Opakowanie i zawartość

BH1 NC trafiają do użytkownika w biało-żółtym kartonowym pudełku. Na froncie znajduje się render produktu oraz podstawowe informacje, natomiast tył rozwija specyfikację i prezentuje zawartość zestawu oraz dane kontaktowe producenta. Na jednym z boków widnieje informacja o szybkim ładowaniu (10 minut = 10 godzin pracy), a na drugim kod QR do pobrania dedykowanej aplikacji.

W środku znajdziemy słuchawki, krótki przewód do ładowania, instrukcję obsługi, instrukcję bezpieczeństwa oraz zestaw naklejek. Zestaw jest prosty, ale w pełni wystarczający, a naklejki stanowią miły dodatek.

Wykonanie i wygoda

Baseus BH1 NC to słuchawki zamknięte o konstrukcji wokółusznej. Wykonano je głównie z tworzywa sztucznego, choć obecne są również metalowe elementy, np. prowadnice. Waga wynosi zaledwie 238 g, co przekłada się m.in. na bardzo dobry komfort użytkowania.

Siła docisku została dobrze wyważona – słuchawki nie spadają podczas ruchu, a jednocześnie nie powodują dyskomfortu. Pod względem ergonomii model ten wypada bardzo dobrze i stanowi wyraźny krok naprzód względem Baseus Bowie D05, których główną wadą była niewygodna konstrukcja.

Nauszniki BH1 NC wykonano z przyjemnej w dotyku ekoskóry. Są odpowiednio duże i dobrze przylegają do głowy, a ich grubość skutecznie zapobiega kontaktowi uszu z przetwornikami. Pałąk posiada wystarczającą ilość wypełnienia, co pozwala na wielogodzinne użytkowanie bez uczucia dyskomfortu.

Na plus należy zaliczyć także składaną konstrukcję, obracane muszle oraz odpowiednio duży zakres regulacji prowadnic.

Brzmienie

Charakterystyka dźwięku BH1 NC ma wyraźny profil „V” – podbite są w szczególności średni bas oraz wysokie tony.

Największe mankamenty to:

• momentami zbyt wyraźne sybilanty,
• nierówności w najwyższych częstotliwościach,
• lekko wycofana średnica.

Mimo tych niedoskonałości, jak na ultrabudżetowy segment, dźwięk prezentuje solidny poziom i stanowi dobrą bazę do ewentualnej korekcji.

Warto również zaznaczyć, że po wyłączeniu ANC Baseus BH1 NC stają się wyraźnie mniej basowe – momentami wręcz zbyt lekkie w dole pasma, przez co balans tonalny przesuwa się w stronę jasnego brzmienia. Podobna sytuacja występuje przy zmianie ustawień redukcji hałasu, szczególnie w tryb „w pomieszczeniu”.

ANC

ANC w Baseus BH1 NC wypada zaskakująco dobrze jak na swoją półkę cenową. Słuchawki skutecznie odcinają od otoczenia, szczególnie w niższych częstotliwościach.

Wyraźnie słabsze jest tłumienie wyższych dźwięków oraz izolacja pasywna, jednak całościowo system ANC można uznać za naprawdę udany – nawet w porównaniu z droższą nieco konkurencją.

Tryb transparentny, podobnie jak ANC, wypada naprawdę dobrze i pozwala na bezproblemową komunikację oraz wyraźne słyszenie dźwięków otoczenia.

Bateria

Producent deklaruje:

• do 80 godzin pracy bez ANC
• do 55 godzin z włączonym ANC

W praktyce wyniki te są osiągalne przy korzystaniu z kodeka SBC. LDAC skraca czas pracy i nie przynosi korzyści jakościowych.

Na duży plus zasługuje szybkie ładowanie, którego 10 minut wystarcza na około 10 godzin odsłuchu.

Aplikacja i sterowanie

BH1 NC współpracują z aplikacją mobilną Baseus (Android/iOS), która pełni funkcję centrum zarządzania.

Oferuje ona:

• wybór trybów ANC (On/Off/Transparentny),
• regulację siły redukcji szumów, tryb redukcji szumu wiatru,
• aktualizacje oprogramowania,
• dźwięk przestrzenny (BISA),
• prosty korektor graficzny (8-pasmowy),
• możliwość zapisania 3 własnych profili,
• instrukcję obsługi multipoint, tryb niskiej latencji, limiter głośności,
• funkcję „Znajdź słuchawki”.

Korektor jest dość podstawowy, brakuje wersji parametrycznej, co jest dla mnie sporym minusem.

Sterowanie odbywa się za pomocą fizycznych przycisków:

• lewa muszla – zmiana trybów ANC,
• prawa muszla – głośność, play/pause, przewijanie utworów oraz włączanie/wyłączanie słuchawek.

Obsługa jest intuicyjna i wygodna, a słuchawki zapamiętują ustawienia po ponownym uruchomieniu.

Podsumowanie – Baseus Bass BH1 NC

Baseus BH1 NC to bardzo mocna propozycja w ultrabudżetowym segmencie słuchawek z ANC. Oferują fantastyczną ergonomię, długi czas pracy, szybkie ładowanie oraz zaskakująco skuteczną redukcję hałasu. Ich największą wadą jest co najwyżej przeciętne strojenie, nierówne w zakresie wysokich częstotliwości. Mimo to, w swojej cenie są jedną z najbardziej opłacalnych opcji na rynku i nie wymagają dużych udoskonaleń, aby konkurować z droższymi produktami.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Baseus, która egzemplarz Bass BH1 NC udostępniła do testów.

Hator Phoenix 2 Wireless to model, który na papierze prezentuje się wyjątkowo obiecująco. Oferuje łączność 2.4 GHz oraz Bluetooth, system ANC, podświetlenie RGB, aplikację mobilną oraz dość długi czas pracy na baterii. Producent pozycjonuje go jako wszechstronne rozwiązanie – zarówno do grania, jak i codziennego użytkowania multimedialnego.

Czy jednak deklaracje marketingowe przekładają się na rzeczywiste doświadczenie użytkownika?Sprawdźmy.

Opakowanie i jego zawartość

Hator Phoenix 2 otrzymujemy w jaskrawym, żółtym pudełku. Na froncie znajduje się render słuchawek oraz kilka podstawowych informacji o produkcie. Z tyłu natrafimy na dokładną specyfikację modelu oraz wypisaną zawartość opakowania. Widok headsetu z boku umieszczono na ściankach bocznych pudełka. Znajdują się tam również kody QR, które przenoszą na stronę producenta produktu.

Po otwarciu pudełka pierwszą rzeczą, którą widzimy, jest żółta koperta zawierająca instrukcję obsługi oraz naklejki. Obok niej znajdują się przewody: USB-A do USB-C (żeńskiego) oraz USB-C do USB-C. Pierwszy umożliwia wyniesienie nadajnika bliżej headsetu, co poprawia stabilność połączenia, natomiast drugi służy do ładowania słuchawek. Ostatnim elementem zestawu jest twarde etui, w którym znajdziemy:

– słuchawki Hator Phoenix 2 Wireless z fabrycznie zamontowaną zaślepką portu mikrofonowego
– odłączany mikrofon na giętkim ramieniu
– nadajnik USB-C umieszczony w przejściówce na USB-A
– wymienne panele boczne (para bez logo producenta)

Zestaw należy uznać za kompletny. Na szczególne wyróżnienie zasługuje obecność twardego etui, które w tej półce cenowej nie zawsze jest standardem.

Wykonanie i wygoda

Phoenix 2 Wireless to konstrukcja wokółuszna o zamkniętej budowie. Słuchawki wykonano głównie z matowego tworzywa sztucznego, natomiast pałąk jest metalowy. Konstrukcja sprawia wrażenie solidnej i dobrze spasowanej. Przy wyłączonym RGB design jest stonowany i elegancki, co może przypaść do gustu osobom, które nie przepadają za agresywną stylistyką gamingową. Niestety podświetlenie działa w jednym, z góry ustalonym trybie – brak możliwości personalizacji kolorów czy efektów świetlnych jest wyraźnym minusem.

Waga 300 gramów nie jest problemem sama w sobie, jednak ergonomia nie będzie idealna dla każdego użytkownika. Zakres obrotu góry muszli do wewnątrz jest mocno ograniczony, przez co Phoenix 2 Wireless mogą odstawać od głowy nad uszami. Dodatkowo pod pałąkiem zastosowano stosunkowo cienką warstwę wypełnienia, co przy dłuższych sesjach skutkuje punktowym naciskiem na czubek głowy.

Nauszniki wykonano poprawnie – zastosowana ekoskóra jest miękka, a ilość pianki wystarczająca. W praktyce jednak przydałaby się większa głębokość i nieco szerszy otwór wewnętrzny, co poprawiłoby komfort przy większych uszach.

Na uwagę zasługują również wymienne panele boczne, pozwalające subtelnie dopasować wygląd Phoenix 2 Wireless do własnych preferencji. Wystarczy pociągnąć panel za szczelinę u dołu, aby go zdemontować. Szkoda jednak, że producent nie oferuje dodatkowych wariantów kolorystycznych. Takie rozwiązanie zastosowało SteelSeries w modelach z serii Nova (np. Nova 7x).

Brzmienie

To właśnie w tej kategorii Phoenix 2 Wireless wypadają według mnie najgorzej.

Charakterystyka dźwięku wyraźnie zależy od trybu pracy ANC, co już samo w sobie jest problematyczne. Włączenie aktywnej redukcji hałasu znacząco zmienia balans tonalny.

Z włączonym ANC dźwięk jest wyraźnie skoncentrowany na średnicy, szczególnie powyżej 800 Hz. Wokale potrafią brzmieć nosowo, a wyższa średnica bywa agresywna. Jednocześnie występuje zauważalne osłabienie w okolicach 4 kHz, co skutkuje utratą części detali. Brakuje też odpowiedniej ilości wyższego basu i niższej średnicy, przez ich niedomiar uderzenia tracą na mocy, a wokale brzmią cienko, nie mają masy.

Efekt końcowy to brzmienie dość ostre, miejscami szorstkie i niespójne.

Wyłączenie redukcji hałasu w Phoenix 2 Wireless skutkuje zwiększeniem ilości wyższego basu i niższej średnicy. Podbicie wyższej średnicy także nie jest już tak ogromne, aczkolwiek wraz z tym przychodzi przytłumienie górnego pasma, na całej jego przestrzeni o kilka decybeli. Całość staje się więc wręcz przesadnie ocieplona i przyciemniona, otrzymujemy przymulające brzmienie z pukającym basem.

Ostatecznie użytkownik otrzymuje wybór między dwoma skrajnie różnymi strojeniami, a niestety żadne z nich nie jest satysfakcjonujące.

Ze względu na specyfikę strojenia Phoenix 2 Wireless, szczególnie wyraźne różnice między trybem z włączonym i wyłączonym ANC, zdecydowałem się sprawdzić, czy możliwe jest częściowe skorygowanie charakterystyki za pomocą wbudowanego equalizera. Poniżej przedstawiam ustawienia, które w mojej opinii oferują najbardziej zrównoważony i uniwersalny efekt brzmieniowy (wartości dla ANC ON | OFF):

• 31 Hz: +3 dB | +3 dB
• 62 Hz: +0,6 dB | 0 dB
• 125 Hz: -3,4 dB | -8,2 dB
• 250 Hz: -1 dB | -2,4 dB
• 500 Hz: +3 dB | +2 dB
• 1000 Hz: -1,8 dB | 0 dB
• 2000 Hz: +2,2 dB | +2,2 dB
• 4000 Hz: 0 dB | +4 dB
• 8000 Hz: -1 dB | +1 dB
• 16000 Hz: -1 dB | 0 dB

Takie ustawienie pozwala nieco uporządkować dolne pasmo poprzez ograniczenie nadmiaru wyższego basu i jednoczesne wzmocnienie subbasu, a także wygładzić wyższą średnicę, która w domyślnym strojeniu potrafi być zbyt ofensywna. Delikatna korekta w okolicach 2 kHz pomaga odzyskać balans tonalny.

Warto jednak pamiętać, że każdy przeskok suwaka odpowiada zmianie o 0,2 dB, co przy braku widocznej skali wymaga dość precyzyjnego „liczenia kliknięć” podczas regulacji. Mimo to przy odrobinie cierpliwości możliwe jest osiągnięcie zauważalnie lepszego, bardziej spójnego brzmienia względem ustawień fabrycznych Phoenix 2 Wireless.

ANC

Aktywna redukcja szumu w Phoenix 2 Wireless naprawdę skutecznie daje sobie radę z wyciszaniem otoczenia, a szczególnie dźwięków o średniej oraz niskiej częstotliwości. Słychać jednak, że headset gorzej radzi sobie z wyższymi tonami, w których tłumieniu główne skrzypce gra izolacja pasywna. Z powodu brzmienia, headsetu lepiej używało mi się z włączonym ANC w trakcie przeprowadzania testów.

Bateria

Producent zapewnia, że akumulator znajdujący się w Hator Phoenix 2 Wireless wystarczy na 45 godzin ciągłego odtwarzania przy połączeniu 2.4 GHz. Używając headsetu z wyłączonym ANC, wyłączonym RGB oraz na poziomie do kilkunastu procent głośności maksymalnej, bez większych problemów da się osiągnąć zadeklarowany przez producenta, a nawet i wyższy wynik. Z włączonym ANC oraz RGB czas pracy skraca się o kilkanaście godzin, natomiast przy połączeniu poprzez Bluetooth headset wytrzymuje okolice 75 godzin (krócej lub dłużej w zależności od wybranego kodeka).

Według mnie wyniki te nie powalają z nóg, ale pozwalają na korzystanie z headsetu bez zbyt częstej potrzeby jego ładowania.

Mikrofon

Zarówno wbudowany w Phoenix 2 Wireless, jak i dedykowany mikrofon na wysięgniku, są według mnie dość kiepskiej jakości. Jeden, jak i drugi pozwala na bezproblemowe komunikowanie się za ich pośrednictwem, aczkolwiek rejestrowany przez nie dźwięk nie powala swoją jakością użytkownika po drugiej stronie.

Aplikacja i sterowanie słuchawkami

Hator Phoenix 2 Wireless współpracują z aplikacją mobilną Hator SyncHUB, dostępną na urządzenia z systemami Android oraz iOS. Jest to narzędzie pełniące rolę centrum zarządzania headsetem, które – mimo dość prostego interfejsu – oferuje zestaw podstawowych funkcji konfiguracyjnych.

Po sparowaniu słuchawek z aplikacją użytkownik ma wgląd w aktualny poziom naładowania akumulatora, co jest szczególnie przydatne, biorąc pod uwagę brak precyzyjnego wskaźnika procentowego bezpośrednio na obudowie headsetu. Z poziomu aplikacji możemy również wybrać jeden z trzech trybów pracy systemu redukcji hałasu: ANC On, ANC Off oraz tryb transparentny, który pozwala na częściowe przepuszczanie dźwięków otoczenia.

Aplikacja umożliwia także włączanie i wyłączanie podświetlenia RGB oraz mikrofonu, a także zmianę języka komunikatów głosowych – w tym na język polski, co jest miłym dodatkiem i nie zawsze oczywistym standardem w tej półce cenowej. Producent przewidział również możliwość aktualizacji oprogramowania słuchawek, co w teorii daje szansę na poprawę stabilności działania lub wprowadzenie drobnych usprawnień w przyszłości.

W SyncHUB znajdziemy również opcję aktywacji dźwięku przestrzennego (spatial audio) oraz prosty korektor graficzny, pozwalający w pewnym stopniu korygować charakterystykę brzmienia. Niestety zakres ingerencji w dźwięk jest ograniczony, a sam EQ nie jest w stanie w pełni naprawić problemów ze strojeniem, o których wspominałem w sekcji poświęconej brzmieniu. Brakuje także możliwości zapisywania własnych profili dźwiękowych (można ustawić tylko jeden) lub przypisywania ich do konkretnych trybów pracy.

Szkoda, że producent nie zdecydował się na dodanie w korektorze czytelnej skali lub dynamicznie zmieniającej się etykiety wyświetlającej aktualną wartość podbijania/tłumienia przy danej częstotliwości podczas przesuwania suwaka, ponieważ znacząco ułatwiłoby to precyzyjną regulację brzmienia. Bez takiego rozwiązania jedynym sposobem na względnie precyzyjne ustawienie korektora pozostaje ręczne „liczenie” przeskoków suwaka przy jego przesuwaniu, co jest mało intuicyjne i zwyczajnie niewygodne.

Jeśli chodzi o sterowanie fizyczne, Phoenix 2 Wireless obsługiwane są wyłącznie za pomocą przycisków umieszczonych na muszlach. Producent rozlokował je po obu stronach, co teoretycznie powinno poprawiać ergonomię.

Na lewej muszli znajduje się rolka służąca do regulacji głośności headsetu oraz pojedynczy przycisk odpowiedzialny za wyciszanie oraz odciszanie mikrofonu. Każdej zmianie towarzyszy komunikat głosowy, co jest rozwiązaniem czytelnym i intuicyjnym.

Znacznie więcej dzieje się na prawej muszli, gdzie umieszczono trzy przyciski osadzone bardzo blisko siebie, jeden pod drugim. Przy pojedynczym kliknięciu:

• górny przycisk przełącza tryby ANC (aktywny / transparentny),
• środkowy odpowiada za zmianę trybu połączenia między 2.4 GHz a Bluetooth,
• dolny obsługuje funkcję play/pause.

Podwójne kliknięcia pełnią funkcje dodatkowe:

• górny aktywuje dźwięk przestrzenny (wyłącznie w trybie Bluetooth),
• środkowy przełącza preset EQ pomiędzy trybami Music oraz Gaming,
• dolny odpowiada za włączanie i wyłączanie podświetlenia RGB.

Dodatkowo przytrzymanie środkowego przycisku w trybie Bluetooth przez kilka sekund resetuje headset do ustawień fabrycznych, natomiast przytrzymanie dolnego przycisku służy do włączania i wyłączania słuchawek.

W tym miejscu pojawia się kilka istotnych problemów. Po pierwsze, czas potrzebny do włączenia i wyłączenia Phoenix 2 Wireless (odpowiednio około 4 i 6 sekund) jest wyraźnie zbyt długi i w codziennym użytkowaniu potrafi irytować. Po drugie, przyciski nie różnią się fakturą ani kształtem, przez co ich obsługa „na ślepo” potrafi być mało intuicyjna.

Największym minusem całego systemu sterowania jest jednak brak zapamiętywania ustawień. Phoenix 2 Wireless po każdym uruchomieniu startują z wyłączonym ANC oraz w trybie 2.4 GHz, niezależnie od tego, w jakim trybie były używane wcześniej. W praktyce oznacza to konieczność każdorazowego ręcznego przełączania zarówno trybu redukcji hałasu, jak i sposobu połączenia, co w dłuższej perspektywie staje się zwyczajnie uciążliwe.

Podsumowując, aplikacja Hator SyncHUB spełnia swoje podstawowe zadania, ale brakuje jej głębszej funkcjonalności i większej swobody personalizacji. System sterowania fizycznego również pozostawia sporo do życzenia – zarówno pod względem ergonomii, jak i logiki działania. Są to elementy, które zdecydowanie wymagałyby dopracowania, zwłaszcza w kontekście sprzętu aspirującego do miana uniwersalnego headsetu premium.

Podsumowanie – Hator Phoenix 2 Wireless

Podsumowując, Hator Phoenix 2 Wireless to headset, który na papierze oferują naprawdę dużo tzn. ANC, łączność 2.4 GHz i Bluetooth, całkiem długi czas pracy na baterii oraz funkcjonalną aplikację mobilną. W praktyce jednak największym rozczarowaniem okazuje się brzmienie, które jest niespójne i wyraźnie zależne od trybu redukcji hałasu, a także przeciętnej jakości mikrofony. Na plus należy zaliczyć skuteczność ANC, bogaty zestaw akcesoriów oraz solidne wykonanie, choć ergonomia i wyprofilowanie nie sprawdzą się w przypadku każdego użytkownika. Ostatecznie jest to model, który sprawdzi się w codziennym, mniej wymagającym użytkowaniu, ale w swojej półce cenowej musi mierzyć się z konkurencją oferującą lepszą jakość dźwięku.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Hator, która egzemplarz Phoenix 2 Wireless udostępniła do testów.

Opakowanie i jego zawartość

Eli Sport 1 otrzymujemy wraz z dość krótkim kablem USB-C mierzącym trochę ponad 30 cm, papierologią, naklejkami oraz sznureczkiem, dzięki któremu jesteśmy w stanie fizycznie połączyć ze sobą obie słuchawki. Jest to przydatny gadżet, którego użycie umożliwia nam wyjęcie słuchawek z uszu i pozostawienia ich wiszących na naszej szyi bez potrzeby odkładania ich do case’a ładującego.

Jakość wykonania i wygoda

Baseus Eli Sport 1 są wykonane naprawdę solidnie. Konstrukcja jest zgodna ze standardem IPx4, więc niestraszne im pot czy zachlapania. Bryła słuchawek jest matowa, głównie wykonana z tworzywa sztucznego, choć można zauważyć także elementy metalowe, zausznik jest natomiast gumowy, giętki, z plastikowym obciążnikiem przytwierdzonym z drugiej strony struktury. Samo w sobie etui słuchawek daje jednak gorsze wrażenia z użytkowania, ponieważ czasem podczas podnoszenia i opuszczania klapki słychać dziwne klikanie, a samo w sobie wieczko rusza się odczuwalnie na boki podczas gdy etui jest domknięte. Jakość materiałów użytych do jego wyprodukowania też mogłaby być nieco lepsza, gdyż spód etui zauważalnie się rysuje.

Wygoda to natomiast jedna z cech Eli Sport 1, która jest w przypadku moich uszu niezaprzeczalnie niesamowita. Eli Sport 1 to nie są kolejne klasyczne słuchawki douszne, jak każde inne, a słuchawki z zausznikiem, które jedynie leżą na małżowinie. Na dodatek Eli Sport 1 to konstrukcja otwarta, co skutkuje brakiem fizycznego wyciszania przez nie dźwięków otoczenia, więc słyszymy w nich wszystko, co dzieje się wokół nas. Jedynym sposobem na większe odizolowanie się od otoczenia jest zwiększenie głośności. Oprócz tego nie doświadczymy dzięki takiej konstrukcji uczucia ciśnienia w kanale, z którego obecnością część osób miewa problem i potrafi to dyskwalifikować takie słuchawki z użytku.

Według mnie kolejnym atutem budowy Eli Sport 1 jest ich stabilne osadzenia na małżowinie, przez co niemal wcale nie musiałem korygować ich położenia na uchu w trakcie testów. Naprawdę nie mam pojęcia, co musiałbym robić, żeby Eli Sport 1 jakkolwiek przesunęły się lub tym bardziej spadły kompletnie z moich uszu.

W sprzedaży dostępne są 3 wersje kolorystyczne Eli Sport 1 – czarna, biała oraz zielono biała.

Brzmienie

Eli Sport 1 to naprawdę zaskakująco solidnie brzmiące słuchawki. Po wyjęciu prosto z pudełka, na ustawieniach fabrycznych, wielu osobom może brakować najniższego basu, ponieważ w takim wydaniu jest on niemalże nieobecny na tle reszty pasma. Sytuacja zmienia się jednak diametralnie w momencie włączenia wzmocnienia niskich częstotliwości w aplikacji, ponieważ to dopiero wtedy słuchawki pokazują, na co naprawdę je stać.

Jeśli chodzi o spójność brzmienia, Eli Sport 1 zostały całkiem odpowiednio wyważone. Momentami da się niemniej usłyszeć, że brzmienie idzie bardziej w stronę jaśniejszego, lecz góra nie jest nachalna, a jedynie lekko bardziej wychyla się ponad resztę.

Bateria

Baseus Eli Sport 1 deklarują do 7.5 godziny użytkowania na jednym ładowaniu, a łącznie 30 godzin przy użyciu etui. Takie też wyniki udało mi się uzyskać w trakcie testów.

Mikrofon

Mikrofony Eli Sport 1 znajdziemy po zewnętrznej stronie brył słuchawek, za niewielkimi grillami. Służą one tylko i wyłączenie do rozmów, ponieważ słuchawki nie są wyposażone w ANC ani tryb transparentny.

Ich jakość jest na naprawdę niezłym poziomie i bez problemu da się przez nie dogadać z osobą po drugiej stronie.

Gesty i aplikacja

Aplikacja Baseus pozwala na zmianę ustawień korektora, wzmocnienie niskich częstotliwości czy też włączenie trybu niskiej latencji. Jesteśmy również w stanie sprawdzić poziom naładowania każdej ze słuchawek z osobna czy też case’a. Użytkownik otrzymuje do wyboru 12 predefiniowanych trybów korektora oraz możliwość stworzenia własnego profilu, co stanowczo odradzam, ponieważ przy próbie personalizacji brzmienia, dotychczasowe ustawienia układu DSP znikają i stroimy swoje słuchawki od zera.

Kontynuując, mamy także możliwość wzmocnienia niskich częstotliwości. Opcja ta forsuje tryb korektora Baseus Classic, który jest fabrycznie wybranym przy pierwszym wyjęciu słuchawek z case’a.

Nie zabrakło również trybu niskiej latencji, który pozwala nam na lepsze zsynchronizowanie obraz naszego urządzenia wraz z dźwiękiem.

Sterowanie gestami w przypadku Eli Sport 1 odbywa się standardowo, czyli za pomocą paneli dotykowych, które są wystarczająco czułe, żeby bezproblemowo dało się z nich skutecznie korzystać. Do dyspozycji użytkownika są gesty podwójnego i potrójnego stuknięcia oraz przytrzymania. Układ funkcji przypisanych do poszczególnych gestów wygląda następująco:

Dwukrotne stuknięcie:

• Odtwarzanie/Pauza
• Asystent głosowy

Trzykrotne stuknięcie:

• Poprzedni utwór
• Następny utwór
• Asystent głosowy
• Tryb niskiej latencji

Przytrzymanie:

• Głośność +
• Głośność –

Aplikacja, jak sami widzicie, nie jest mocno rozbudowana, ale uważam, że w pełni wystarcza ona, aby skonfigurować swoje słuchawki.

Podsumowanie – Baseus Eli Sport 1

Baseus Eli Sport 1 to słuchawki, stworzone z myślą o aktywnych użytkownikach, które wyróżniają się świetną wygodą, stabilnym trzymaniem się ucha i solidnym wykonaniem samych słuchawek. Konstrukcja otwarta oraz zauszniki sprawiają, że korzysta się z nich komfortowo nawet przez długi czas, choć etui wypada pod względem jakości nieco gorzej.

Brzmieniowo Eli Sport 1 oferują przyjemne, spójne brzmienie. Bateria trzyma zgodnie z deklaracjami producenta, a mikrofon zapewnia wyraźne rozmowy. Aplikacja Baseus daje podstawowe, lecz wystarczające możliwości konfiguracji, w tym dostęp do korektora, trybu niskiej latencji i wzmocnienia basu. Gesty działają pewnie i są intuicyjne.

Podsumowując całość, Eli Sport 1 to bardzo udany model dla sportowców, który oferuje świetną wygodę i dobre brzmienie, choć z drobnymi kompromisami.

Recenzja jest możliwa dzięki Baseus, który udostępnił sprzęt do testów.

Opakowanie i jego zawartość

Headset zapakowany jest w kartonowe pudełko, którego kolorami przewodnimi są szary oraz niebieski. Front opakowania ukazuje nam render headsetu, jego nazwę oraz informuje o zastosowaniu podświetlenia RGB, jak i działaniu G522 Lightspeed po Bluetoothie, a także przy pomocy technologii „Lightspeed”. Z lewej strony opakowania dowiemy się natomiast więcej o specyfikacji technicznej słuchawek (waga, czas pracy, opcje połączenia).

Przechodząc do środka, znajdziemy tutaj oczywiście słuchawki, odłączany mikrofon, nadajnik USB-A, przewód USB-A do USB-C przeznaczony do ładowania headsetu oraz prosty manual, a to wszystko przykryte papierowym okładem z mnogim szarym logiem producenta.

Wykonanie i wygoda

Logitech G522 Lightspeed wykonane są w całości z solidnej jakości tworzywa sztucznego. Pałąk jest bardzo giętki i jego odginanie nie powoduje żadnych niechcianych dźwięków. Odciski palców nie są widoczne na bryle, ponieważ materiał jest lekko chropowaty i matowy.

Aby dopasować headset do swojej głowy, użytkownik ma możliwość przepięcia odpowiednich otworów paska pałąka na zaczep. Dodatkową zaletą takiej konstrukcji jest możliwość łatwej, taniej i przyjemnej wymiany paska na inny w razie zużycia, uszkodzenia części bądź zmiany kolorystyki headsetu.

Wysokość muszli regulujemy w tradycyjny sposób – poprzez ich przesuwanie po prowadnicach. Regulacja przebiega płynnie, bez wyczuwalnych punktów oporu, a po ustawieniu muszle pozostają stabilne i nie przesuwają się samoczynnie.

Nauszniki zostały wykończone z zewnątrz materiałem, a od strony przetwornika ekoskórą. Ich głębokość jest w pełni wystarczająca – nawet podczas wielogodzinnego użytkowania nie odczuwałem żadnego dyskomfortu. Zastosowanie ekoskóry dodatkowo przekłada się na skuteczniejszą izolację od dźwięków otoczenia.

O czym warto wspomnieć, między trybami 2,4 GHz i BT trzeba przełączać się przyciskiem znajdującym się z tyłu lewej muszli, nad rolką głośności. Nie można więc na przykład jednocześnie rozmawiać z kimś przez telefon po BT i wsłuchiwać się w grę po Lightspeed.

Brzmienie

Niestety, bardzo się zawiodłem… Kluczowy element, czyli odpowiednie zestrojenie charakterystyki częstotliwościowej przetworników, został w przypadku G522 Lightspeed kompletnie olany. Aż ciężko mi w to uwierzyć, ponieważ inne modele spod szyldu marki, takie jak G733 Lightspeed czy też Astro A50x, to przecież produkty brzmiące co najmniej dobrze.

Przejdźmy jednak do tego, co możemy uświadczyć w recenzowanym tutaj produkcie. Basu jest pod dostatkiem, ale same uderzenia nie mają energii, która powinna wraz z nimi przychodzić. Przez górki i dołki w niższej średnicy brzmienie jest bardzo zamulone (przykryte kocem), a wokale jednocześnie wycofane, ostre i szorstkie. Później jest tylko gorzej, ponieważ od 3.5 kHz niemalże całe pasmo jest słyszalnie wycofane względem docelowej charakterystyki, więc detaliczności brzmienia tutaj nie uświadczymy.

Jak już z pewnością zdążyliście zauważyć – jest naprawdę kiepsko, lecz czy da się jednak coś z tego wyciągnąć przy pomocy aplikacji? Jak najbardziej i to w bardzo prosty sposób! W aplikacji G HUB należy stworzyć profil z następującymi wartościami:

Frequency | Gain | Q Factor

21 Hz | 1,4 dB | 4,1
66 Hz | -1,8 dB | 3,4
100 Hz | 0,7 dB | 4,1
190 Hz | -3,3 dB | 1,4
530 Hz | 3,6 dB | 2
910 Hz | -1,3 dB | 3,5
1900 Hz | -2,6 dB | 3,4
3900 Hz | 2,9 dB | 4,5
5800 Hz | 3,3 dB | 5
7100 Hz | -5,7 dB | 5

Bateria

Producent obiecuje w G522 Lightspeed do około 90 godzin ciągłego użytkowania bez podświetlenia, natomiast z podświetleniem wartość ta zmniejsza się o ponad połowę – do maksymalnie 40 godzin (to wszystko przy ciągłym odtwarzaniu na poziomie 78 dB SPL). Wyniki te pokrywają się z moimi testami, także nie macie się czego obawiać. Uważam, że pod tym względem jest naprawdę świetnie, choć nie topowo.

Mikrofon

Kapsuła obecna w G522 Lightspeed bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła i bez wahania stwierdzam, że jest to jeden z najlepszych mikrofonów headsetowych, zresztą, posłuchajcie sami.

Poniższe nagranie nie było edytowane, to surowy zapis z Audacity.

A tutaj porównanie brzmienia mikrofonu z włączoną oraz wyłączoną funkcją Blue VO!CE:

Nie zabrakło tutaj oczywiście diody LED, której zadaniem jest informowanie użytkownika, o wyciszeniu mikrofonu.

Aplikacja i sterowanie słuchawkami

Program dedykowany G522 Lighstpeed to nic innego, jak większości z was dobrze znany Logitech G HUB. Dzięki niemu możemy, chociażby znacznie poprawić brzmienie naszego headsetu, stworzyć własne efekty podświetlenia słuchawek, czy też spersonalizować sampler z dźwiękami. Nie zabrakło także możliwości korekty brzmienia mikrofonu. Producent zadbał też o mobilnych użytkowników, oferując im aplikację na telefon.

Logitech G522 Lightspeed – Podsumowanie

Logitech G522 Lightspeed to headset o solidnym wykonaniu, bardzo wygodnej konstrukcji i długim czasie pracy na baterii, który niestety zawodzi w najważniejszym aspekcie – brzmieniu. Mimo atrakcyjnego designu i świetnego mikrofonu, brzmienie słuchawek bez korekcji jest pełne podwodnych wrażeń, zamulone i pozbawione detali. Na szczęście, dzięki aplikacji Logitech G HUB i odpowiedniemu profilowi EQ, można znacząco poprawić wrażenia odsłuchowe. G522 Lightspeed to sprzęt z potencjałem, ale wymagający ręcznej kalibracji, by zbliżyć się do poziomu konkurencji czy też starszego brata – G733 Lightspeed.

Recenzja jest możliwa dzięki firmie Logitech, która udostępniła sprzęt do testów.

Opakowanie i jego zawartość

Headset otrzymałem w kartonowym pudełku, którego dominującymi kolorami są szary i zielony. Na jego froncie dostrzeżemy grafikę przedstawiającą słuchawki wraz z nazwą modelu, logo producenta, opcjami połączenia czy też listą urządzeń kompatybilnych. Na prawym boku opakowania umieszczono specyfikację oraz następujący wykaz zawartości pudełka headsetu: przewód USB-A – USB-C do ładowania słuchawek, przewód USB-A męskie do USB-C damskiego (przedłużacz do wyprowadzenia dongla w optymalne miejsce), przewód 3,5 mm oraz wieloplatformowy dongle.

Wykonanie i wygoda

Bryła Arctis Nova 7x wykonana jest w całości z matowego tworzywa sztucznego, jedynie wnętrze pałąka jest stalowe. Trzymając słuchawki w rękach czuć, że są one wykonane z materiałów solidnej jakości, więc nie będą miały żadnego problemu z przetrwaniem np. upadku z biurka. Pałąk jest dość giętki, wyginanie go nie wywołuje żadnych trzasków czy innych niechcianych dźwięków. Odciski palców niestety są lekko widoczne, lecz nie uważam tego za wadę jakkolwiek skreślającą wybór tego produktu.

Za dopasowanie headsetu do kształtu głowy odpowiada materiałowy, wymienny pasek. Jego rozciągnięcie możemy zmieniać poprzez przepinanie otworów w gumach na zaczepy w inny sposób. Atutem takiego rozwiązania jest łatwość wymiany części, gdy fabrycznie zamontowana ulegnie zużyciu, lub gdy zechcemy dostosować wygląd naszych Nova 7x pod względem kolorystyki.

Wysokość muszli dostosowujemy klasyczną metodą – poprzez przesuwanie ich po prowadnicach. Regulacja jest płynna, nie uświadczymy punktów oporu na prowadnicach, jednak po ustawieniu muszli, te nie przesuwają się, gdy tego nie chcemy.

Świetną informacją dla wielu osób będzie też fakt, że muszle Nova 7x obracają się w osi pionowej! Co to oznacza? Dzięki takiemu rozwiązaniu przede wszystkim nacisk nauszników na głowę jest równomiernie rozłożony, przez co nie ma problemów z nierównym przyleganiem słuchawek do głowy, co z kolei poprawia wrażenia dźwiękowe i komfort użytkowania. Oprócz tego, po zdjęciu słuchawek z uszu muszle można obrócić, a headset położyć na szyi oraz obojczykach w taki sposób, że nie będzie on nas uwierał.

Nauszniki są z zewnątrz materiałowe, natomiast od strony przetwornika wykończone ekoskórą. Ich głębokość jest zupełnie wystarczająca, słuchawki nie powodowały dyskomfortu nawet gdy miałem je na głowie przez wiele godzin bez przerwy, a dzięki ekoskórze izolacja od otoczenia stoi na naprawdę dobrym poziomie. Zakładając słuchawki, możemy kompletnie zanurzyć się w grze, muzyce czy innych treściach multimedialnych.

O czym warto wspomnieć, między trybami 2,4 GHz i BT nie trzeba się przełączać, działają one równocześnie. Można na przykład słyszeć dźwięki gry z komputera oraz odtwarzać muzykę z telefonu jednocześnie.

Brzmienie

Z przykrością muszę stwierdzić, że pomimo przejęcia SteelSeries przez Jabra, strojenie Nova 7x jest dalekie od ideału, choć nadal znacznie kontrastuje z tym, do czego przyzwyczaiła nas firma. Konkurencja w postaci Logitech G733 Lightspeed, Baseus AeQur GH02 czy też RAZER Kraken V3 Pro Wireless to fabrycznie lepiej brzmiący sprzęt. Nova 7x są znacznie przejaśnione przez połączenie wycofanej niższej średnicy i podbitych trebli. Jednocześnie występuje niemały spadek wyższej średnicy w okolicach 5 kHz, więc brzmienie jest pozbawione szczegółów. Basu pod względem ilości jest według mnie w sam raz, oczywiście pod warunkiem uzyskania odpowiedniego przylegania, jednak przez braki w niższej średnicy, brakuje mi w nim energii, przez co nie chce się aż tak tupać nogą.

Czy można na to coś zaradzić? Oczywiście, że tak! W SteelSeries Engine dostępny jest korektor, którego ustawienia zapisują się w pamięci słuchawek, dzięki czemu możemy z Nova 7x wycisnąć naprawdę przyjemne brzmienie w zaledwie 10 minut!

Rekomendowane przeze mnie ustawienia korektora wyglądają następująco:
32: 2 | 64: 0,5 | 125: 0 | 250: 1,5 | 500: 2,5 | 1000: -2 | 2000: -0,5 | 4000: 4 | 8000: -5 | 16000: 1

Bateria

SteelSeries obiecuje 38 godzin na jednym ładowaniu, przy moim intensywnym użytkowaniu słuchawki starczały mi na ponad tydzień, więc deklaracja jak najbardziej ma odzwierciedlenie w rzeczywistości. Przy jednocześnie włączonych 2,4 GHz i BT wartość ta maleje do około 26 godzin. Ładowanie Nova 7x przez 15 minut wystarczy na 6 godzin pracy headsetu, więc nie trzeba mocno przejmować się częstym ładowaniem ani sytuacją, w której headset by się rozładował.

Mikrofon

Obecny w Nova 7x wysuwany mikrofon brzmi bardzo przeciętnie. Jego brzmienie jest skierowane głównie ku wyższym tonom średnicy, na czym cierpią bas i średnica niska, lecz nie uważam, żeby znacznie utrudniało to komunikację z innymi.

Poniższe nagranie nie było edytowane, to surowy zapis z Audacity. Posłuchajcie sami:

Aplikacja i sterowanie słuchawkami

Aplikacja desktopowa przeznaczona dla Nova 7x to oczywiście SteelSeries Engine. Pozwala ona dostosować przede wszystkim brzmienie produktu, lecz jej możliwości na tym się nie kończą. Użytkownik jest w stanie z pozycji programu ustawić poziom głośności mikrofonu, jego odsłuchu w czasie rzeczywistym, jasność diody mikrofonu informującej o jego wyciszeniu czy też włączanie się BT w momencie uruchamiania headsetu. Nie zabrakło także timera, który wyłącza słuchawki, jeśli nie używamy ich przez ustalony w aplikacji czas.

SteelSeries Arctis Nova 7x – Podsumowanie

SteelSeries Arctis Nova 7x to, w przeciwieństwie do dawnych modeli Arctisów, solidnie wykonany i wygodny headset bezprzewodowy, kompatybilny z konsolami Xbox. Oferuje porządną jakość materiałów, komfortowe nauszniki i funkcjonalne opcje dopasowania. Brzmienie w standardowej konfiguracji pozostawia wiele do życzenia, jednak dzięki korektorowi w aplikacji SteelSeries Engine można je znacznie poprawić. Słuchawki wyróżniają się długim czasem pracy na baterii oraz szybkim ładowaniem. Mikrofon jest przeciętny, ale spełnia swoje zadanie. Ogólnie Nova 7x to dobra opcja dla graczy konsolowych, zwłaszcza jeśli są gotowi na samodzielne dostosowanie ustawień dźwięku.

Dziękuję serdecznie firmie SteelSeries, która udostępniła egzemplarz Arctis Nova 7x na testy.

Opakowanie i jego zawartość

Już na pierwszy rzut oka widać, że nawet w kolorystyce opakowania zmiany względem poprzednika. Pudełko pierwszej generacji T13 ANC jest w żółto-szarych barwach, natomiast w przypadku nowego modelu mamy do czynienia ze zmianą na czerń w połączeniu z zielenią – czyżby inspiracja Razerem? Informacje, które możemy wyczytać z opakowania, to specyfikacja słuchawek oraz ich najważniejsze funkcje. Producent umieścił na pudełku także przenoszący do aplikacji kod QR.

Przechodząc części właściwej, a więc do zawartości opakowania, otrzymujemy tutaj słuchawki w etui ładującym, 3 pary silikonowych nakładek (S, M, L), z czego jedna jest już domyślnie założona na nasze TWSy, bardzo krótki przewód USB-A do USB-C do ładowania etui oraz malutką instrukcję obsługi, którą zalecam przeczytać przez pierwszym parowaniem słuchawek, bowiem proces ten przeprowadza się w mało intuicyjny sposób.

Jakość wykonania i wygoda

T13 ANC2 mają bardzo prosty, minimalistyczny i uniwersalny design. Wierzch etui zdobi niewielkie logo producenta, a przez środek wysokości case’a przebiega błyszczący pasek. Na froncie pudełeczka znajduje się dioda informująca o poziomie naładowania etui (czerwona podczas ładowania, biała po naładowaniu), a na prawym boku producent ulokował złącze USB-C, które według mnie jest umiejscowione świetnie.

Kształt case’a jest opływowy i zaokrąglony, jego nieduża wielkość nie powinna stanowić dla nikogo problemu, natomiast waga jest nieco wyższa niż w przypadku większości TWS-ów, z którymi miałem do czynienia, lecz nie uważam tego za wadę, ponieważ podczas noszenia ich w kieszeni można czuć się pewniej. Samo wykonanie całości jest jednak mocno plastikowe, co czuć w dłoniach, a oprócz wcześniej wspomnianego paska etui jest w całości matowe, co sprzyja mniejszemu rysowaniu się case’a. Spasowanie jest niezłe, choć klapka delikatnie rusza się na boki.

W środku znajdują się, oczywiście, słuchawki, przy których zamieszczono oznaczenia L/R. Między słuchawkami umiejscowiono przycisk, służący do fabrycznego resetowania słuchawek w przypadku problemów z połączeniem (naciskamy i trzymamy 10 sekund do momentu, gdy słuchawki migną 5 razy na czerwono).

Sama bryła słuchawek jest dość typowa dla TWS-ów z rodziny shallow fit, QCY nie wynalazło tutaj koła na nowo. LED-y umieszczone przy szczytach stemów informują nas o ładowaniu się słuchawek (kolor czerwony), a po naładowaniu ich do pełna zmieniają kolor na biały. T13 ANC2 to do tej pory najlepiej leżące w moich uszach TWS-y ze stemem i wygrywają one pod tym względem chociażby z Realme Air 6 Pro czy Moondrop Space Travel. Wykonanie samych słuchawek jest nieco lepsze od etui, co jest zdecydowanie na plus.

O czym warto wspomnieć, QCY T13 ANC2 są dostępne w 3 wersjach kolorystycznych — czarnej, granatowej oraz białej, więc do wyboru, do koloru.

Gesty i aplikacja

Za pomocą aplikacji QCY możemy sprawdzić stan naładowania naszych słuchawek, ustawić profil equalizera bądź stworzyć własną krzywą korekcji, a także przełączać słuchawki między trybami kontroli hałasu otoczenia. Nie zabrakło również trybu gry, trybu uśpienia (wyłączenie wszystkich gestów), możliwości zaplanowania wyłączenia słuchawek po ustalonym czasie czy też opcji rozłączenia słuchawek z urządzeniem i wyłączenia ich jeśli te nie nic nie odtwarzają przez ustawiony przez użytkownika czas. Przydatna dla niektórych osób może być również funkcja „szukaj słuchawek”, której celem jest wskazanie na mapie miejsca położenia słuchawek, a po rozpoczęciu szukania zaczną one wydawać dźwięk.

Sama w sobie aplikacja przetłumaczona jest najprawdopodobniej zwykłym tłumaczem internetowym, stąd takie kwiatki jak tryb transparentny podpisany jako „penetracyjność”, profil equalizera „rock” jako „skała” czy balans kanałów jako „bilans kanału”, które absolutnie nie powinny wystąpić.

Przechodząc do gestów, ich fabryczny rozkład wygląda następująco:

pojedyncze stuknięcie:

• brak efektu

dwukrotne stuknięcie:

• odtwórz/wstrzymaj

trzykrotne stuknięcie:

• lewa słuchawka – asystent głosowy
• prawa słuchawka – następny utwór

Oprócz powyższych akcji, mamy także możliwość przypisania do dowolnego gestu następujących akcji: poprzedni utwór, zwiększanie oraz zmniejszanie głośności, a także przełączanie się pomiędzy trybami kontroli hałasu otoczenia. Można oczywiście wyłączyć przypisanie akcji do każdego z gestów.

Co warto zaznaczyć, T13 ANC2 wyposażone są w połączenie multipoint. Oznacza to, że można je połączyć z dwoma urządzeniami jednocześnie i przełączać słuchawki między nimi. Cały proces konfigurowania multipointu jest w sposób jasny i klarowny wyjaśniony w instrukcji obsługi z pudełka, więc nikt nie powinien mieć z tym problemu.

Bateria

QCY T13 ANC2 oferują czas pracy na poziomie około 5 godzin z włączonym ANC, zaś przy pasywnej redukcji hałasu czas ten wzrasta do około 6,5-7 godzin. Za pomocą etui naładujemy słuchawki dodatkowe 3 razy, co daje użytkownikowi łącznie około od 20 do 28 godzin odtwarzania kolejno z włączonym oraz wyłączonym ANC. Takie wyniki, w słuchawkach za okolice 100 złotych, w pełni spełniają moje oczekiwania i nie mam co do nich żadnych zastrzeżeń.

Mikrofon

Jak to zwykle bywa w przypadku tanich TWS-ów, tak i w QCY T13 ANC 2, mikrofony po prostu istnieją i właściwie nie ma się w ich kwestii za bardzo nad czym rozwodzić. Dzięki mikrofonom umieszczonym w tych słuchawkach można porozmawiać i rozmówca najpewniej zrozumie wszystko, co powiemy. Czy uważam jednak, że będzie to bardziej komfortowa rozmowa niż po prostu przez telefon? Według mnie niekoniecznie, choć to już w pełni zależy od preferencji rozmówców, ja osobiście nie lubię rozmawiać przez słuchawki.

Tryb transparentny i kontrola hałasu

Tryb transparentny zaimplementowany w QCY T13 ANC2 to niestety festiwal szumów i według mnie producent nie przyłożył się do niego, co bez dwóch zdań da się usłyszeć. Algorytm ANC poprawnie radzi sobie z wycinaniem dźwięków poniżej 500 Hz, lecz powyżej tej granicy rolę wyciszania otoczenia przejmuje w pełni PNC, czyli pasywne tłumienia, będące wypadkową konstrukcji słuchawek oraz odpowiedniego przylegania ich do kanału. Jeśli chodzi o eliminowanie dźwięków wiatru, QCY T13 ANC2 radzą sobie z tym naprawdę sensownie. Zabrakło niestety możliwości zmiany intensywności działania trybu ANC, aczkolwiek nie uważam, żeby pojawienie się takowej było priorytetowe. Niemniej jednak miło byłoby zobaczyć coś takiego i raczej nikt nie pogardziłby dodatkowymi funkcjami.

Brzmienie

Niestety, nie mogło być tak pięknie na przestrzeni całej recenzji i pod najistotniejszym aspektem każdych słuchawek QCY T13 ANC2 niestety mnie zawiodły. Drogie QCY, to nie tego, co tutaj zastałem, oczekuje konsument od produktu. Fabryczne brzmienie T13 ANC2 jest znacząco przejaskrawione i kompletnie brakuje mi w nim niskiej średnicy, ponieważ jest ona znacznie wycofana względem reszty pasma. W połączeniu z podbitymi treblami i średnim basem otrzymujemy niezbyt udane strojenie w kształcie litery V, co powoduje, że brzmieniu T13 ANC2 daleko jest do przeciętnego, nie mówiąc nawet o dobrym.

W tym miejscu na ratunek przychodzi możliwość stworzenia własnego profilu korektora w aplikacji, dzięki któremu możemy poprawić brzmienie swoich słuchawek w dość prosty sposób:

30 Hz: 2 dB; 60 Hz: 1 dB; 200 Hz: -2 dB; 300 Hz: -1 bądź -2 dB; 500 Hz: 1 dB; 1800 Hz: 1 dB; 2600 Hz: 5 dB; 6500 Hz: -5 dB; 12 kHz: 1 dB; 16 kHz 2 dB.

Tym sposobem otrzymamy brzmienie, które będzie pokrywało się w znacznym stopniu z krzywą docelową dla słuchawek dokanałowych. Do tej krzywej dążą droższe propozycje przewodowe, takie jak Kiwi Ears KE4 czy Moondrop Dusk. Szkoda jednak, że producenci nadal nie postanawiają stroić swoich produktów do tej krzywej fabrycznie, a dalej nieudolnie wykorzystują DSP, uzyskując mierne efekty, na czym traci i konsument i producent.

Podsumowanie – QCY T13 ANC2

QCY T13 ANC2 to niskobudżetowe słuchawki TWS, które oferują typowe funkcje, takie jak ANC, tryb transparentny, tryb gry czy możliwość dostosowania brzmienia za pomocą aplikacji, bądź mniej spotykane, np. obsługę multipoint, co jest przyjemnym dodatkiem, patrząc na cenę słuchawek.

Opakowanie i zestaw akcesoriów są standardowe, jednak proces parowania może wydawać się nieco skomplikowany, jeśli nie przeczyta się uprzednio instrukcji. Wykonanie słuchawek i etui jest przeciętne, choć ich ergonomia i wygoda z użytkowania stoją na wysokim poziomie. Mikrofony pozwalają komunikować się bez większych problemów, lecz osobiście nie używałbym ich do rozmawiania przez telefon (kwestia osobistych preferencji). Bateria wypada przyzwoicie, zapewniając do 28 godzin pracy słuchawek bez włączonego ANC (z etui), natomiast tryb transparentny pozostawia wiele do życzenia. Fabryczne brzmienie jest kiepskie, aczkolwiek odpowiednia korekcja w aplikacji pozwala uzyskać naprawdę przyjemny dźwięk.

Po QCY T13 ANC2 nie spodziewałem się rewolucji, w końcu są to słuchawki w cenie dobrego obiadu na mieście i zapewne zdajecie sobie sprawę, że kupując jakiekolwiek słuchawki w podobnej kwocie, trzeba iść na wiele ustępstw, nawet w przypadku najlepszych propozycji. Zatem jeśli jesteście gotów zdzierżyć byle jaki tryb transparentny oraz kiepskie fabryczne brzmienie, ale zależy Wam na multipoincie czy niewielkich rozmiarów etui, QCY T13 ANC2 to model wart uwagi.

Jednak jeśli skupiacie się głównie na brzmieniu, to na tej płaszczyźnie wyróżniają się mocno Moondrop Space Travel, które z kolei przegrywają z T13 ANC2 pod względem aplikacji, która tutaj oferuje zauważalnie więcej funkcji, czasu pracy na baterii (28 h w T13 ANC2; 16 h w ST), obecności multipointa czy też rozmiarów etui, które w przypadku ST jest znacznie większe i mniej ergonomiczne.

Sprzęt do testów udostępniło QCY.

Tanio i dobrze – Genesis Toron 531

Wielu z was zapewne zna Polskiego producenta peryferii dla graczy, jakim niewątpliwie jest Genesis. Tak się składa, że produkt spod ich szyldu oferuje znakomitą jakość dźwięku względem modeli konkurencji w budżecie 200-400 zł. Na chwilę obecną, Toron 531 możemy zakupić w kwocie 150 ~ 200 zł. Headset oferują dwa profile brzmienia, zależnie od założonych nauszników. Te materiałowe oferują jaśniejsze, pozbawione basu brzmienie, natomiast drugi, hybrydowy zestaw padów, oferuje naturalne brzmienie, któremu tego basu nie brakuje, wręcz wybija się on względem reszty. Oprócz tego headset cechuje się bardzo dobrym mikrofonem, który pozwoli nam na bezproblemową komunikację, czy nawet amatorskie nagrywki na takie platformy jak YouTube, a także niezłym komfortem użytkowania, ze względu na sprawdzoną konstrukcję.

Recenzja: Nowy, najlepszy headset producenta! Test i recenzja Genesis Toron 531

Logitech G733 Lighspeed – nadal ponad konkurencją

Ten, będący kilka lat na rynku, bezprzewodowy headset, ze średniej półki cenowej, nadal dominuje konkurencję, oferując świetny komfort użytkowania, dobre brzmienie oraz mikrofon, który pozwala komunikować się z drużyną na akceptowalnym poziomie. Logitech G733 Lightspeed są dostępne w 4 wersjach kolorystycznych, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Oprócz odpinanego mikrofonu występuje tutaj regulowany pasek, który zastępuje standardowy pałąk i pozwala to na dopasowanie produktu pod siebie. W przypadku zużycia się owego paska mamy dostępne bardzo tanie zamienniki w większej ilości wersji kolorystycznych, niekoniecznie tych, które są dostępne na oficjalnej stronie Logitech!

Recenzja: Test Logitech G733 Lightspeed – bezprzewodowy headset z RGB

KUP TERAZ W X-KOM – BIAŁE | NIEBIESKIE

Xbox, PlayStation, PC – SteelSeries Arctis Nova 7x

SteelSeries nie słynął z dobrych headsetów, głównym minusem było przede wszystkim ich tragiczne brzmienie, które w każdym produkcie powodowało urazę do producenta. Nova 7x zmieniają bieg historii, oferując konkurencyjne (choć nieco gorsze) brzmienie względem Logitech G733, jednak posiadają asa w rękawie, którego w budżecie 600 złotych ciężko się doszukiwać. Mowa o multi platformowej łączności, która pozwala na komunikowanie się headsetu ze wszystkimi konsolami dostępnymi na rynku – nawet handheldami! Oprócz tego możemy je bezproblemowo połączyć z telefonem. Cechują się poprawnie wyważonym brzmieniem z nastawieniem na podbity bas, który podobnie jak w Toron 531, wyróżnia się na tle reszty pasma. Zastosowany w nich mikrofon oferuje pojaśnione, lecz nadal przyzwoite brzmienie.

Recenzja: Test SteelSeries Arctis Nova 7x – wieloplatformowość górą!

KUP TERAZ W X-KOM – CZARNE | BIAŁE | DESTINY 2

Prawdziwa zmora dla audiofili – Sennheiser PC38x

Święty Graal gamingu, który brzmieniem zawstydza nie jedne słuchawki kosztujące nawet pięciocyfrowe kwoty. Sennheiser PC38x oferują bardzo dobry mikrofon, który możemy zaliczyć do kategorii neutralnych z lekko podbitym basem. Komunikacja oraz tworzenie contentu nie powinno sprawiać na nim problemów. Najważniejsze nie zostało jednak pominięte i brzmienie w tym headsecie jest wręcz wzorowe, na próżno doszukiwać się większych wad, pomijając jedną. Osoby, którym zależy na podbitym basie, będą nieco zawiedzione. Co prawda ten jest dobrze poprowadzony i nie powoduje efektu zamulenia, lecz jest pozbawiony głębi, czyli najgłębszego basu. Pomijając ten malutki mankament, mamy praktycznie headset idealny!

Recenzja: Test i recenzja Sennheiser PC38x – headset zmorą audiofilów!

Dla najbardziej wymagających – Logitech x Astro A50x

Do niedawna jednym z najdroższych produktów wartych uwagi był headset Audeze Maxwell. W tym roku ujrzał światło dzienne kolejny model z rodziny Astro – model A50x. Headset posiadający stację dokująca, która jednocześnie służy jako transmiter. Jest to kolejny produkt, który bez problemu połączymy z XBOX-em, czy PlayStation. Wysoki poziom komfortu użytkowania produktu zapewniany jest dzięki miękkim poduszkom i materiałowemu obszyciu pałąka oraz padów, co rekompensuje nie najniższą wagę produktu, sprawiając, że korzystanie z niego przez długie godziny, przychodzi bezproblemowo.

Znakomity mikrofon, który w połączeniu z dobrze wyważonym brzmienie tworzy niezłą, rzadko spotykaną mieszankę. Niestety róży bez kolców nie ma, bowiem i tutaj znalazł się jakiś mankament. Słuchawki cechują się lekką ostrością i nosowością brzmienia, co nie każdemu się spodoba. Mimo wszystko, jeśli posiadacie odpowiednią ilość gotówki, headset jest warty zakupu.

Recenzja: Recenzja Astro A50x – Aspiracje do tronu?

Podsumowanie

Podsumowując, rynek headsetów gamingowych oferuje szeroki wybór dla graczy o różnych potrzebach i budżetach. Od budżetowych Genesis Toron 531, przez uniwersalne SteelSeries Arctis Nova 7x i Logitech G733 Lightspeed, aż po audiofilskie Sennheiser PC38x i luksusowe Logitech x Astro A50x – każdy znajdzie coś dla siebie. Klucz to dopasowanie słuchawek do swoich potrzeb i preferencji, platformy, z której korzystamy, oraz oczekiwań względem komfortu i mikrofonu. Mam nadzieję, że ten poradnik pomoże Wam wybrać idealny model na Święta!

Moondrop BLOCK – tanio, ale bardzo dobrze

Moondrop to azjatycki producent, który zasłynął przede wszystkim w kategorii sprzętu audio. W latach 2023 i 2024 firma wprowadziła na rynek kilka interesujących modeli słuchawek TWS, z których niektóre znajdą się w tym zestawieniu. Jednym z nich jest model Block – douszne słuchawki oferujące neutralne brzmienie, choć nieco osłabione w zakresie niskiego basu, w wyjątkowo przystępnej cenie (około 80 zł).

Komfort użytkowania stoi na solidnym poziomie, a czas pracy na baterii wynoszący około 21 godzin wraz z etui również zasługuje na uznanie, szczególnie w tej kategorii cenowej. Dodatkowym atutem jest szeroki wybór wersji kolorystycznych, dzięki czemu każdy znajdzie coś odpowiedniego dla siebie. Jeśli więc z jakiegoś powodu nie preferujecie słuchawek dokanałowych, a poszukujecie modeli TWS, Moondrop Block to świetny wybór – nie tylko wśród najtańszych opcji.

Recenzja: Test i recenzja Moondrop BLOCK – Czy to douszne Space Travel?

Moondrop Space Travel – klasyczne polecenie

Dla osób śledzących rynek słuchawek True Wireless, model Space Travel jest dobrze znanym wyborem. W ubiegłym roku producent udowodnił, że nawet w bardzo niskiej cenie słuchawki TWS mogą oferować znakomite brzmienie oraz przyzwoite ANC. Nie obyło się jednak bez wad – do największych mankamentów należy zaliczyć mocno słyszalny wiatr w trybie ambient i ANC, przeciętną jakość wykonania, krótki czas pracy na baterii (16 godzin z etui), brak możliwości zapamiętania wybranego trybu redukcji hałasu oraz łatwo rysujący się plastik i brak zamykanego wieczka etui. Można także odczuć niedosyt związany z mało zaawansowanym equalizerem w aplikacji. Jeśli jednak najważniejszym kryterium jest brzmienie, Space Travel to prawdziwa perełka w niskim segmencie cenowym, oferująca wyjątkową jakość dźwięku za jedyne 100 złotych!

Recenzja: Recenzja Moondrop Space Travel – kosmiczna podróż do raju!

KUP TERAZ W X-KOM

Moondrop Moca – niskobudżetowy powiew świeżości

Moca to najnowszy model słuchawek TWS od Moondrop, wyróżniający się przede wszystkim neutralnym brzmieniem – cechą rzadko spotykaną w tej półce cenowej, chyba że weźmiemy pod uwagę inne modele tej marki. W porównaniu do poprzednich propozycji, Moca oferują ulepszone mikrofony, lepszą redukcję szumów (ANC) oraz wsparcie dla ładowania bezprzewodowego, co stanowi mile widziane udogodnienie w tej klasie cenowej. Aplikacja Moondrop Link zapewnia 5 trybów equalizacji, choć tylko 2 z nich są rzeczywiście użyteczne.

Komfort użytkowania, jak w przypadku większości słuchawek dokanałowych, zależy od indywidualnego kształtu kanału słuchowego i małżowiny, więc może się różnić w zależności od użytkownika. Natomiast czas pracy na baterii wynosi około 21 godzin wraz z etui, co stanowi solidny wynik.

Największym mankamentem Moca pozostaje jednak jakość wykonania, która w odniesieniu do ceny – wynoszącej od 170 do 200 zł w zależności od sklepu – jest co najwyżej przeciętna.

Nothing Ear – flagowy model producenta

Tegoroczny model Nothing Ear to solidna propozycja na rynku słuchawek TWS. Wyróżniają się bardzo dobrym brzmieniem oraz wysoką jakością mikrofonów, co czyni je świetnym wyborem. Tryb kontaktu działa bez zarzutu, umożliwiając wygodną komunikację nawet w hałaśliwych miejscach. Gdyby nie przeciętna jakość ANC, model ten mógłby być idealnym rozwiązaniem „na miasto”.

Czas pracy na baterii wynosi do 40 godzin z etui, z czego około 8 godzin na jednym ładowaniu przy wyłączonym ANC i około 5 godzin z włączonym ANC. Aplikacja dedykowana słuchawkom jest rozbudowana i oferuje parametryczny korektor, co pozwala na precyzyjną personalizację dźwięku.

Dodatkowym atutem jest wsparcie dla kodeków SBC, AAC, LDAC oraz LHDC 5.0, co szczególnie ucieszy użytkowników niektórych telefonów z Androidem. Jakość wykonania stoi na bardzo wysokim poziomie i nie budzi żadnych zastrzeżeń.

Recenzja: Recenzja Nothing Ear 2024 – Do perfekcji brakuje tak niewiele…

KUP TERAZ W X-KOM

Apple AirPods Pro 2 – czy da się lepiej?

Król jest tylko jeden – w przypadku słuchawek TWS to oczywiście Apple AirPods Pro 2. Co wyróżnia je na tle konkurencji? Przede wszystkim znakomite brzmienie, wzbogacone o korekcję krzywej dźwięku w zależności od poziomu głośności. Dzięki temu słuchawki oferują identyczną jakość brzmienia niezależnie od ustawionego poziomu głośności, co stanowi przełomowe rozwiązanie na rynku.

Dodatkowo AirPods Pro 2 mogą się pochwalić topowym systemem ANC, doskonałym trybem kontaktu oraz bardzo dobrą jakością mikrofonów. Czas pracy na baterii wynosi do 30 godzin wraz z etui i około 6 godzin na jednym ładowaniu. Jakość wykonania również stoi na bardzo wysokim poziomie, choć błyszczące wykończenie etui sprawia, że jest ono podatne na zarysowania.

Recenzja: Recenzja Apple AirPods Pro 2 – Król jest tylko jeden!

KUP TERAZ W X-KOM

Edifier WH950NB – perełka średniego budżetu

Tym akcentem przechodzimy do słuchawek wokółusznych. Pierwszą propozycją są Edifier WH950NB. Co sprawia, że warto je rozważyć? Przede wszystkim bardzo dobre brzmienie w połączeniu z niezłym ANC, co w cenie do 500 złotych jest rzadkością. Model ten oferuje również przyzwoity komfort użytkowania oraz przyjemny, choć niezbyt długi czas pracy na baterii.

Ciekawostką jest obecność semi-parametrycznego equalizera o 4 pasmach, który pozwala na delikatne poprawienie brzmienia słuchawek, choć nie daje dużego pola do eksperymentów. Jakość wykonania można określić jako przeciętną – dominują plastikowe elementy, ale pałąk i prowadnice zostały wykonane z metalu, co pozytywnie wpływa na trwałość. Po bardziej szczegółowe informacje na temat wykonania i działania tego modelu zapraszam do dedykowanej recenzji w podanym linku.

Recenzja: Test i recenzja Edifier WH950NB – dźwiękowe niespodzianki bez ściemy

KUP TERAZ W X-KOM

JBL Tour One M2 – najlepsze słuchawki JBL’a

Jak można wnioskować po tytule, mamy tu do czynienia z produktem segmentu premium. JBL naprawdę stanęło na wysokości zadania przy tworzeniu modelu Tour One M2, co zaowocowało doskonałym brzmieniem, wysoką jakością wykonania oraz skutecznym ANC w ich flagowym modelu wokółusznym. Komfort użytkowania również nie został pominięty – słuchawki świetnie sprawdzają się pod tym względem.

Ogromnym atutem jest bateria, która pozwala na około 50 godzin odtwarzania po pełnym naładowaniu, eliminując konieczność częstego ładowania. Aplikacja dedykowana JBL Tour One M2 oferuje szeroki wachlarz funkcji, takich jak Personi-Fi, graficzny korektor, możliwość zmiany ustawień ANC z poziomu przycisku oraz ogranicznik głośności. Więcej szczegółów na temat funkcji znajdziecie w pełnej recenzji JBL Tour One M2.

Recenzja: JBL Tour ONE M2 – test i recenzja. Psychoakustyka w praktyce

KUP TERAZ W X-KOM

Sennheiser PC38x – przewodowy headset tutaj?

Dziwne, prawda? A jednak. Sennheiser PC38x to headset, który okazuje się lepszy niż wiele słuchawek bez mikrofonu w średnio-wysokim budżecie, dlatego trafia na tę listę. To po prostu na tyle dobry produkt, że znalazł swoje miejsce zarówno w zestawieniach headsetów, jak i klasycznych słuchawek. Komfort użytkowania oraz brzmienie PC38x stoją na tak wysokim poziomie, że większość konkurencji wyraźnie odstaje i staje się mniej opłacalna.

Recenzja: Test i recenzja Sennheiser PC38x – headset zmorą audiofilów!

Sennheiser HD 560s – model dla fanów tradycji

Jeśli jednak z jakiegoś powodu Sennheiser PC38x nie spełniają Waszych oczekiwań – na przykład ze względu na przymocowany na stałe mikrofon lub specyficzny design – warto rozważyć inne modele niemieckiego producenta. W takim przypadku polecam szczególnie Sennheiser HD 560s. Choć ustępują one PC38x pod względem komfortu użytkowania, to pod względem brzmienia wciąż plasują się na podobnie wysokim poziomie, a są tańsze o kilkadziesiąt złotych.

Recenzja: Sennheiser HD 560s | Test & Recenzja

KUP TERAZ W X-KOM

Podsumowanie

To zestawienie oferuje coś dla każdego – od ekonomicznych propozycji, takich jak Moondrop BLOCK, Space Travel czy Moca, przez bardziej zaawansowane modele TWS, jak Apple AirPods Pro 2 czy Nothing Ear, aż po wyższej klasy słuchawki wokółuszne, takie jak Sennheiser HD 560s, JBL Tour One M2 i Edifier WH950NB. Na szczególną uwagę zasługują również Sennheiser PC38x, które zaskakują świetnym brzmieniem i komfortem użytkowania, wyróżniając się nawet na tle modeli typowo odsłuchowych. Bez względu na potrzeby i budżet, w tym zestawieniu znajdziesz coś, co idealnie spełni Twoje oczekiwania.

Wesołych i spokojnych świąt oraz wymarzonych słuchawek życzy redakcja Envytech!

Opakowanie i zawartość

Sennheiser PC38x przychodzą w stosunkowo małym kartonowym pudełku, na którego froncie znajdują się nazwa modelu oraz loga producentów, czyli DROP i Sennheiser. Po otwarciu pudełka naszym oczom ukazuje się woreczek z logo DROP, owinięty warstwą pianki, w którym znajdują się recenzowane słuchawki. Przewody, instrukcja oraz dodatkowa para nauszników znajdują się na dnie pudełka. Opakowanie jest z zewnątrz minimalistyczne i nie dostarcza żadnych informacji o headsecie.

Jakość wykonania

Jak wiadomo, Sennheiser nie stosuje w swoich tańszych słuchawkach najwyższej jakości materiałów, co dotyczy również modelu PC38x. Słuchawki wykonane są głównie z czarnego plastiku oraz metalowych siatek w miejscu przetworników, co sprawia, że wyglądają niemal identycznie jak modele Game One czy HD 560s. Choć zastosowanie plastiku w większości konstrukcji zwiększa trwałość słuchawek, jest on podatny na zarysowania, zwłaszcza w górnej części pałąka, przy mikrofonie.

Poduszka pałąka jest bardzo miękka i przyjemna w dotyku, dzięki czemu nawet po kilku godzinach użytkowania nie powoduje dyskomfortu.

Rozkład masy jest bardzo dobrze wyważony, co dodatkowo zwiększa komfort użytkowania. Słuchawki są bardzo wygodne, a muszle oferują dużo miejsca na małżowiny. Nauszniki materiałowe, moim zdaniem, zapewniają lepszy komfort, choć zmiana fabrycznych padów na nie, wpływa na brzmienie słuchawek.

Przy potencjometrze ustawionym na 50%, słuchawki brzmią lepiej, choć kosztem głośności, ale o tym opowiem w dalszej części recenzji.

Muszę jednak zwrócić uwagę na przewody dołączone do zestawu, które mają zbyt twardy oplot, przez co trudno je odpowiednio ułożyć. Mam również obawy co do wytrzymałości kleju, którym przymocowana jest poduszka pałąka. Wątek na Reddicie wskazuje na problem z jej odklejaniem się po stosunkowo krótkim czasie użytkowania bądź upadku słuchawek na ziemię, podobnie jak w modelu 560s, który ma niemal identyczną konstrukcję pałąka. Prawdopodobnie jest to spowodowane zbyt mocnym rozciąganiem się pałąka na boki podczas zakładania słuchawek.

Po czasie problem ten dopadł także i moją sztukę headsetu, co aktualnie powoduje powolne rozrywanie się poduszki, w jej centralnej części.

Mikrofon

Sennheiser PC38x zdecydowanie mają topowy mikrofon jak na headset. Głos jest pełny, a wszystko słychać przede wszystkim czysto i wyraźnie. Posłuchajcie sami:

Brzmienie

Sennheiser, recenzowanym tutaj headsetem, w idealny sposób pokazuje, że można zrobić dobre słuchawki bez użycia DSP, co dla wielu producentów stanowi spory problem. PC38x brzmią fenomenalnie i mogę zdecydowanie stwierdzić, że są jednymi z najlepiej brzmiących modeli na rynku, pomimo że są headsetem. Największym problemem brzmienia PC38x jest spadek w najniższym basie, spowodowany otwartą konstrukcją. Bas traci przez to na głębi i jest bardziej uderzający. Problem ten jest mniej odczuwalny na welurowych nausznikach niż na materiałowych. Reszta pasma jest bardzo dobrze poprowadzona, bez większych zastrzeżeń. Brzmienie jest neutralne, takie jak powinno być. Podsumowując, PC38x są bardzo przyjemne w odsłuchu i niewiele brakuje im do perfekcji.

Co ciekawe, krzywa impedancji zmienia się w zależności od ustawienia potencjometru na prawej słuchawce. Obniżenie głośności potencjometrem powoduje zwiększenie ilości basu, głównie średniego, ze szczytem w okolicy 70 Hz. Poniżej zamieściłem porównanie brzmienia słuchawek na materiałowych nausznikach przy potencjometrze ustawionym na 50% oraz 100%.

Podsumowanie Sennheiser PC38x

Sennheiser PC38x to niewątpliwie jeden z najlepszych dostępnych obecnie headsetów na rynku, i śmiało mogę stwierdzić, że niewiele modeli słuchawek bez mikrofonu jest w stanie z nimi konkurować. Jakość wykonania oraz wygoda są na bardzo dobrym poziomie, a mikrofon świetnie spełnia swoje zadanie. Brzmienie słuchawek jest topowe i dawno nie miałem okazji recenzować tak dobrego sprzętu. Widać, że producent mocno się postarał przy tworzeniu swojego flagowego headsetu.

Opakowanie i zawartość

Jak to w przypadku każdych IEM-ów bywa, wraz ze słuchawkami, otrzymujemy w pudełku również komplet akcesoriów. W opakowaniu znajduje się etui, dwużyłowy przewód 2-pin oraz 6 par nakładek w różnych rozmiarach, z czego połowa z nich ma wąski, a druga część, szeroki kanał. Pozwala to lepiej dostosować rezonanse do waszego kanału słuchowego. Warto oczywiście spróbować obu wariantów, również ze względu na możliwie lepszą wygodę użytkowania. Niestety, zabrakło w opakowaniu wymiennych filtrów akustycznych, które przy takiej cenie produktu, mogłyby się w nim już znaleźć.

Wykonanie i wygoda

Komfort użytkowania Dawn Ms stoi na naprawdę wysokim poziomie i podczas testów, słuchawek używało mi się bardzo przyjemnie. Słuchawki wykonane są w głównej mierze z przezroczystej żywicy, w którą zatopiony jest piękny, malowany ręcznie, unikatowy faceplate. Obudowy złącz, dysze oraz splitter niestety nie są metalowe, a plastikowe, choć jest to jak najbardziej uzasadnione ceną produktu. Przewód nie przenosi niepożądanych dźwięków na słuchawki i jest miękki, aczkolwiek umieszczony na nim suwak mógłby z nieco mniejszą łatwością poruszać się po przewodzie.

Niestety, tak samo, jak w przypadku niedawno testowanych Kiwi Ears KE4, brak wentylacji przedniej komory może prowadzić do wyginania się przetwornika podczas wkładania słuchawek do uszu (driver flex). W trakcie testowania słuchawek kilka razy zdarzyło mi się doświadczyć tego problemu, aczkolwiek nie uważam, że jest to poważna i skreślająca produkt wada. Niemniej jednak takie rozwiązanie ma także zaletę, jaką jest poprawiona izolacja od otoczenia, która w Dawn Ms stoi na dość wysokim poziomie.

Dysze mają średnicę 6.4 mm w najszerszym punkcie, a na ich końcu znajduje się element utrzymujący nakładkę na słuchawce, co eliminuje problem zostawania nakładek w kanale, po wyjęciu słuchawek.

Brzmienie

Przejdźmy teraz do tej mniej kolorowej części recenzji, czyli opisu brzmienia Dawn Ms, które jest… niezłe, aczkolwiek nie porywa. Słuchawki mają niemalże te same problemy związane ze strojeniem, co ponad dwukrotnie tańsze Truthear Gate, więc jestem zdziwiony wyceną recenzowanego tutaj produktu.

Balans tonalny jest zdecydowanie przechylony w stronę jasnego brzmienia, ale z domieszką sporej ilości, co prawda nie najlepiej poprowadzonego basu. Czy takie brzmienie ma szansę wpasować się w gust słuchacza? Tak, aczkolwiek spora część utworów brzmi na tych słuchawkach momentami zbyt ostro i papierowo, choć nie powiedziałbym, że nienaturalnie. Czy konkurencja w podobnej cenie robi to lepiej? Tak, pierwszymi z brzegu przykładami mogą być Truthear Zero: RED, czy ponad dwukrotnie tańsze 7Hz Salnotes Zero:2. Jeśli poszukujemy natomiast bardzo podobnego brzmienia, w mniejszych pieniądzach, choć ze słyszalnie mniejszą ilością basu, to jak już wcześniej wspomniałem, naprzeciw wychodzą nam Truthear Gate (około 70 złotych z Amazon).

Jednym z istotnych atutów Dawn Ms jest ich relatywnie wysoka impedancja. Dodatkowo mają one dobre właściwości w zakresie redukcji rezonansu, co razem zapewnia dużą tolerancję nawet na mniej sprzyjające neutralnej reprodukcji sygnału źródła dźwięku, oczywiście o ile te nie generują szumów. Użytkownicy recenzowanych tutaj słuchawek nie muszą więc martwić się o współczynnik tłumienia.

Podsumowanie – Inawaken Dawn MS

Inawaken Dawn Ms zachwycają świetnym designem i wygodą użytkowania. Wykonane z przezroczystej żywicy, z ręcznie malowanymi faceplate’ami, prezentują się stylowo, aczkolwiek brzmienie pozostawia według mnie wiele do życzenia. Brak wentylacji przedniej komory zwiększa izolację, ale może również prowadzić do problemu wyginania się przetwornika podczas wkładania słuchawek do uszu (driver flex).

Pod względem dźwięku wypadają dostatecznie, choć momentami brzmią ostro i papierowo. W tej cenie istnieją lepiej dostrojone modele, takie jak Truthear Zero: RED czy 7Hz Salnotes Zero:2. Dawn Ms są idealne dla fanów estetyki, ale ich brzmienie może nie każdemu przypaść do gustu.

Sprzęt do testów udostępnił sklep Linsoul