztywna gumowa izolacja i biały kolor, który może być podatny na żółknięcie. Kabel jest też krótki – ma zaledwie 150 cm, podczas gdy standardem rynkowym jest 180 cm.

Keycapy

Artemis

Nakładki wykonane są z plastiku PBT, metodą double-shot, także nie musicie się martwić o ich trwałość. Ich profil to klasyczny OEM, którego możecie znać z większości marketowych klawiatur. Najciekawszym aspektem, na którym się skupię to design, ponieważ keycapy w Artemisie można uznać za prawdziwe dzieło. Naniesiono na nie grafiki w stylu anime i mimo że nie jestem entuzjastą tego gatunku, wygląda to cudownie. Świetne wrażenie robi czcionka w gotyckim, „zamkowym” klimacie. Znaki nie przepuszczają światła, co pewnie rozczaruje część z Was, ale moim zdaniem, całość prezentuje się niesamowicie.

Galatin

Tutaj jakość wykonania jest identyczna, ale stylistyka zupełnie inna. Profil przypomina ASA/OSA – nakładki są bardzo wysokie, ze sporym wgłębieniem. Są trójkolorowe (biel i dwa odcienie szarości), a czcionka jest prosta, duża i czytelna. Są to keycapy typu shine-through, dzięki czemu podświetlenie jest dobrze widoczne. Niestety, dłuższe klawisze jak Backspace czy Caps Lock nie są równomiernie doświetlone, co widać gołym okiem. Ich wysokość powoduje również, że przydałaby się podpórka pod nadgarstki.

Przełączniki i stabilizatory

Redragon Bullet QL – Galatin

Switche w Galatinie to bezpośrednia konkurencja dla Outemu Silent Peach – ich parametry są identyczne. Są to przełączniki liniowe, więc nie wyczujemy momentu aktywacji (bumpa). Do aktywacji potrzeba 40 gF (przy 2 mm), a do dobicia do dna – 45 gF (3,3 mm). Ich główną zaletą jest bezgłośna praca, osiągnięta dzięki gumkom wewnątrz obudowy. Osobiście nie przepadam za takimi rozwiązaniami z dwóch powodów: brakuje mi satysfakcjonującego dźwięku, a feeling jest lekko „szorstki”. Zdaję sobie jednak sprawę, że dla wielu osób szukających ciszy w biurze czy w domu będzie to zbawienie – ta klawiatura jest cichsza nawet od membranówek.

Redragon Lion L – Artemis

Lion L na papierze wyglądają niemal identycznie jak Bullet QL, ale to zupełnie inna konstrukcja. Nie są fabrycznie wyciszone, przez co pracują głośniej (podobnie do Gateron Red), ale ich brzmienie jest całkiem przyjemne, a praca płynniejsza. Dla mnie są nieco zbyt lekkie – przy dłuższym pisaniu wolałbym coś z większym oporem, jak Gateron Yellow Pro czy Cherry MX Black.

Stabilizatory

To konstrukcje typu PCB-mount, fabrycznie nasmarowane. Są stabilne, pracują płynnie i, co ważne, nie szeleszczą. Brak zastrzeżeń.

Oprogramowanie

Software pobierzemy ze strony producenta, niestety tylko w formie aplikacji desktopowej. Dziwi mnie, że tak duża marka jak Redragon wciąż nie oferuje wersji przeglądarkowej, co staje się standardem nawet u mniejszych producentów.

Szata graficzna programu nie powala, ale obsługa jest prosta i intuicyjna. Możemy konfigurować podświetlenie, mapować przyciski i nagrywać makra. Duży plus za możliwość sprawdzenia dokładnego poziomu naładowania baterii, co jest rzadkością w tej cenie. Wszelkie zmiany można wprowadzać również w trybie bezprzewodowym 2.4 GHz.

Podsumowanie Redragon Galatin i Artemis Pro

Przystępując do testów, wiedziałem, czego się spodziewać. To konstrukcje bliźniacze do modeli Gloria, Ucal czy Nova, różniące się głównie rozmiarem i stylistyką. Mimo to kilka elementów mnie zaskoczyło.

Zacznijmy od wad. Design Redragona jest specyficzny i nie każdemu przypadnie do gustu – szkoda, że producent zapomina o klasycznej czerni. Rozczarował mnie brak możliwości wgrania własnego GIF-a oraz brak oprogramowania w przeglądarce. Zastanawia mnie też sens umieszczania portu USB-C na bocznej ściance, co jest mało praktyczne.

Mimo to, Galatin i Artemis mają sporo zalet. Trzy tryby łączności w tym budżecie to wciąż mocny atut. Galatin znajdzie fanów dzięki niezwykle cichej kulturze pracy, a Artemis – za sprawą unikalnego designu. Jakość wykonania i hot-swap również zasługują na pochwałę. Ceny (ok. 279 zł za Galatin i 329 zł za Artemis) uważam za bardzo atrakcyjne i szczerze mogę polecić obie propozycje.

Moje wnioski co do klawiatur Redragona pozostają niezmienne: to solidny sprzęt, wyceniony bardzo uczciwie. Konkurencja? Wskazałbym Genesis Thor 404, ale to dwa różne światy. Genesis przemówi do fanów klasycznej elegancji, a Redragon to wybór dla tych, którzy szukają bezprzewodowej swobody i wyróżniającego się stylu.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Redragon, która udostępniła sprzęt do testów.

Oczywiście trzeba uczciwie przyznać, że jeśli ktoś nie boi się zamawiać bezpośrednio z Chin, to tam od dawna dostępne są klawiatury tego typu, więc seria Onionite nie jest żadną nowością czy rewelacją w globalnej skali. Jednak na polskim rynku, gdzie liczyły się głównie lokalna dostępność, gwarancja i serwis, Dark Project rzeczywiście zdefiniował nowy standard. Teraz do moich rąk trafiła wersja druga, która ma za zadanie udowodnić, że sequel może być lepszy od oryginału. Czy rzeczywiście tak jest? Po dwóch tygodniach intensywnych testów w gamingu, pracy biurowej i programowaniu jestem gotów podzielić się moimi spostrzeżeniami.

Specyfikacja

Opakowanie i zawartość

Dark Project Onionite V2 przychodzi w solidnym kartonie, który od razu daje do zrozumienia, że mamy do czynienia z przemyślanym produktem. Opakowanie jest starannie zaprojektowane – każdy element ma swoje miejsce, a sama klawiatura zabezpieczona jest przed uszkodzeniami podczas transportu.

Zawartość pudełka może zaskoczyć nawet wybrednych użytkowników. W środku znajdziemy nie tylko samą klawiaturę, ale także bogaty zestaw akcesoriów: narzędzie 2w1 do zdejmowania keycapów i przełączników, cztery zapasowe przełączniki (dwa g3ms Amethyst oraz po jednym Voidstone i Azure – te ostatnie to modele tactile. Szkoda tylko, że są to switche które nie są dostępne w sprzedaży detalicznej w Polsce, więc jeśli Ci się spodobają, to pozostaje tylko żałować), cztery gumowe nóżki w dwóch grubościach do regulacji kąta nachylenia, zapasowe elementy do systemu gasket-mount (gumki i sprężynki), kolekcjonerski keycap ESC z fioletową cebulką oraz osłonę przeciwkurzową.

To naprawdę imponujący zestaw jak na Dark Project Onionite V2 w tej cenie. Większość producentów ogranicza się do kabla i instrukcji, a tutaj dostajemy kompletny pakiet do modyfikacji i personalizacji.

Budowa i jakość wykonania

Podnosząc Dark Project Onionite V2, od razu czuć, że to zupełnie inna liga niż większość klawiatur w tym budżecie. Waga 1,3 kg to efekt zastosowania aluminiowej obudowy wykonanej w technologii CNC. To nie jest żadna imitacja ani plastik udający metal – to prawdziwe aluminium anodyzowane na czarno, które wygląda elegancko i profesjonalnie.

Największą zmianą względem pierwszej wersji jest kolorystyka. Podczas gdy Onionite V1 była utrzymana w biało-szarej gamie, V2 przeszła na ciemną stronę mocy – czarno-szara kolorystyka jest znacznie bardziej uniwersalna i powinna przypaść do gustu większej liczbie użytkowników. Jak mówią starsi: „czarne to się nie brudzi”, i rzeczywiście – ciemna kolorystyka jest znacznie bardziej praktyczna w codziennym użytkowaniu. Dodatkowo fioletowe akcenty (szczególnie charakterystyczna cebulka na ESC) nadają klawiaturze unikalnego charakteru.

Z pewnymi zmianami konstrukcyjnymi mamy do czynienia pod spodem klawiatury. Producent usunął ozdobne śruby z dolnej części obudowy, co znacznie ułatwia rozbiórkę i modyfikacje. To może się wydawać drobiazgiem, ale każdy, kto kiedykolwiek próbował zmodyfikować klawiaturę, doceni prostotę tego rozwiązania.

Drugą istotną poprawką w Dark Project Onionite V2, o której wspomina producent, ale która jest „ciszej” promowana, to przeprojektowane złącze USB-C. I tutaj mogę potwierdzić – różnica jest odczuwalna! W pierwszej wersji zdarzały się problemy z luźnym osadzeniem wtyczki, a teraz kabel siedzi pewnie i stabilnie.

Przełączniki g3ms Amethyst

Sercem Dark Project Onionite V2 są autorskie przełączniki g3ms Amethyst. To ewolucja sprawdzonych g3ms Amber z pierwszej wersji, ale z kilkoma kluczowymi ulepszeniami. Najważniejszą zmianą jest zastosowanie całkowicie przezroczystej obudowy, co znacząco poprawia jakość podświetlenia RGB.

Przełączniki Dark Project Onionite V2 mają charakterystykę liniową z siłą aktywacji 45g przy 2mm skoku. W praktyce oznacza to płynną, bezprogową pracę idealną zarówno do gamingu, jak i długotrwałego pisania. Największym atutem Amethyst jest fabryczne smarowanie – przełączniki pracują niezwykle gładko, bez efektu „piasku” czy nieprzyjemnego szurania.

Long pole stem (wydłużony trzpień) zapewnia charakterystyczne twarde uderzenie o dno, co przekłada się na satysfakcjonujący dźwięk i feeling. To rozwiązanie szczególnie docenią osoby, które lubią wyraźny feedback przy każdym naciśnięciu klawisza.

Dzięki funkcji hot-swap (możliwości wymiany przełączników bez lutowania) w Dark Project Onionite V2 można bez problemu wymieniać przełączniki na inne modele 3 lub 5-pin. W zestawie znajdziemy zapasowe przełączniki do testów – ultra cichy Voidstone oraz tactile Azure. To pozwala na eksperymentowanie i dopasowanie klawiatury do własnych preferencji bez konieczności kupowania dodatkowych switchy.

Podświetlenie i oprogramowanie

RGB w Dark Project Onionite V2 przeszło prawdziwą metamorfozę. Dzięki przezroczystym obudowom przełączników Amethyst oraz białej płycie mocującej, która odbija i równomiernie rozprasza światło, podświetlenie jest znacznie jaśniejsze i bardziej nasycone niż w pierwszej wersji.

Oprogramowanie to kolejna rzecz, która wyróżnia tę klawiaturę na tle konkurencji. Zamiast tradycyjnej aplikacji do zainstalowania, cała konfiguracja odbywa się bezpośrednio w przeglądarce internetowej. To rozwiązanie eliminuje potrzebę instalacji dodatkowych programów i zapewnia dostęp do ustawień z każdego komputera wyposażonego w przeglądarkę opartą na Chromium.

Interfejs webowy pozwala na pełną personalizację podświetlenia, przypisywanie makr, zmianę funkcji klawiszy oraz tworzenie profili dla różnych aplikacji. Wszystko działa intuicyjnie i bez problemów.

Stabilizatory i duże klawisze

To jeden z obszarów, w którym Dark Project Onionite V2 naprawdę błyszczy. Stabilizatory typu plate-mount są fabrycznie smarowane maszynowo, co zapewnia idealną równowagę ilości smaru i powtarzalność efektu. Dzięki temu duże klawisze (spacja, enter, shift) pracują gładko i cicho, bez metalicznego brzęczenia czy brzdękania.

Ciekawym rozwiązaniem jest dwuczęściowe wygłuszenie pod spacją składające się ze sprężystej pianki przyklejonej do keycapa oraz silikonowych stoperów między przełącznikiem a stabilizatorami. To eliminuje niepożądane dźwięki oraz przenoszenie drgań na korpus klawiatury.

Konstrukcja Gasket Mount

Dark Project Onionite V2 wykorzystuje zaawansowaną konstrukcję Gasket Mount, w której płyta mocująca przełączniki jest odseparowana od obudowy za pomocą elastycznych elementów. W połączeniu z wielowarstwowym wygłuszeniem piankami PORON zapewnia to charakterystyczne, miękkie wrażenia z pisania oraz eliminuje nieprzyjemne rezonansy.

Wersja V2 otrzymała nieco twardszy plate względem poprzedniczki, co przekłada się na większą stabilność i mniejsze ugięcie pod naciskiem. To dobra zmiana, która poprawia ogólny feeling podczas pisania i grania.

Keycapy – profil CSA i jakość wykonania

Nakładki na klawisze w Dark Project Onionite V2 zasługują na osobną uwagę. Zastosowano tutaj profil CSA – lekko zaokrąglony kształt z delikatnie pochylonymi bokami, który zapewnia naturalną pozycję palców podczas pisania. Po dwóch tygodniach mogę stwierdzić, że to jeden z wygodniejszych profili, jakie testowałem – palce praktycznie same znajdują środek każdego klawisza.

Keycapy wykonano w technologii doubleshot z tworzywa ABS. To oznacza, że legendy nie są nadrukowane, tylko wymodelowane z drugiego koloru plastiku – nigdy się nie zetrą. Białe znaki na czarnych klawiszach świetnie kontrastują i pozostają czytelne nawet przy słabym oświetleniu. Grubość ścianek jest solidna, a dźwięk przy uderzaniu palcem w keycap jest pełny i satysfakcjonujący.

Niestety, nie obyło się bez minusów. ABS ma tendencję do szybszego „wyśliźgiwania się” niż PBT – po intensywnym użytkowaniu matowa powierzchnia może stać się błyszcząca, szczególnie na najczęściej używanych klawiszach jak spacja, shift czy WASD. To nie jest problem natychmiastowy, ale przy codziennym użytkowaniu może pojawić się po roku-dwóch.

Ciekawy dodatek w Dark Project Onionite V2 to kolekcjonerski keycap ESC z fioletową cebulką – charakterystyczny element tej współpracy. W zestawie znajdziemy też standardowy ESC dla osób preferujących klasyczny wygląd. Podświetlenie przechodzi przez wszystkie legendy równomiernie, tworząc przyjemny efekt wizualny bez nieprzyjemnych prześwietleń czy ciemnych plam.

Testy praktyczne

Przez dwa tygodnie testowałem Dark Project Onionite V2 w różnych scenariuszach – od intensywnych sesji gamingowych, przez codzienną pracę biurową, po długie sesje programowania. W każdym z tych zastosowań klawiatura sprawdziła się znakomicie.

W grach przełączniki g3ms Amethyst zapewniają błyskawiczny czas reakcji bez przypadkowych aktywacji. Liniowa charakterystyka sprawdza się idealnie w dynamicznych tytułach, gdzie każda milisekunda ma znaczenie. Gasket mount dodaje przyjemnej miękkości, która nie męczy dłoni nawet podczas długich sesji.

Podczas pracy biurowej i programowania doceniłem przede wszystkim cichy charakter przełączników oraz ergonomiczny profil keycapów CSA. Długie teksty czy kod piszę się wyjątkowo komfortowo, a ryzyko pomyłek jest minimalne dzięki precyzyjnej aktywacji.

Porównanie z pierwszą wersją

Różnice między Dark Project Onionite V2 a jej starszą odsłoną mogą się wydawać subtelne, ale w praktyce są bardzo odczuwalne. Nowa kolorystyka jest znacznie bardziej uniwersalna, przeprojektowane złącze USB-C rozwiązuje problemy z luźnym połączeniem, a przezroczyste przełączniki Amethyst oferują znacznie lepsze podświetlenie RGB.

Dodatkowo usunięcie ozdobnych śrub z spodu znacząco ułatwia modyfikacje, a poprawiony feeling spacji eliminuje „gąbczastość” znaną z V1. To są dokładnie te zmiany, o których wspomniałem na początku – może nie rzucają się w oczy, ale znacząco poprawiają komfort użytkowania.

Wygoda użytkowania

Dark Project Onionite V2 to klawiatura, na której można pracować przez całe godziny bez uczucia zmęczenia. Podczas moich dwóch tygodni testów, spędzając po 8-10 godzin dziennie przy komputerze, nie odczuwałem dyskomfortu. Profil CSA keycapów naturalnie układa palce, a liniowe przełączniki nie męczą podczas długotrwałego pisania.

Jedynym mankamentem może być brak regulowanych nóżek – kąt nachylenia można zmienić jedynie poprzez wymianę gumowych stopek na grubsze warianty dołączone do zestawu. To jednak rozwiązanie połowiczne, które nie zastąpi kilkustopniowej regulacji znanej z innych klawiatur. Osobiście dokupiłbym sobie też podkładkę pod nadgarstki – bez takiej po prostu nie umiem długo pracować, a przy tak wysokiej klawiaturze jest to szczególnie ważne.

Dark Project Onionite V2 – Podsumowanie

Dark Project Onionite V2 to dowód na to, że można zrobić kontynuację lepszą od oryginału. Za 249 złotych otrzymujemy klawiaturę, która oferuje doświadczenie użytkowe znane z modeli kosztujących kilkukrotnie więcej. Wyjątkowy stosunek jakości do ceny to największy atut tego modelu – aluminiowa obudowa wykonana w technologii CNC, autorskie przełączniki g3ms Amethyst z fabrycznym smarowaniem oraz funkcja hot-swap z zapasowymi przełącznikami to rzeczy, które jeszcze rok temu kojarzyły się wyłącznie z klawiaturami za 800-1000 złotych, przynajmniej na rynku polskim.

Konstrukcja gasket mount z wielowarstwowym wygłuszeniem oraz przeprojektowane, stabilniejsze złącze USB-C pokazują, że producent wysłuchał uwag użytkowników i wprowadził konkretne poprawki. Znacząco poprawione podświetlenie RGB dzięki przezroczystym przełącznikom oraz bogaty zestaw akcesoriów dopełniają obrazu bardzo udanej klawiatury. Webowe oprogramowanie bez konieczności instalacji to kolejny dowód na to, że Dark Project myśli o użytkownikach, a usunięte śruby ułatwiające modyfikacje docenią entuzjaści customowych klawiatur.

Oczywiście nie obyło się bez drobnych mankamentów. Brak zaawansowanej regulacji kąta nachylenia może być problemem dla osób o specyficznych preferencjach ergonomicznych – możliwość zmiany ogranicza się jedynie do wymiany gumowych stopek na grubsze warianty. Floating key design, choć charakterystyczny dla serii, może nie przypaść do gustu wszystkim użytkownikom, szczególnie tym preferującym bardziej stonowany wygląd. Warto też pamiętać o keycapach ABS zamiast PBT – choć wykonanych w technologii doubleshot, mogą się z czasem błyszczeć bardziej niż ich PBT odpowiedniki.

Czy polecam Dark Project Onionite V2? To zależy od twoich preferencji i oczekiwań. Dark Project Onionite V2 to solidna propozycja za 249 złotych, ale trzeba pamiętać, że konkurencja w tym segmencie znacząco się poprawiła. Za tę cenę dostajemy rzeczywiście dobre materiały, ciekawą konstrukcję i bogate wyposażenie, ale jednocześnie musimy zaakceptować pewne kompromisy.

Warto też mieć na uwadze, że poprzednie klawiatury Dark Project miały swoje problemy – na forach i w mediach społecznościowych można było spotkać narzekania użytkowników, zwroty produktów czy dyskusje o wadach konstrukcyjnych. Czy Onionite V2 jest bardziej dopracowana? Czas pokaże. Na razie wygląda obiecująco, ale długoterminowa trwałość pozostaje zagadką. Polecam, ale z pewną dozą ostrożności i świadomością, że to nie jest jednoznacznie „najlepsza opcja” – po prostu jedna z ciekawych propozycji w swoim budżecie.

EDIT 09.03.2026: Niedawno w sklepie onionite.pl pojawiły się wszystkie switche, które Dark Project używa w swoich klawiaturach – w tym Voidstone i Azure, które wcześniej były dostępne tylko jako zapasowe w zestawie. To dobra wiadomość dla osób, które po przetestowaniu zapasowych przełączników chciałyby wymienić całą klawiaturę na inną charakterystykę. Ceny są rozsądne, więc już nie ma problemu z dostępnością tych modeli w Polsce.

Przeczytaj także recenzję klawiatury Dark Project Onionite V1

Specyfikacja:

⦁ Rozmiar: 100%
⦁ Łączność: przewodowa
⦁ Przełączniki: Gateron Yellow Pro / Outemu Silent Peach
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, double-shot
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 439 x 133 x 41 [mm]
⦁ Waga: 1250 g
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: 299 zł

Opakowanie i zawartość

Genesis Thor 404 trafia do użytkownika w prostym, ale estetycznym opakowaniu. Na froncie pudełka widać wygląd klawiatury, rodzaj zastosowanych przełączników oraz kilka podstawowych informacji.

Po otwarciu pudełka, oprócz samej klawiatury, w zestawie znajdziemy:

• Klawiaturę Genesis Thor 404 Full-size,
• przewód USB-C na USB-A,
• switch & keycap puller,
• naklejki,
• dokumentację.

Klawiatura na czas transportu zabezpieczona jest dwiema stabilizującymi piankami. To całkowicie bezpieczne rozwiązanie, stosowane przez większość producentów, więc nie ma się o co martwić.

Wykonanie i wygląd

Thor 404 wykonany jest w całości z tworzywa sztucznego i występuje w białym lub czarnym kolorze. Design jest dość surowy, co osobiście bardzo mi odpowiada. Klawiatura nie tylko wygląda solidnie — ona faktycznie taka jest: ciężka, zwarta i dobrze zaprojektowana. Spasowanie stoi na bardzo wysokim poziomie i trudno mi się tu do czegokolwiek przyczepić.

W środku znajdziemy aluminiowy plate. W czarnej wersji jest on również czarny, co ma swoją wadę i zaletę. Plusem jest to, że klawiatura wygląda wtedy na w pełni jednolitą i „total black”. Niestety cierpi na tym podświetlenie, które odbija się gorzej niż przy białej płycie mocującej. Zamiast gasket-mounta mamy tu klasyczny tray-mount, od którego powoli się odchodzi. Klawiatura jest przez to bardzo sztywna — nie poczujemy tu „pracy” pod naciskiem, charakterystycznej dla konstrukcji na gaskecie.

W środku znalazła się również pianka, ale tylko jedna. Nie oznacza to, że to z automatu gorszy wybór niż konstrukcje z większą ilością wygłuszenia, choć mam wrażenie, że gdyby dołożyć tu gasket-mount i parę warstw pianki, Thor 404 mógłby brzmieć jeszcze lepiej.

Thor 404 ma też dwie bardzo przydatne funkcje. Pierwsza to hot-swap, który pozwala na szybką wymianę przełączników mechanicznych 3- i 5-pin. Druga to gałka do regulacji głośności, z której osobiście korzystam nagminnie.

Keycapy

Nakładki w Thorze 404 wykonane są w standardowym, sprawdzonym połączeniu: PBT i double-shot, więc o trwałość nie musicie się martwić. Czcionka jest prosta, a znaki znajdują się w lewym górnym rogu. Keycapy są prześwitujące, a wszystkie „brzuszki” są domknięte, dzięki czemu strefy są dobrze doświetlone.

Wszystkie nakładki są w jednolitym kolorze — czarne lub białe, zależnie od wersji. Szczerze mówiąc, w przyszłej odsłonie chętnie zobaczyłbym jakieś ciekawsze połączenie kolorów.

Przełączniki i stabilizatory

Genesis Thor 404 Full-size dostępna jest w dwóch konfiguracjach: na przełącznikach Gateron Yellow Pro oraz w cichszej wersji z Outemu Silent Peach.

Outemu Silent Peach

„Brzoskwinki” cechują się stosunkowo niewielką siłą potrzebną do zadziałania — do aktywacji wymagają około 50 g nacisku, a do pełnego wciśnięcia nawet tylko 40 g. Najważniejszy jest jednak fakt, że te przełączniki są skutecznie wyciszone. Osiągnięto to kilkoma rozwiązaniami konstrukcyjnymi — między innymi skróceniem drogi do dna z typowych 3,8–4 mm do około 3,3 mm oraz zastosowaniem gumowych elementów po bokach przełącznika.

Korzystanie z Outemu Silent Peach jest doświadczeniem nietuzinkowym i zdecydowanie interesującym. To jednak nie są switche dla każdego — mogą mieć zarówno wielu fanów, jak i przeciwników. Skok jest bardzo miękki, a w odczuciu delikatnie szorstki i specyficzny. Osobiście nie przepadam za tymi przełącznikami, jednak zdaję sobie również sprawę, że dla sporej części z Was może być to zbawienie i przepustka do częstszego zarywania nocek .

Gateron Yellow Pro

Drugą wersją do wyboru są dobrze znane Gaterony Yellow Pro — liniowe przełączniki w rozsądnej cenie, a jednocześnie dające masę frajdy z użytkowania. Popularność zyskały głównie u osób, dla których redy były zbyt lekkie. Aby aktywować żółtą wersję, trzeba użyć około 50 gF, a do samego dna — ok. 65 gF. Dla porównania: w czerwonych wartościach te wynosiły odpowiednio ok. 45 i 50 gF.

Osobiście też jestem wielkim fanem „żółtych”. Większy opór sprawia, że robię mniej literówek, a do tego przełączniki są gładkie dzięki smarowaniu i po prostu świetnie brzmią. Moim zdaniem to nadal jeden z najlepszych wyborów na rynku i długo może pozostać niezastąpiony.

Stabilizatory

Stabilizatory są bardzo dobre: w pełni przesmarowane, gładkie i pozbawione niepożądanych dźwięków w stylu szelestu czy klekotu. W tej cenie, pod tym względem, to zdecydowanie jedna z lepszych klawiatur.

Brzmienie

Wybór pod kątem dźwięku jest prosty. Jeśli oczekujecie bezgłośnej klawiatury, zdecydowanie powinniście wybrać Outemu Silent Peach — nie będziecie musieli się martwić, że będziecie komukolwiek przeszkadzać. Gaterony natomiast świetnie sprawdzą się u osób lubiących głębokie, przyjemne dla ucha brzmienie.

Oprogramowanie

Oprogramowanie do klawiatury dostępne jest wyłącznie w formie programu do pobrania. Jest proste: bez problemu zmienicie w nim podświetlenie, przemapujecie przyciski albo nagracie makra. Patrząc jednak na konkurencję, przydałaby się wersja przeglądarkowa…

Podsumowanie

Dostając Thora 404 Full-size do testów, wiedziałem, że mogę spodziewać się solidnie wykonanej klawiatury w rozsądnej cenie. Jednocześnie nie da się pominąć kilku minusów.

Mam tu na myśli przede wszystkim brak gasket-mounta, który stał się już praktycznie standardem nawet w tańszych modelach. Kolejną sporą wadą jest brak trybu bezprzewodowego — tym bardziej że w tej cenie znajdziecie kilka sensownych propozycji oferujących także 2.4 GHz.

Plusów jest jednak zdecydowanie więcej. Wykonanie i spasowanie stoją na wysokim poziomie, podobnie jak obie wersje przełączników (w tym opcja dla fanów ciszy). Stabilizatory wypadają świetnie, a one, wraz z dobrze zaprojektowaną obudową i switchami, składają się na bardzo przyjemne brzmienie. Wersja z Outemu Silent Peach będzie za to świetnym wyborem dla osób, które cenią spokój — ta klawiatura potrafi być praktycznie bezgłośna.

Zatem zostaje najważniejsze pytanie: czy warto kupić Thora 404 Full-size?

Niestety, na ten moment wybór klawiatur gamingowych z NumPadem nie jest ogromny. Thor 404 Full-size to moim zdaniem naprawdę jeden z najlepszych wyborów w tej kategorii, choć brakuje mu odrobiny do ideału. Przeglądając ofertę polskich sklepów, dostrzegłem konkurencję w Redragonie, przy którym wiele razy pozytywnie się zaskoczyłem. Uważam jednak, że obaj producenci celują w dwie różne grupy: Redragon często idzie w bardziej „krzyczący” design, natomiast Genesis jest dla tych, którzy wolą klasykę.

Na pierwszy rzut oka to solidny „mechanik” w formacie 75%, ale diabeł tkwi w szczegółach. G84 Pro próbuje zrewolucjonizować nasze odczucia z pisania, oferując coś, co z pewnością jest rzadkością: silikonowe nakładki na klawisze. Czy to rozwiązanie faktycznie ma sens, czy może jest tylko zbędnym gadżetem? Zapraszam do recenzji!

Specyfikacja

⦁ Layout: 80%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: EPOMAKER Creamy Jade Switch
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: silikonowe
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 347x147x42mm [mm]
⦁ Waga: +-970 gramów
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 320 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Jeśli mieliście już styczność ze sprzętem marki Epomaker, samo opakowanie nie będzie dla Was wielkim zaskoczeniem. Producent postawił na sprawdzoną estetykę, więc G84 Pro dociera do nas w charakterystycznym pudełku utrzymanym tym razem w fioletowo-czarnej kolorystyce.

Na froncie dominuje schematyczny obrys urządzenia otoczony listą najważniejszych funkcji. Boki kartonu to ukłon w stronę entuzjastów technikalii – znajdziemy tam szczegółową specyfikację techniczną. Z kolei tył, tradycyjnie już, nie porywa designem – poza powtórzoną nazwą modelu dominują tam głównie niezbędne certyfikaty, które dla przeciętnego użytkownika są raczej mało ekscytującym dodatkiem.

Chwila prawdy następuje zaraz po uniesieniu wieka. Wewnątrz, bezpiecznie otulona, czeka na nas gwiazda wieczoru, a tuż pod nią znajdziemy instrukcję obsługi wraz z kompletem niezbędnej papierologii. Bardzo miłym akcentem jest obecność dopasowanej, plastikowej osłonki. Wiele osób o niej zapomina, a to przecież genialna tarcza chroniąca sprzęt przed kurzem czy przypadkowymi ryskami, gdy akurat nie siedzimy przy biurku. Naprawdę fajny i praktyczny dodatek!

Przechodząc do konkretów ukrytych w dedykowanej przegródce. Otrzymujemy tu poręczne narzędzie typu 2w1, które posłuży zarówno do zdejmowania nakładek, jak i wygodnej wymiany przełączników. To kluczowa sprawa, ponieważ G84 Pro może pochwalić się pełnym hotswapem obsługującym modele 3-pinowe oraz 5-pinowe.

W zestawie znajdziemy też dwa zapasowe switche. To świetne zabezpieczenie na czarną godzinę, choć pewnie równie dobrze sprawdzą się jako element kolekcji każdego fana mechaników. Całość zamyka biały przewód USB-A na USB-C. To do bólu standardowy kabel w oplocie – nie wyróżnia się niczym szczególnym, ale po prostu uczciwie spełnia swoje zadanie.

Czytaj teraz: Epomaker TH33 – test i recenzja – małe jest piękne!

Jakość wykonania i wygląd

Gdy tylko wyjmiemy sprzęt z pudełka, pierwsze co rzuca się w oczy – a raczej w dłonie – to zaskakująco solidna waga i sztywność konstrukcji. Epomaker nie poszedł tutaj na łatwiznę, serwując nam obudowę wykonaną z naprawdę wysokiej jakości tworzywa, które w ogóle nie ugina się pod naciskiem palców. Wszystkie elementy są ze sobą wzorowo spasowane, więc o jakimkolwiek trzeszczeniu czy luzach możecie zapomnieć.

To jednak nie wszystko, bo prawdziwą gwiazdą są tu unikalne keycapy. Ich lekko gumowana, silikonowa faktura sprawia, że urządzenie jest niezwykle przyjemne w dotyku, co zupełnie zmienia wrażenia z codziennego użytkowania w porównaniu do klasycznego plastiku ABS czy PBT. O nich jednak więcej ciut później…

Zaglądając na spód, znajdziemy solidne gumowe pady zapobiegające ślizganiu się po biurku. Producent zastosował tutaj również rozkładane nóżki, co łącznie daje nam trzystopniową regulację kąta nachylenia. To rozwiązanie, które pozwala wygodnie dopasować G84 Pro do własnych preferencji, choć w tej klasie sprzętu traktujemy je raczej jako rynkowy standard i obowiązkowy punkt programu niż jakąś wielką rewolucję. Na pochwałę zasługuje również kawałek błyszczącej, metalowej płytki nadającej kunsztu i uczucia obcowania z produktem premium.

Podświetlenie

Osobny akapit należy się oczywiście kwestii iluminacji, bo w dzisiejszych czasach to niemal obowiązkowy punkt programu. Pod tym względem G84 Pro nie ma się czego wstydzić – dostajemy tu pełne spektrum możliwości z praktycznie nieskończoną liczbą kolorów i całą masą zróżnicowanych trybów pracy.

Zabawa światłem wygląda tu jednak nieco inaczej niż u konkurencji. Ze względu na unikalną strukturę keycapów, diody LED nie „dają po oczach” ostrym blaskiem. Materiał nakładek lekko tłumi wiązki światła, co w rezultacie tworzy bardzo ciekawy efekt. Zamiast jaskrawej choinki otrzymujemy stonowaną, miękką poświatę, która fantastycznie prezentuje się po zmroku i nadaje biurku niepowtarzalnego charakteru. Nie miałem jeszcze klawiatury, która tak bardzo przypadła mi do gustu jeżeli chodzi o iluminację po zmroku.

Keycapy

Pora przejść do elementu, który definiuje tożsamość testowanego sprzętu i budzi najwięcej emocji. Mowa oczywiście o nakładkach, które w tym modelu są czymś wyjątkowym na tle konkurencji. Producent zdecydował się na rzadko spotykane rozwiązanie, serwując nam keycapy z silikonową powierzchnią. Na dodatkową pochwałe zasługuje technologia w której zostały wykonane – producent chwali się, że są one double-shot, co pozytywnie wpłynie na ich wytrzymałość.

Efekt? Doznania z pisania na G84 Pro są naprawdę nietuzinkowe i trudno je porównać do czegokolwiek innego – palce mają tu kontakt z miękkim, wręcz aksamitnym tworzywem, co jest bardzo przyjemną odmianą od twardego plastiku. Od razu wspomnę, nie każdy będzie zwolennikiem takiego rozwiązania. Ciekawostką wynikającą z tej technologii jest fakt, że dzięki gumowanej fakturze nakładki mają świetną przyczepność i są bardzo miękkie po bokach. Do tego stopnia, że przy odrobinie wprawy można je zdejmować dosłownie „gołymi” palcami, bez konieczności szukania w pudełku dedykowanego narzędzia.

Niestety, ta technologia ma też swoją cenę. Miękka struktura materiału sprawia, że nadrukowana czcionka traci na ostrości. Legendy na klawiszach G84 Pro są lekko rozmyte i nie tak krystalicznie wyraźne jak w klasycznych nakładkach, co esteci przywiązujący wagę do detali mogą uznać za mały minus. Osobiście, za lekki minus uważam profil Cherry, po prostu nie jestem jego największym fanem.

Przełączniki i stabilizatory

Sercem, które napędza całą konstrukcję, są autorskie przełączniki Epomaker Creamy Jade. Mamy tu do czynienia z klasycznymi liniowcami o średniej ciężkości – siła aktywacji to 45±5gf, a do pełnego „nacisnięcia” potrzebujemy około 50±5gf. Co ważne, switche przychodzą do nas fabrycznie przesmarowane.

To właśnie ten zabieg, w połączeniu z konstrukcją typu gasket mount oraz wspomnianymi wcześniej miękkimi keycapami, sprawia, że G84 Pro generuje „kremowy” dźwięk, na którym z pewnością zależało dla producenta. Klikanie jest po prostu niesamowicie satysfakcjonujące. Warto też wspomnieć o budowie samego switcha – choć nie znajdziemy tu dedykowanego dyfuzora RGB, to mleczna obudowa świetnie współgra z charakterem klawiatury, miękko rozprowadzając światło.

Jeśli chodzi o dłuższe klawisze, producent postawił na stabilizatory typu plate mount. To dobra wiadomość, bo ich ewentualna wymiana nie wymaga dodatkowych narzędzi ani rozkręcania sprzętu. Jak na klawiaturę typu prebuild, ich jakość wypada bardzo pozytywnie. Co prawda na najdłuższych przyciskach da się usłyszeć minimalne tarcie, ale uspokajam – efekt ten występuje właściwie tylko przy usilnym, nienaturalnie powolnym i cichym dociskaniu. W ferworze wirtualnej walki czy podczas szybkiego pisania jest to całkowicie nieodczuwalne.

Soundtest klawiatury Epomaker G84 Pro na przełącznikach Creamy Jade:

Bateria i łączność

W kwestii łączenia z komputerem i nie tylko – każdy będzie zadowolony. Do dyspozycji mamy standardowy zestaw „tri-mode”, czyli trzy tryby pracy: po kablu, przez Bluetooth oraz drogą radiową 2.4 GHz. Niezależnie od tego, którą opcję wybierzecie, połączenie jest stabilne i działa bez zarzutu – tu po prostu nie ma się do czego przyczepić.

Jednak prawdziwym asem w rękawie jest to, co kryje się we wnętrzu obudowy. G84 Pro została wyposażona w potężne ogniwo o pojemności aż 8000 mAh. Taki zapas energii przekłada się na dobre czasy pracy. Według deklaracji producenta możemy liczyć nawet na 200 godzin działania przy wyłączonym podświetleniu. Oczywiście, włączenie iluminacji i zwiększenie jej jasności zredukuje ten czas do okolic 40 godzin, co i tak jest solidnym wynikiem. Z moich obserwacji wynika, że te szacunki nie są wzięte z sufitu – przy odpowiedniej optymalizacji ustawień G84 Pro, takie cyfry są jak najbardziej osiągalne w codziennym użytkowaniu.

Oprogramowanie

Niezwykle mocnym punktem całego zestawu okazuje się oprogramowanie. Producent poszedł tutaj z duchem czasu, udostępniając konfigurator bezpośrednio z poziomu przeglądarki internetowej. To genialne rozwiązanie, które uwalnia nas od zaśmiecania dysku kolejnymi aplikacjami.

Software jest przy tym bardzo funkcjonalny – w G84 Pro zmienimy dosłownie wszystko. Mamy tu pełną kontrolę nad mapowaniem klawiszy, tworzeniem makr czy zarządzaniem RGB, a gracze z pewnością docenią obecność zaawansowanych funkcji typu SOCD. To także tutaj tchniemy życie w wbudowany ekranik, wgrywając na niego ulubionego GIF-a. Oprogramowanie pozwala również na przypisanie konkretnych akcji do metalowego pokrętła. Ten knob nie tylko świetnie wygląda i pracuje, ale jest też niezastąpiony przy sterowaniu multimediami.

Podsumowanie Epomaker G84 Pro

Czas postawić kropkę nad „i”. Epomaker G84 Pro to sprzęt, który udowadnia, że na rynku klawiatur wciąż jest miejsce na innowacje. To nie jest kolejny nudny gotowiec, ale konstrukcja z wyraźnym, unikalnym charakterem. Jej największym atutem są bez wątpienia silikonowe keycapy. Jeśli szukacie tego słynnego „kremowego” brzmienia i aksamitnego dotyku, spodoba wam się od pierwszego kliknięcia i chętnie przymkniecie oko na nieco rozmyte czcionki, które są kosztem zastosowania tak nietypowego materiału.

Do tego dochodzi specyfikacja, która po prostu daje radę: potężna bateria 8000 mAh zapewniająca spokój pracy, świetne fabrycznie smarowane przełączniki Creamy Jade oraz solidne, niewymagające instalacji oprogramowanie sieciowe. Drobne mankamenty, jak minimalne tarcie na stabilizatorach wyczuwalne tylko przy „laboratoryjnych” testach, bledną przy ogólnej jakości wykonania, funkcjonalnym ekraniku i świetnym metalowym pokrętle.

Czy warto? Zdecydowanie tak. G84 Pro to po prostu świetna, nietuzinkowa propozycja, która wnosi powiew świeżości na biurko i daje ogromną frajdę z codziennego użytkowania zachowując przy tym „normalną”, wynoszącą około 320 złotych, cenę.

Dziękuję serdecznie firmie Epomaker, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

Specyfikacja

⦁ Layout: 30%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: Wisteria Linear Switch V2
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: PBT, profil Cherry
⦁ Oprogramowanie: dostępne – QMK/VIA
⦁ Wymiary: 151.4×141.1×45.45 [mm]
⦁ Waga: +-370 gramów
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 180 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Urządzenie dociera do nas w pudełku utrzymanym w charakterystycznej dla marki, niebiesko-czarnej kolorystyce. Muszę przyznać, że design opakowania to jeden z jego mocniejszych punktów – jest minimalistyczny i przyjemny w odbiorze. Front zdobi szkic urządzenia oraz piktogramy informujące o kluczowych funkcjach, takich jak obsługa oprogramowania VIA, łączność Tri-mode czy obecność pokrętła multimedialnego. Całość prezentuje się estetycznie i nowocześnie, sugerując, że mamy do czynienia z produktem przemyślanym.

Po otwarciu pudełka naszym oczom ukazuje się TH33 odpowiednio zabezpieczony oraz zestaw akcesoriów. W komplecie otrzymujemy: ​kabel USB-C w oplocie, ​narzędzie 2w1 (keycap i switch puller), ​zapasowe przełączniki, keycap oraz ​instrukcję obsługi. ​Można stwierdzić, że jest to przeciętna zawartość opakowania – ani plus, ani minus. Producent dorzuca to, co niezbędne do rozpoczęcia pracy i ewentualnej wymiany przełączników, ale nie zasypuje nas zbędnymi gadżetami. Biorąc pod uwagę cenę i przeznaczenie sprzętu, jest to zestaw w zupełności wystarczający.

Jakość wykonania i wygląd

Po wyjęciu z pudełka Epomaker TH33 robi zaskakująco dobre wrażenie. Choć w specyfikacji czytaliśmy o tworzywie ABS, w rzeczywistości mamy do czynienia z produktem, który organoleptycznie prezentuje się bardzo solidnie. Matowa, czarna obudowa jest przyjemna w dotyku i nie zbiera odcisków palców tak łatwo, jak można by się spodziewać. Co najważniejsze, spasowanie elementów stoi na bardzo wysokim poziomie – nic tutaj nie trzeszczy, a konstrukcja sprawia wrażenie zwartej bryły.

To, co jednak najbardziej przykuwa wzrok i buduje charakter tego urządzenia, to świetnie wyglądające keycapy. Producent postawił na klasyczną, dwukolorową estetykę łączącą jasne, beżowe klawisze numeryczne z ciemnoszarymi klawiszami funkcyjnymi. Taka kolorystyka, w połączeniu z czytelną, czarną czcionką, nadaje całości przyjemny, nieco nostalgiczny klimat retro, który świetnie kontrastuje z nowoczesną formą obudowy.

Wizualną kropką nad „i” jest podświetlenie. W tym modelu zastosowano diody LED umieszczone pod każdym przełącznikiem (per-key), co zapewnia równomierne rozproszenie światła.

O samej konfiguracji i trybach RGB rozpiszę się szerzej w dalszej części tekstu, ale warto zaznaczyć, że w Epomaker TH33 iluminacja pełni rolę gustownego dodatku, a nie krzykliwego gadżetu. ​Rzut oka na spód urządzenia ujawnia dbałość o ergonomię. Znajdziemy tam cztery solidne gumowe podkładki zapobiegające ślizganiu się numpada po blacie oraz dwustopniowe, rozkładane nóżki. Dzięki nim możemy dostosować kąt nachylenia TH33, co znacznie poprawia komfort pracy.

Czytaj teraz: Test i recenzja Hator Skyfall 80 – jest dobrze, ale nie idealnie!

Podświetlenie

Jak już wspomniałem, wizualna strona tego malucha stoi na wysokim poziomie, a uruchomienie podświetlenia tylko utwierdza w tym przekonaniu. Iluminacja w Epomaker TH33 to prawdziwa uczta dla oczu. Kolory są nasycone, żywe i bardzo intensywne. Nie ma tu mowy o wyblakłych, „brudnych” odcieniach, które często spotyka się w tańszych konstrukcjach czy keypadach biurowych.

Niestety laik, który wyjmie urządzenie z pudełka, może mieć spory problem z odnalezieniem się w gąszczu skrótów klawiszowych. Co więcej, pełna kontrola nad oświetleniem (np. precyzyjny dobór barwy RGB) odbywa się poprzez oprogramowanie VIA/QMK. Choć jest to potężne narzędzie, jego interfejs nie należy do najbardziej przyjaznych dla nowicjuszy. Jeśli więc nie jesteś entuzjatą customowych klawiatur, pierwsza konfiguracja światełek w Epomaker TH33 może wymagać chwili cierpliwości i lektury instrukcji.

Keycapy

Przechodząc do elementu, z którym mamy najczęstszy fizyczny kontakt, Epomaker TH33 serwuje nam pewną niespodziankę. Producent zdecydował się tutaj na zastosowanie tworzywa ABS. W świecie entuzjastów klawiatur mechanicznych materiał ten często ustępuje miejsca bardziej wytrzymałemu PBT, jednak w tym konkretnym przypadku ABS broni się znakomicie. Muszę przyznać, że nakładki są po prostu bardzo ładne. Ich retro kolorystyka (połączenie szarości i beżu) nie tylko świetnie wygląda na zdjęciach, ale też dodaje urządzeniu charakteru.

Gdzie więc leży haczyk? Patrząc czysto technicznie, na papierze można było się pokusić o coś lepszego. Tworzywo PBT jest standardem pożądanym ze względu na odporność na ścieranie i „wyświecanie” się z czasem. Wybór ABS w Epomaker TH33 może być dla purystów pewnym minusem, sugerującym oszczędność producenta. Jeśli jednak nie planujecie pisać na numpadzie powieści, ten „minus” szybko przestaje mieć znaczenie w codziennym użytkowaniu.

Przełączniki i stabilizatory

Sercem każdego mechanika są przełączniki, a te zamontowane w Epomaker TH33 potrafią pozytywnie zaskoczyć. Już od pierwszego wciśnięcia czuć, że mamy do czynienia z dopracowaną konstrukcją. Są to niezwykle płynne przełączniki, co w dużej mierze jest zasługą tego, że zostały one smarowane fabrycznie, samo klikanie generuje bardzo przyjemny dźwięk – głęboki i satysfakcjonujący, daleki od taniego plastiku.

Jeśli chodzi o charakterystykę pracy, switche te działają liniowo i nie wymagają dużej siły nacisku. Obiektywnie rzecz biorąc są lekkie, co sprzyja szybkiej pracy i nie męczy dłoni. Tutaj jednak wkrada się kwestia osobistych preferencji – osobiście wolę cięższe sprężyny, które dają bardziej zdecydowany opór pod palcem. Na szczęście, dzięki hot-swap, wymiana na inny model to kwestia kilku minut.

Choć większe klawisze (jak Enter czy długie „0”) pracują poprawnie, to perfekcjoniści mogą zauważyć drobny mankament. Fabryczne stabilizatory mogłyby otrzymać ciut więcej smaru. Nie jest to poziom, który irytuje grzechotaniem, ale do absolutnej ciszy i „maślaności” brakuje tam odrobiny więcej lubrykantu na drucikach.

Poniżej znajdziecie soundtest klawiatury Epomaker TH33:

Bateria i łączność

W kwestii komunikacji z komputerem Epomaker TH33 nie uznaje kompromisów. Producent wyposażył ten model w trzy tryby pracy (tri-mode): klasyczny przewód USB-C, Bluetooth oraz łączność radiową 2.4 GHz. Podczas testów każdy z nich działał świetnie i bez problemu. Parowanie jest błyskawiczne, a stabilność połączenia stoi na najwyższym poziomie.

Jeśli chodzi o zasilanie, sytuacja wygląda uczciwie. Wewnątrz obudowy znalazło się ogniwo o pojemności 2000 mAh. Trzeba przyznać szczerze: bateria nie jest ogromna, lecz jest to w pełni uzasadnione ograniczonym miejscem w tak kompaktowej bryle. Nie jest to jednak wada dyskwalifikująca, a raczej cecha konstrukcyjna. ​

W praktyce jest to po prostu okej bateria, która wystarczy na długie godziny nieprzerwanej pracy, pod jednym warunkiem – musimy rozsądnie zarządzać oświetleniem. Jeśli zniwelujemy efekty RGB lub zmniejszymy ich jasność, czas pracy na jednym ładowaniu drastycznie wzrośnie. Przy włączonej pełnej iluminacji na 100% jasności, Epomaker TH33 będzie domagał się kabla znacznie częściej, co jest standardem w świecie świecących akcesoriów bezprzewodowych.

Oprogramowanie

Prawdziwa siła tego numpada drzemie nie w przełącznikach, a w kodzie. Wsparcie dla standardu QMK/VIA to najpotężniejsze oprogramowanie, jakie można obecnie znaleźć w świecie klawiatur, i to ono czyni z Epomaker TH33 narzędzie dla profesjonalistów. ​

Ogromnym atutem tego rozwiązania jest wygoda – konfigurator nie wymaga instalowania żadnych podejrzanych aplikacji na dysku, gdyż całość działa w przeglądarce internetowej. To tutaj dzieje się magia: od prostego przypisywania skrótów, po skomplikowane makra. Największe wrażenie robią jednak różne warstwy (layers). Dzięki nim ten niewielki keypad może obsługiwać setki komend, a jeden klawisz może mieć wiele funkcji w zależności od tego, którą warstwę aktywujemy (np. sterowanie muzyką na jednej, a skróty do Photoshopa na drugiej).

​Należy jednak uczciwie ostrzec mniej zaawansowanych użytkowników. Interfejs VIA jest nastawiony na czystą funkcjonalność, przez co wygląda dość surowo. W porównaniu do kolorowych, graficznych nakładek znanych marek gamingowych, środowisko to może być mniej przejrzyste dla laika. Brak tu intuicyjnych samouczków, więc pierwsza konfiguracja i zrozumienie logiki warstw może wymagać chwili nauki i cierpliwości.

Podsumowanie Epomaker TH33

Epomaker TH33 to sprzęt, który udowadnia, że w kategorii akcesoriów biurowych wciąż jest miejsce na innowacje i charakter. To nie jest tylko „doczepiany” blok numeryczny, ale pełnoprawne narzędzie dla entuzjastów, które pod wieloma względami deklasuje konkurencję.

Do niepodważalnych zalet należy zaliczyć jakość wykonania i kulturę pracy. Konstrukcja Gasket Mount w połączeniu z fabrycznie smarowanymi, gładkimi przełącznikami zapewnia świetne doznania akustyczne i czystą przyjemność z klikania. Urządzenie broni się również estetyką – retro keycapy i intensywne podświetlenie wyglądają po prostu znakomicie. Od strony technicznej, niezawodna łączność w trzech trybach oraz potężne możliwości konfiguracji poprzez QMK/VIA (warstwy, makra) czynią z niego wszechstronny kombajn do zadań specjalnych. Nie obyło się jednak bez kilku potknięć…

Oprogramowanie działające w przeglądarce, choć potężne, może być barierą dla mniej zaawansowanych użytkowników („laików”), podobnie jak skomplikowane sterowanie podświetleniem z poziomu klawiszy. Purystów może nieco uwierać zastosowanie tworzywa ABS (zamiast PBT) oraz stabilizatory, które dla idealnej ciszy wymagałyby odrobiny własnej inwencji i smaru. Należy też pamiętać, że kompaktowa bateria wymusza rozsądne zarządzanie energią przy włączonym RGB.

Mimo tych drobnych uwag, bilans zysków i strat jest jednoznaczny. Jeśli korzystasz z klawiatury TKL lub 65% i brakuje Ci numpada, Epomaker TH33 jest wyborem, który z czystym sumieniem mogę polecić. To funkcjonalny, ładny i solidny sprzęt, który wart jest swojej ceny i miejsca na blacie!

Dziękuję serdecznie firmie Epomaker, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.

W dzisiejszej recenzji omówię najnowszą klawiaturę tego producenta – Skyfall 80. Otrzymałem ją jakiś czas temu i spędziła na moim biurku wystarczająco długo, abym mógł wyrazić o niej szczerą opinię. Nie jest to zadanie tak proste, jak mogłoby się wydawać – dlatego zapraszam do lektury!

Specyfikacja

⦁ Layout: US-ANSI, 80%
⦁ Łączność: przewodowa, 2,4 GHz, Bluetooth
⦁ Przełączniki: HATOR Aurum Lemon
⦁ Typ przełączników: liniowy
⦁ Typ obudowy: closed design (zamknięta)
⦁ Podświetlenie: RGB
⦁ Keycapy: Double shot ABS, profil OMA
⦁ Oprogramowanie: dostępne
⦁ Wymiary: 35.4x14x4.3 [cm]
⦁ Waga: +-960 gramów
⦁ Gwarancja: 2 lata
⦁ Cena: około 289 zł

Specyfikacja pochodzi ze strony producenta.

Opakowanie i zawartość

Opakowanie już z zewnątrz wita nas bardzo charakterystyczną dla tego producenta barwą – intensywną żółcią. Na froncie widzimy render przedstawiający znajdującą się wewnątrz klawiaturę, informacje o przełącznikach – HATOR Aurum – oraz kilka innych, ciekawych aspektów. Oczywiście nie może zabraknąć nazwy – Hator Skyfall 80 dumnie widnieje w lewym rogu kartonika.

Boczne ścianki nie wyróżniają się niczym szczególnym – kod QR wraz z nazwą po bokach, a sama nazwa na przedzie. Nic wyjątkowego, choć całość prezentuje się estetycznie.

Zdecydowanie ciekawiej jest na spodzie opakowania. Czeka tam obszerna lektura w języku angielskim na temat tego, czym Hator Skyfall 80 dysponuje – przesmarowane switche, odczepiany przewód, 19-stopniowa regulacja podświetlenia, dokładna specyfikacja, wymagania sprzętowe, a także interesująca grafika przedstawiająca budowę wraz z wyszczególnionymi elementami klawiatury. To świetna sprawa dla laików, którzy w prosty i przystępny sposób mogą dowiedzieć się czegoś ciekawego o produkcie, który zakupili. Wyczytamy tam również o zastosowaniu licznych silikonowych elementów oraz metodach poprawy akustyki tego modelu – jak np. pianka PORON.

Nie mogło zabraknąć również wzmianki o zawartości opakowania. Producent podaje, że w skład zestawu wchodzi – oczywiście oprócz samej klawiatury Hator Skyfall 80 – dongiel umożliwiający korzystanie z łączności 2,4 GHz, odczepiany przewód USB-A do USB-C (przyjemnej jakości, z solidnym oplotem i estetycznym wyglądem), narzędzia do demontażu keycapów oraz switchy (klawiatura posiada hotswap, o którym wspomnę później), instrukcja obsługi, dodatkowa ozdobna różowa nakładka na klawisz ESC z nazwą producenta oraz pakiet ciekawych wlep.

Całość prezentuje się naprawdę dobrze – szkoda jednak, że Hator nie zdecydował się na dodanie zapasowych przełączników. Szczególnie że korzystają oni ze swojego autorskiego modelu. Nie jest to duży problem, ale warto o tym wspomnieć.

Jakość wykonania i wygląd

Podchodząc do tego modelu, nie miałem zbyt dużych oczekiwań. Nie zrozumcie mnie źle – Hator oferuje naprawdę dobrej jakości produkty, po prostu nie spodziewałem się, że cokolwiek wywoła u mnie efekt „wow”. Jak dobrze jest się czasem pomylić…

Jakość wykonania – bo o ten aspekt mi chodzi – bardzo mnie zaskoczyła. Hator Skyfall 80 zbudowany jest nienagannie. Mimo iż case wykonano w całości z plastiku, sprawia wrażenie droższego, niż jest w rzeczywistości. Nawet gdy użyjemy nienaturalnie dużej siły w celu „zgniecenia” klawiatury, ta nie daje za wygraną i nie wydaje żadnego odgłosu. Przy próbie wyginania na boki Hator Skyfall 80 również trzyma się bardzo dobrze. Dopasowanie elementów jest bezbłędne – producent po raz kolejny udowadnia, że jego produkt wykonano na poziomie niejednej klawiatury premium, a jedynym co go odróżnia od tego miana jest zastosowanie plastiku.

Interesujące połączenie białych nasadek klawiszy oraz w pełni białego spodu z niewielkimi wypustkami i nazwą produktu, które schludnie przechodzą w nieco wklęsłe „boczki”. Pozytywny efekt potęguje ziarnistość obudowy – sprawia to, że momentami zaczyna ona przypominać dużo droższe aluminium. To naprawdę może się podobać!

Hator Skyfall 80 jest przedstawicielem klawiatur 80%, lecz nie takim zwykłym. Oferuje nieco inny układ przycisków znajdujących się po prawej stronie. Jak widać na jednym ze zdjęć wyżej – kluczową rolę w układzie klawiszy pełni knob służący do regulacji multimediami. Działa on bardzo przyjemnie i responsywnie.

Warto wspomnieć o trzech możliwych wysokościach, jakie może osiągnąć recenzowany dziś model. Pierwszy z nich – ze złożonymi nóżkami, a pozostałe dwa z rozłożonymi. Każdy z tych etapów jest solidny pod względem ergonomicznym – korzystanie z klawiatury było wygodne niezależnie od preferencji wysokościowych.

Podświetlenie

RGB to jeden z najjaśniejszych – dosłownie i w przenośni – aspektów tego modelu. Hator Skyfall 80 oferuje naprawdę świetne podświetlenie. Kolory są intensywne, realistycznie odwzorowane i po prostu cieszą oko.

Predefiniowanych ustawień mamy aż 19 – większość z nich to wariacje efektu „fali”. Na ratunek przychodzi jednak omawiane później oprogramowanie. To właśnie dzięki niemu możemy wykrzesać z naszej klawiatury najwięcej.

Ciekawym rozwiązaniem jest zaimplementowanie iluminacji również po bokach w postaci eleganckich listewek. Ich kolor oraz efekt można swobodnie modyfikować poprzez software – osobiście korzystałem z opcji dopasowującej barwę do reszty klawiatury. Tworzyło to świetny, przestrzenny efekt – wszystko dzięki niewielkich rozmiarów diodom north-facing.

Na pochwałę zasługuje przepuszczalność światła nakładek. Niestety nie są one wybitnej jakości (co opisuję w akapicie niżej), lecz nie mogę odmówić im tego, że sparowane z włączonym podświetleniem prezentują się nad wyraz ładnie. Jeżeli jesteś fanem klawiatur RGB – Hator Skyfall 80 to świetny wybór.

Keycapy

Niestety – nie podobają mi się nakładki, w jakie zaopatrzył nas producent. Zacznijmy jednak od pozytywów, bo one również się tutaj znajdują.

Profil – Hator Skyfall 80 wyposażono w keycapy o naprawdę nietypowych kształtach. Pierwszy raz od dawna spotykam się z użyciem czegoś innego niż Cherry. Zastosowano tutaj profil OMA, który przypadł mi do gustu. Bardzo ciekawie rozwiązano klawisz spacji – posiada on lekkie, płaskie, wygładzone wklęśnięcie na środku. Docenią to gracze, którzy zyskają pewniejszy klik i wygodniejsze ułożenie palca.

Niekwestionowaną zaletą jest też użycie technologii double shot przy procesie produkcyjnym. Sprawia to, że keycapy są wytrzymalsze – legenda (czcionka) nanoszona jest jako oddzielna warstwa względem reszty. Pozwala to na zachowanie ich w dobrym stanie przez dużo dłuższy czas oraz uniemożliwia ścieranie się.

Niestety – elementem, który popsuł mi wrażenia odnośnie keycapów, są ich mankamenty w postaci licznych niedorobień, delikatnych wad produkcyjnych oraz innych podobnych. Najczęściej widoczne jest to na spodzie nakładek, choć zdarzyło mi się także zauważyć odbarwienia – na przykład czarną kropkę pod napisem „HATOR” na różowym keycapie.

Nie mogę odmówić, że lekkie ślady od spodu spotkamy właściwie w każdym innym modelu – Hator Skyfall 80 ma je jednak widoczne znacznie bardziej. Czy przeszkadza to w użytkowaniu? Skądże! Ale z recenzenckiego obowiązku muszę o tym wspomnieć.

Przełączniki i stabilizatory

Hator Skyfall 80 wyposażono w przełączniki liniowe o autorskiej nazwie HATOR Aurum Lemon. Jak sama nazwa wskazuje – wyglądem przypominają lekko cytrynę za sprawą delikatnie żółtego spodu i mlecznobiałej góry. „Lekko” to słowo klucz w przypadku porównania do tego cytrusa, ale przynajmniej żółty odcień się zgadza.

Producent szczyci się tym, że switche przychodzą do nas przesmarowane odpowiednim lubrykantem w celu uzyskania jak najlepszej płynności i przyjemnego feelingu z korzystania. Nawet na ich stronie padają słowa o zminimalizowanym tarciu dzięki specjalnemu designowi housingu i stema. Skutkować to ma głębokim, lekko „przyciszonym” dźwiękiem. Warto wspomnieć o „soczewce” znajdującej się na górze switcha – jej zadaniem jest pomoc w rozprowadzaniu iluminacji świetlnej.

Przechodząc do technicznych aspektów: przełączniki Aurum mają liniową charakterystykę i trwałość sięgającą aż 70 milionów kliknięć. Wynik tak duży, że jestem pewien – nikt nie będzie w stanie przebić choćby połowy tej liczby.

Ufając specyfikacji – całkowita siła nacisku wynosi 50 ±10%gf, pretravel 1.9 ±0.4 mm, a całkowity dystans pokonywany przez stem to 4 ±0.4 mm. W praktyce Hator Skyfall 80 posiada bardzo płynne, średnio ciężkie przełączniki. Dźwięk również trafił w moje gusta – nie jest odkrywczy, lecz bardzo uniwersalny i spodoba się praktycznie każdemu. Soundtest tych przełączników znajdziecie na samym dole akapitu.

Dużym plusem jest obecność hotswapa – i to nie byle jakiego! Włożymy tam przełączniki zarówno 3-, jak i 5-pinowe. W razie niechcianej awarii lub zwykłego znudzenia obecnymi klikaczami dysponujemy ogromem możliwości – nawet najbardziej wymagający użytkownik znajdzie na rynku switche, które bez problemu umieści w tym modelu.

Stabilizatory – wedle informacji podawanych przez producenta – również zostały pokryte smarem w celu poprawy ich właściwości. Jest to jak najbardziej wyczuwalne, choć nie tak dobrze jak w przypadku switchy. Nie są to w żadnym wypadku złe stabilizatory – są po prostu dobre. Tyle – nie świetne, ale dobre. Na niektórych z dłuższych klawiszy, takich jak „SHIFT”, bardzo delikatnie słychać szorowanie wykonywane przez stem w procesie podnoszenia się i opadania.

Czy jest to duży problem? Właściwie nie – będzie to słyszalne dopiero wtedy, gdy skupimy się i zwrócimy na to uwagę. Dla chętnych ich montaż jest bardzo prosty – możliwy do wyjęcia bez użycia specjalistycznych narzędzi. Pędzelek ze smarem w dłoń i problem znika.

Bateria i łączność

Jest dobrze! Zaczynając od sposobów komunikacji z komputerem (i nie tylko) – mamy ich trzy. Pierwszy korzysta z klasycznego przewodu, który jednocześnie pełni funkcję ładowania. Drugi opiera się na falach radiowych odbieranych przez dongiel 2,4 GHz, wpinany w port USB-A naszego komputera. Ostatni sposób działania funkcjonuje dzięki Bluetoothowi.

Każdy z wyżej wspomnianych trybów spisuje się świetnie. Testując Hator Skyfall 80 zarówno na urządzeniach mobilnych – telefonie czy tablecie – jak i na sprzęcie stacjonarnym, klawiatura działa bez zarzutów. Łączy się szybko, sprawnie utrzymuje połączenie i nie „wariuje” podczas korzystania.

Bateria również nie zawodzi. Przy pełnym podświetleniu nie uzyskamy powalających wyników – do 18 godzin, bo tyle właśnie podaje producent. Ze swoich doświadczeń mogę mu uwierzyć. Z jednej strony mogłoby być lepiej, z drugiej jednak – naprawdę nie ma tragedii, biorąc pod uwagę jakość i intensywność działania podświetlenia. Dla zmaksymalizowania efektywności pracy akumulatora możemy iluminację świetlną wyłączyć. Wtedy jesteśmy w stanie uzyskać do zawrotnych 667 godzin pracy – oczywiście taki wynik możliwy jest przy wykorzystaniu Bluetootha.

Samo ogniwo ma pojemność 4000 mAh i ładuje się przez 8 godzin. To dość długo, lecz w przypadku klawiatury nie stanowi problemu – ma przecież identyczną funkcjonalność zarówno po kablu, jak i bezprzewodowo. Hator Skyfall 80 pokazuje, że bateria nie jest jego słabą stroną.

Oprogramowanie

Producent udostępnia możliwość pobrania oprogramowania ze swojej strony. Po instalacji program waży około 300 MB – to dość dużo. Całe szczęście znajdziemy tam wszystko, czego dusza zapragnie, i to w bardzo zaawansowanych opcjach.

Pierwsza z wielu zakładek dotyczy ustawień klawiatury. Możemy tam ustawić makra, wyłączyć wybrane przyciski oraz tworzyć tzw. combo keys – czyli połączenia wielu klawiszy (do trzech), aktywowanych poprzez naciśnięcie jednego, wybranego przez nas. Druga zakładka dotyczy klawiszy FN, trzecia makr.

Kolejna, jedna z bardziej rozbudowanych zakładek, dotyczy podświetlenia RGB. Hator Skyfall 80 wyposażono w bardzo dobrej jakości iluminacje (o czym wspominałem wcześniej). Możemy regulować natężenie, jasność oraz kolor. Co do tego ostatniego – mamy praktycznie nielimitowaną liczbę kombinacji. Odcień podświetlenia wybieramy poprzez paletę barw lub ręczne wpisanie kodu RGB odpowiadającego interesującej nas barwie.

Cały software działa sprawnie, nie obciąża zasobów komputera w sposób odczuwalny. Jest przejrzysty, pełen funkcji realnie wpływających na komfort użytkowania. Naprawdę dobra robota! Jedyny lekki minus – brak przeglądarkowej wersji. Hator Skyfall 80 wymaga aplikacji.

Podsumowanie Hator Skyfall 80

Przechodząc do podsumowania – czy Hator Skyfall 80 jest godny polecenia? Jeszcze jak! Oferuje bardzo dobrą jakość wykonania, świetne podświetlenie, przyjemne przełączniki oraz satysfakcjonujący dźwięk. Wisienką na torcie są trzy tryby pracy, które dają ogromną swobodę. W parze z naprawdę niezłą baterią (pod warunkiem wyłączenia podświetlenia) tworzy to świetne duo.

Jak wspomniałem w tytule – nie jest to klawiatura idealna. Stabilizatory momentami wydają się ciut „suche” i głośne, a największym minusem są niedociągnięcia związane z nakładkami klawiszy. Keycapy potrafią posiadać delikatne przebarwienia i widoczne od spodu ślady. Czy jest to zauważalne? Nie – jeżeli nie planujemy ich wyciągać, nawet tego nie dostrzeżemy. Jednak gdy zdecydujemy się przyjrzeć im od spodu, pozostaje lekki niesmak.

Niemniej jednak, za cenę wynoszącą około 290 złotych, Hator Skyfall 80 jest więcej niż dobry. Producent po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć solidne produkty, które – podobnie jak ten recenzowany dziś – mogę polecić z czystym sumieniem.

Dziękuję serdecznie firmie Hator, bez której udziału ta recenzja by nie powstała.